Żyję z alkoholikiem

aha, myślę, że powinnaś zwrócić się również do psychologa. bardzo może pomóc. tylko rozejrzyj się najpierw w twoim miejscu zamieszkania, dowiedz, żebyś trafiła na jakiegoś sensownego. wierz mi, psycholog będzie mogła Ci pomóc, opowie Ci o mechanizmach tej choroby (sama jestem pedagogiem i wiem jakie to ważne), żebyś lepiej zrozumiała "działania" twojego eks-męża. są też specjalne grupy dla kobiet, które nie tylko się wspierają, ale i dzielą cennym doświadczeniem.

Jeżeli kochasz swojego męża i chcesz mu pomóc, to powinnaś go zostawić. Wiem, że strasznie trudne, ale tylko tak możesz pomóc. Alkoholik musi sam chcieć się leczyć, taki przymus niczego nie da. A żeby chciał się leczyć, musi dotknąć dna i stracić wszystko. Niestety.

Mój ojciec jest alkoholikiem. Borykamy się z tym problemem od ponad 20 lat- ja i moja rodzina. Ojciec nie pije od roku, alkoholikiem jest nadal i będzie już zawsze. Teraz jest dobrze, ale zanim doszedł do tego punktu musiało się stać bardzo dużo...
Ojciec pił, kiedy moja mama wychowywała starszą siostrę, pił kiedy przyszłam na świat, pił kiedy rosłam, kiedy poszłam do szkoły, potem kiedy skończyłam podstawówkę i zaczęłam umawiać się z chłopakami. Pił nadal, kiedy zdałam maturę, nie przestał kiedy dostał papiery rozwodowe, pił kiedy zdałam na studia, kiedy został zupełnie sam w pustym domu. Pił, kiedy urodziła mu się wnuczka (pierwsza i jedyna), kiedy stracił prace, nie przestał kiedy odwrócili się od niego zupełnie wszyscy. Na zupełnym dnie był jeszcze ponad rok, dopiero wtedy zdecydował, że chce się leczyć. Nie pije od roku. Wszyscy się cieszymy, ale mamy świadomość, że radość może się gwałtownie skończyć. Wystarczy jeden kieliszek, jeden łyczek, a koszmar zacznie się od początku.

Zastanów się, czy chcesz czegoś takiego dla swoich dzieci...

Powiem krótko - dziewczyno zastanów się czego ty chcesz. Wziełaś rozwód żeby teraz znowu wejść w koszmar. Alkocholicy to manipulatorzy .Powoli stajesz się osobą współuzależnioną , im dalej wchodzisz w ten związek to gorzej dla ciebie.Zadbaj o siebie i o dzieci. Idź na porządną terapię , zrozumiesz problem. Szkoda młodych lat .Pozdrawiam i życzę abyś wybrała tę drogę która będzie dobra dla ciebie i dla dzieci.

dzieci były swidkami awantur. Zawsze starałam sie żeby jak najmniej w nich uczestniczyły.Teraz jak narazie awantur nie ma ale boje sie ze powrócą. Chciałabym bardzo wierzyc w jego zmiane ale boje sie ze jest to tylko chwilowe.Tym bardziej ze on pracuje za granica przyjezdza raz w misiacu na tydzien,dwa.Pierwszy tydzien jest przewaznie super,zajmuje sie domem ,sprzata ,gotujeale drugiego tygodnia zaczyna go juz nosic.Co sie zmienilo w tym wszystkim ze zaczal zemna na ten temat rozmawiac ze ma ochote sie napic,najlepiej by gdzies wyszedl.Wtedy staram sie byc z nim caly dzien w domu,ale jest tez mi ciezko bo jednak nie moge za kazdym razem gdy on jest w Polsce brac urlopu zeby go pilnowac.

Zgadzam się z Atmosfere, Twój mąż jeszcze nie zaczął się leczyć.
Mój ojciec był na zamkniętym leczeniu 3 miesiące. Potem spotkania AA 2 razy w tygodniu- to trwa do dzisiaj, czyli ponad rok. Moja mama przez jakiś czas chodziła na terapię współuzależnionych, ja uczęszczałam na spotkania DDA (Dorosłe Dzieci Alkoholików).

