Walczyć?

"Zawala" błache sprawy...jak np ostatnia niedziela kiedy to bylismy umowieni na wspolny obiad u niego...dzien wczesniej byl u kolegi i troche wypili...S. na kacu jest nie do zycia...dzownie do niego pol godziny przed umowionym spotkaniem...budze go telefonem...mowie ze jestesmy umowieni za pol godziny ale chyba nic z tego sadzac po glosie...mowilam to z pretensja...uslyszalam " przyjed zpozniej teraz chce spac. narazie" poczulam sie jak szmata...

czesto tez jest tak, ze jesli ja sie nie odezwe do neigo w ciagu dnia pierwsza to on tego nie zrobi wcale...chociaz z tym sie ostatnio poprawil po ktores z kolei awanturze...

Nie raz tak bylo, ze bylismy umowieni na wieczor (widzimy sie prawie codziennie, mozna powiedziec ze pomieszkuje u niego) a on na pol godziny przed spotkaniem pisze/mowi "M. przyjedz jutro bo dzisiaj chcialbym pomalowac ok"? (artysta) nic wielkiego...ale sposob w jaki to mowi...ehhh jak to pisze to coraz bardziej dochodzi do mnie ze sie czepiam...

Czuje ze to wszystko moja wina...nie wiem jak sie zachowywac...

Nie wiesz, jak masz się zachować?
Proponuję dojrzeć. W wieku 25 lat to najwyższa pora.
To, że jesteś jedynaczką i zostałaś, niestety, wychowana w przeświadczeniu, że jesteś pępkiem świata, w żadnym razie nie upoważnia Cię do żądania takiego traktowania przez innych, w tym zakochanego człowieka. Co prawda, masz tutaj niezłe osiągnięcia. Facet przeprasza Cię za to, że Twego zachowania ma dosyć. Nieźle go już zbucikowałaś.

Nie napisałam tego, by dokuczyć Tobie, tylko po to, byś uczciwie przyjrzała się swemu zachowaniu.

wielokropek -> dziekuje, chyba potzrebuje takiej terapii wstrzasawej zeby wreszcie przestac go obwiniac a skupic sie bardziej na praca nad soba...

Rozumiem że denerwuje Cię fakt,że on odwołuje wasze spotkania pół godziny przed....może po prostu zrób mu raz na złość? niech się postawi na Twoim miejscu. Ale nie wytykaj mu wszystkich błędów,skoro chłopak się stara....jednym słowem jest u Ciebie pod pantofelkiem.

Witaj w krainie ludzkich uczuć.
Nie nabieram się na te Twoje "nie wiem, jak się zachować".

I a propos zmian.
Aby przyniosły one zauważalny rezultat trzeba zmieniać się dla siebie. Ot, niespodzianka.

****
Jeśli nie chcesz zachowywać się w określony sposób, to... przestań się zmuszać do tychże zachowań.
Nie musisz nic robić.
Wystarczy, że przestaniesz.

Wielokropek-> problem w tym ze ja naprawde nie wiem jak sie zachowac...chcialabym go przeprosic za wszystkie wyrzuty, naprawde zaczynam rozumiec (szkoda ze dopiero teraz) ze cholernie go krzywdze...ale jak pokazac mu swoja zmiane...

wiesz...szczerze mowiac to naprawde ciesze sie ze znalazl sie ktos kto mna potrzasnał...dziekuje.

Aliah -> on mowi ze nie potrafi wicej dac...nie ze nie chce poporstu nie potrafi...i trudno mu sie dziwic skoro ma taka jedze ktora chce ciagle wiecej:/ jestem na siebie wsciekla...

