Poza miłością nie masz mi nic do zaoferowania

wiem , że to jest dla Ciebie jak naplucie w twarz, bo właśnie w problemach potrzebuje się wsparcia tej drugiej ukochanej osoby, właśnie jak są problemy miłość wystawiona jest na próbę. Wasza miłość tego nie przetrwała, więc widocznie nie była tak silna.
Z drugiej strony z pozycji kobiety mogę Ci powiedzieć czego potrzebujemy:
mężczyzny, który zapewni kobiecie stabilizację i poczucie bezpieczeństwa, przy którym możemy czuć się bezpieczne i chronione.
Jest to: wysłuchanie, oparcie w partnerze w trudnych chwilach ale również poczucie bezpieczeństwa materialnego tzn brak lęku, że jutro przy moim mężczyźnie nie będzie co jeść.
Widocznie to ostatnie u niej wzięło górę, a pominęła inne czynniki...

Jak na 6,5 roku związku i rok bezrobocia (przerywanego krótkimi zleceniami) to ten lęk dla mnie jest pozbawiony podstaw, bo w takich sytuacjach raczej powinno się wspierać wzajemnie, prawda?

Problem w tym, że na łapanie czegokolwiek nie bardzo pozwala mi stan zdrowia, choć na krótką metę (jak jest lepiej) i tak robię. Z tym braniem się w garść to słyszałem to od paru osób, ale.....co to w ogóle znaczy? Przecież nie siedzę z założonymi rękami czekając na cud. Leczę się i aktywnie szukam okazji do zarobienia. Chciałbym coś odłożyć, aby móc zainwestować w swój rozwój (studia, kursy i szkolenia zawodowe itp). Łatwo nie jest, a bywają dni kiedy ból jest tak silny, że ledwo przechodzę z kuchni do pokoju. Dlatego nie specjalnie rozumiem stwierdzenie "weź się w garść".

Z tym "jak kocha" to właśnie największy problem. Twierdzi, że kocha, a zachowuje się niczym pogoda w marcu: raz tak, raz inaczej. Najpierw mnie drażni, testuje, sprawdza, a potem się dziwi, że zachowuje się tak, a nie inaczej i się obraża. Wymaga zaufania, ale robi wszystko, abym był zazdrosny, podejrzliwy i nieufny - po czym też się obraża, bo przecież ona nie będzie psem zamkniętym w klatce. A niestety nie do końca jestem w jej typie, bo najlepiej by było, abym był wysokim brunetem o śniadej cerze, a w dodatku obrzezanym romantykiem. No sorry, ale jestem totalnym przeciwieństwem, choć na brak zainteresowania nigdy nie narzekałem.

madnes - pocieszające czy też nie to mnie to rybka. Jako takiego pocieszenia nie potrzebuję. Nie jestem tym typem człowieka, który potrzebuje się wypłakać. Potrzebuję raczej jakiejś rady, jak uporać się z narastającym gniewem i złością oraz jak się zachowywać, aby (już nie) moja kobieta spojrzała na mnie jak na mężczyznę, a nie zagubionego chłopca......

Zrobiło mi się smutno..po przeczytaniu tego ....a niby  miłość jest taka ważna???... najważniejsza.. sraty pierdaty? .. ja na bank zwariuje.... nie ma innej opcji..

Koniec świata musi stac się faktem... bo jesli nie miłośc ma sie liczyc to co?  to jak życ? w związku?  gdzie poczucie beżpieczeństwa? jestem z Tobą dopóki są pieniądze? dopóki pracujesz? dopóki jesteś zdrowy? dopóki nie znajde kogoś " lepszego" ??

