Czym jest dla Ciebie samotność?

odwaga
siła
wiara

smutek , tęsknota , żal

bezsilność, beznadzieja, strach

wolność wyboru, pustka, siła.

Witam.

Mnie samotność kojarzy się  :
- z tłumem,
- z samotnością "we dwoje",
- z wyborem (wygoda, samolubność, pracoholizm, czasami kariera),
- ze zdarzeniem losowym (śmierć bliskiej osoby),
- ze stanem wolnym - panna/kawaler, rozwódka/rozwodnik, wdowa/wdowiec,(tak kiedyś ogólnie się   
  mówiło, że są to osoby samotne),
- z brakiem akceptacji środowiska.

Pozdrawiam.

Odwaga
Nadzieja
Siła dająca odwage i nadzieje.
Wolnosc
Działanie

przygnębienie
brak wiary w siebie
smutek

Dla mnie samotność to:

-smutek i wewnętrzna pustka
-mobilizacja do podejmowania trudnych decyzji
-ogromna odpowiedzialność

W zabawie chodzi właśnie o to, żeby się nie zastanawiać, a wpisać pierwsze skojarzenia - one mają pokazać czy samotność budzi w Tobie lęk, czy może jest jednak słowem o pozytywnym zabarwieniu. 

Jak widać odpowiedzi są różne, zatem można wnioskować, że samotność ma tak samo różne oblicza - niektórzy z niej głównie czerpią, innych mobilizuje do działania, jeszcze inni bardzo się jej boją.

"samotność to taka straszna trwoga"  śpiewał Rysiek... i ja się z nim zgadzam w 100%

Samotność to bezsilność
..... a bezsilność to najgorsze uczucie jakie tylko człowiek może poczuć

Niektórzy powyżej mylą samotność z byciem samemu. Są to zdecydowanie dwie różne rzeczy.

wolnośc,ucieczka we własny świat,coś w czym czuję się dobrze.

wygoda, ucieczka, egoizm

Samotność kojarzy mi się z:

a) pozytywnie:
-wolność
-swoboda
-niezależność

b)negatywnie:
-pustka
-zdanie tylko na siebie
-brak wsparcia na codzień

Zauważyłam to, choć przecież samotność nie jest tożsama z byciem samemu, nawet jeśli często występują w parze. Osobiście życia w pojedynkę się nie boję, samotności tak.

Ja nie mylę.
Teraz jestem sama, ale nie jestem samotna.
Jak mogę być samotna, jak mam siebie?

Dlatego napisałam, że dla mnie samotność nie istnieje. I ja nigdy nie będę samotna - bo to jest wybór.

Samotna byłam dwadzieścia lat temu, jak mieszkałam z siostrą, matką, ojcem, miałam koleżanki, a nawet przyjaciół.

A dziś? Nie jestem samotna i być nie zamierzam. Jeśli mam ochotę na interakcję z ludźmi, to to robię.

A mnie się takie skojarzenie nasuwa: samotność - zadanie, wyzwanie, możliwości.
Powinnam raczej napisać: samość. Bo samotność to kwestia emocji iinterpretacji. Niewiele ma wspólnego z brakiem towarzystwa.

mozliwośc wyboru
cisza
podróż

Samotność  -
Wieczór
Lęk
Kara

Ludzie.... jak można tak cierpieć przez samotność...  Grunt to by mieć i życie zewnętrzne i wewnętrzne. Jak po 2 stronach lustra przez które umie się przechodzić.

Jak ktoś nie potrafi nawiązać kontaktu ze swoim wnętrzem, od dawna go nie odwiedzał i nie rozwijał to jak coś nie wychodzi ze znajomymi i ogólniej w życiu i jest się samotnym to już tragedia i pustka. Bo w środku nie ma nic. I prędzej sięgnie się po używki niz wsłucha w siebie.  Ludzie ! Spróbujcie kiedyś spędzić nawet jeden cały dzień na medytacji. Na słuchaniu własnego oddechu. Na wsłuchiwaniu się w siebie i choćby na tym co na zewnątrz... na przyrodzie.... odkryjecie wspaniały świat którym zachwyca się świat wschodu a na zachodzie jest prawie martwy. Świat wnętrza.  Nabiera się sił by znów wrócić do życia.

I z drugiej strony : jak ktoś spędza czas tylko ze sobą bez interakcji to wydaje mu się, że każdy kontakt poza samym sobą to już tragedia.

I jest wspaniale gdy ma się zbudowane oba te światy i można się przełączać. Wtedy żadna samotność nie straszna choćby i żywot mnicha na pustyni. 

A jest z kolei tragicznie gdy straciło się kontakt i z samym sobą i ze światem zewnętrznym.

Pierwsze skojarzenia - cisza, spokoj.

A co do dyskusji, to przede wszystkim nalezy odroznic uczucie osamotnienia, od samotnosci rozumianej jako bycie samemu. O ile bycie samemu jest/bywa przyjemne, to juz osamotnienie jest raczej czyms negatywnym, wrazeniem ze np. nikt na swiecie nie podziela naszego spojrzenia na swiat.
Wydaje mi sie tez ze kazdy ma inaczej nasilona potrzebe kontaktu z innymi. Dla mnie np. gdyby byla taka mozliwosc niewychodzenia z domu (np. praca w domu) to spokojnie wystarczyloby mi doslownie kilka razy na rok spotkac sie z kims dla mnie waznym/bliskim sercu, z tym ze przez net raczej duzo bym pisala, komunikowala sie, bo uwielbiam rozmawiac.
Moze i prawda jest, ze najbardziej samotnosci boja sie ci, ktorzy zaniedbali swoj swiat w srodku, no, ale to tez jest tak ze fajnie podzielic sie tymi wewnetrznymi bogactwami z druga istota, opowiadac o nich.
Nie rozumiem natomiast ludzi ktorzy musza byc ciagle w zwiazku, i jak kilka lat nie sa, to uwazaja ze dzieje im sie wielka krzywda, zreszta nie mozna pod zadnym pozorem utozsamiac bycia w zwiazku z brakiem samotnosci.

Bardzo trafnie ujęte.

Samotność nie kojarzy się z niczym przyjemnym. Nie jest to zapewne najlepsza forma spędzania życia, mimo to chyba nie powinniśmy się jej bać i za wszleką cenę, zatracając siebie, czy rezygnując z własnej godności, rzucać się w ramiona pierwszego lepszego spotkanego człowieka.

"To samotność wciąż zaprasza mnie na spacer,
Jak przyjaciel, zawsze przy mnie jest..."