NIe nie moja droga, jesteś trochę zbyt surowa wobec siebie..najwyraźniej on Ci tak wmówił i Ty w to wierzysz...Facet,który kocha potrafi się zmienić i zrobić wszystko zeby było lepiej a nie iść na łatwiznę i mówić " nie będzie Ci ze mną dobrze", tak jest mu łatwiej..
Moim zdaniem powinnaś trochę przystopować z okazywaniem swoich uczuć, dlaczego? Bo dajesz mu poczucie,że starasz się za dwoje i on nie musi Ci w tym pomagać.. Daj mu trochę "oschłości" i zobacz jak zareaguje, oczywiście w granicach rozsądku;)

mam ochote odwołac dzisiejsze spotkanie...jest mi tak cholernie wstyd przed nim...

dochodzi do mnie jak bardzo on musi mnie kochac skoro to wszystko znosil...i mimo to nadal chce z emna byc  choc sie podlamał wczoraj...jestem okropna:( czuje sie strasznie, mam okropne poczucie winy...

powiem mu o tym wszystkim...on zrozumie...pewnie bedzie mowil ze to nie tylko moja wina...jest wspanialy...nie zasluzyl na kogos takiego jak ja...zmienie sie! musze!

DZIEKUJE.

Witam wszystkich cierpiących. Moja historia jest bardzo dluga ale postaram się ją skrócic. Połtora roku temu poznalam męzczyzne z którym świetnie nam sie ukladalo, mielismy razem zamieszkac, po czym okazalo sie ze zamieszkalismy jednak u mnie przez jakis czas, potem wyjechal za granice, ja ciągle czekalam na niego, z miesiaca na miesiac powtarzal i obiecywal ze tym razem przyjedzie do mnie, nie mial wtedy żadnej dziewczyny ani z nikim sie nie spotykal, wracal do swojego rodzinnego domu na zjady, nie przyjezdzal do mnie bo za kazdym razem byla jakas wymówka, ciagle mielismy kontakt ze soba na skypie duzo rozmawialismy i ciagle smsowy, ja wspieralam go caly czas i on mnie rownierz pocieszał duchowo. Choc nie bylismy blisko czulam jakby caly czas byl przy mnie, czulismy swoja bliskosc na odleglosc. Niedawno wrocil na zjazd, chcial przyjechac do mnie lecz potem stwierdzil ze jednak jedzie do siebie bo bedzie zmeczony. Kilka dni temu powiedzial mi ze od kilku dni jest z kims. Ze nic nie czuje do mnie ale szkoda mu tego co miedzy nami bylo. Cierpie i nie wiem jak mam sobie pomóc, bo przez ten caly czas 6 miesiecy obiecywal mi ze tym razem przyjedzie, ze wyjedziemy razem, ze nie bedziemy sie rozstawac, ze znajde sobie tam gdzie on za granicą i bedziemy  zyc i mieszkac razem. Zawsze bylam przy nim czy bylo źle czy dobrze owszem na odleglosc ale duchem i milym slowem. Wczesniej powtarzal mi ze chce byc sam ze nie chce innej dziewczyny, ze nie chce byc z nikim, ale minelo i znow miedzy nami bylo dobrze, w sumie co miesiac mielismy taki etap ze on ubzdural sobie cos ze chce byc sam, a potem wielkie obietnice ze przyjedzie ze spedzimy czas razem, ze wyjedziemy.. Tym razem napisal mi ze jak tylko przyjechal przypadkowo poznal kogos i ze z nia jest.. Nie wiem jak mam sobie poradzic, i jak z tym zyc jest mi cieżko, płacze i jak wspominam nasze wspolne wycieczki i mile chwile i to co bylo nasze to sciska mnie w gardle i wpadam w placz.. Dzisiaj wyszlam z pracy bo nie potrafilam sie pozbierac i skupic na pracy.. Prosze o jakiekolwiek rady o wsparcie milym slowem. Pozdrawiam

widziałam sie z nim wczoraj...nie było tak zle jak myslalam...wlasciwie to było normalnie, jakby nigdy nic sie nie stało...ale ja nie chcialam tego tak zostawic...powiedzialam ze "wiem ze nie chcemy, bo to meczace ale musimy porozmawiac"...przeprosilam za swoje zachowanie, wzielam duza czesc winy na siebie ale zeby nie robic z siebie meczennicy poprosilam by on zauwazyl tez swoja mała- ale jednak- czesc...usłyszałam ze on am taki charakter ktory nie daje sie ustawic...ze im bardziej mam o cos pretensje tym bardziej go to "motywuje" do brniecia w "błąd"...poprosilismy siebie o wzjamne zrozumienie...chce zeby czuł ze ma we mnie oparcie, że nie musi sie tłumaczyc z każdego wyjscia, czy z tego że czasami poprostu nie ma humoru i chce posiedziec sam...nie wiem dlaczego do tej pory miałam do niego pretensje i czułam za kazdym razem ze to cios wymierzony przeciwko mnie...

