Moja matka całowała mojego narzeczonego... POMÓŻCIA!!!

Droga Leilo01, dziękuję ... czekam na jakieś wsparcie, spać nie mogę... Terapia z matką? Nie wyobrażam sobie tego... Nie dałabym rady... A alkohol - hmmm matka nigdy przedtem nie piła... ale teraz z zeznań brata to co weekend z kimś imprezuje...

Czy to może być moja wina?? Czy matka może mścić się za tatę?? Byłam zawsze oczkiem w głowie taty...

A Czarek? Stara się, ale czy ja jeszcze kiedyś zaufam mu tak jak przedtem??

Ja bym na twoim miejscu całkowicie zerwała kontakty z matką i może je bym wznowiła gdyby była staruszką ale pewnie i tak bym tego nie zrobiła. To był aż pocałunek!! bo zdradziła Cię matka a nie obca kobieta. Może zachorowała na jakąś chorobę psychiczną po śmierci twojego taty?? bo wszystkie objawy na to wskazują.....Powinna iść do psychiatry i zrobić sobie tomograf głowy bo takie zachowanie, czyli całkowita zmiana zachowania to objaw guza mózgu. Nagła zmiana zachowania często jest objawem raka głowy albo ogólnie jakiejś choroby psychicznej np: schizofrenii a twój chłopak jest głupi że uległ twojej matce z takim narzeczonym też ślubu bym nie brała, a przynajmniej odłożyła go w czasie np. za parę lat żeby jeszcze go poobserwować czy nie zrobi znowu coś wstrętnego...Nie spiesz się ze ślubem, powinnaś zobaczyć czy znowu nie wywinie Ci jakiegoś "orła".

Bardzo Ci współczuję:(( To naprawdę obrzydliwe i to najbardziej ze strony Twojej matki!
Chłopak się stara, postaraj się o tym myśleć jak najmniej.
Pogadałabym z kimś z rodziny matki (siostra, brat, kuzynka, przyjaciółka) żeby wysłali Ją na jakąś terapię bo dobrze z Nią nie jest!
Trzymaj się:)

Hmmm... ciężko byłoby mi porozmawiać z kimś z rodziny od strony matki... Z ciotką? Nie bardzo - nie ufam jej na tyle, by to wyznać. Myślałam o babci, ale ona i tak przejmuje się wieloma sprawami. Nie chcę też wszczynać konfliktu między matką, a babcią. Z jednej strony tak straszliwie mnie to boli, nienawidzę jej, nie umiem sobie z tym poradzić, a z drugiej strony tęsknię za matką... taką, jaka była przed śmiercią taty.

A Czarek? Widzę, że się stara, walczy i ciągle przeprasza... Może kiedyś uda mi się o tym jakoś zapomnieć, ale nadal bardzo się boję zdrady...

Fionus, dziękuje że jesteś...

Co do matki, przypuszczam że byłoby mi trochę łatwiej, gdyby tego żałowała i przeprosiła. Nie wybaczyłabym jej łatwo, ale wiedziałabym przynajmniej, że jej na mnie zależy.

Czasami zastanawiam się, co mogłam zrobić nie tak, że zrobiła mi takie coś...

Z jednej strony jej nienawidzę, nie potrafię na nią patrzeć, z drugiej trochę mi jej brak... Zeszłoroczna wigilia była pierwszą spędzoną osobno... Od tamtego czasu widziałam ją tylko kilka razy, na rodzinnych uroczystościach jak np urodzinym, ale chyba nie chcę jej wchodzić w drogę...

________________________________________

I może to, co teraz napiszę WYDA SIĘ GŁUPIE, ale bywają dni, kiedy nachodzą mnie myśli, by pewnego dnia opowiedzieć wszystkim o tym, co się stało. I mojej rodzinie, i rodzinie Czarka... Zastanawiam się jak zachowała by się i jedna i druga rodzina, dowiadując się o tym... Jak wtedy zachowała by się matka?

