Żona byłego mnie prześladuje!

Właściwie to też o tym pomyślałam... Tyle, że wyjście nie jest takie proste, bo nie mam możliwości skontaktowania się z byłym. Nie mam Jego numeru telefonu (zmienił), nie mam maila, na portalach społecznościowych nie figuruje.
Może ktoś ma jakiś inny pomysł...?

Nie jest Go pewna, nie ufa mu, bo wie że coś was łączyło i chce wiedzieć co, czy dziecko wasze. Bo widać tego jej nie powiedział. To normalne.
Spotkać się z nią pogadać, wytłumaczyć - to kobieta jak każda.

Niezależnie od pobudek tej kobiety, Ja też czułabym się osaczona i zachowałabym się podobnie do Ciebie.
Jeżeli chciała się dowiedzieć, mogła wyjaśnić sytuację w mailu, a nie próbować sie zaprzyjaźniać, ingerując w twoje życie i prywatne sprawy.
Bardzo dziwna sytuacja... czekam na ciąg dalszy

Jak na razie nic nowego. To znaczy... Odbyłyśmy rozmowę telefoniczną-postanowiłam nie dzwonić, tylko zaczekać aż ona to zrobi i jak się okazało czekać długo nie musiałam. Była bardzo zaskoczona, że odebrałam, jak widać przyzwyczaiła się już do sygnału, albo dźwięku odrzuconego połączenia. Umówiłyśmy się na rozmowę jutro w kawiarni na mieście. Takie wybrałam miejsce, może to się wydawać zabawne, ale będę się czuła bezpieczniej w miejscu publicznym. Hmm, to trochę jak randka z nieznajomym mężczyzną- nigdy nie wiesz co Cię czeka. Tylko, że jakoś emocje inne. Chyba już nawet przestałam być ciekawa czego furiatka ode mnie chce, po prostu życzyłabym sobie, żeby to się skończyło. Tak samo nieoczekiwanie jak się rozpoczęło...

Kilka dni temu odbyłam rozmowę z tą kobietą. Otworzyła mi oczy na wiele spraw, wiele też się wyjaśniło...

Mojego byłego poznała niedługo po naszym rozstaniu, właściwie trzy miesiące od momentu mojego powrotu do Polski. Szybko, muszę przyznać znalazł sobie pocieszenie. I to dosłownie. Opowiadał tej kobiecie brednie o tym, jak bardzo bronił się przed naszym związkiem, jak ciężko było mu zaufać, jak miliony razy prosiłam o to, żeby dał nam szanse, jak bardzo go potem skrzywdziłam. Twierdził, że rozstaliśmy się dlatego, że ja nigdy go nie kochałam, że liczyły się tylko pieniądze.
Tak- oto "prawda" o mnie stworzona na potrzeby nowego związku. Ani słowa o tym "małym szczególe" jakim jest nasze dziecko.

A jednak prawda wyszła na jaw. Musiało się tak stać prędzej, czy później, nie wiem o co on sobie myślał. W każdym razie Ona twierdziła, że już dawno miała wątpliwości. Podobno próbowała go o coś pytać, ale odpowiadał niechętnie i temat szybko zmieniał. Za to znajomi z czasów, kiedy jeszcze byliśmy razem często o mnie wspominali (nic dziwnego, bo z większością wciąż mam kontakt). Wydawało jej się to dziwne, ziarnko niepewności zostało więc zasiane. Następną dziwną sprawą były pieniądze, wydawało jej się, że "gdzieś znikają". Zaczęła węszyć i odkryła,  że raz w miesiącu pieniądze przelewane są na moje konto. Jeszcze przez chwilę naiwnie sądziła, że on po prostu dobrowolnie pomaga mi finansowo. A potem już wszystko stało się jasne, znalazła mnie na portalu społecznościowym, przeszukała internet i pod pretekstem urlopu w Polsce przyjechała do mojego miasta.

Z jednej strony trochę jej współczuję... Oczywiście jestem też zła o tą dziwną i stresującą sytuację, którą stworzyła pojawiając się w moim życiu, mogła przecież załatwić to jakoś inaczej, napisać maila, czy coś, sama nie wiem. W każdym razie przyjazd tutaj nieznajomej osoby i żądanie wyjaśnień według mnie było nie na miejscu. Ale stało się.
Staram się teraz tłumaczyć ją sama przed sobą, wiem że dla niej ta sytuacja jest jeszcze gorsza niż dla mnie. Znała faceta blisko 4 lata, to był poważny związek, wzięli ślub i wspólny kredyt, kupili mieszkanie, planowali dzieci. A tutaj takie coś wychodzi na jaw miesiąc po ślubie. Na prawdę mi przykro, że ją to spotkało...

