jak rozumieć jego zachowanie? czy da się to uratować?

Nie. Nie jest do uratowania.
Dla Ciebie zaufanie i prywatność nie znaczy nic. Dla niego jest podstawą związku. On nie powiedział, że nie kocha Cię, on podjął decyzję o życiu osobnym.

Z drugiej strony jeśli się prawdziwie kocha, daje się szansę na zmianę. Nie wyrzuca od razu, prawda?
Jeśli ona kocha, respektuje rzeczy jemu ważne i na odwrót. Jeśli on kocha, okaże to daniem kredytu zaufania.
Jeśli tak się nie stanie znaczy, że wspomniane przez Ciebie autorko wydarzenia były jedynie pretekstem. Ale to tylko moje zdanie.

Wiem, przegięłam, nie potrafiłam uwierzyć i teraz mam za swoje, jest płacz i zgrzytanie zębów. Ale zrozumiałam, że zawaliłam i jak ważne jest zaufanie czy prywatność. U nas problemu z komunikowaniem się nigdy nie było, ponieważ biegle mówimy po angielsku. Napisałam list... dostał Go ale póki co jest w fazie "nie". Mam nadzieję, ze może wróci do tego listu i przemyśli to. W święta będzie sam jak palec. Jego rodzina mieszka zupełnie w innym mieście i pracują. On ma 36 lat, dodam. Ile on może jeszcze się gniewać? Wiem, że nie można generalizować, ale może mieliście podobne doświadczenia...

Skoro mimo swej miłości i tak poważnych planów podjął decyzję o rozstaniu, oznacza jak ważne dla niego wartości podeptałaś.

On w niczym się nie musi utwierdzać. On wie, że go kontrolowałaś.

Niezależnie od tego, jak potoczą się wasze losy (osobno czy wspólnie), zobacz rzeczywistość i nazywaj rzeczy po imieniu.

blue... masz pakiet darmowego przytulania.. a jesli chodzi o tego typa, to przestan do niego sama pisac i sie odzywac. Jezeli mu zalezy to dlugo nie wytrzyma..

Tak, pisałam na W. z tym, że tam wątek dotyczył innego etapu tej sprawy. Tutaj powiedziałam całą prawdę, ominęłam wątek mało ważny w OBECNYM temacie. Nie będę rozpisywać się na temat zdrady, ponieważ zdradzić mnie nie chciał. Skonsultowałam to z kilkoma osobami, także tamten temat zamknięty.

Piszę tutaj, bo chciałabym go odzyskać, więc proszę Susane nie generalizuj. Oczywiście Ty wiesz lepiej czy mu na mnie zależało czy nie... Nie chcę teraz linczu za to, że przeczytałam jego fb, czy że płaszczę się przed nim, czy analiza jego rozmów. Chcę dowiedzieć się czy jest szansa aby go odzyskać, tylko o to się pytam, więc proszę nie dopisuj tutaj rzeczy o których ja nie wspomniałam.

Jakby chcial definitywnie zakonczyc znajomosc, to na bank juz dawno by cie zablokowal na samym komunikatorze.

Po pierwsze...to już nikogo innego w pobliżu nie było, że połaszczyłaś się na trepa?
Po drugie...desperacją wieje na kilometr.
Po trzecie...nie istotny jest (dla mnie) fakt włamu na pejsa, lecz fakt że wysypałaś się z tym/dałaś się złapać.

Moja rodzina nie jest w niego zapatrzona. W rzeczywistości nie byli zadowoleni, że spotykam się z kimś duuużo starszym. Na pewno widzieliby mnie z kimś innym u boku. Jednak podchodzą do tematu bezstronnie. Jeżeli chcesz mnie tutaj tyrać to po prostu nie zaglądaj w ten wątek. Jeżeli ktoś chce, to mi tutaj pomoże, a Ty mnie po prostu linczujesz.