Nawet gdybyś zrobiła coś nie tak w stosunku do mamy, takiego czegoś nie robi się swojemu dziecku to jest niedopuszczalne zrobić coś takiego córce.....rozumiem Cię, że tęsknisz za mamą taką jaką była przed śmiercią taty ale tej mamy już nie ma....teraz jest zmieniona gorsza wersja....W sumie to bardzo dziwne, że tak twoje mama się zmieniła bardzo po śmierci taty, a może się nie zmieniła? tylko zawsze taka była tylko jej prawdziwe oblicze hamowało to że miała męża i nie mogła odkryć swojego prawdziwego "ja" i proszę Cię nie tłumacz zachowania swojej rodzicielki klimakterium, bo gdyby to była prawda to wszystkie musiałybyśmy się obawiać swoich matek, które właśnie przechodzą klimakterium i pomyśl sama, czy potrafiłabyś zrobić coś takiego w przyszłości swojej córce, gdy będziesz przechodzić klimakterium??? Naprawdę podziwiam Cię, że tęsknisz za matką, w sumie nie obraź się ale dla mnie to nie jest matka....naprawdę jesteś dobrą córkę. Nie wiem czy to dobrze dla Ciebie czy źle ale jednego jestem pewna że dla twojej matki dobrze, bo zawsze wytłumaczysz jej koszmarne zachowania.....Naprawdę ta kobieta jeszcze nie raz Cię skrzywdzi, bo jesteś bardzo dobrą córką....a twoja mama już nigdy nie będzie taka jak kiedyś, bo poczuła  luz.... to tak jakby siedziała wiele lat w więzieniu, dusząc się w małżeństwie i teraz może to robić co zawsze chciała robić.

... i masz rację, ja nigdy nie zrobiłabym tego swojej córce. Matka to teoretycznie najbliższa osoba, chroniąca w każdej sytuacji swoje dzieci...

Współczuję Ci, ciężko mi sobie wyobrazić co czujesz, bo ja nigdy nie byłam w takiej sytuacji.
Twoja matka zachowała się perfidnie, być może przechodzi jakiś kryzys w związku ze śmiercią Twojego taty, próbuje przeżywac drugą młodość, do tego alkohol, ale to nie jest żadne usprawiedliwienie. Zrobiła Ci świństwo. Z Twojego opisu wnioskuję, że ona miała z tego sporą satysfakcję.
Nie wiem jak bym się zachowała na Twoim miejscu ale na pewno ograniczyłabym z nią kontakty do suchych "dzień dobry" i "do widzenia". Chyba już byśmy nie miały o czym rozmawiać, tym bardziej, że jak piszesz, ona tego w ogóle nie żałuje. Tak się zastanawiam czy w ogóle chciałabym się z nią kontaktować, może kiedyś, z czasem.. ale teraz raczej nie..
Co to chłopaka, to być może został przez nią sprowokowany do tych pocałunków. Nie wiem.. Ale stara się i to trzeba docenić, bo każdy ma prawo popełnić błąd. Przecież nie masz pewności, że inny partner by Cię nie zdradził, tego nigdy nie będziemy pewni.
Zresztą po zachowaniu chłopaka łatwo zaobserwujesz czy naprawdę żałuje i czy był to jednorazowy incydent.
Co do ślubu, to możesz przełożyć termin, nie spiesz się. Jeśli się kochacie i wszystko będzie Wam się pomyślnie układać to przecież możecie go wziąć za 2 lata a nie za rok. Dajcie sobie trochę więcej czasu.

Kochana nie ma za co. Po części wiem jak się czujesz. Moja Matka nie wyrządziła Mi czegoś takiego ale również Mnie bardzo skrzywdzili ( ojciec również ). Mi jest troszkę łatwiej bo oprócz tego, że jestem wypełniona żalem to śmiało mogę powiedzieć, że ich nienawidzę. U Ciebie jest gorzej bo tęsknisz i kiedyś miałaś z nią dobre relacje i wspomnienia. Ja nigdy czegoś takiego nie doświadczyłam myślę, że gdyby wtedy  Moi rodzice żałowali swoich błędów to dziś po latach możliwe, że byśmy wmiare normalnie rozmawiali. Tylko, że ani wtedy ani dziś oni uważają, że nie mają sobie nic do zarzucenia. Mamie latka lecą i nie długo sobie przypomni o córce pytanie tylko czy dla Ciebie już nie będzie za późno. Gdyby wreszcie przejrzała na oczy to pewnie już byś zamknęła ten rozdział w życiu tylko tęsknota i żal na jej obecne zachowanie Ci na to nie pozwala. Musisz walczyć i żyć własnym życiem. Starać się już nie wracać do tego. A z chłopakiem to ktoś powyżej miał rację. Jeśli będzie chciał cię skrzywdzić zrobi to obojętnie czy weźmiecie ślub za rok czy za 5lat. Jak narazie nie ma się bo martwić na zapas