Ja już powoli dochodzę do siebie po tym wszystkim. Wbrew pozorom przyjęłam dość spokojnie to w jaki sposób były o mnie mówił. Cóż, nie zamierzam nikomu wyjaśniać jak było na prawdę, jej także tego nie tłumaczyłam. Chciałam po prostu tego co ona, mieć rodzinę. I po części mi to wyszło- tak połowicznie, bo mam przecież córkę. Chciałaby się rzec, że jej też połowicznie się udało- ma męża. Ja się pogodziłam z tym, że już go nie będzie w moim życiu, ona ma przed sobą dużo większy problem.

Wiem, że ona wyjechała już z mojego miasta. Nie wiem, czy do niego wróciła, kiedy rozmawiamy mówiła, że nie wyobraża sobie życia z facetem, który nie utrzymuje kontaktów z własnym dzieckiem, nawet jeżeli ten facet jest teraz jej mężem. I to jest jedna kwestia, a pozostaje jeszcze fakt, że ją okłamał i zwyczajnie ukrył fakt posiadania dziecka. Nie wiem czy będzie chciała rozwodu, może unieważnienia małżeństwa (bo z tego co się orientuję to chyba mogłaby się o to starać), czy może mu jednak wybaczy. Nie wiem, to już nie moja sprawa...

Nie wiem co ona teraz zrobi i chyba nawet nie chce wiedzieć. W każdym razie nie chciałabym być w jej skórze...
A co do byłego to... Cóż, nie chcę "krakać", ale powiem szczerze, że liczę się z tym, że się odezwie. Tym bardziej jeśli dowie się, że ona zna już prawdę, a ja w pewnym sensie przyczyniłam się do tego odkrycia.
Ale na razie jeszcze się łudzę, że będzie mu głupio i zwyczajnie da spokój... Oby.

Jezeli Twoj byly sie odezwie to do kogo moze miec pretensje?
Powinien tylko jelop miec do siebie za to, ze kreci, oszukuje etc.
Jak tu zyc z kims takim.

Dobrze, ze Ty masz spokoj z tym panem.
Tamta tez sie wlasnie poznala na "cudownym" mezusiu....

Ludzie sami komplikuja sobie zycie.

NateVenus88 - nie ulega wątpliwości, że ta kobieta wkroczyła w twoje życie nieproszona ale możesz za to podziękować tylko swojemu byłemu gdyby nie kłamał sprawy inaczej by się potoczyły. A teraz co do jej obecnego zachowania to tak;
1/ może dlatego dzwonić gdyż czuje się winna i odpowiedzialna w jakiś sposób za brak zainteresowania twojego byłego dzieckiem, czuje się jakby to ona odbierała dziecku ojca.
2/mówisz że traktuje cię jak powierniczkę w pewnym sensie stałaś się jej bliska gdyż obie zostałyście skrzywdzone przez tego samego faceta ty bo jesteś sama z dzieckiem ona bo była okłamywana przez 4 lata, szuka u ciebie wsparcia bo czuje że tak naprawdę to ona nie zna swojego męża.
3/może ona też była wychowywana przez samą matkę lub uważa że dziecko powinno mieć ojca i dlatego napisała ci że to naprawi może chce wymusić na mężu większe angażowanie się w życie dziecka.
Problem leży chyba w tym że ty czujesz się manipulowana przez nią, a ona robi to co uważa za słuszne nie patrząc na to czy ty tego chcesz czy nie.
Radzę porozmawiać z nią o tym czego ty oczekujesz, czego chcesz a czego sobie nie życzysz tylko jasne zasady pozwolą ci uwolnić się od niej i jej problemów.

Zapanował spokój, jakiś taki dziwny, pozorny. I pewnie tylko chwilowy. Nie jestem na tyle naiwna, by sądzić, że to się skończyło, tak sobie, po prostu. Wiem, że wkrótce znów uderzy bomba. Nie wiem tylko gdzie...

Ja z kolei staram się przez ten czas uporządkować moje myśli i jakby sama w sobie "godzę się" z tym, co sprowadziłam na moje życie. Ciężko mi to zaakceptować- sama wpakowałam się w tą dziwną sytuację, prowadzącą nie wiadomo dokąd. Co mi strzeliło do głowy, żeby nawiązywać kontakt z tą kobietą- przecież widziałam jej niepokojące zachowanie! Co mnie podkusiło?! Zresztą nieważne co, już się stało. Może właśnie gdzieś tam zapragnęłam zemsty na byłym i zapaliła się we mnie chęć ostrzeżenia przed nim innej kobiety. Może, nie wykluczam tego. Ale masz racje Tendre77, mi się też już odechciało, szkoda tylko, że za późno!

