bardzo trudne relacje z matką

obecnie nie pracuje od miesiąca, szukam pracy, poprzez znajomych, gdzie tylko sie da.. ale narazie cisza..
jestem po studiach , licencjat, chcialabym rozpoczac kolejne studia , moze od października jak finanse pozwolą

chce sie wyprowadzic , mysle ze jak znajde prace to bedzie mi łatwiej.. Chcialabym tez miec kogos takiego kto mnie zrozumie, żeby nie być całkowicie sama. Naprawde mam juz tego dosyc , to co sie dzieje to koszmar. Najgorsze było to ..pamietam z dziecinstwa jak mama mnie kiedys biła, a potem przyjechała jej znajoma na kawe,ja siedzialam w pokoju wystraszona i slyszalam jak mama mówila o mnie ,do tej znajomej "dzisiaj jej sie oberwało.." A mi było tak przykro , upokarzające, nigdy tego niezapomne

Dzieki za Twoją wyczerpującą wypowiedz do mojego tematu .
ojciec nie chce sie wtrącać.
Nie mam wsparcia. wiem ze jedyna szansa to wlasnie wyprowadzka z domu. nie ma innej opcji. Wtedy odetchne. mam nadzieje ze bardzo szybko znajde prace a co za tym idzie --wyprowadze sie. Ale powiem szczerze i niewiem jak sobie z tym poradzic : boje sie jej , wiem ze niepowinnam pokazywac jej ze sie boje , ale niepotrafie. Boje sie, kiedys dawniej probowałam się postawic , byłam twarda i co.... Oberwałam od niej.

Ciemnooki -> Rozumiem. rozmawialam kiedys z ojcem, on raczej nie chce sie wtracac bo za wiele do powiedzenia niema, Na brata nie mam co liczyc , jest po mamy stronie od początku , mama nie postepuje z nim tak jak ze mna ,jego wspiera wlasnie , jak dwa różne światy jestesmy. Kiedys żaliła sie mu ze jestem problemowa i takie tam, to pamietam brat szarpnoł mnie i powiedzial ze mam sie uspokoic. ALE naprawde nierozumiem jak moge byc bardziej spokojna. wtedy rozplakalam sie a matka mówiła "k***a ! nie płacz bo niewytrzymam!!! " TO BYŁO jakis czas temu. to troche dziwne wiem.

Przypomniala mi sie taka sytuacja , mialam 17 lat , zauroczyłam sie wtedy w takim jednym chłopcu , to było nieszczesliwe zakochanie jesli o mnie chodzi, mialam doła , mama zapytała mnie czemu mam taką mine to jej powiedzialam ze spotkalam takiego chlopaka ale poszedl sobie do mojej kolezanki , NIEZROZUMIALA TEGO albo nie chciala zrozumiec, nigdy mnie nie wspierała , dla mnie (wtedy jeszcze nastolatki) takie nieszczesliwe zakochanie to tez ból , to ona zaczela na mnie krzyczec, że mam sie wziac w garśc ,ze nauka najwazniejsza i dostalam kare. nigdy mnie niepocieszała

Rozmawialam z mama nie raz. to zaczeła na mnie krzyczec "wymyślasz jakies problemy !!!!, znowu przez ciebie problem!!!!" nie ma szans na normalna rozmowe. Mówie poważnie, nie da sie rozmawiac. Naprawde niewiem jak moge byc bardziej spokojna. wszystko skrywam w sobie. mam tego dosyc. jestem zmeczona ,bardzo zmęczona..

Dodam ze nie jestem jakims płaczkiem , ale jak juz niewytrzymuje to placze.
a najgorsze jest to ze sie boje.

Twoja   r o d z i n a   jest toksyczna.
Nie tylko Twoja mama, która zachowuje się tak, jak opisałaś.
Toksycznym jest również Twój ojciec, który woli stwierdzić, chowając się za plecami swojej żony, że nie ma za wiele do powiedzenia, niż zająć zdecydowane stanowisko.

Wyjdź z tego domu. Wszędzie będzie Ci lepiej niż w nim.

witaj... przykro mi sie czytało to wszystko, ale doskonale Cię rozumię bo miałam podobne problemy ze swoją rodziną tzn z matka dalej jest problem, ale juz nie az tak jak za czasów gdy mieszkalam z rodziną.