Dziękuję za tak wiele wpisów, za męski głos również... Co do faceta, matka na pewno nie zrobiła tego sama, ale wierzę że mogła go sprowokować. W końcu od śmierci taty ona stała się taka "cholernie wyzwolona". Może chcę w to wierzyć- GŁUPIA JESTEM!!! Rozmawiałam z Czarkiem o tym sporo, on nadal przeprasza i żałuje. Może rzeczywiście powinnam nieco przełożyć ślub? A może łudzę się, że przez następne 17 miesięcy nabiorę pewności w tym, że on żałuje, kocha mnie i więcej tego nie zrobi?

Czasem wyobrażam sobie, że mówię wszystkim dookoła co oni mi zrobili i jak bardzo zranili, pakuję walizki i wyjeżdżam daleko... by zacząć od nowa...

W którymś momencie wspomniałas, że chciałabyś powiedzieć rodzinie o tym co Cię spotkało. Jeśli odczuwasz potrzebę porozmawiania z kimś z Twojego otoczenia na ten temat to może rzeczywiście porozmawiaj z Babcią? Może choć troszkę Ci ulży? Reszcie rodzinie bym raczej tego nie opowiadała. Niepotrzebnie później mogą krzywo patrzeć np na Twojego chłopaka, że tak się zachował. Postąpił źle ale jeśli postanowiłas dalej z nim być to nie warto wyrabiać mu złej opinii bo tylko potem Tobie też będzie z tym źle jak np jego przestaną akceptować.

Ewa to nie jest śmieszne, że dziewczyna chce wziąść ślub z facetem który właściwie ją zdradził i to z kim!!! z jej własną matką!! Na dobrą sprawę powinna go kopnąć w jaja , nawet nie musi czekać bo i tak wiadomo, że facet jest nic nie warty ale napisałam żeby poczekała, bo widzę że dziewczyna go kocha i próbuje ratować ich 6 letni związek ( chociaż ja bym nie ratowała tak na marginesie) bo podejrzewam, że ten koleś nie jeden grzeszek ma na sumieniu, nie wiadomo czy tylko z szanowną mamą.....Powinna sprawdzić, czy potrafi z nim teraz normalnie w spokoju żyć po tym co zobaczyła, a ślub to jest naprawdę poważna decyzja i z taką decyzją powinno się w takim wypadku na pewno poczekać, a ile czasu ???? to już zależy od decyzji autorki postu.

Myślę że nie tylko mści się, ale w jakiś tam sposób stara się dowartościować. Współczuję Ci... Na Twoim miejscu nie wiązałabym swojej przyszłości z tym Czarkiem.

Zdrada dwóch, wydawałoby się, najbliższych osób.
Zdrada matki.
Zdrada narzeczonego.

I jakże odmienne zachowanie, zdradzonej przez powyższe osoby, córki i narzeczonej.

W stosunku do matki - złość, nienawiść i decyzja o zerwaniu kontaktów.
W stosunku do narzeczonego - utrata zaufania i decyzja o trwania w związku.

Czemu ten sam postępek mierzysz inną miarą?

Jeżeli rozumiesz zachowanie swego narzeczonego, to zrozum też zachowanie swej matki.
Jeżeli podjęłaś decyzję o utrzymaniu narzeczeństwa, to odnów kontakt z matką.
Moim zdaniem w tej sprawie i matka, i narzeczony mają jednakowe "zasługi"; jednakowa jest ich odpowiedzialność za tę sytuację.

taka sytuacja to patologia, Twoja matka nie ma wstydu. Pewnie na stare lata jak bedzie potrzebowała opieki , pomocy to sie zwróci do kochanej córeczki.....