Zaczyna mnie niepokoić tor moich myśli. Już podczas spotkania z tą kobietą "biegały" nie tam, gdzie powinny. Dyskretnie obserwowałam jej palec serdeczny z pierścionkiem zaręczynowym, po to tylko, żeby porównać go z tym, który leży wciąż na dnie mojej szkatułki. Tak, ja też byłam zaręczona z tym samym facetem. Też mu wierzyłam, ufałam bezgranicznie, też myślałam o rodzinie, wspólnym domu itd. Tylko, że ona to dostała. Ma wszystko, o czym ja musiałam zapomnieć i  to przewartościować. Dobrze, że chociaż obrączki wybrali inne...
Przestało mi już być jej żal. Zupełnie uleciało ze mnie to uczucie. Teraz chciałbym nawet na nią zrzucić winę, może nie całą, ale jakąś jej część. Ja byłam sama drżąc o maleństwo w zagrożonej ciąży, oni się właśnie poznawali. Ja starałam się wyobrazić sobie moje nowe życie, oni wyjeżdżali na wakacje. Ja rodziłam w samotności dziecko o którym ojciec zapomniał, oni szukali wspólnego mieszkania. On pod pretekstem urlopu przyjechał, żeby uznać małą i wziąć ją na ręce jedyny raz, ona urządzała wspólne gniazdko...
Tak, teraz jestem tego pewna. Nie każda prawda jest dobra. Z całą pewnością wolałabym, żeby tej prawdy akurat nie było wcale. Znacznie lepiej się czułam nie wiedząc. No ale rachunek pozostał wyrównany- prawda za prawdę. Ona zna prawdę, o którą walczyła, ja znam tą, której mi nie oszczędziła...

Podziwiam Cię i tak za Twoje opanowanie... Ja na pewno nienawidziłabym go głęboko za to co zrobił, że po prostu uciekł od odpowiedzialności, bo jemu tak jest wygodnie, i tak naprawdę zapomniał zupełnie, ze ma dziecko, żyje sobie tak jakby "nic się nie stało". Straszne. Nie ma się co dziwić, że w Twojej głowie jest chęć zemsty, ponieważ on zostawił Cię z tą całą odpowiedzialnością samą, z całym tym ciężarem, a przecież dziecka sobie sama nie zrobiłaś, jest zarówno Twoje jak i jego. On natomiast beztrosko żył sobie gdzieś za granicą i korzystał z życia z tą kobietą. Do tej kobiety zapewne też czułabym jakąś niechęć, mimowolnie, mimo iż ona nie jest tu niczemu winna. Ale dlaczego Ty masz współczuć skoro sama jesteś w tym wszystkim poszkodowana? Jakoś sobie ułożyłaś to życie, wszystko było już ok, a tu nagle wtargnęli w nie oni i rozdrapali stare rany. Uważam, że powinnaś się od nich odciąć jak tylko się da. Niech sami sobie radzą z obecną sytuacją, Ty już się wystarczająco wycierpiałaś.

Przypuszczam, że Ta kobieta jest w szoku... jej świat i szczęście z ukochanym mężczyzną legło z gruzach.
Ona nie jest w stanie poradzić sobie z emocjami.
Wie, że jej wybranek, a ojciec Twojego dziecka, jest kłamcą i nie wywiązuje się z obowiązków ojca -  tych powszechnie przyjętych.
Dochodzi do jej świadomości, że nie może na niego liczyć... poczuła się w pewien sposób przez niego zdradzona...

I jesteś Ty, która go znasz i też przez niego cierpiałaś... - solidarność jajników

Przekaż jej, że łożenie na utrzymanie dziecka jest wystarczającym obowiązkiem tego faceta i, że nie widzisz możliwości zakłócenia rytmu życia poprzez nagłe pojawienie się spermodawcy...

idź na policje, to się nazywa prześladowanie, powiedz, że sie boisz o swoje życie dostanie zakaz zbliżania się i tyle...