Sytuacja u ciebie jest bardzo chora i ma destrukcyjny wpływ na Twoją psychikę!!!!

E W A K U C J A - i to najszybciej jak się da... Ja tak zrobilam... Jest sposob na opuszczenie domu (nawet jak się nie ma na początku kasy) - JEST TO PRACA Z ZAKWATEROWANIEM!!!
Moja droga - zbliża sie sezon letni - mnóstwo hoteli i ośrodków wypoczynkowych będzie teraz sie ogłaszało, że potzrebują na sezon (i nie tylko) recepcjonistek, kelnerek, animatorów czasu wolnego, intruktorow fitness itp i GWARANTUJĄ NOCLEG!!!! ok - nie zarobisz fortuny, ale umowmy się - będziesz mieć dach nad głową bez tosycznej mamuśki wariatki + zaoszcżedzisz nieco kasy. może warto zastanowić się nad wyjazdem do pracy na sezon zagranicę (pracodawcy często tez oferują pokój) - oczywiście tylko wtedy gdy znasz komunikatywnie jakiś język... wiadomo - więcej zarobisz a to ważne gdy człowiek musi sam an siebie liczyć i zacząć życie w pojedynkę A TY WŁASNIE MUSISZ SIĘ ODDALIĆ OD SWOJEJ RODZINY, BO CIĘ ZNISZCZY.
Jesli chodzi o szukanie pracy zagranicą to tylko przez sprawdzone urzędy pracy, gdzie możesz byc pewna wiarygodności takiego ogloszenia... wiadomo o co chodzi - o bezpieczenstwo, bo w dzisiejszych czasach latwo trafić na bezwzględnych gnojków handlujących kobietami, ktore zamiast do pracy np w restauracji trafiaja wbrew swej woli do domów publicznych....

PROSZĘ ZASTANÓW SIĘ NAD PRACĄ Z ZAKWATEROWANIEM - TO TAK NA POCZĄTEK.... BARDZO MI CIEBIE MAŁA ŻAL - PRZYPOMINASZ MI MNIE SAMĄ...- podobna sytuacja. Buziaki

witam.
KIEDYŚ POWIEDZIALAM MATCE ze sie wyprowadze, to było w trakcie tego jak mnie krytykowała. zaczeła na mnie krzyczeć "wymyślasz problemy !!!! zachowujesz sie jakbys zyła w rodzinie alkoholickiej !!!!!!!!!!!! ,widocznie masz za dobrze w domu!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" a ja jej powiedzialam ,ze nie czuje sie tu dobrze, Tak sie na mnie wściekła ze groziła mi ,a wczoraj mi powiedziala żebym uwazała bo  to sie moze źle skonczyc dla mnie, powiedziala ze jak wpadnie w szał to żebym uważała. A ja przeciez nic jej zlego nie robie , nawet juz nie moge bronic swoich racji, nie moge miec wlasnego zdania i nie moge tez płakac , ona mi niepozwala , jak widzi ze placze to wpada w wielka złośc. jest nieobliczalna. Zle mi jest z tym ze nie mam nikogo takiego komu moglabym wylać ten moj ból. to jest okropne.
Porozsyłałam CV do wielu roznych miejsc, dostalam odpowiedz od jednej pani ze bedzie potrzebowac pracownicy na sezon letni. 200 km od mojej miejscowosci . moze ise uda,ale licze ze cos wczesniej znajde.

Pisanie listów nie pomoże napewno, z nią sie nie da porozmawiac a co dopiero listy
Boje sie ,bardzo sie boje

Bardzo chcialabym ulozyc sobie zycie , zalozyc rodzinę, chce miec wsparcie i obrone przed przemoca

Truskaweczka-- dziekuje za wsparcie , bardzo mile z Twojej strony. Niestety nie mieszkam w Warszawie, jestem z Legnicy a to jest kawałek , szkoda bo tez chetnie wybrałabym sie gdzies wlasnie na miasto pogadac.. Tutaj nie mam takiej mozliwosci, mam malo znajomych.. i wogóle źle sie z tym czuje....
Najbardziej sie boje tez ze nie bede potrafiła "życ" z mezczyzną , a mam nadzieje ze bede miala kiedys faceta... Tego sie boje ..gdy dowie sie o moich problemach to odejdzie ode mnie.... bo bedzie wydawalo mu sie to dziwne i chore... Bardzo sie tego boje...