Przede wszystkim, nie myśl o sobie w kategoriach, że nikt by Ciebie nie zechciał. Masz dopiero 25 lat, a cechy wyglądu, które wymieniłaś wcale nie skreślają Ciebie jako partnerki. Najwyżej mogłaby skreślić Ciebie brak wiary w siebie, nad tym powinnaś popracować.

Ja ewaa uważam że ten facet nie pocałował matki bo był pijany on po prostu taki jest. Uważam że me.carol gdy odkryła pocałunek matki i narzeczonego odkryła całą prawdę o nich, kim są naprawdę jej najbliższe osoby, to są po prostu zdrajcy i niestety oni zawsze będą ją krzywdzić. Nawet gdy im wybaczy, tacy już po prostu są, że jej nie szanują, powinna dla dobra swego z nimi obojgiem zerwać kontakty no ale pewnie tego nie zrobi, podejrzewam że się przekona z biegiem czasu że mam rację, ale niestety się tego nie dowiem. Zresztą, to jej niskie poczucie wartości o sobie o czymś świadczy, przy takim narzeczonym i matce też myślałabym, że jestem nic nie warta tych dwoje ludzi ją poniża i niszczy jako człowieka. Ja bym nie chciała ich znać, co z tego że to jest matka co z tego że narzeczony, to teraz nie ma już znaczenia oni przestali być jej bliscy gdy popełnili coś, co jest absolutnie niedozwolone. Taki błąd w przypadku ich jest niedopuszczalny.

Wielokropku, wiem, ze ten post skierowany byl do autorki. Wybacz wiec, ze na niego odpisuje, jednak chcialam odpowiedziec na niego wedlug moich dotychczasowych obserwacji tego watku. Mysle, ze najwieksza roznica pomiedzy matka autorki a jej narzeczonym jest sposob w jaki zachowali sie po tym nieprzyjemnym wydarzeniu. Czarek prosil o wybaczenie, przepraszal i podczas nastepnego spoktania nie zgodzil sie na niewlasciwe  podejscie do jego osoby przez matke autorki (lapanie go za posladki). Matka z drugiej strony nie uwaza, ze robi cos nie tak. Nie przeprosila, nie prosila o wybaczenie, a gdy autorka probowala z nia porozmawiac na temat tego jak bardzo ja to zabolalo, matka probowala obrocic sytuacje w zart. Pomyslalam, ze moze sama czuje sie z tym niezrecznie i nie wie jak przeprosic corke, bo sa tez i tacy ludzie, ktorym przychodzi to ciezej. Jednak widac nie o to chodzilo, gdyz przy nastepnej okazji po raz kolejny podrywala narzeczonego corki. Mysle wiec, ze znacznie trudniej jest wybaczyc osobie, ktora o wybaczenie nie prosi. Uwazam, ze tak jest wlasnie w przypadku me.carol, stad te dwa rozne podejscia do osob, ktore zranily z taka sama sila.
Pozdrawiam!

Sasha,
dziękuję za odpowiedź.
Takiej się spodziewałam od autorki wątku, i takiej na mój post niemal od razu udzieliła.

Czytam ten wątek od jego początku, przeczytałam również (przed napisaniem swojego postu ) o różnych zachowaniach "po" matki i narzeczonego. Swój post napisałam, łącznie z wszelkimi wątpliwościami (które u mnie pozostały, ale nie o moją świadomość tutaj chodzi) po przeczytaniu takich stwierdzeń autorki:

Moim zdaniem, i nikt nie musi się z nim zgadzać, autorka wątku powinna  s o b i e  samej odpowiedzieć na pytanie, czy właśnie takie myślenie o sobie nie jest główną przyczyną jej odmiennej oceny zachowań matki i narzeczonego.

Ja też... W najgorszych snach o tym nie śniłam. Jest to dla mnie nie do wyobrażenia.
Zupełnie nie wiem, co ci doradzić. Sama nie wiem, jak bym się zachowałam. Też bym uciekła...
;(

Kochani, minął tydzień od ostatniego wpisu w tym temacie. Wiem, że sama sobie nie poradzę z tym problemem. Zapisałam mnie i Czarka na terapię. Może to niektórych rozczaruje, ale nie przełożyłam ślubu. Mam nadzieję, że terapia coś zmieni. Chciałam też porozmawiać z matką, wyjaśnić. Dzwoniłam do niej kilka razy, ale nie odebrała i nie oddzwoniła... Zastanawiam się, czy po prostu nie pójść do niej, ale ciągle bardzo się boję... i nie wiem czy znajdę na tyle odwagi w sobie...