Nie no oczywiście... ale... powiem Ci na moim przykladzie; mój mąż gdy go poznałam był dyrektorem w dużej korporacji, zarabiał duże pieniądze i miał wszystkie mozliwe profity... stac nas było na wszystko. Po kilku latach losy jego stanowiska niestety potoczyły sie xle i odszedł z firmy. Długo miał zawirowania bo: a to kwalifikacje za duże, a to przyjmujacy go ewentualnie do pracy mieli obawy czy im nie zagrozi swoim doświadczeniem i td.. nieważne.. Nasz status popikował ostro w dół.. i co? miałam go rzucić? bo mnie TYLKO kochał? bo ograniczylismy wszyyystkie wydatki ktore tylko sie dało? więc zero wyjazdów na narty, zero restauracji, kina i innych uciech? .. sorry ale nie rozumiem... dla mnie wazne jest uczucie i lojalność.

Z pracą dla młodych ludzi w Polsce jest jak z pogodą w marcu. Jak jest słonce, to raczej krótko. Generalnie zawirowania i ciągła mieszanka. I od roku tak jest u mnie, choć usilnie szukam.

Z tym rozsądkiem....no nie wiem czy tak można to nazwać. Według mnie to fanaberie i wymówka. Rozumiem, że nie mam pracy i nie jest za wesoło generalnie. Ale to nie jest stan, który utrzymuje się nie wiadomo jak długo. "Dopiero" rok z niewielkim okładem tak jest, a po drodze różne zlecenia się łapie - choć stałego nic nie ma. Teraz czeka mnie kilka tygodni codziennej rehabilitacji, więc kolejna przerwa. W międzyczasie i tak będę szukał. Idzie sezon, więc może coś się ruszy....

Smutne jest to, że stawia dobrobyt materialny i pieniądze (w kontekście możliwości jakie dają, a nie samych w sobie) stawia ponad uczuciami. Mówi o rodzinie, o wspólnym mieszkaniu, ale jeśli odstawia mnie na bok przy pierwszych poważnych kłopotach, to jak to będzie wyglądało w przyszłości?

Jakież to wymowne - nie ma pracy = nie ma ciupciania. Jak Tobie się wydaje, że ona Cię kocha..to weź się chłopie obudź. W związkach bywa różnie. W małżeństwie - tym bardziej, a już jak są dzieci - to w ogóle. Rozumiem że kobieta, która kocha, chce założyć rodzinę z tym jednym, jedynym - zwraca uwagę na to czy jej ukochany jest facetem zaradnym. Czy nie jest leserem i obibokiem, a brak pracy - jest incydentalny i tymczasowy. Jeśli incydentalny i tymczasowy - nie ma powodu czuć się nie-bezpiecznie.

Mało tego. Mamy tak cudowne czasy że KOBIETY MOGĄ PRACOWAĆ. I tu jest ogromne WOW. Tę kwestię należy podnieść przy każdej pannie, która leżąc do góry tipsami ma zakusy na modę na sukces. Chcesz lala wozić dupę super furą - to sobie kup! Chcesz mieć na odjechane wakacje all inclusive - nic prostszego - idź i zarób! Są mozliwości. Na pewno dzidzia masz studia co najmniej na dwóch kierunkach skończone, może jakiś dodatkowy kursik, do tego języki, a jakże, obce. W mowie i piśmie. Za granicę nie na zmywak - a na robotę senior managera co najmniej. I wtedy laska - wymagasz. Żebyś się wstydzić za nieroba nie musiała. Proste? Jak najbardziej. Tyle w kwestii kasy.

W kwestii uczucia jestem pewna; kobieta która kocha, nigdy nie powie: nie masz kasy, to Cię nie dopuszczę. Tak mówią prostytutki.

Uważam że jeśli kobieta tak mówi do faceta to albo facet jest leser i nie szuka pracy lub udaje że "dla osób z jego wykształceniem nie ma w tym kraju roboty" albo go nie kocha. Gdy mój mąż stracił pracę ja byłam bez pracy wychowując chore dziecko to wiesz co zrobiłam - po informacji świat mi zawirował poszłam do łazienki wyryczałam się ale nie ze zlości na męża ale z własnej bezsilności a potem wróciłam do męża przytuliłam go i powiedziałam "kochanie damy sobie radę" - choć za chińskiego Boga nie miałam wtedy pojęcia jak. Ale moje wsparcie było mu bardzo potrzebne bo wiedziałam jak bardzo przeżywa to że stracił pracę jedyne nasze źródło dochodu - to jest miłość!

