Czy nadal mam trwać w związku na odległość?

Moja historia jest bardzo romantyczna ale też smutna. 23 lata temu w ramach wymiany polsko-francuskiej przyjechała do Polski grupa Francuzów. Bardzo miło spędziłam te 2 tygodnie. Było dużo chłopców i dziewczyn , wszyscy bawiliśmy się świetnie. Po wyjeździe tej francuskiej grupy. Otrzymałam list , napisany łamaną polszczyzną i pieniądze. To był list od jednego chłopaka z grupy francuskiej w którym pisał , że bardzo się we mnie zakochał i że nie może o mnie przestać myśleć. Wysłał mi pieniądze, które mu jeszcze zostały po powrocie z Polski. Bo jemu we Francji już się nie przydadzą. Ja w ogóle nie przypuszczałam , ze on może się we mnie zakochać. Nie zwracałam na niego uwagi. On był bardzo nieśmiały i mało mówił. Przez rok pisaliśmy ze sobą, on przysyłał mi paczki z Francji , kasety magnetofonowe itd. On pisał , ze mnie bardzo kocha , ja niestety nie mogłam tego samego powiedzieć o swoich uczuciach. Czego przed nim nie ukrywałam.  Przyszły następne wakacje. Teraz to ja jechałam do Francji z grupą młodzieży. Miałam 16 lat. Mój pierwszy wyjazd za granicę wow! Gdy tylko autokar dojechał na miejsce już go widziałam, stał i czekał bardzo zniecierpliwiony , podekscytowany i szczęśliwy. Nasze przywitanie było z mojej strony oschłe , nie mogłam udawać uczucia. Byłam tam 2 tygodnie , poznałam jego mamę. Nasza polska grupa spędziła wspaniale te 2 tygodnie. Tak dobrze się bawiłam , że nie miałam czasu przebywać i myśleć o nim. W dniu wyjazdu powiedziałam mu z trudem , bardziej językiem migowym , że nic z tego nie będzie. Wróciłam do kraju. On pisał jeszcze przez rok, że kocha , że poczeka , ja stanowczo NIE! Przestałam odpisywać na listy więc on też już nie pisał. Przez lata nie mieliśmy żadnego kontaktu. ja wyszłam za mąż , urodziłam dziecko , moje małżeństwo było udane. W 2005 roku otrzymałam list , od niego. Gdy brałam kopertę w ręce i widziałam jego charakter pisma , serce mi zadrżało. Pytał w tym liście co u mnie słychać wysłał swoje zdjęcia. Okazało się , że teraz jest dziennikarzem , oprócz tego prężnie działa w polityce i organizacjach polonijnych. Nie pisał już , że kocha ale nadal nie założył rodziny. Jest sam. Do 2009 roku wymienialiśmy regularnie korespondencję. Na święta , urodziny. Nie internet , zawsze listy , świeże , pachnące listy prosto z mojej skrzynki. Teraz to rzadkość. W 2009 roku dostałam list , który zmienił moje życie na zawsze. On pisze- będę w Polsce w grudniu. Czy możemy się spotkać?Serce mi stanęło , napisałam tak , chcę tego , chcę go zobaczyć po tylu latach. W moim małżeństwie już nie było tak wspaniale jak kiedyś , mogę powiedzieć , że nawet było źle ale jakoś dawałam radę. No i stało się 4 grudzień 2009 rok. Dom wysprzątany , dzieci ( bo już wtedy miałam 2) wyszykowane , jedzenie ugotowane. Mąż też czeka ha ha . Otwieram drzwi , patrzę stoi 2 metrowy przystojny mężczyzna. Zwariowałam ! W mojej głowie słyszałam tylko kocham cię , kocham cię . Boże jak żałuję ale nie nie żałuję , żałuję , że go odrzuciłam ale przecież mam dwoje wspaniałych dzieci itd. Spędziliśmy wspaniały wieczór. Po którym mój mąż powiedział , on cie kocha , on nadal cię kocha. Wymieniliśmy się mailami i się zaczęło. Pisaliśmy codziennie ,wymienialiśmy około 80 maili dziennie, czasami więcej. W październiku 2010 wiedzieliśmy już , że się kochamy i nie możemy bez siebie żyć. On nigdy nie był w żadnym związku, nie mógł , całe życie mnie kochał , wszystkie listy które do niego napisałam , zdjęcia wszystko ma. Mój pierwszy list nosi w portfelu od lat. A co najważniejsze nigdy nie kochał się z nikim. Był prawiczkiem.W październiku znowu przyjechał do Polski, było wspaniale , cały dzień razem , kwiaty , rozmowy przy winie w krakowskiej knajpce. Był w Polsce tylko 3 dni, na drugi dzień tez postanowiliśmy się spotkać. Pierwszy pocałunek , było cudownie , czułam się jak w niebie. Znowu rozstanie , do marca. W marcu pojechałam do niego.  Ach cóż to był za tydzień. Nie wychodziliśmy prawie z łóżka ale zdążyłam poznać całą jego rodzinę, przyjaciół. Wszyscy witali ,mnie jak by mnie znali od lat. Mówili , jak on długo na ciebie czekał. Ja teraz jestem w trakcie rozwodu. Jesteśmy teraz już oficjalnie razem. Niestety mieszkamy osobno , ja w Polsce , on we Francji. Spotykamy się tak często jak to możliwe. Wspólne wakacje, święta. Ale bardzo bym chciała być z nim tak na prawdę , każdego dnia. On nic nie proponuje. Mówi , że kocha ale o wspólnym mieszkaniu razem nic , cisza. Jestem tym bardzo zmęczona bo czuje się samotna. Czasami w nocy płaczę z bezsilności i tęsknoty. Co raz częściej myślę żeby to zakończyć. Może on nie potrafi być na co dzień z kimś. Proszę powiedzcie co mam robić? To już trwa 2,5 roku.  Czekać na jego deklarację, która może nigdy nie nastąpi. Nie chcę żyć na odległość. Ale się rozpisałam , mam nadzieję , że nie zanudziłam was. Pozdrawiam

On nigdy nie był w żadnym związku, nie mógł , całe życie mnie kochał , wszystkie listy które do niego napisałam , zdjęcia wszystko ma. Mój pierwszy list nosi w portfelu od lat. A co najważniejsze nigdy nie kochał się z nikim. Był prawiczkiem...

Mówi , że kocha ale o wspólnym mieszkaniu razem nic , cisza. Jestem tym bardzo zmęczona bo czuje się samotna. Czasami w nocy płaczę z bezsilności i tęsknoty. Co raz częściej myślę żeby to zakończyć. Może on nie potrafi być na co dzień z kimś. Proszę powiedzcie co mam robić? To już trwa 2,5 roku.  Czekać na jego deklarację, która może nigdy nie nastąpi.

kocha Cię? ale nie na tyle, by chcieć spędzić z Tobą resztę swojego życia? cały czas macie być w 'związku' z doskoku?
musisz z nim o tym porozmawiać. powiedzieć, czego oczekujesz, jak Ty to dalej widzisz. jeśli Wasze wije przyszłość się będą różnić to wtedy się rozstańcie. może jednak on też chce tego, tylko może się boi, że znów go odrzucisz, jak wtedy, kiedy pierwszy raz wyznał Ci miłość i wtedy oboje będziecie cierpieć.
rozmowa jest panaceum na wszystko.

Mamy się spotkać na Wielkanoc. On przyjeżdża do mnie na tydzień. Wiem , że musimy porozmawiać. Zobaczymy co będzie , na pewno napiszę.