[guote=atmosfere]Teraz kisisz się w uzależnieniu męża a swoim współuzależnieniu. Kręcisz się wokół męża i alkoholu jak bączek. Masz coraz mniejsze poczucie wartości, coraz większe poczucie beznadziei, dzieci patrzą na tatę i dla nich taka rodzina jest normalnością bo innej nie znają więc dorosną i założą taką samą-chorą rodzinę. To jest ich wzór.[\quote]

Powinnaś dostrzec w tym wszystkim swoje dzieci. Ona patrzą na to wszystko, uczą się. Są jeszcze małe, ale nie łudź się, że nie wpłynie to na ich dorosłe życie. Ja cały czas sobie powtarzałam, że będę miała inne życie, niż moja mama. Przyrzekłam to sobie. I co? Najpierw wpakowałam się w związek z człowiekiem mającym problem z alkoholem, potem z innym- uzależnionym od narkotyków. Pamiętałam dokładnie co widziałam w domu, ale nie widziałam już tego samego w związku. Wmawiałam sobie, że jest zupełnie inaczej....
Moja mama w porę otworzyła mi oczy. Tylko dzięki Niej żyję normalnie. A o mały włos powieliłabym ten sam schemat...

I Twoje dzieci zrobią dokładnie to samo, jeżeli Ty czegoś nie zrobisz.

Moj maz pije nalogowo od dwoch lat,nie wiem co mam robic, jak mu pomoc,mamy dwoch synow,sa mali nie wiedza jeszcze za bardzo co sie dzieje z tata,sa dni mile ,spokojne kiedy jest trzezwy,kochany jak zawsze kiedys .Ale kiedy jest pijany i ledwo sam stoi na wlasnych nogach,nie wytrzymuje tego nerwowo,placze ,krzycze ,bije go,za to moje nieszczescie,samotnosc,pustke! .Ale to nic nie pomaga.Potem te jego wyrzuty sumienia,to jego przepraszam ,wiem ze to tylko na chwile,az do nastepnego kieliszka.Niszczy nasze zycie ,nasze malzenstwo,jestem strasznie samotna,opuszczona ,sama z problemami.Zyje z dnia na dzien,tylko dla synow,szkola,dom,odrabianie lekcji,i z powrotem szkola,dom....gdyby nie dzieci,pewnie by mnie tu nie bylo.Pewnie ktos napisze odejdz,zabierz dzieci,zacznij od nowa.Ale to nie takie proste.Nasz dom,nasz swiat ktory razem tworzylismy,tu jest moje serce,nie moge tego wszystkiego zostawic,moje dzieci maja tu swoj,,bezpieczny,, swiat.To ze odejde nic nie zmieni,tylko dzieci beda na tym cierpialy.Wiem ze nie bedzie tak zawsze,teraz je chronie,nie widza taty pijanego,nie ma awantur w domu przy nich,ale boje co bedzie jak beda dorastali,jaka rzeczywistosc im zgotujemy.Wiem ze ja i dzieci jestesmy dla mojego meza wazni,a on tylko tkwi w pulapce swego nalogu,ale gdybym odeszla, maz nie poradzilby sobie z tym zapilby sie na smierc.A tego bym nie zniosla.Wiele razy prosilam,krzyczalam,idz na leczenie,zrob cos,zniszczysz nasze zycie,ale to do niego nie dociera,nie chce sie przyznac do alkocholizmu.Kocham go,ale moje uczucie juz slabnie,nie wiem co bedzie dalej.

Wiesz!
Czytając posty zon alkoholików nic nowego się nie dowiadujemy,są one podobne.Twój również opowiada historię jakich wiele....moja była prawie taka sama.Też mielismy mieszkanie i jakis tam dorobek zycia,dzieci miały swój kąt,swój swiat.....ale nie było tego co najważniejsze SPOKOJU!!!
Dlatego też postanowiłam przewartosciować zycie,wybrać to co najważniejsze i nie patrząc na rzeczy materialne zostawiłam wszystko,zabrałam dzieci i odeszłam.Wsparcie uzyskałam w OIK (osrodek interwencji kryzysowej),dostałam tam pokój i mieszkałam z dziecmi do czasu(4 miesiące),aż znalazłam mieszkanie na wynajem.
Musisz się zastanowić czego tak naprawdę chcesz.To że odejdziesz zmieni wszystko,a dzieci? czy z tego powodu będą cierpiały?Uważasz,że zycie z ojcem alkoholikiem i matką ciągle zdenerwowaną,zapłakaną to szczyt szczęścia? Dzieci wiedzą więcej niż Ci się wydaje.Ja moje tez chroniłam,też awantur nie było przy nich.... tylko do czasu.U Ciebie to też tylko kwestia czasu...niestety.
W dniu w którym opusciłam toksycznego męża mój niespełna 8 letni syn powiedział słowa,które pamiętać będę do końca zycia....Jechałam z nimi do rodziców i płakałam...a on dotknął moja rękę i powiedział:mamusiu zrobiłaś najmądrzejszą rzecz ze nas z tamtąd zabrałaś,nie płacz i proszę obiecaj,że juz nie bedziemy musieli tam więcej wracać.Obiecałam i słowa dotrzymałam:)
Piszesz,że jak odejdziesz on sobie nie poradzi...współczujesz mu,żałujesz go,to doprawdy szlachetne,jednak może boisz się,że to Ty sobie nie poradzisz bez niego?,a to typowe dla żon alkoholików...takie współuzależnienie.
Będąc w osrodku poznałam kobiety z dziecmi które przychodziły tam na 1-2 noce i wracały jak mąż wytrzeźwiał.Powodów powrotu było sporo,jednak ponieważ byłam tam 4 miesiące zdarzyło się że te same wracały posiniaczone,zapłakane,a dzieci wystraszone,zagubione nie mające pojęcia co się dzieje.Zrozumiałam wtedy,że żadna siła nie jest w stanie zmusić takie kobiety by odeszły na zawsze....do tego trzeba chyba dojrzeć samemu.
Ja dojrzałam po 10 latach i Bogu dziekuję za to każdego dnia