Znam to mistrzu. Ja też tak miałem, ale powinna Cię akceptować takim jakim jesteś.
Co to wogóle za mówienie "nie ma pieniędzy, nie ma seksu". To chyba jakiś żart...

podpisuje się rękami i nogami. Jak praca jest to wszystko ok a jak coś się psuje to spadaj ? Co innego jakby komuś rzeczywiście nie chciało się pracować ale przecież problemów ze zdrowiem nikt nie wybiera

I pomyśleć, że to mnie brakuje romantyzmu.....na swój dziwny sposób to nawet śmieszne.

Prawda jest taka, że bogaty nigdy nie byłem, więc o jakimś materializmie też mówić nie można. Po prostu w którymś momencie załączyła na mnie (nieświadomie) tryb przyjaciela i pomimo deklarowanych prób z jej strony zmiany nie uświadczyłem - choć się starałem na tyle, na ile potrafiłem. Wiem, że potrzeby seksualne ma, ale nie wiedzieć zupełnie czemu, tak jak na początku podniecałem ją do szaleństwa, tak zacząłem działać na nią studząco. Nie jestem w stanie stwierdzić czy i jak się zmieniłem. Widzę natomiast jak zmieniła się ona, jej podejście do mnie. Nie jest dla mnie okrutna czy niesprawiedliwa, w rozmowie daje mi do zrozumienia, że zależy jej na mnie. Zmieniły jej się priorytety. Już nie jestem na pierwszym miejscu, bo praca (jej, moja) jest ważniejsza. Najgorsze jest to, że w sumie nawet nigdy nie mieszkaliśmy razem. Oświadczyłem się już blisko 2,5 roku temu, ale ślubu nie było - z braku pieniędzy. Przez tych kilka lat bardzo wiele się zmieniało - zarówno w naszych domach, u naszych rodzin, zmieniło się zdrowie i sytuacja finansowa. Taka jedna wielka huśtawka. Może gdybyśmy zamieszkali razem, to inaczej by to wyglądało? Gdybać można....

Czy warto odsapnąć, nabrać dystansu i mimo wszystko walczyć dalej?

Nie zgadzam się. Yoghurt piszesz cały czas "ona to, ona tamto". A gdzie w tym wszystkim ty?
Człowieku. Kobiet mających potrzeby seksualne jest mnóstwo. Spróbuj z jakąś się zaprzyjaźnić i zakręcić. Może wtedy doceni...

Przejrzyj na oczy, zobacz jak ona przejmuje się Twoim szczęściem. Mówicie, że kobiety są naiwne i zaślepione, ale coraz częściej zauważam też to wśród mężczyzn.

To wspaniałe, że największą radością jest dla Ciebie szczęście partnerki, ale przy tym wszystkim myśl też o sobie.

Trochę ciągu dalszego...

Wątek założyłem w marcu, ale było to już po rozstaniu....

Dziś pokłóciliśmy się, "wycisnąłem" z niej prawdę. Po naszym rozstaniu poszła do łóżka z innym - jak mówiła, aby mi zrobić na złość, bo byłem zazdrosny, nie ufałem, bo sugerowałem jej, że ma problem, z którym powinna pójść do seksuologa, a jak włamała się na moje konto (gg/mail/facebook) to się okazało, że nie jestem całkiem bez winy. Z frustracji spowodowanej brakiem seksu i rozstaniem zaliczyłem "cyberek" z nieznajomą mi osobą, której nigdy nie poznałem osobiście i prawdopodobnie nigdy nie poznam. No i z powodu zarzucanego mi braku wyobraźni, braku namiętności itp. Od początku było to wirtualne i wirtualne pozostało, bo na żywo, nie byłbym w stanie uprawiać seksu, czy choćby miziać się z inną. Dopiero później zaczęliśmy pracować nad nami. Były rozmowy, tulenie, seks, "kocham" padało z obu stron. W międzyczasie znalazłem (naprawdę dobrą) pracę, zmieniłem kilka rzeczy w swoim zachowaniu, które jej przeszkadzały (acz nie wszystkie....na to potrzebuję trochę więcej czasu jednak). Niby nie byliśmy razem, ale w sumie zachowywaliśmy się jak para....lecz ona w tym czasie poszła przespać się z innym...