Ktoś powie: "co za głupia dziewczyna?" Ale mój tata zmarł, a to jest moja matka... Jeszcze jej nie wybaczyłam, ale... brakuje mi jej... Przypuszczam, że ona gdy dowie się o terapii to nie dosyć, że się nie zgodzi, ale i nawzie mnie "psychicznie chorą"...

Nawet nie wiecie jaki mam mętlik w głowie...

Uwazam, ze bardzo rozsadnie podchodzisz do tego i zycze naprawde wiele sily, wytrwalosci i w koncu usmiechu na twarzy:)
Trzymam kciuki:)

W takim razie czekamy na "sprawozdanie":)
Wazne, ze sie zdecydowaliscie na te spotkania.
A co do mamy, to chyba wszystko w swoim czasie.

bardzo ci wspolczuje tej zaistnialej sytuacji, sama w sumie nie wiem jakbym sie zachowala, ale pewnie znienawidzilabym wlasna matke do tego stopnia zebym sie od niej odizolowala i przestala wogole odzywac. Twoja matka stala sie totalna egoistka skoro tak postepuje.A zachowanie twojego chlopaka nic a nic nie usprawiedliwia, skoro calowal sie z twoja matka to moze zrobic to poraz drugi z inna osoba, a po drugie mozna byc pijanym i trzezwo myslec.JA BYM MU JUZ NIE ZAUFALA. A tak wogole przelozylabym slub i przez ten caly czas bym go usilnie obserwowala.

Jesteśmy po kolejnych dwóch spotkaniach. Był niestety i płacz... Na drugim spotkaniu terapeuta zaprosił do gabinetu najpierw mnie, potem Czarka, a na końcu oboje. Pytał o to, jak się teraz czuję, jaką siebie widzę, jaka chciałabym być... pytał o śmierć taty... i pytał o mamę... tą z mojego dzieciństwa, tą po śmierci taty... i tą teraz... I BUM!!! Łkałam jak dziecko. Wytłumaczył mi to tak, że bardzo dużo mówię o ludziach blisko mnie, o tych, których kocham, o bracie, bratowej, o przyjaciołach, a mniej o sobie... Dał mi zadanie. Mówić sobie 10 komplementów w ciągu dnia. Poprosił też bym uśmiechała się do siebie w lustrze (o zgrozo, to dziwne), i do ludzi na ulicy (o zgrozo, jeszcze dziwniejsze)... Na początku było to dla mnie wyjątkowo głupie...

Ale zauważyłam coś... Idąc ulicą jakoś tak głupio mi uśmiechać się do dziewczyn w moim wieku, bo jeszcze nie daj Boże pomyślą, że szydzę z nich i po prostu dostanę po głowie. Uśmiecham się do starszych osób, dzieci i mężczyzn... i wiecie co? Odwzajemniają uśmiech:) To budujące. Myślę wtedy, że może i mogłabym jeszcze się komuś spodobać. Powiedziałam o tym terapeucie na III spotkaniu. 10 komplementów na początku było trudne... z czasem od ostatniego tygodnia łapię się na tym, że w głowie wymyślam coś w stylu: "Jaki masz ładny uśmiech... pięknie pomyłaś naczynia... wyjątkowo gospodarna z Ciebie babeczka itp". Głupie, no nie? Ale sprawia, że znów się śmieję...

Co jest NAJDZIWNIEJSZE? Po trzeciej wizycie, czyli po tym jak mi wytłumaczy jak i co, poszłam do fryzjera i... O ZGROZO!! Utleniłam moje czarne włosy na duuużo blond pasemek w różnych odcieniach. Zmieniłam kolory malowania się. Efekt "przydymionego oka" w czerni, zmieniłam na O ZGROZO - róż, zieleń lub turkus!!!

Co się ze mną dzieje? Czy to jeszcze jestem ja? Łapię się na tym, że coraz częściej myślę o sobie. Terapeuta mówi, że to dobrze, ale co będzie jak stanę się EGOISTYCZNĄ SUKĄ??