Ooo dzięki bardzo! No więc, tak jak napisałam w moim wątku, nawaliłam na całej linii. Sprawdziłam jego facebook, chociaż wiedziałam jak bardzo ważne są dla niego zaufanie i prywatność... no i wygadałam się bo przeczytałam głupią męską rozmowę. Która oczywiście nic nie znaczyła. Żyjemy na odległość i powiedział, że bez zaufania to nie ma sensu. Przedwczoraj otrzymał mój list, w którym wyznałam wiele rzeczy, przyznałam się oczywiście do błędu... ale odpisał mi na whatsapp, że ludzie się nie zmieniają, że naruszyłam dwie z trzech podstawowych zasad (szacunek i zaufanie) a miłość to nie wszystko. jest w fazie odrzucania wszystkiego, co powiem. ma żelazne zasady, bo przez wiele lat był na misjach natowskich (bundeswehra). te święta oczywiście mieliśmy spędzić razem, ale się rozstaliśmy, więc zostałam w Polsce. wiem, że źle zrobiłam grzebiąc w jego prywatnej korespondencji i że się wygadałam. tym bardziej, że wszystko postawił na jedną kartę - na mnie. chciał przeprowadzić się do mnie do Polski, zaczął uczyć się języka polskiego, zostawić wszystko tam dla mnie. dlatego chciałabym wiedzieć, czy można to w jakiś sposób uratować. zgniotłam jego wartości, ale nadal się kochamy, nie było zdrady, nie było wyzwisk czy poniżania... może on potrzebuje jeszcze więcej czasu? tym bardziej, że jest typem, który nie dzieli się takimi sprawami z innymi, więc sam musi dojść zawsze do wszystkiego. jak uważasz? nie mam wielkich nadziei, ale jednak taki mały pierwiastek gdzieś tam jest pozdrawiam

Wiem, sama widzę jak facebook miesza. On nie miał tam nic do ukrycia, po prostu uważa, ze takie kontrolowanie jest bez sensu i jest to wbrew jego zasadom. Sam mnie nie kontrolował, nie sprawdzał, w pełni ufał. Generalnie świetnie nam się układało, on w większości swoich planów brał mnie pod uwagę (wyjątkiem była praca czy studia - tak, on studiuje ponieważ musi się po wojsku przekwalifikować). Poznałam jego syna z wcześniejszego małżeństwa, poznałam jego rodziców, przyjaciół , ale nie w tym rzecz. Jeszcze 2h przed rozstaniem cieszyliśmy się na nasze spotkanie, planowaliśmy Sylwestra, mówił jak tęskni itd. a nagle ja to popsułam. Każdy reaguje inaczej na takie wydarzenia...
Dziękuję za Twoją opinię. Podtrzymała mnie troszkę na duchu. Chciałam znać Twoje zdanie, ponieważ chyba jesteście mniej więcej w podobnym wieku. Liczę na to, że to przetrawi i da mi szansę naprawić to zniszczone przeze mnie zaufanie i szacunek. Czy uważasz, że powinnam napisać mu na komunikatorze czy smsem krótkie życzenia w Wigilię czy może totalnie milczeć w najbliższym czasie? Ostatnio właśnie jak wymieniliśmy w czwartek kilka zdań to był baaardzo na "nie". Nie chciałabym naciskać w żaden sposób.

Nie będziesz nic musiała naprawić my faceci tak mamy przetrawiamy wszystko co złe gdy naprawde kochamy wóda się leje strumieniem łowimy ryby albo robimy coś pierwszy raz w życiu.Moja żona też mnie szukała jak wariatka kiedy przetrawiałem(narzeczona wtedy) nie zrobiła nic złego też po prostu nadwyrężyła moje zaufanie.Po dwóch pierwszych latach naprawdę udanych była zapatrzona we mnie jak w obrazek i postanowiła mi się przyznać ilu faktycznie miała facetów choć wcześniej mówiła o 2 było ich sporo więcej wiec mną zatrzęsło.Ona przypłaciła to ciężkim zapaleniem płuc 5 tyg szpitala (z prędkością światła wracałem)a ja obwiniałem siebie,że jestem głupszy niż ustawa przewiduje.Siedziałem z nią dopóki nie wyzdrowiała zabrałem do domu i od losu dostałem następną szanse.Wiec Twój chłop też musi przetrawić coś co dla niego jest ważne i będzie dobrze wtedy samo się wszystko nakieruje na właściwe tory.