Moja droga Broonetko. Twoja mama w jednym ma rację, musisz wziąć się w garść.
Przede wszystkim nie rozglądaj się i nie szukaj gdzieś tam swojej "bratniej duszy", rycerza na białym koniu, który Cię obroni i wesprze. Owszem, fajnie by to było i każdy z nas chciałby mieć kogoś kto się za nami wstawi, ale niestety zwykle nie jest tak kolorowo. Przeprowadzka jest bardzo dobrym pomysłem, ALE zanim się wyprowadzisz to musisz odzyskać kontrolę nad własnym życiem.
Musisz przestać się bać matki. Wiem, łatwiej powiedzieć, trudniej zrobić, ale musisz sobie uświadomić, że ona tylko krzyczy i nic więcej. Najlepszą bronią, a zarazem atakiem na takich "wrzeszczących tyranów" jest nie danie się wciągnąć we wrzaski. Ona "karmi" się Twoim strachem i wie, że się jej boisz, ale wystarczy, że na jej słowa "nie wytrzymam! uważaj, bo nie wiem co ci zrobię!", Ty zupełnie spokojnie zapytasz "no? Co mi zrobisz?" wzruszysz ramionami i wyjdziesz. Ona tym zostanie wytrącona ze swojego nakręcenia i zobaczy, że przestałaś się bać. Odpowiadaj na takie rzeczy właśnie na zasadzie "no, co mi zrobisz?", "nie drzyj się tak bo ci żyłka pęknie" itp. OBOJĘTNOŚĆ i robienie swojego.
Nie licz na to, że nagle pojawi się ktoś, kto uratuje Cię z opresji. Może się pojawi, a może nie. Musisz nauczyć się radzić sobie sama, bo w życiu będzie Ci naprawdę ciężko. Takich matek spotkasz pewnie jeszcze mnóstwo i tylko od Ciebie zależy czy dasz się przestraszyć.
Nie myśl sobie "ojej, jaka ja biedna jestem, nikt mnie nie kocha, nikt mnie nie lubi... jak ja bym chciała mieć przyjaciółkę, albo chłopaka, oni by mnie obronili!" To jest straszne i błędne myślenie, bo się jedynie nakręcasz. Pomyśl, że jesteś dorosłą, młodą kobietą, która teraz kocha i szanuje siebie i nie da sobie wejść na głowę. Postaw sobie cel i do niego dąż nie zwracając uwagi na innych. Chcesz znaleźć prace? Wytrwale wysyłaj CV, chodź, reklamuj się, pokazuj się, dzwoń, rób wszystko by tą pracę dostać. To jest Twój pierwszy cel. Drugim będzie wyprowadzka i rozpoczęcie nowego życia