Zawsze miałem problem z emocjami (z ich rozróżnianiem, z okazywaniem i to od małego, co w sumie mam potwierdzone badaniami psychologicznymi) - wszystkie negatywne emocje zmieniają się u mnie w szeroko pojęte "wkurwienie". To co teraz czuję jest dla mnie zagadką. Z jednej strony owo "wkurwienie", a z drugiej dziwny spokój. Niby świata poza nią nie widzę i nie byłbym w stanie dotknąć innej kobiety, a przynajmniej dopóki żyje we mnie ta miłość, ale z drugiej, bez mrugnięcia okiem podpaliłbym świat, a faceta, z którym spała bym po prostu utłukł na amen w pacierzu gołymi rękami. Wiem, że powinienem to wszystko zakończyć już dawno temu....ale jestem słaby, bo jak kocham, to całym sobą i uważam, że póki jest uczucie, póty jest nadzieja. Choć sam jestem winny, to czuję się zdradzony i muszę przyznać, że sobie z tym nie radzę, że to mnie przerasta....bo przez ten związek niemal całkowicie straciłem kontakt ze wszystkimi znajomymi i niewielu ich zostało. Pierwszy raz w życiu "jutro" jest dla mnie zagadką, której się boję...

Yoghurt, uch, współczuję Ci bardzo. To prawda, niby bez winy nie byłeś, cyberek też dobry nie jest, kobietę może to zaboleć (zresztą chyba nie tylko kobietę), no ale żeby potem iść do łóżka z innym? Poniosło ją i to bardzo. To musi być okropny ból.
W sumie wiem jak boli, bo sama zostałam zdradzona w poprzednim związku, a sama, nigdy nie zdradziłam.
Widać, że uczuciowy z Ciebie facet, kochasz tę jedną i póki tak jest, myślisz o niej, innej nie dotkniesz. To na pewno na plus, przynajmniej dla mnie by było. Tylko, że jak czytam, co piszesz o niej, to mam wrażenie, że nie ma o kogo walczyć. Rozumiem, że jesteś miękki, bo Ci zależy, ale kiedyś jednak trzeba odpuścić. Chodzi o to byś nie pozwolił siebie ranić. O to, by nie tracić czasu dla kogoś, kto źle traktuje. No i poczuć znów jak wiele jest się wartym .
No bo nie dość, że długi brak seksu, brak porozumienia, to jeszcze "nie masz pracy- nie będzie seksu"? Ja rozumiem, gdybyś Ty nic nie robił w kierunku pracy, ale przecież Ty starasz się robisz wiele. Zresztą, skoro tak jej to przeszkadzało, to po co była z Tobą tyle lat? A jeżeli już nawet chciała końca, to po co utrzymuje kontakt?