A NAJCIEKAWSZE jest to, że na spotkaniu wprawdzie poruszaliśmy już temat matki i mojego związku, ale nie usłyszałam jeszcze, w jaki sposób mam się zachować, co zrobić i co będzie dalej ze mną i z Czarkiem, oraz ze mną i matką... Bo co ja mam zrobić z tą sytuacją??

Kochani,
od mojego ostatniego postu minęło spooooro czasu. Terapia dotycząca sytuacji z matką i Czarkiem już poza mną, (również sesje w obecności lubego)... Było ciężko... Spotkania z terapeutą zalane łzami. Teraz chadzam do terapeuty już dużo rzadziej (raczej, gdy zajdzie potrzeba). Udało mi się odbudować związek z Czarkiem na tyle, że zostanie moim mężem za 7 miesięcy.

Jakie zmiany??
Czarek zmienił się bardzo. Nauczył się mówić o tym, co czuje. Zaskakuje mnie drobnymi niespodziewajkami. Wszystko konsultuje ze mną. Nie chciałabym zrobić z niego "pantofelka", ale zauważyłam że sam raczej beze mnie nigdzie nie idzie, nie podejmuje sam decyzji. Alkoholu już prawie wcale nie pije. Przyznaję, że podoba mi się to.

Kiedyś myślałam, że terapeuta to osoba pomagająca w dużych problemach, zaburzeniach... I cóż? Miałam trochę racji - bo mój problem okazał się nieco większy niż moje wyobrażenia o nim. Że tak powiem - sporo namieszał... Nie tylko znacznie zmniejszył poczucie własnej wartości, ale także przyczynił się do mojej nerwicy lękowej, która dosyć agresywnie atakowała mnie w czasie "kryzysu".

Dziś nerwica lekowa czasem jeszcze daje o sobie znać. Dla mnie nadal to duża uciążliwość, ale walczę. Że tak powiem - terapeuta dał mi odpowiednie "narzędzia". Walczę teraz głównie "O SIEBIE". Znalazłam więcej czasu na spotkania ze znajomymi, moja bratowa znów jest w ciąży, więc ogromną radością jest dla mnie oczekiwanie na bratanka (będzie chłopiec). Rodzina nie dowiedziała się o sytuacji, jednak zbawieniem okazali się dla mnie przyjaciele. Za co bardzo im dziękuję.

A matka?

Odwiedzam ją, ale najrzadziej jak się da. Ona nie wykazała do dziś skruchy... Terapeuta proponował, by zaprosić ją na terapię, ale ja nie widziałam w niej potrzeby rozmawiania i nie zdecydowałam się by powiedzieć jej w ogóle o terapii. Przypuszczam, że do dziś nie wie, jak wielkim problemem było dla mnie to - co się stało.
Aktualnie u matki mieszka jej partner, co dodatkowo nie daje mi swobody rozmów z nią. Stąd nawet jej nie podejmuję. Chodzę do niej raczej sama, Czarek sporadycznie. Zmian w jej zachowaniu nie widziałam. Nadal stara się budować swoją samoocenę kosztem Czarka, lub po prostu nie owijając w bawełnę - leci na niego i nie ukrywa tego. Przykład. Siedzi na przeciw niego - i każe sobie masować kark pokazując cały dekolt. Swoją drogą Czarek zareagował tak, że wymknął się do łazienki pod pretekstem "siku", by nie dać się jej prowokacjom. A takich przykładów można jeszcze wymienić kilka (ubiór, gesty, podteksty...).
                         Tęsknię za nią, choć i to ustępuje. Próbowałam z nią rozmawiać, ale dla niej "nic się nie stało". Odpuściłam. Stwierdziłam kiedyś u terapeuty (z czym on się zgodził), że moja miłość do matki nie pękła w momencie pocałunku z Czarkiem, ale w momencie, kiedy zbagatelizowała moje pretensje i rozterki, i nie wykazała skruchy. Lekarz i ja uważamy, że wybaczyłabym jej - gdyby zmieniła zachowanie, a tak?
Teraz traktuję ją bardziej już jak znajomą... dalszą krewną. Tak mi po prostu lżej.