czuje, ze jesli ja bede bardziej wyrozumiala to on zauwazy moje zmiany i to naturalnie wywoła tez zmiany w jego postepowaniu...chce zeby widział we mnie ta sama usmiechnieta, spontaniczna i wyrozumiała dziewczyne w ktorej sie zakochał...nie wiem dlaczego byłam taka zołza...jest mi z tym źle...teraz bede inna tylko...czuje ze nie powinnam mu tego pokazywac "na sile" i z zołzy ktora czepia sie o wszystko stac sie teraz osoba ktora na wszystko sie godzi i nie ma wlasnego zdania...musze znaleść złoty środek...i przede wszystkim juz mu nie mowic o tym jak bardzo chce zeby bylo dobrze,on nie lubi  rozmów w ktorych oboje mmamy sie zapewniac o wzajemnej miłosci...

przestan gadac zacznij działac taka uwaga ode mnie dla siebie:)

czasami. Muszę dodać coś od siebie. Byłem kiedyś z jedynaczką 4 lata i szczerze powiem że to ja wtedy zawaliłem.mniejsza z tym wracając do wątku. Wiesz moja była jedynaczka była bardzo ładna i fajnie ułożona ale za to że od malutkiej miała mówione że jest najpiękniejsza, najlepsza, najmądrzejsza w szkole dużo miała wrogów przy swoich rówieśniczkach...mnie osobiście było z nią wspaniale. wtedy  nie byłem dorosły ale gówniarz. po niej byłem z kimś dwa lata o podobnym temperamencie do ciebie... dostawałem za nic od eks...ciągłe uwagi... problemy za to że nie chwalę za obiad...za to że nie chwalę za umyte podłogi...za to że z pracy wróciłem 10 minut później...zrezygnowałem dla niej z wszystkich znajomych skreśliłem marzenia... ja to wszystko widziałem- rozmawiałem z nią o tym ale ona sama tego nie widziała. w tobie jest inaczej TY to wiesz i powiem tobie że to sukces bardzo duży. znaczy że znasz problem wiesz że to złe przykre. ale wydaje mi się że sama sobie z tym nie poradzisz. zaciśniesz pasa na jakiś czas do momentu kiedy nagromadzi się w tobie tyle emocji że wybuchniesz i wszystko wróci. W takich przypadkach są dwa wyjscia. 1-albo dać sobie spokój ze sobą na jakiś czas...i zrozumieć co robimy źle ( to bardzo trudne) 2-terapia dla par( sumienne chodzenie) inaczej bedzie dobrze jakis czas. uwierz mi.ucz sie na kogoś błędach. Ja bynajmniej chce aby wam się udało. wiem jaka jest miłość... terapie są wspaniałe- tyle dają. to co tobie wydaje się codziennością czyli wspólne spanie budzenie się  na nowo staje się piękne...nie da się tego opisać słowami. gdy ma się osobę którą się kocha w łóżku obok...osobiście jestem sam nie udało mi samemu uratować naszych relacji...to mnie zniszczyło...kolejna sprawa. nie obwiniaj siebie samej nie jesteśmy ideałami...nie mamy wgranego Windowsa którego można formatować i wszystko jest od nowa. popełniamy błędy jak każdy-ważnym krokiem jest zauważenie tego. Ty to zrobiłaś. to jest wiele. druga sprawa twój partner tez troszkę przesadza...jeśli się umawia powinien dotrzymać słowa... tobie mogę powiedzieć tyle że nie możesz uważać się za pępek świata...to strasznie utrudnia relacje międzyludzkie ( dużo krytyki wobec innych). wszystko da się rozwiązać ale o tym trzeba najpierw porozmawiać z partnerem...dojść do wspólnego konsensusu i wygrać ten trudny okres...będzie dobrze zobaczysz. ale posłuchaj głosu forumowiczów i rad które tobie dają...to bardzo ważne...3mam kciuki za was. za twoje samozaparcie w tym wszystkim, wytrwanie i skrupulatność.powodzenia.3mam kciuki.