No właśnie.. Niby nie była z Tobą, ale zapewniała o swoim uczuciu, dlatego dla mnie przespanie się z innym było nie fair, nawet w ramach zemsty, bo co zresztą taka zemsta daje? Jasne, że ją też ten cyberek mógł zaboleć, no ale lepiej nie działach w takich emocjach.. Niby dobrze, że się przyznała, ale sam widzisz, czasem pozostaje wiele pytań bez odpowiedzi. Myślę, że też właśnie masz tak, że chcesz na wszystko znać odpowiedź. Moim zdaniem tak się nie da. Pewnie, że każdy z nas chciałby wszystko zrozumieć, ale niektóre sprawy są na pewno zbyt skomplikowane i często niewarte zachodu.Jeżeli nie mówiła z wyrachowania tego, że 'nie ma pracy- nie ma seksu', to jak sądzisz, dlaczego? Zresztą o to wszystko najlepiej byłoby ją zapytać.. ale jak mniemam, mimo wszystko Wasze relacje nie polegają już na tak dobrej komunikacji. Zdaję sobie sprawę, że problemy związkowe to sprawa dwóch stron, ale uporczywie przypisujesz sobie winę, gdy znacznie więcej złych rzeczy, jak sądzę, znajduje się na jej niekorzyść. I może warto przejrzeć na oczy, że ona nie jest taka wspaniała? A jeżeli nie chcecie, i nie wiem, chcecie coś odbudowywać, to ustalcie sobie wtedy raz na zawsze, jak wyobrażacie sobie dalszy związek. W końcu byliście razem 6lat, musicie wtedy iść naprzód, a nie ciągle zastanawiać się co począć i jak to naprawiać. Sam chyba kiedyś pisałeś, że nie wierzysz, że nie kocha, że kiedyś tak kochała. Sobie myślę, że może i tak, ale uczucia tez nie są niezmienne, może coś się wypaliło, z czasem łączyło Was bardziej przyzwyczajenie? Jeżeli byście chcieli odbudować związek, to na pewno czeka Was niełatwa przeprawa, między Wami było wiele przykrych sytuacji, ona spała z innym.. To nie będzie łatwe. No niemniej, w każdym wypadku, życzę powodzenia.

Nie no, oczywiście, powinna Ci to wszystko wyjaśnić, masz do tego prawo. Dlatego w miarę możliwości, spotkajcie się, postarajcie się pogadać szczerze. Tu nie mam pojęcia, czemu ona uważa, że traktowałeś ją jak szmatę, nie pojmuję.

No rozumiem. Przy niej osiągnęłeś pewną stabilizację, razem chcieliście zbudować coś pięknego, dlatego jest to takie trudne. No i 6 lat, to na pewno niemało. Tak jak ją z tym spaniem przycisnęłeś tak zrób z innymi sprawami, żebyś wiedział. Dobrze, że masz tę umiejętność, swoją drogą mój partner też umie wszystko ze mnie wyczytać, choć w tym przypadku to nie jest nic strasznego, ale nawet, gdybym chciała skłamać w niby błahej sprawie, to wyczuję. Ale to nic, i tak bym powiedziała co trzeba, czyli prawdę. No i właśnie, nie znasz życia bez niej, to może przerażać.. bo wtedy nie wiesz co dalej, nie wiesz wtedy do czego dążyć i jest to trudne. No i jest na pewno to poczucie, że ta osoba jest najważniejsza i szkoda nam jest kończyć to, nawet, jeżeli widać, że cięzko będzie wszystko odbudować bądź nawet niewykonalnie. Jednak, wiesz, teraz nikt za Was tego nie załatwi. To już razem podejmiecie decyzję czy chcecie być razem czy jednak rozstanie. Tylko po prostu najlepiej, żeby była to już stanowcza decyzja. Jeżeli będziecie razem, to na pewno będzie to wymagało wiele pracy, na pewno będzie musiało być więcej rozmowy, ona będzie musiała w końcu się otworzyć, więc muszą być też chęci z jej strony. No i będziecie musieli wybaczyć sobie to co się wydarzyło, żeby potem nie było spięć na tym polu.No i niezależnie co się stanie, na pewno odnajdziesz swoje miejsce na ziemi.Tak sądzę.  Życzę powodzenia. Dobrej nocy.