Witaj.
Mam praktycznie identyczne relacje z matką co Ty.
Również byłam bita, nie miałam przyjaciół , znajomych byłam też zamykana w mieszkaniu - jako miałe dziecko zaczęło się to gdy miałam jakieś 5 lat wtedy matka mnie zamknęła i zostawiła samą po raz pierwszy jakiś czas póżniej znikała na cały weekend - zostawiała tylko jedzenie- kazała sprzątać - wyłączała telewizor, komputer.Gdy nie zrobiłam tak, jak ona kazała dostawałam lanie z czasem zaczęłam dostawać w twarz. Za co ? za to , że podłoga niedokładnie umyta, za to, że brzydko piszę w zeszycie... powodów było mnóstwo.
Często mnie upokarzała przed rodziną - bałam się jej potornie.
We własnym domu czułam się jak w więzieniu, często stałam w oknie i czekałam aż wróci " mamusia " . Stałam pod drzwiami, płakałam..codziennie modliłam się do boga żeby tylko mamusia nie zostawiała mnie samą w domu..
Ojciec nie mieszkał z nami ; mieszkał ulicę dalej i czasami przychodził gdy byłam sama i zabierał mnie do siebie.
Byłam wtedy zbyt mała aby się do niego wyprowadzić pozatym matka zawsze powtarzała że nigdzie nie będzie mi lepiej niż u niej.
Nigdy nie miałam zamiaru się od niej wyprowadzić jednak do czasu. Dostałam za to, że malowałam paznokcie. Zabrała mi telefon, ładowarkę, zrzuciła wszystko ze stołu.. i dostałam wtedy w twarz.. tak mocno, jak nigdy...
upadłam na łóżko.. zginałam się z bólu w pół..
a ona... po prostu wyszła.. a ja zaniosłam się płaczem.. twarz piekła mnie niemiłosiernie...
matka nie zwróciła na to wogóle uwagi, kazała mi za to iść do łazienki aby dokładnie zmyć makijaż.. i kazała mi trzeć tymi mokrymi wacikami po tej piekącej, spuchniętej twarzy... gdy makijażu nie było już wcale widać.. ona mi kazała dalej trzeć...i dalej....
Tego wieczoru postanowiłam , że wyprowadzę się od niej na zawsze. Miałam wtedy 16 lat...
Dziś mam 19 lat. Matka dalej kontaktuje się zemną, czasem do niej przychodzę ale nie mieszkam już nią. Niedawno przedstawiłam jej mojego chłopaka jednak ona próbuje zniszczyć nasz związek.
Nie widziałam się z nią od miesiąca, wracają wspomnienia jak bumerang, nie jestem w stanie jej wybaczyć tego wszystkiego co mi zrobiła.
Najważniejsze że mam ogromne oparcie w chłopaku który jest ode mnie o 13 lat starszy i jest takim jakby moim opiekunem  obrońcą i miłością życia w jednym.
Myślę, że decyzja o wyprowadzce była najlepszą decyzją w moim życiu i na moim własnym przykładzie widzisz że to dobre wyjście.
Przepraszam, że się tak wygadałam.. musiałam.. przepraszam jeszcze raz...

Broonetka, uciekaj od matki jak najszybciej. Ja nie mieszkam już z rodzicami prawie 9 lat, ale jeszcze do końca nie uporałam się z problemem, jakim była moja matka. Najgorsze jest to, że zaczęłam traktować starszą córkę tak, jak moja matka traktowała mnie. A zawsze uważałam, że nigdy nie będę taka jak ona. Nienawidziłam się za to, potrafiłam powiedzieć córce "jesteś głupia", "nikt cię nie będzie lubił, jak będziesz się tak zachowywać", itp, potrafiłam ją uderzyć, dwa razy dostała ode mnie w twarz... Potem czułam się jak najgorsza szmata, beczałam. Nie chciałam tak robić, ale ulegałam emocjom. Na szczęście powiedziałam dość. Przysięgłam sobie, że zrobię wszystko, by córka miała dobrą matkę, by czuła, że zawsze ma we mnie oparcie. Musiałam poradzić sobie z własnymi demonami z przeszłości i wiem, że one pewnie nigdy nie znikną, ale przynajmniej już nie mają nade mną władzy. Stałam się bardziej cierpliwa, spokojna, zbliżyłyśmy się z córką do siebie. Widzę, że lubi spędzać ze mną czas, przytula się, chce chodzić ze mną na zakupy, potrafi powiedzieć niespodziewanie: jesteś kochana lub coś w tym stylu, zwierza mi się ze swoich małych-wielkich problemów. Kocham ją bardzo i czuję się podle z tym, że kiedyś zachowywałam się jak idiotka. Mam wrażenie, że wychowanie tak na mnie wpłynęło. Najdziwniejsze jest to, że nie mogę sobie prawie nic przypomnieć z czasów, gdy mieszkałam z rodzicami. Czuję zwłaszcza żal do matki, ale do końca nie umiem tego nazwać. Jakby mi ktoś zabrał pamięć, moja pamięć sięga jakby od momentu, gdy poznałam swojego męża. Nie wiem czy to jest normalne, ale tak jakoś mi się porobiło. Skupiam się na tym, ze moje dzieci były szczęśliwe i dumne, ze są tym, kim są, żeby umiały kochać i umiały być kochane.

jak najbardziej zgłoś się do psychologa terapeuty on ci pomoże . ja też uczęszczam i niestety mam blokadę psychiczną ! poradziła że moge mieć dystans do osoby która źle mnie traktuje źle odnosi się do mnie agresywny jest i grozi.

walczcie o swoje szczęście i nie pozwólcie matkom źle was traktować . nie miejcie poczucia winy nie mają prawa was szantażować i straszyć odbierać wasze rzeczy . idźcie do ośrodka pomocy społecznej tam wam pomogą .