Blueberry... No to teraz Tobie namącę troszkę w głowie. Nie zamierzam Ciebie tutaj sprowadzać do pionu. Twoje życie. Ale szybko podczas czytania Ciebie, przyszło mi do głowy... Że on tylko czekał na taką okazję. Sama mu dałaś do ręki nożyczki, którymi przeciął wstęgę. Może przejść dalej a Ty... Zostałaś z nożyczkami.

Mało wiem o miłości, posmakowałam jej jednak i wiem co wtedy czułam. Gdy zostałam oskarżona o coś czego nie uczynilam, chciałam rozmawiać. To nic nie dało. Myśle sobie, że już wtedy byłam odstawiana na tor boczny. a nie widziałam tego.

Piszesz, że nie zdradza Cie? A skąd możesz wiedzieć, co on tam robi? Wiem jedno... Gdyby zależało mu na Tobie, jego działania byłyby zupełnie inne. Co to ma niby być ? Kara? Oj, oj...

Facet jako Niemiec ma inną mentalność. Może wystraszył się zmian, które planował. Może to go przerosło... A że poznał Cię z dzieckiem swoim... To nic wielkiego nie znaczy i absolutnie go do niczego nie zobowiązywało.

Nie linczuje Ciebie. Nic z tych rzeczy. Spójrz na to z innej strony.

Czyli miłość przegrywa z fb nieźle no ale ja to już stary jestem rzekłbym materiał odpadowy.

Nie chodzi o to, czy z FB, telefonem, listami czy czymkolwiek. Chodzi o nieposzanowanie prawa do prywatności.

Normalne napisz będzie wiedział,że pamiętasz i myślisz o nim.

Ciężko jest mi o tym pisać ale może bedzie mi lżej. Na sze małżeństwo trwa 23 lata. Tak do końca nigdy chyba nie powinniśmy nim być. Urodziłam 2 dzieci są już pełnoletnie. Mąz praktycznie od początku małżeństwa pił. I nie tyle by chciał tylko miał szerokie towarzystwoi był towarzyski. Zadko po pracy udało się zatrzymać go w domu. Siedziałam w oknie i wyglądałam kiedy wróci. Na ogół pijany i prowadzący auto. Nie mogłam w zaden sposób tego zatrzymać. Dziękuję tylko Bogu,że nikomu nie zrobił  krzywdy.Policja nie reagowała bo to jego znajomi. Ale w końcu ktoś nie mógł ma to przepatrzeć i donióśł na policjantów. Zabrali mu prawo jazdy raz potem drugi raz. Nic to nie dało i nadal jezdził. Dzieci wyrastały w toksycznych warunkach. Nigdy z niczego nie był zadowolony. Ciągłe uwagi i poniżenia. po jakimś czasie dowiaduję się, że ma kochankę.Nie mogłam sobie z tym poradzić.Dla niby dobra dzieci zostałam. Kolejne wyjście dla niego odwyk. Tam terapie i upokorzenia. Przeżyłam ...wrocił po dwóch miesiącach. przez półtora roku nie pił. niestety styl życia nie przynióśł nic dobrego zaczął chorować. okazało się, że choroba jest tak dalece posunięta, że potrzebna operacja i bajpasy. Siedziałam całą operacje potem czas rekowalestencji. Po wypisie ze szpitala dostał skierowanie do senatorium. Tam lekaka doradziła mu, że kieiszek koniaku pozwoli na lepszy obieg krwi.Niestety zrozumiał to opacznie. Pije na nowo. Do czego zmierzam...otóż pracuje na różne zmiany. Wracam do domu dokładnie 11.12. 14 dom cały rożświetlony dzieci podminowane nie chcą powiedzić mi co poszło. Córka jednak nie wytrzymała i powiedziała,że ojciec znalazł sobie kochankę. Sprawdziłam bilingi bo tel. jego jest na mnie. PO 12 rozmów wykonywanych dziennie. Po jego operacji w tamtym roku powiedziałam, że nic mnie nie zaskoczy a jednak. Jestem wykończona psychicznie. Dzieci mają za złe ,że ciągle są kłótnie ale ja sobie z tym nie radzę a on twierdzi,że wina jest po mojej stronie. Nie mam gdzie póść bo mieszkam u niego ale całe 23 lata pracowałam i wkładałam pieniądze. Teściowa zapisała tylko na niego. Nie chcę mi się żyć...