P.S Myslę, że w tak długim związku kwestia jest też taka, że po prostu wiele oddało się drugiej osobie, wiele czasu było się w związku, więc na początku ciężko też pewnie wyobrazić sobie siebie "nie-w związku". Wtedy robiło się wiele dla tej drugiej osoby, a teraz trzeba znaleźć siłę, by robić wszystko dla samego siebie. No i na pewno idealizujemy tę druga osobę.. choć wiadomo ideałów nie ma. Co do tego co wcześniej napisałam.. nie oznacza oczywiście to tego, że będąc w związku nie robimy nic dla samych siebie, bo robimy, ale jednak wiele jest dla tej drugiej osoby, wiec tu trzeba się "przestawić".

Twoje dwa pytania wzajemnie się wykluczają...

1. O miłość można walczyć jedynie pod warunkiem, że druga osoba też chce podjąć próbę ratowania związku. W przeciwnym wypadku nic nie wskórasz, choćbyś na uszach stawał i nimi tupał. Nie widzę w Twoich postach chęci drugiej strony.

2. Poradzenie sobie z odrzuceniem oznacza rezygnację z punktu pierwszego. Nie da się tego prowadzić jednocześnie. Jeśli dojdziesz do punktu drugiego to lekarstwo jest jedno: czas. Polega to na uświadomieniu sobie, że wszystko skończone i trzeba czekać aż przestanie boleć. Po jakimś czasie przestaje.

Oczywiście, że te dwa pytania siebie wykluczają. Chodzi o to, że sytuacja jest pod tytułem "na dwoje babka wróżyła".

Mówicie, że o prawdziwą miłość nie trzeba walczyć. Uważam, że to podstawowy błąd, który popełniłem i przez który zaczęło się u mnie psuć. Wszak co by nie było, to będziemy razem, więc za bardzo nie muszę się starać, wystarczy, że jestem, że kocham.... Tylko, że to tak nie działa, bo starać się trzeba cały czas - różnymi gestami, różnym zachowaniem...

Nie wiem jak mam się nauczyć ufać, skoro czuję się zdradzony i niedoceniony. Są przecież związki, które przeszły dużo gorsze problemy, a mimo wszystko wyszły na prostą i jakoś sobie radzą. Jak tego dokonali?

Co do drugiego, to chyba faktycznie jedynym lekarstwem może być czas....

No tyle tylko, że twierdzi, iż wciąż mnie kocha....dlatego mam taki mętlik w głowie.

Tak gwoli ścisłości - to ona nie miała ochoty. Ja w zasadzie mam każdego dnia. Dla niej z jednej strony seks jest dopełnieniem miłości, a z drugiej jest całkowicie zbędną czynnością, bez której może się obejść.

A tego to nie rozumiem.

Generalnie...trudno mi się z tobą nie zgodzić. Brak w moim życiu osób, które pomogłyby mi się z tego wszystkiego wyrwać, a samemu nie jestem pewien czy dam radę. Niestety owe pokłady żalu, smutku, frustracji, zdeptanego ego i jednocześnie głębokiej miłości są niemałe. Ale mimo wszystko, nie wydaje mi się, aby przekładało się to na postrzeganie przeze mnie całej płci....nie uważam, aby każda taka była.