Serdecznie wszystkich witam i pozdrawiam oraz dziekuje za porady/komentarze /zainteresowanie moim problemem .Jestem wszystkim bardzo wdzięczna !

Nie było mnie jakiś czas na forum, problem z kompem,
Pomieszkuje kątem u kuzynki i pomagam w jej biznesie ,w sklepie, ale nie wiele zarobie, porozsyłałam podania wszedzie . jestem dobrej mysli ze szybko dostane prace.
Jesli chodzi o moja matkę to powiem tyle: tak jak było ,jest dalej tak samo, czyli nie jest dobrze...
Tydzien temu byłam u pani psycholog, porozmawiałam i poradziła mi to co w większości Wy mi tutaj poradziliście..., dodatkowo powiedziala ze dobrze by było gdyby matka zechciala tez pojsc do psychologa, Zgodzila sie.

JUTRO O 11.00 MAM WIZYTE U PSYCHOLOGA RAZEM Z MATKĄ.
i bardzo bardzo sie stresuje, boje sie ze matka bedzie agresywna po wyjsciu z gabinetu. Ciagle mysle jak to jutro bedzie jak to sie poukłada dalej... siedze jak na szpilkach..

Jesteś bardzo dzielna. Znalazłaś siłę żeby się wyprowadzić, żeby się zwrócić po fachową pomoc i żeby namówić do niej matkę. Trzymam za Ciebie kciuki. Nie bój się. Będzie dobrze. Dasz radę.

ja nie wiem co z moją mamą jest i dzieje się . tak samo się zachowuje jak źle postąpię to zawsze krytykuje że robię po swojemu . mam prawo. przez 9 lat nie daje mi samodzielnie decydować wychowywać swego dziecka, najgorsze to że mam męża kalekę którego kazała mi się  z nim ożenić . debil taki kurde zapatrzony w moją mamę że ona ma zawsze rację jej zdanie jest najważniejsze myślę że wezmę rozwód z nim nie mam zamiaru z nim dalej być. przestać go kochać kiedy po porodzie wróciłam z Igorkiem oznajmił że mu było wygodnie beze mnie . cham. zapamiętałam . bezczelny cynik jakiego spotkałam . wtedy pomyślałam że nie dojrzał do wychowywania dziecka kiedy urodziłam je. maminsynek jakich mało . niech sobie słucha mojej mamy . gówno on mnie zaczął obchodzić. jeszcze nigdy nie usłyszałam od faceta . ale jeszcze nie koniec. zaczęłam wczoraj spać po przeciwnej stronie łóżka robię rozwód łóżkowy chcę mu pokazać że tak mnie nie będzie traktował. kanalia jakich mało. a mama wcale mnie nie broni mam gdzieś już jej troski . nie chcę jej znać.

Oj to tez nie ciekawie masz. Nasze matki sa apodyktyczne. Moja tez wszystko we mnie krytykuje... Wierze i doskonale rozumiem ze nie jest Co łatwo ale nie mozemy sie poddawac. Trzeba walczyc ,chociaz wiem ze ciezko jest. ja juz nie daje rady z tym wszystkim Strasznie mnie tłamsi ta cała sytuacja..