Czesc dziewczyny.Ja tez mam ojca alkocholika i bylam 17 lat w zwiazku z alkocholikiem.(o wiele za dlugo)Mamy dwoje dzieci-corka 19,syn 16 lat.Zostawilam go 4lata temu,kiedy poznalam innego faceta i tylko to mnie uratowalo.Wczesniej zostawialam go pare razy,ale przychodzil blagal na kolanach,a po 2tyg. znowu pil.Bylam naiwna i mimo,ze dzieci nalegaly zebym zostawila ich ojca to ja ciagle pozwalalam mu wracac.Dopiero dzieki temu facetowi,ktory bardzo mnie wspieral udalo sie,i chociaz bylismy tylko rok to jestesmy dobrymi kumplami(w przeciwienstwie do ojca dzieci).Przez 4lata jak nie jestesmy razem stanelam na nogi finansowo(wczesniej bralam na zeszyt w sklepie).Zaczelam jezdzic jako opiekunka do DE,zrobilam prawko,kupilam male autko,zamienilam mieszkanie i jezdzimy z dziecmi na wczasy.Teraz jestesmy szczesliwi,a w domu jest swiety spokoj.Zapomnialam napisac,ze pozbawilam go praw rodzicielskich(byly 3 sprawy i na ani jedna sie nie zjawil)Ale przyznam,ze chociaz byl tyranem to bardzo trudno bylo mi go zostawic.Nachodzil nas przez dobre pol roku,straszyl,sledzil i 24godz.na dobe dostawalam sms.Bylo nam bardzo ciezko,bez policji sie nie obylo,ale przeszlismy przez to.Wiec teraz z reka na sercu moge powiedziec:DZIEWCZYNY NIE DAJCIE SIE I NIE BADZCIE NAIWNE!!!

Witam Was dziewczyny.Ja też potrzebuje pomocy albo mój mąż..... Jestem w małżeństwie od 10 lat mam dwójke wspaniałych dzieci,nie wiem co mam zrobić bo ciężko jest mi podjąć decyzje o odejściu od męża ponieważ kocham go bardzo a druga sprawa to kwestia finansowa:( Zaznacze jedynie że mój mąż jak pije nie wyzwala wogóle agresji wobec Mnie i dzieci....Potrzebuje porady ponieważ jak czytam wasze posty to tak jak bym Siebie widziala.....

witam mam problem jak wiekszosci tu kobiet zyje z mezem 10 lat alkoholikiem...kiedy jest trzezwy jest super  kiedy pije masakra kłócimy sie o wszystko.Mamy syna ma 10 lat .niestety rodziców nie mam juz, jestem jedynaczka ...MĄŻ NIGDY NIE GARNAŁ SIE DO PRACY BYŁY TO PRACE DODATKOWE A JAK JUZ JAKAS ZŁAPAL TO GÓRA NA PARE MIESIECY.BYL 3 RAZY NA ODWYKU NIC TO NIE DAŁO...POŁ ROKU TEMU ZMARŁ MÓJ OJCIEC TO JUZ PRAWIE PIJE CODZIENNIE PIENIADZE MA BO PIJE ZE SPRZEDAZY MIESZKANIA ...WRÓCIŁAM NA MIESZKANIE PO RODZICACH..NIE WIEM JUZ CO JEST DOBRE CZY DALEJ Z NIM TKWIC CZY WZIASC SIE W GARŚĆ I POSTAWIC WSZYSTKO NA JEDNA KARTE CZYLI ODEJSC!!!! NIE MAM POMOCY ZADNEJ OD RODZINY!!!! POMÓŻCIE!!!