Rozmawiałem z nią o tym i postawiłem sprawę jasno - ja się będę starał, aby pokazać, że potrafię się zmienić, ale w zamian oczekuję szczerości i wierności w czasie, który ona potrzebuje na przemyśle swoich/moich/naszych błędów i podjęcie decyzji co do ewentualnej wspólnej przyszłości. Jednak te resztki dumy nie pozwalają mi być zapchajdziurą jej wolnego czasu, czy ramieniem, w które może się wypłakać z braku innego, lepszego ramienia. Stwierdziła, że nie planuje z nikim się spotykać, ale jeśli zacznie się z kimś innym umawiać to mi to powie. Wygodne i zachowawcze, nie zobowiązujące na dobrą sprawę do niczego. Ale biorąc pod uwagę problemy jakie przeszliśmy to odnoszę wrażenie, że wystarczająco uczciwe. Zmusza mnie to do zaufania i starania się - zapewne stąd takie podejście do tematu z jej strony. Staram się wierzyć i ufać, bo jak twierdzi, to coś do mnie jeszcze czuje. Oczywiście zdaję sobie sprawę z faktu, że może to być zwykłe wygodnictwo z jej strony, bo ma przyjaciela i wsparcie we mnie, a jednocześnie może się umawiać i spotykać z innymi, bo do niczego się nie zobowiązała....ale staram się tych myśli do siebie nie dopuszczać. Zobaczymy ile ten stan potrwa. Spodziewam się, że od kilku tygodni w górę. Jeśli sytuacja się nie zmieni przez pierwsze 2-3 miesiące to ja pasuję. Wydaje mi się, że tyle czasu wystarczy, aby upewnić się, że zmiany w zachowaniu tej drugiej osoby (czyli moje) są raczej trwałe, a nie jednorazowe. Wystarczy też, aby przemyśleć wszystkie swoje problemy. Jeśli to będzie trwało, albo jeśli wyczuję, ze ma kogoś na boku....ciężko to zniosę i nie wiem co zrobię, ani jak to przeżyję, ale nie będę jej, jak to ładnie określiłaś, "pogotowiem".

Owszem nie jestem bez winy. Dałem ciała na kilku płaszczyznach i zdaję sobie z tego sprawę. Wydaje mi się jednak, że przyczyną moich błędów było jej zachowanie, a nie ja sam w sobie. Choć może jest to mylne przekonanie. Tak czy inaczej chcę pracować na swoimi wadami, czyli głównie z nieufnością, opryskliwością i arogancją oraz złośliwością. Ale też nie jest tak źle. Z poznawaniem nowych ludzi jakoś do tej pory nie miałem nigdy problemu (i zawsze byłem duszą towarzystwa), ale z utrzymaniem więzi już tak, ale to ze względu na ciągłe przeprowadzki, zmiany szkół/pracy itp, a nie ze względu na jakieś rażące wady w moich charakterze.

Co do sprawy seksu....wiele o tym myślałem. Naprawdę dużo. Od dawna ma problemy z okresem - a to jakieś upławy (popławy?), a to jakieś nadżerki, a to torbiele na jajnikach itp. Sam okres też jej się zawsze wahał - od tych dwudziestu kilku do niemal 40 dni i potrafiła go mieć niemal przez dwa tygodnie i to masakrycznie obwity. Długi czas byłem jej jedynym, a ja przed nią miałem kilka partnerek i to też było dla niej bardzo trudne. Podobnie jak to, że wszystkie jej koleżanki* (podobno, bo nie chce mi się w to wierzyć) dochodzą waginalnie, a ona jedynie poprzez stymulację łechtaczki (na szczęście bez problemów i orgazm wielokrotny nie jest wyzwaniem). Z tego wszystkiego jakieś półtora roku bierze pigułki, ale znowu coś się dzieje nie tak, jakieś czopki dopochwowe bierze, niedługo jakieś badania (kolejne) ma mieć. Zdaję sobie sprawę, że to może męczyć, podminowywać, ale pomimo tego wszystkiego to nie ma aż takiej tragedii jak mogłoby się wydawać. W tych trudnych chwilach starałem się być dla niej wsparciem, choć nie zawsze się to udawało, bo moja frustracja spowodowana brakiem seksu spowodowała, że momentami nie chciało mi się wierzyć w te jej problemy. Tym bardziej, że ona nie przejawiała zainteresowania, aby pobawić się w inny sposób w momencie jeśli seks nie jest możliwy. Swoim zachowaniem spowodowałem na pewno, że się na mnie wyłączyła. A przynajmniej tak przypuszczam. I to też mnie bardzo boli. Świadomość, że to ja sam mogę być przyczyną jej problemów, które odbijają się na mnie i naszym związku mnie przytłacza.

Tych fajnych kobiet to nie spotkałem jeszcze. Słyszałem o nich w opowieściach, ale nie spotkałem. Nie jestem w ich typie niestety...