Wiecie..to nie jest tez tak ze mi od malego wszyscy mowili ze jestem super extra i w ogole...było wrecz przeciwnie...rodzice wiele ode mnie wymagali i ciagle uwazali ze staram sie za mało...glownie chodzilo tu o szkole...dostalam 4 pytali dlaczego nie 5...dostalam 5 to nic nie powiedzieli...a z 3 to bałam sie wrocic do domu...dodatkowow w moim domu był tez alkohol i problemy z nim zwiazane ale nie chce sie teraz tłumaczyc...bo oprocz tego ze byly złe momenty to tak naprawde zawsze mialam wszystko czego potzrebowalam itd.

Jestem ogomnie wdzieczna za Wasze rady i chcialaby abyscie mi udzielili jeszcze jednej...

Od "tamtego" wieczoru czuje sie naprawde zle...to boli kiedy ukochana osoba mowi ze "nie chce z Toba byc" wiem ze sobie na to zalsuzylam...dalismy sobie druga szanse i czuje potrzebe zmian i walki o ten zwiazek...ale rownoczesnie czuje cos na kształt wycofania...czuje jakbym poniekad zmusila S. do tego zeby ze mna zostal...rozmawialamz  nim o tym ale  powiedzial ze naprawde chce sprobowac...jednak moj cholerny charakter ktory potzrebuje ciaglych zapewnien nie daje mi spokoju...ciagle mysle o tym ze "cholera a co jak on stwierdzi ze tamta decyzja byla sluszna?" nie wiem jak mam sie zahcowywac...wiem z enie moge z nim o tym ciagle gadac bo go to meczy...mnie z reszta tez...jak rozwiac swoje obawy i nie meczyc tym partnera?

bezdradny23...co on teraz czuje? co czuje facet w takich sytuacjach i czego oczekuje od kobiety?

na psychologa mnie przede wszystkim nie stac:)

Cholera...nie chce grac teraz roli "zbitego psa"...ale nie potrafie tez zachowywać sie normalnie jezeli tak sie nie czuje...to on teraz umawia spotkania...ja sie od niego odsuwam bo nie chce go "zameczac" swoja osoba...ale wiem ze takie zachowanie tez jest dla niego meczace no i jestem w kropce;/
na szczescie w zblizajacym sie tygodniu nie bedziemy mieli dla siebie duzo czasu - on ma wyjazd sluzbowy, w nastepnym tygodniu ja- troche od siebie odpoczniemy...ciagle jednak zastanawiam sie czy warto walczyc o ten zwiazek czy lepiej to zostawic bo predzej czy pozniej znow bedzie burza i predzej czy pozniej ten zwiazek i tak sie posypie a wtedy moze bolec jeszcze bardziej...

Rozstanie teraz to chyba byłoby mniejsze zło...sam przekonywał mnie o tym ze "lepiej sie rozstac teraz niz po 6 latach"(ostatnia jego dziewczyna odeszla od niego wlasnie po takim okresie) mowil " teraz tego nie widzisz, ale za jakis czas zaczniesz sie ze mna meczyc...tak bedzie lepiej bo ja nie bede nigdy taki jak Ty chcesz...i albo za jakis czas Ty to dostrzeżesz albo ja to oleje bo ciagle bedzie Ci czegos mało"

Potrzebuje go...pierwszy raz tak kogos kocham ale nie chce zeby powiedzial mi za jakis czas ze "nie czuje juz tego zwiazku od dluzszego czasu ale zmuszalem sie do niego myslac ze mi przejdzie"(jak to zrobil moj ex) dlatego tez jestem neico przerwazliwona na punkcie przekonywania do siebie...