Nie można kontrolować partnera w 100%, nie da się. Prywatność jest czymś co jest bardzo istotne w naszym funkcjonowaniu. Powinnaś to uszanować. Widać, że on Cię kocha/kochał i zależało/zależy mu na tobie. To już coś. Widzisz, każda sprawa jest inna i wymaga innego podejścia. Moim zdaniem zacznij od siebie. Odpędź się od tego, że musisz cały czas sprawdzać kiedy/gdzie/po co/z kim/ile. To do niczego nie prowadzi. Najważniejsze jest zaufanie do drugiej osoby. Pokaż mu, że chcesz to kontynuować i się zmienić. Nie bezpośrednio, ale przez drobne rzeczy. Uwierz, nawet facet to zauważy

Aisza3 jeśli chcesz, to załóż nowy wątek na forum. Może wtedy ktoś będzie umiał Ci doradzić.

Jak to nie jest kontrola Obserwujesz jego ruchy. Nie wiem czy wygląda to na wszystkich platformach mobilnych tak samo, ale na mojej aby zobaczyć czas ostatniej aktywności w WhatsApp trzeba otworzyć konwersację z tą osobą. I tak sobie siedzisz i pewnie co 20 minut otwierasz, sprawdzasz. Był, nie było. A jeśli był to dlaczego się nie odezwał. A może był o 4:00 - to pewnie impreza. I tak dalej i tak dalej... Sama robisz sobie krzywdę, tzn. Twoja głowa. I pogrążasz się w tym szaleństwie...

Moim zdaniem najpierw musisz uratować samą siebie. Nie wiem z czego to wynika - niskiej pewności siebie, niepewności w związku, braku własnego życia - ale z Twojego opisu wyglądasz na zwykłą kobietę-bluszcz. Masz niesłychaną potrzebę kontrolowania, inwigilacji, sprawdzania itd. Może też jesteś apodyktyczna - partner ma chodzić jak w zegarku, zgodnie z Twoimi oczekiwaniami ("krok do przodu", "kradzież hasła"). Nie traktuj tego jako jakiejś tyrady przeciwko Tobie, ale temat jest mi bliski i wiem jak to funkcjonuje. Mam wrażenie, że jesteś od niego skrajnie uzależniona, jest Twoim całym światem, bez niego nie masz kompletnie nic. To czy on Ci wybaczy, czy nie - tego nie wiem. I nie wie tego nikt oprócz niego. Jednak nie w tym leży problem. Najpierw zmień siebie, to kontrolowanie, uczepianie się, życie czyimś życiem. Mam wrażenie, że masz w głowie swoją, jedyną, wg Ciebie właściwą wizję tej relacji i jeśli nie działa to wg Twoich zasad to próbujesz wymusić by grał jak mu zagrasz. Zastanów się czy on nie odbiera Cię przypadkiem jako apodyktycznej egoistki? Może Ty w głębie siebie wcale nie chcesz taka być, ale problem na który cierpisz (ta potrzeba kontroli) powoduje, że zachowujesz się właśnie w ten sposób i taki właśnie ma Twój obraz.
Nie wiem czy można zamieszczać linki, jedynie niech moderator usunie, trafiłem ostatnio i jak ulał pasuje do takiego zachowania. Nabierz dystansu do niego, do tej sytuacji, skup się na sobie. I nie osaczaj go.
http://youtu.be/bjWBO7VGEHk

Dzięki za wskazówki.  Nie odbieram tego jako atak czy coś. Coś w tym musi być, że ingwigiluję i mam jakiś tam obraz związku. Może to wynika z tego, że u mnie w rodzinie było dużo przypadków zdrady ze strony facetów ( w tym mój tata). Ja wcale nie chcę taka być. Zawsze miałam na wszystko racjonalną odpowiedź. Zawsze ustawiałam do pionu moje koleżanki, aby nie popadały w paranoję. W poprzednim związku nie miałam takiego ciśnienia, nie byłam zazdrosna, że coś złego może się wydarzyć. Dopiero tak mi odbiło w tym związku, poczułam, że to prawdziwe uczucie. Jeśli chodzi o moje życie, to może rzeczywiście nie mam w 100% własnego życia, jestem uzależniona, ale wiem, że tutaj w grę nie wchodzi strach przed byciem samą, bo już to przechodziłam i nie czułam się z tym źle. Chyba ta potrzeba kontroli to dużo poważniejszy problem niż mi się wydaje. Ale gdyby mi wybaczył, to wiem, że będę ostro nad tym pracować.