* szczerze mówiąc to zawsze mam wrażenie, że im częściej się z nimi spotyka tym gorzej jest potem między nami. Może to subiektywne uczucie, ale widziałem jak one (zwłaszcza jedna, akurat jej najbliższa koleżanka) były zazdrosne o nas, bo my byliśmy wtedy zakochani i szczęśliwy, a one same, albo w toksycznych związkach gorszych niż to co teraz jest między nami. JA się oświadczyłem, to one zaraz szybciutko też, albo łapały mężulka na wpadkę. Przynajmniej takie są moje odczucia.....

Nie no, wielokrotny orgazm to żadna ambicja, już bez przesady....najczęściej twierdzi, że jeden jej wystarcza i tylko sporadycznie chce więcej. Ja nie mam z tym problemów, ale trochę to trwało na początku zanim nauczyłem się ją pieścić i zanim ona nauczyła się akceptować mój dotyk.

Co do koleżanek - widzisz, ty zrozumiałaś, a i sama sytuacja była inna. Do niej nie wydzwaniają, nie mają pretensji itp. Raczej starają się udowodnić, że są lepsze/szczęśliwsze/mają lepszych partnerów itp. No, ale to jest moje subiektywne odczucie i mogę być w błędzie.

Z tymi problemami ginekologicznymi - oprócz nich wiele innych problemów regularnie się dokłada i bywało wcześniej jak i teraz (dosłownie 5 min temu), że dzwoniła roztrzęsiona (czasem nawet płacząc), bo z czymś nie daje rady - bo to albo praca, albo rodzina dała jej w kość. Tutaj zawsze służę wsparciem i ona wie, że może na mnie liczyć. Wysłucham i pomogę na tyle, na ile potrafię i mogę. Tutaj nigdy nie dałem plamy jeszcze.

Z jednej strony to prawda że kobiety oczekują od meżczyzny czegos wiecej niż miłość, perspektyw zyciowych, bezpieczeństwa egzystencjalnego itp. I trudno dziwić sie temu. Jednak zarówno meżczyżni jak i kobiety potrzebują od partnera wsparcia w trudnych chwilach. Ty zapewne chwilowo nie masz pracy, a wiec w tym momencie nie zapewniasz jej tego bezpieczeństwa egzystencjalnego, jednakze ona dała Ci lekcję że w trudnych chwilach nie możesz na nią liczyć.

Szczerze Ci powiem, ta odpowiedz "nie ma pieniedzy - nie ma seksu" to błogosławieństwo dla Ciebie. Tak, tak. Błogosławiństwo. To że uslyszałeś ją właśnie teraz, kiedy nie jest jeszcze za pózno. Wiesz dzieki temu, że w trudnych chwilach nigdy nie bedziesz mogl na nia liczyc, a wiec poznałes ja taką jaka jest. Wiesz wiec, ze nie warto sie z nia na dluzsza metę wi,ązać, wiazac z nia swojego zycia. Odpusc wiec - na pewno nie jest to kobieta z ktora chcialbys związac się na całe zycie, i poswiecic jej swoje zycie. Patrz realnie i na chłodno. Nie tylko przez rozporek. Tego kwiatu jest poł swiatu, i na pewno spotkasz jeszcze nie jedną dziweczynę dla ktorej owszem - bezpieczeństwo materialne jest rowniez wazne, ale bedzie potrafi,la takze dac Ci wsparcie w trudnych chwilach zyciowych. I o to w tym wszystkim chodzi.

Dla niej jest problem, ale nie w związku ze swoim partnerem... ale w związku z brakiem kasiorki. Nie ma kasy - nie ma intymnych przyjemności. Paranoja.

Ktoś kiedyś powiedział, że w miłości do drugiej osoby są teraz krótko i dalekodystansowcy a pogoń za prawdziwą miłością to mają... ale za pieniędzmi i karierą w tym popularnym teraz określeniu "wyścigu szczurów". Świat oszalał a ludzie zatracili się we właściwym określeniu czymże jest miłość i z czym to się je.