Witam.Jak większość z nas tu piszących mam problem z mężem alkoholikiem.Nie pije jakoś często,ale 2 razy do roku w odstępach mniej więcej pół rocznych.Łapie wtedy tygodniowe ciągi.Najgorsze jest to,że mamy dwójkę małych dzieci.Ja nie pracuję,mieszkam w małej miejscowości i tu znalezienie pracy dla kobiety graniczy z cudem,ale nie o tym chciałam napisać.Mąż jest jedynym żywicielem naszej rodziny,ale prze te ciągi popadamy w coraz większe długi,ciągle jesteśmy bez pieniędzy.Jak tylko znajdzie pracę wywalają go za picie,później długo siedzi w domu,nawet po 3-4 miesiące, nie zarabia.Ma coraz większe problemy ze znalezieniem pracy w naszym regionie,właściwie to wszędzie jest spalony właśnie przez alkoholizm.Mąż jest kierowcą ciężąrówki,teraz podjął znowu nową pracę,jeździ z granice.I co,rozpoczął sie drugi tydzień jego pracy i dowiaduję się,że szef prawdopodobnie go zwalnia.On udaje głupiego że nie wie dlaczego,ale ja się domyślam,znowu alkohol.Rozmawiając z nim przez telefon byłam właściwie na 90 % pewna ,że jest wypity.On się oczywiście wypiera,ale ja już znam ten jego głos po alkoholu.Właśnie mija rok jak był spokój.I znowu się zaczyna,ja to czuję.Najgorsze jest to,że on nie poddaje się żadnemu leczeniu,nawet wszywka jest dla niego problemem i nie chce jej sobie założyć,mimo że obiecał mi to w tamtym roku jak wytrzeźwiał.Ja mam już dość takiego życia,kocham go,bardzo żal mi dzieci,ale jestem już kłębkiem nerwów.Jak tylko wyjeżdża z domu,ja cały czas się stresuję,cały czas myślę czy już zaczął pić,kiedy zacznie,jak będziemy znowu żyć bez pracy z dwójką dzieci w wieku 6 i 8 lat.przeraża mnie ta masa długu,która powstaje,z niezapłaconych rachunków,pożyczania pieniędzy,a do tego dochodzą jeszcze inne sprawy.Dobrze że mam rodziców swoich,mieszkamy w jednym domu to oni płacą za nasz prąd,wodę itd.Ale jaki to jest wstyd,nie wiem jak im w oczy spojrzeć.Co się odbijemy trochę od dna znowu na dno wpadamy.To jest nie do udźwignięcia na dłuższą metę.Poradźcie co mam robić?Wielokrotnie myślałam o rozwodzie,ale co z dziećmi.Boję się, że nie poradzę sobie sama z dwójką dzieci,nawet gdybym pracowała,nie zarobię więcej jak 1 tyś zł i na co to ma starczyć?Jak utrzymać za to 3 osoby?Powstrzymuje mnie też wstyd przed całą moją rodziną,bo to jest mój drugi mąż i co znowu nie wypał.

Ja wiem,że powinien,ale co ja mogę zrobić skoro widzę,że on nie chce.Jesteśmy razem 9 lat i przez to 9 lat nie zrobił nic.Raz tylko zdecydował się na wszywkę,jak złożyłam pozew o rozwód.Zrobił to pewnie tylko dlatego żeby sędzia nie miał podstaw do rozwodu,bo tak też orzekł,skoro mąż mnie nie bije,nie awanturuje się,jest spokojny to on nie widzi podstaw do orzeczenia rozwodu.Po jakimś czasie spróbowaliśmy jeszcze raz i było cudowne 4 lata jego abstynencji.Byłam naprawdę szczęśliwa,układało nam się doskonale,mąż cały czas pracował,nie było żadnych długów,nie narzekaliśmy na brak pieniędzy,stać nas było na wczasy.Ale po 4 latach znowu się napił,w styczniu minął rok od pierwszego ciągu po takiej przerwie.Później poprawił w lipcu i był spokój do teraz.Bagatelizuje zawsze temat wszywki,mimo że mi to obiecywał wielokrotnie.później zaczął unikać tematu jak go o to zapytałam,aż w końcu stwierdził,że nie będzie sobie truł organizmu wszywkami.Dla mnie jest to właściwie jasna odpowiedź że on tego nie zrobi.Dzisiaj znowu nie mam z nim kontaktu,jest za granicą,rozmawiałam z nim około południa,wydawał się trzeźwy,ale od tej pory już nie odbiera telefonów od nikogo.Jego prywatna komórka rozładowała się,służbowej nie odbiera.Tak się zawsze dzieje jak łapie ciąg,jest wtedy nieuchwytny.I ja już od soboty to czuję,że zaczął pić.Myślę,że najgorsze dopiero przede mną,jak jutro będzie już w domu.Znowu będzie się szwędał i pokazywał ludziom w jakim jest stanie.To dla mnie straszny wstyd i moich dzieci też.Boję się,że za jakiś czas dzieci w szkole zaczną się śmiać z moich dzieciaków,że ich tata to pijak.Nie wiem co ja mam robić.Z jednej strony ciągłe nerwy i stres przechodzę,z drugiej strony nie chcę dzieciom ojca zabierać,nie chcę żeby miały niepełną rodzinę,będzie im przykro.