Trochę przeraża mnie perspektywa wesela z jej obecnością. Ale myślę, że znajdę na tyle siły, by to przegryźć...

Wczoraj byłam na sesji z terapeutą, ponieważ musiałam z nim omówić pewną sytuację - zbliżają się święta... Mój brat, bratowa i bratanica tego roku będą je spędzać u rodziny bratowej. Partner matki wyjeżdża do swojej rodziny. Stąd najprawdopodobniej moja mama zaprosiła mnie i Czarka do siebie. Odmówiłam po konsultacji z drugą połówką i... miałam trochę wyrzutów sumienia... Bo przecież w święta nikt nie powinien być sam. Wczoraj u lekarza usłyszałam, że może należy jej się taki rok, kiedy będzie sama w święta... Po to, by zrozumiała pewne rzeczy i sytuacje. Trochę mi jej żal, że być może w święta będzie sama, ale ja nie jestem gotowa na wigilię z nią. Być może pogadam z babcią, by ją wzięła do siebie, ale ja nie chcę tych świąt z nią. Chcę spokoju...

Jak myślicie, to dobra reakcja? A może już na prawdę chamska i być może powinnam mimo jej zachowań - wybaczyć jej?

Taki wstrząs dla twojej matki jak spędzi sama wigilię będzie bardzo dobry i na pewno da jej wiele do myślenia .

Witaj.   
Wiele się u Ciebie, a raczej w Tobie zmieniło...idzie ku dobremu - z pewnością pomogła Ci terapia.
Jest w Tobie duża siła i moc w działaniu, aby ten związek zakończył się ślubem (już wyznaczony termin), a z matką by utrzymać relacje w miarę poprawne, dlatego czasami ją odwiedzasz, pomimo, że do tej pory nie poczuwa się do wyrażenia skruchy/przeprosin.

Czy Ty na pewno jesteś jej córką???
Wybacz, że tak wprost powątpiewam, ale jakoś nie mogę tego pojąć, że TWOJA MATKA nadal uprawia te 'gierki'!!!
To chore, patologia. No, zdarzyło się raz, byli oboje po alkoholu. Ale teraz ma faceta, z pewnością wie już o dacie Waszego ślubu i nadal się go czepia, uwodzi go, prowokuje. Proponuje mu masaże...czyli, pragnie dotyku jego rąk.
A on ucieka...stosuje uniki? Dlaczego wprost jej nie odmówi?
Czy on chodzi też na terapię?

A może TEN JEDEN RAZ, to ten, który naocznie zobaczyłaś - byłaś świadkiem?
Twoja matka, już jako kobieta jest za śmiała w stosunku do niego/Twojego przyszłego męża, narzucająca się, wręcz jakby roszcząca sobie prawo do takiego zachowania - a co dopiero jako przyszła teściowa do zięcia.
Dla mnie, to zachowuje się jak kobieta zraniona, porzucona.

Ty starasz się odbudować relacje rodzinne, a matce najzwyczajniej w świecie 'to zwisa i powiewa'.

Jesteś pod dobrą opieką lekarską, zatem kieruj się sugerowanymi radami. Przebaczanie przerabiasz, inaczej byś matki nie odwiedzała.
Ale w związku z tym, że jej zachowanie w stosunku do Twojego partnera nie uległo zmianie, a wręcz ostentacyjnie je przy Tobie demonstruje, to może 'nie przywołuj wilka do lasu'. W samotności będzie miała czas na przemyślenia.

Może uznasz, że namąciłam ci niepotrzebnie, ale tak mi myśl leci, gdy czytam Twoją wypowiedź, opisującą zaistniały obecnie stan. A raczej nadal trwający, jeżeli chodzi o zachowanie matki.

Trzymam za Ciebie kciuki, aby wszystko było po Twojej myśli.
I życzę Ci spokoju, którego tak bardzo pragniesz.   

Witaj me.carol   

Tak, gdybyś napisała, że: "Siedzi naprzeciw niego - i każe mi sobie masować kark pokazując cały dekolt", to od razu wiadomo byłoby, że to Ty jesteś masażystką. 
Co nie zmienia faktu, że matka nadal zachowuje się prowokująco.