P.S. Właśnie obejrzałam video z linku. Muszę przyznać, że dużo tam prawdy. Trudno się z tym nie zgodzić.

Odpuść na jakiś czas totalnie. Daj mu odetchnąć. Pomyśleć.
Może to nic nie zmieni.
Ale jeżeli będziesz go nagabywała- to nie zmieni nic NA PEWNO.

Naruszałaś jego prywatność niejednokrotnie, nie dziwię się że mu to przeszkadzało. Zawiodłaś jego zaufanie i moim zdaniem ma prawo wątpić, że zmienisz się pod tym względem. Ale w głowie mu nie siedzę.

Na Twoim miejscu nie wysyłałbym życzeń noworocznych, chociaż pewnie będzie Cię korciło. Wysłałaś mu życzenia świąteczne, kultura wymaga by jednak na nie odpowiedzieć. Nie zrobił tego- pozostaw mu teraz inicjatywę.

Ja uważam że Życzenia Noworoczne powinnaś wysłać. Wina zawsze jest po obu stronach. Ty absolutnie nie powinnaś sprawdzać jego FB, ale jeżeli nie miał tam nic do ukrycia to nie powinien się zachowywać jak dziecko i uciekać uważając sprawę za zamknięta zwłaszcza jeśli włożył w waszą relację tyle pracy i wysiłku. Najprościej jest uciec od sprawy i uważać ja za zamknięta zamiast usiąść i porozmawiać. Może z racji mojego (przyszłego) zawodu  uważam ze każdy problem można chociaż zmniejszyć poprzez szczerą rozmowę. Tyle tylko że obie strony muszą chcieć pogadać, a póki co on tego nie chce. Przeżyliście razem swoje i jeżeli macie się teraz zupełnie do siebie nie odzywać to zachowujecie się jak dzieci. Pokaż ze jesteś ponad to i nie masz 15 lat żeby uciekać i chować głowę w piasek - wyślij mu te życzenia, napisz ze niezależnie od sytuacji między wami jest i był dla Ciebie na tyle wartościowym człowiekiem ze chcesz mu życzyć wszystkiego najlepszego w tym roku. I tyle. Zrób to w sylwestra i nie mecz go ani przed tym ani po tym. Nawet jeśli nie zareaguje to i tak przynajmniej o Tobie pomyśli a w obecnej sytuacji jest to dla Ciebie na rękę. Wiem jak się teraz czujesz i bylem tam znam ta obsesję, musisz z nią powalczyć dla samej siebie.

Nie znaczy nie. Naruszyłaś najważniejsze prawo wszechświata. Handluj z tym.
Koniec końców i tak wykazał się wielką wyrozumiałością. Przeto od wieków wiadomo, że zerwanie znajomości przez komunikator internetowy z osobą, z którą planowało się wspólną przyszłość, jest największym świadectwem szacunku.

Rozumiem. Możliwe że gdyby nie zobaczył zdjęcia, to by się nie odezwał. Ale... skoro ze mną "skończył" i pisał mi, żebym nie szukała z nim kontaktu to nie rozumiem dlaczego nagle odzywa się z taką wiadomością.

P.S. chciałam napisać życzenia noworoczne, ale odpuściłam. nie odpisał mi zwykłego "dzięki" na życzenia świąteczne, co mnie zabolało. cały miesiąc w jakiś tam sposób się kontaktowaliśmy, teraz chcę dać mi cały miesiąc beze mnie. zero wiadomości, nic! bo przez ten miesiac on wiedział, że ja gdzieś tam jestem, czekam, cierpię. W tej ostatniej wiadomości przyznał się, że cierpi pisząc " dzięki za najsmutniejszy okres w moim życiu". Zobaczymy, może przemyśli, może nie ....

Dzięki...