Moje obawy się potwierdziły,on pije już drugi tydzień.Dzwonił do mnie jego szef,to co usłyszałam ludzkie pojęcie przechodzi,będzie miał prokuratora na głowie.najgorsze jest to,że nie mamy rozdzielności majątkowej i to obciążenie,które nad nim wisi,odbije się na mnie.Wyrzuciłam go z domu,po tym jak po raz pierwszy w życiu zaczął mnie szarpać,wyzwał od k...y.Dzieci były tego świadkiem,starsza córka płakała,uciekała co chwilę do mojej mamy,młodsza wydawała się twardsza,niestety w nocy za to miała sny z tym wiązane.Nie mam pieniędzy,nie mogę znaleźć pracy,dzwonię,wysyłam cv- bezskutecznie.Jestem całkowicie załamana,zdołowana,nie jestem w stanie dzieciom zapewnić godnego życia.dzisiaj się zastanawiam jak mogłam związać się z takim człowiekiem,jeżeli można go tak nazwać.

Nie pojmuję, dlaczego związałaś się z alkoholikiem, sama piszesz, ze już przed ślubem pił.

Niestety wiem jak to jest Mieszkam  z ojcem alkocholikiem  pijącym w dzień w dzień A ja jestem zmuszona z nim mieszkać  bo nie mam gdzie sie podziać z rodziną a na wynajem nas nie stać  Nawet miałam go na przymusowe leczenie zgłoszone  sądowe i to nic nie dało  Ledwo z osrodka  wyszedł to od razu zaczoł pic Myślałam ze morze się zmieni po śmierci mamy minoł rok  a on co zrobił stał sie calkowitym menelem Twierdzi ze on całe życie pił i pić będzie aż do śmierci Nawet ostatnio zaczoł mieć padaczkę alkcholową  A ja w tym wszystkim jestem przytłoczona i zdołowana nie mam już sił na to Strasznie boli mnie to ze moje dzieci muszą na to  wszystko patrzeć na awatury i dziadka pijącego a bym chciała zapewnić normalny dom

Nie czytałam jeszcze innych postów, ale napiszę ;
Tam gdzie w związku są trzy strony : ona, on i alkohol (nałóg) nie ma mowy o żadnym życiu, które nosiło by godnie swoje miano i żadna wielka miłość tego nie zmieni
to jest jak dziurawa, wybrakowana autostrada, bez generalnego remontu (leczenie) daleko się nie zajedzie, co najwyżej skończy nad przepaścią albo i gorzej

Chyba w końcu powinnam się na coś zdecydować. Mój mąż pije, kiedyś robił to rzadziej i poza domem Ale od dłuższego czasu pije sam w domu bo jak twierdzi jest dorosły zarabia i to on ugotowałam zrobił zakupy.
Z reguły gdy wracam do domu po pracy i widzę że pije kolejne piwo (potrafi wyrzucać część butelek żebym nie wyliczala)  staram się nie reagować czekam aż pójdzie spać
Są jednak dni gdy jego picie kończy się awantura, a następnego dnia są przeprosiny albo obraża się na wszystkich. .
Teraz od 3 dni pije wraca po pracy i pije bo znowu jak to twierdzi nie będę mu niczego zabraniac. Zastanawiam się czy dobrze robię żyjąc z nim pod jednym dachem. Czy to ze on pije a ja staram się udawać ze mnie to nie przeszkadza wzbudza w nim jeszcze większa chęć napięcia .Co robić ? Mamy dwoje dzieci wiem powinnam odejść dla nich i samej siebie Ale jednak jeszcze coś mnie trzyma przy nim..pomocy!