Jestem na forum dość krótko i nie czytałam dokładnie wszystkich Twoich postów ale....
Ja przeżyłam w podobnym "układzie" 30 lat....i po pierwsze wyprowadziłam się i dopiero wtedy mogłam zmieniać swoje życie. Teraz powinnaś zająć się uporządkowaniem tego wszystkiego a nie myśleć o szukaniu faceta. Wiem, że w tym wszystkim czujesz się bardzo samotna i stąd ta potrzeba, żeby mieć przy sobie tego "kogoś" ale w takim stanie umysłu mogłabyś się wplątać w jakiś durny związek.... niestety. Znam to z autopsji, na szczęście udało mi się "poukładać" to moje pokręcone życie. Najpierw wyprowadzka, później cała reszta. Dobrze byłoby, żebyś poszukała jakiegoś psychologa, który pozwoli Ci wszystko ogarnąć i przewartościować. Można poszukać kogoś kto przyjmuje bezpłatnie, jeśli nie masz pieniędzy. Podstawą jest "odcięcie się" od mamusi jej emocji i tej atmosfery którą wokół siebie wytwarza, później Ty i twoja psychika a na końcu "wisienka na torcie" tzn układanie relacji damsko-męskich i ten jedyny "ktoś"
Pozdrawiam
ps.
żeby nie było że to puste gadanie dodam na koniec, że...bilans po ośmiu latach:
cudowny mąż, dwoje fantastycznych dzieciaków, dwa psy, nasz własny dom. )

Byc moze nie doczytalam .. skad jestes ???

Czesc. Tez mam ciezkie relacje z matka. Nie dogaduje sie z nia juz 2 lata. Przez 24 lata bylam corusia mamusi doslownie. Nigdzie nie wychodzilam nigdy ze znajomymi na zadne spotkania. A jak juz gdzies poszlam to zaraz telefon byl ze ona zle sie czuje zebym wracala do domu (tak bylo co mamusia kazala Ja robilam). W zdaniu matury pomogla mi finansowo bo bym jej nie zdala. Wiec jestem jej bardzo wdzieczna bo byla gdy jej potrzebowalam. Ale jak wyjechalam na studia z dala od domu zaczelo mi wszystko przeszkadzac. Tzn kontrolowanie mnie co godzina z pytaniami co robie itp. A jak sie dowiedziala ze mam chlopaka to mowila mi ze takiego robola to moge sobie na pstrykniecie palcow znalezc itp. A jak zdecydowalam ze rezygnuje ze studiow bo w pielegniarstwie sie nie widze i mi sie niedobrze robi jak cwicze jakies zabiegi (to po co sie meczyc). Jak sie dowiedziala to zasypywala mnie telefonami z tekstami np: poki jestem na jej utrzymaniu mam robic wszystko czego ona sobie zyczy albo skoro rezygnuje to mam jej oddac 30 tys bo ona we mnie tyle wlozyla. Przy kazdej awanturze w domu bylo zebym jej oddala 30tys. Wyzywanie od dziwek, alkoholiczek a ostatnio nawet stwierdzila ze jestem narkomanka bo jej nie daje pieniedzy to co od babci np dostane. A tez probowala popelnic samobojstwo zeby mnie zatrzymac (oczywiscie jak sie pozniej okazalo klamala). Jak Ja mam miec do niej zaufanie skoro co bym jej nie powiedziala to jest obracane przeciwko mnie? Pojde do jakiekolwiek pracy ona musi wszystko wiedziec ile zarabiam itp (zaraz byly plany co Ja zrobie z tymi pieniedzmi). Po ostatniej awanturze wreszcie wyprowadzilam sie z domu o 300 km. Mieszkam teraz z chlopakiem na podlasiu juz ze 2 tyg. Wynajmujemy stancje i pracujemy. Jakos sobie radzimy. Matka nawet ani razu do mnie nie zadzwonila jak sobie radze itp. Dla mnie wydaje sie to psychiczne zachowanie. Miec wlasna corke za nic albo za sluzaca. Przynies wynies pozamiataj.

znasz jakis jezyk? angielski, niemiecki? wyjezdz za granice, jak dalej od twojej r o d z i n y. Zacznij zupelnie od nowa. W Anglii, irlandii, Niemczech, Norwegii pracy wciaz jest, choc coraz mniej. W Polsce w pojdeynke bedzie cibardzo trudno sie utrzymac, a poza tym taka spora odleglosc dziala jak miod na serce. Wiem cos o tym. Przeczytaj sobie na netkobiety dzial emigracja, tam nawet sa ogloszenia ludzi ktorzy tez chca wyjechac, ale nie maja z kim. Jest wiele takich zagubionych osob, znajdz je, zapomnij o rodzinie - bedzie trudno ale warto zawalczyc o wlasne szczescie. Jak juz sie dorobisz czegos to pscyhoterapia, np. online. Bedzie dobrze:) pozdrawiam cieplutko!