To bardzo dobrze, że masz oparcie w swojej babci - mogłaś podzielić się swoim problemem z bliską Ci osobą.
Z pewnością podbudowuje Cię również to, że babcia Ci wierzy i jest dumna z takiej mądrej wnuczki - bo za taką Cię uważa.
To jaką postawę przyjęłaś w tej sprawie.
Potrzebujesz dużo ciepła, serdeczności, umocnienia rodzinnych więzi i babcia ze swojej strony Ci to zapewnia.

Idzie u Ciebie ku lepszemu, bo zaczynasz znajdować sens własnego życia, budowania swojego własnego JA.
Czy to egoizm? Raczej potrzeba każdego człowieka...a jeśli już, to jest to taki zdrowy EGOIZM.

Polecam Ci do poczytania wątek założony przez Anhedonię...zaraz dopiszę jego tytuł :" Zanim zdecydujesz sie być z kimś - naucz się BYĆ SAM"
http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?id=45622

Serdecznie Cię pozdrawiam.   

Wiara w siebie nie przychodzi sama. Trzeba włożyć wiele wysiłku, by ją w sobie zbudować. Kompleksy ma każda kobieta i każda uważa, że to, co jej się nie podoba jest najgorsze na świcie, żadna kobieta tak strasznie nie ma... A to bzdura. Jakbyśmy wyglądały wszystkie takie same? Szczupłe, długie nogi, zgrabny nos itd...? Wtedy byłby dramat.
Ostatnio usłyszałam rozmowę dwóch chłopaków, kiedy szłam do pracy. Wglądała mniej więcej tak...:
- ... A myślałeś o Julce? Co tam Was łączy?
- Julka? Między nami nic nie ma. Jest piękna, idealna, niemal jak porcelanowa figurka baletnicy...
- No to w czym problem?
- No właśnie w tym. Jest tak idealna, że nie ma się w czym zakochać....

To autentyczna rozmowa, która ukazuje, że właśnie to, co jest w nas inne i często jest powodem naszych kompleksów staje się naszym atutem w rzeczywistości.

Co do matki... Ma się ją jedną, ale nawet matce nie można wybaczyć wszystkiego. I nawet bym nie próbowała wybaczać na siłę.
A o związek powinnaś walczyć. Myślę, że wbrew pozorom takie przeżycie może Was umocnić w trudniejszych sprawach, które mogą się zdarzyć w przyszłości.
Powodzenia!

Nie traktuję mamy jak aseksualne zwierzę... Rozumiem, że też ma swoje potrzeby. Nie krytykowałam jej, gdy niecały rok od śmierci taty znalazła sobie kogoś. Być może potrzebowała nie tylko wsparcia, ale bliskości seksualnej. Potem jej kilka przygód erotycznych i teraz już mężczyzna z którym jest - którego akceptuję, bo myślę również, że dobrze, iż nie jest sama. Tyle, jeśli chodzi o akceptację jej "wyżycia się". Nie wnikam w jej relacje z partnerem. 

Czy alkohol jest usprawiedliwieniem? Dla mnie stanowczo NIE! OBOJE TO ZROBILI - nie zrobiła tego sama przecież. Ale jedno z nich szczerze (tak myślę) żałowało, a drugie - zbagatelizowało wówczas moją złą "kondycję psychiczną" i wciąż robi to samo. 

Czy zachowuję się jak pruderyjny moher? A jak zachowuje się pruderyjny moher?
Ja nie widzę na razie u mamy skruchy,a przede wszystkim chęci odbudowy więzi, wręcz odwrotnie - nadal względem narzeczonego mama zachowuje się tak jak przedtem (kokieteryjnie, seksualnie). Tego także nie jestem w stanie zaakceptować. Mówiłam jej o tym, nie uszanowała tego. Więc jak mam dalej z nią żyć?
A czy sprawa pocałunku jest sprawą do ponabijania? Dla mnie nie jest i nigdy nie była. Zbyt wiele mnie to wszystko kosztowało i nie widziałam w tym nic śmiesznego. 

Jedynym pozytywem całej tej dramatycznej dla mnie sytuacji jest to - że od tego czasu zaczęłam świadomą pracę nad sobą i akceptację własnej osoby, co aktualnie jest dla mnie dużą radością.