Naprawdę nie wiem o co jej chodzi, wcześniej dociekała prawdy, ale teraz?
Domofon w bloku mamy, drzwi na dole zawsze zamknięte, nikt raczej nie zostawia otwartych. Więc albo wpuścił ją któryś z sąsiadów, albo miała szczęście i zastała jednak otwarte. Bardziej mnie zastanawia skąd znała dokładny adres, nawet jak mnie kiedyś obserwowała i widziała do której klatki wchodzę, to raczej nie pukała w każde drzwi kolejno... Chociaż... Nie zdziwiłaby mnie nawet to.

Córka jest teraz trochę przeziębiona, więc zostanie w domu, chyba nawet lepiej. Ja pracuję, ale siostra przyjechała na minimum miesiąc, zastanie z nami (generalnie mieszkanie jest nasze wspólne- po rodzicach, więc jest u siebie) i zajmie się małą na ten czas. Już jej powiedziałam o wszystkim, więc będzie uważała.

Do byłego zrobiłam przelew, czekam na kontakt...

Tutaj to juz chyba nie chodzi o prawdę... albo ta kobieta jest chorobliwie zazdrosna... albo niezrównoważona psychicznie
Ja bym nie zwlekała i zglosila sprawę na policji. Przecież zna juz prawdę, po co przychodzi?

Jestem po długiej, prawie dwugodzinnej rozmowie z byłym. Powiem szczerze, że byłam pozytywnie zaskoczona tak szybkim kontaktem z jego strony. I chyba na tym pozytywne wrażenie się zakończyły, bo okazało się, że nadal strasznie ciężko jest nam się porozumieć...

Było tak, jak myślałam, nie miał zielonego pojęcia o poczynaniach żony. Do ślubu się przyznał, dumnie przyjął gratulacje, po czym zabrakło mu słów na wieść, że tak błyskawicznie miałam okazję jego żonę poznać. Kiedy przybliżyłam mu okoliczności, stwierdził, że jest to absolutnie niemożliwe, że ona spędza urlop ze swoją rodziną na drugim końcu Polski i z całą pewnością nie ona mnie nachodzi. Cóż, a jednak... Trochę to trwało, zanim zrozumiał, że nie wymyśliłam tej historii, że to wszystko dzieje się naprawdę i to z jego winy na dodatek. Był w szoku...
Nie miał pojęcia, że ona dowiedziała się o nas, nie miał pomysłu skąd. Był wściekły na cały świat, na mnie, na nią i na siebie też. Potem stwierdził, że to faktycznie jego wina, bo "mógł przypuszczać, że gówno wypłynie". Na takie słowa zareagowałam furią, usłyszałam więc, że "nic się nie zmieniłam, nadal głupio myślę", bo on przecież mówił o całej tej sytuacji, nie chodzi tu o słowa, których użył, tylko o fakt. Jakże straszny z resztą fakt, a ja się czepiam głupiego nazewnictwa, okropna kobieta...
Tak, to kipi ze mnie sarkazm. Od zawsze wolałam wredną ironię, od zwyczajnej pospolitej wściekłości.

Stanęło na tym, że skontaktuje się ze swoją zgubą, wytłumaczy sytuację (swoją drogą ciekawe co tu jest do tłumaczenia, skoro już wszystko jasno się przedstawia, a najjaśniej jego oszustwo) i ściągnie ją do domu, żebyśmy miały spokój. Jak dla mnie brzmi świetnie, mam nadzieję, ze tak właśnie się potoczy...

I znów mam naiwne nadzieje, że to się w reszcie skończy. Mam dość- niepokoi mnie świadomość, że ta kobieta jest gdzieś w pobliżu, rozmowa telefoniczna z eks rozbiła mnie psychicznie, do tego wszystkiego mała jest chora i też nieźle daje mi w kość...
Niech to się skończy, bo nie wiem co będzie...

Wariatka? Ona właśnie się dowiedziała, i to nie od swojego męża, że jej ukochany dupek ma dziecko z byłą kobietą. Ja ją rozumiem i jej współczuję- i na Twoim miejscu NateVenus, po prostu porozmawiałabym z nią. Co Ci szkodzi? Kobiety powinny bardziej trzymać sztamę.