No jak tam ludziska? Co uważacie o tej "nowości" ?

Ja myślę, że dobrze się stało. Serio chciałabyś faceta, który Cie traktuje jakbyś mu ojca gazetą zabiła a w rzeczywistości nic tragicznego się nie stało? Jak dla mnie to był pretekst z jego strony do zerwania. Ok, zdenerwował się, ale zrywać od razu? Nie odzywać się jak obrażone dziecko? Jeszcze Cię w poczucie winy wpędza i zamiast dać Ci spokój (którego jak sama pisałaś żądał od Ciebie) zgrywa teraz zranionego kochanka, a prawda jest taka, że to TY powinnaś była pierwsza go kopnąć w d*** po tym jak pisał jakieś podejrzane rzeczy o laskach. Ale jedno trzeba mu przyznać, potrafi facet manipulować i odwracać kota ogonem. Nie powinnaś mu była w odpisywać na jego prowokacje tak samo jak on olał Twoje życzenia.

z każdym dniem zamiast coraz lepiej, czuję się coraz gorzej. wiem, że cierpi skoro napisał mi "dzięki że zafundowałaś mi najsmutniejszy okres w moim życiu". moja kumpela, z którą on miał zawsze rewelacyjne stosunki napisała do niego, że nie zasługuję na takie traktowanie. on napisał jej coś w stylu " no tak, wygląda na to, że ja tutaj jestem idiotą bez prawda do bycia złym lub smutnym, przemyślę swoje złe zachowanie". jedyne co powtarza mi, czy jej to to, że ja wszystko zrujnowałam. nic więcej. więc nie wiem jak to odbierać. dalej interesuje się tym, co u mnie skoro wyszukał jakieś zdjęcia, ale za wszelką cenę też pokazuje jaki to on pokrzywdzony jest. tutaj już chyba nie chodzi o głupiego facebooka, tylko o cały kontekst, ze czuł się kontrolowany. ja wiem, że on mnie mocno kocha, z tym, że wmawia sobie coś do tej swojej łepetyny i się nakręca. nie wiem co zrobić/powiedzieć żeby przestał sobie wmawiać jakieś bzdury.

kejter: on rzeczywiście potrafi odwracać kota ogonem... ale jak byliśmy razem to nigdy tego nie praktykował.... chciałabym,  żeby wrócił.
słodko-kwaśny: nie kleję nic z niczym - wiem. po prostu nie wiem, której "wersji" się trzymać. zastanawiam się co napisać, żeby trochę zluzował.

Wiem, że nie rzuca słów na wiatr, nigdy nie kłamał - więc dlaczego miałabym nie wierzyć? Oczywiście nie dam sobie odciąć ręki, ale już za dużo razy wykazałam się brakiem zaufania do niego, w sytuacji gdy nie robił nic złego, wiec.... wierzę mu.

P.S. nie wytrzymałam i odezwałam się do niego. nie błagałam o powrót ale... napisałam, że jest dla mnie wszystkim i że tęsknię. na drugi dzień odpisał, że nie wie jak na to zareagować, bo moje wcześniejsze zachowanie ( w trakcie związku) nie zawsze na to wskazywało. Prowadziliśmy krótką rozmowę, przypomniał mi, że dla mnie chcial zrezygnować z życia w swoim kraju itd., więc przyznałam się, ze chociażby dlatego czuję się fatalnie. Powiedział, że sylwestra chciał spędzić sam, ale jednak znajomi nie pozwolili mu na to więc to chyba wyjaśnia moje pytanie - że nie, nie ruszył dalej. rozmowa była spokojna, widać, ze facet ochłonął ale nadal nie wiem co mu siedzi w głowie. ja uważam, że się chyba łamie bo... wcześniej mi pisał, że nie mam się z nim kontaktować, że nic ode mnie nie chce, zero odzewu nawet na życzenia świąteczne... a nagle "rozmowa". podczas rozmowy zapytałam go o czym teraz myśli, ale odpisał tylko trzema kropeczkami. Zawsze tak odpisywał jak nie wiedział co powiedzieć. I tak zakończyła się nasza rozmowa. Ile bym dała, żeby wiedzieć co siedzi w jego głowie!!!