Przecież NateVenus już z nią rozmawiała... a ta i tak ją nachodzi...
Ponadto uważam, że to wariatka, bo kto normalny chce przemeblowywać życie innym, zamiast zająć się swoim... Ta kobieta chce teraz decydować za swojego męża i za dziecko Venus jak maja wyglądać kontakty!
Sorry ale żadna solidarność jajników nie zmusi mnie do konszachtów z byłymi moich facetów... każdy ma swoje sprawy

Boje się, że masz rację...
Ale z drugiej strony sama mówiła do Venus, że ma wątpliwości jakim będzie ojcem dla ich wspólnych dzieci, skoro pierworodne porzucił...
Może Ona oczami wyobraźni widzi, jak biorą małą i odnawiaja więzi rodzinne i miłość bucha za jej czarodziejskim dotknięciem... a ja boję się, że facet skoro sam z siebie nie czuje potrzeby kontaktu z dzieckim i pod przymusem żony go nawiąże to skończy się źle...
Rozumiem, że kobieta jest zrozpaczona i zagubiona, ale czy to daje jej prawo nachodzić Venus, ktora wykazała maximum dobrej woli i spotkała się z nią, opowiedziała wszystko... co ma jeszcze zrobić?
Ja osobiście czułabym się zagrożona, a z tego co widzę Venus nie czuje się komfortowo, a ma prawo do ochrony swojej prywatności, tak jak ta kobieta do poznania prawdy.

Kriss zgadzam się z tobą Amen
Patrzę na to trochę przez pryzmat tego, że jeżeli ktoś chciałby na siłę moją córkę uszczęśliwić jej biologicznym ojcem... to wrrrrr ogarnia mnie złość...
Mi też jest żal oszukiwanej, mamionej kobiety i do chwili kiedy Venus z nią nie porozmawiala to nie upatrywałm niczego złego, ale sorry babka już prawdę zna... to musi jej wystarczyć, niech szuka oparcia w swojej rodzinie, a nie w obcej, także skrzywdzonej kobiecie...
Trudne to trudne, ale no coż każdy broni swojego stada

Zacznijmy od tego, że mi też jest żal tej kobiety- niejednokrotnie już pisałam, że ona ma dużo większy problem niż ja. Owszem- jest mi przykro, że ją to spotkało, nie jestem zapatrzona tylko w czubek własnego nosa, staram się sięgać wzrokiem gdzieś dalej. I widzę, że nieciekawie jej się życie ułożyło. Tak prosto z mostu- wpakowała się w niezłe bagno. Brrr!
No ale... To nie jest przecież  moja wina! Nie jestem odpowiedzialna za jej nieszczęście- ja nawet nie miałam pojęcia o jej istnieniu. Mam czuć się winna, ze jej nie ostrzegłam? No chwilę, przecież spotkałam się z nią, wyjawiłam prawdę, porozmawiałam. Co jeszcze miałam zrobić? Na ostrzeganie to już za późno o ładnych kilka miesięcy, jak nie lat... Teraz to już jej sprawa jak go oceni, ja go "oczerniać" w jej oczach nie zamierzam, w końcu to, że ze mną mu nie wyszło, nie znaczy, że już dożywotnio jest gówno watry. Ludzie się zmieniają, chociaż nie jestem do końca pewna, czy jego również to dotyczy.

To wszystko nie zmienia jednak faktu, że jestem do niej negatywnie nastawiona. Nie będę się wypierać, bo tak jest. Ale tu nie chodzi o nią konkretnie, byłabym tak samo nastawiona do każdego, kto wchodzi z butami do mojego życia. Ta kobieta wydzwania do mnie, nachodzi mnie w pracy, przychodzi do mojego domu i ogląda kąty. Męża się u mnie spodziewała?? Tak, zwłaszcza, że mieszkają półtora tysiąca kilometrów ode mnie! Dobrze wiedziała, ze nie mamy kontaktu, a widzieliśmy się ostatni raz 4 lata temu, kiedy był łaskaw w urzędzie uznać nasze dziecko. Nawet rodziny tutaj nie ma, żeby stwarzać pozory. Nie wiem, czy jest zazdrosna, czy co nią kieruje, ale nie ma powodu, żeby mnie dalej nachodzić, bo ja już zrobiłam wszystko, co mogłam.

Kontaktując się z byłym wcale nie szukałam potwierdzenia, że to ona jest ta zła wariatka. Nie zamierzałam też w żaden sposób "donosić" o jej poczynaniach. Nie o to chodziło. Chciałam (nadal chcę), żeby mi zwyczajnie dała spokój. I gdzie miałam się zgłosić z tym problemem, skoro sama zainteresowana nie reaguje? Na policję, żeby ściągnąć jej jeszcze następne problemy na głowę? Uznałam, że skoro on sam doprowadził do tego całego zamieszania, to niech teraz myśli jak to rozwiązać. Teraz to on powinien próbować z nią rozmawiać, coś ustalać, rozwiązywać. Nie ona ze mną, do cholery...