Szacunek do siebie? napewno wiem ze nie jestem głupia...ale jestem strasznie zakompleksiona osoba z niskim poczuciem wartosci...ludzie mowia ze ejstem atrakcyjna kobieta jednak ja notorycznie sie odchudzam i ciagle widze w sobie jakies wady...ale to chyba nei ma nic do rzeczy w tym wypadku...chyba.

dodano->najwiekszy metlik w głowie robi mi to, ze z takim przekonaniem mówił o tym ze lepiej bedzie jeśli sie rozstaniemy a po jakis 2 godiznach rozmowy nagle zmienił zdanie...i jak mam wierzyc w to, ze on naprawde sie nie zmusza? że to szczere?

naprawde odstawiłam przedstawienie w ten wieczór...ale to nie było udawane...serce mi pekło wtedy...

I tutaj właśnie wyciągnęliście wnioski z byłych związków...to bardzo dobrze.teraz to już sam nie wiem co mam tobie doradzić???wiesz kochać można na kilka sposobów...albo kochamy osobę za to jaka jest czyli calutka akceptujemy taka jaka jest i nie wytykamy sobie ciągle wad jakie ma bo to bez sensu aby się męczyć i zmieniać dla kogoś.ty się zmienisz dla niego a ktoś teraz szuka ciebie taką jaka jesteś...sama siebie wykończysz w tej walce.ty się będziesz zmieniać on będzie taki sam...później odwrotnie i tak ciągle non stop. miłość nie może nas wykańczać męczyć...doprowadzać do obsesji na punkcie jeden osoby...to wszystko później zamienia się w horror. jeśli jesteś gotowa odejść zrób teraz tak: dajcie sobie czas ale nie zrywajcie ze sobą...jeśli i jedno i drugie zrozumie co robi źle znajdziecie wspólny język...tak będzie lepiej dla was teraz.a jeśli zrozumiecie ze lepiej jest zakończyć zróbcie tak...w zgodzie jak dorośli ludzie...miłość jest zbyt piękna aby na sile robić z siebie ideał dla kogoś-CZEGO NIE DA SIĘ ZROBIĆ"...ja byłem uzależniony od mojej eks...była dla mnie idealna mimo tylu podłych rzeczy...nie szanowałem siebie poniżałem siebie...masakra.nie warto zatracić głowy dla jednej osoby.tyle ode mnie.po tych wnioskach. <uśmiech.

Wiesz lepiej zrozum co napisałem.rozłąka wam pomoże zrozumieć co robicie źle...ile kto ma winy...to nie jest tak że tylko ty nad tym się zastanawiasz...on może tego nie mówić ale tez myśli o tym ciągle...i też wszystko sobie przemyśli.lepiej jest zrozumieć to wszystko teraz i zmienić coś aby było dobrze.niż za jakiś czas gdy relacja zamieni się w coś innego...obsesje,uzależnienie,przywiązanie itp.ja stawałem na nogi jakiś czas...pomogło mi w tym dużo motywacji... i mimo że nie miałem ojca całe życie teraz jestem szczęśliwy sam ze sobą...uwierz mi tak jest.choć w głębi duszy jeszcze coś myślę jeszcze układam to wszystko odzyskałem spokój ducha który zniszczył nasz związek z eks.miłość bardzo szybko się przeradza w rutynę siedzenie w domu bo jeden uważa mam ciebie i nic więcej do szczęścia nie jest mi potrzebne kiedy to drugie chce wyjść do kina teatru na basen itp. ale w takich stanach emocjonalnych my tego nie widzimy.wtedy warto jest zastanowić się czego chce od życia czy to jest to czego szukałem/am ? warto jest ratować to co się ma i pielęgnować to każdego dnia bo to jest bardzo ważne.gdy ktos nie zawalczy i znajdzie sobie kogoś innego często popełnia ten sam błąd i znowu okazuje się porażka...przemyśl sobie wszystko.poukładaj sobie w głowie...przyjdzie czas na szczerą prawdziwą dorosła rozmowę i to powinien być początek czegoś nowego...życze żeby wam się to udało...aby zbudować to wszystko jak najlepiej solidnie bez tajemnic,bez kłamstw itp.wszystko musi być szczere.powodzenia.pozdrawiam.

Rozmawiacie, a raczej mówicie do siebie, wzajemnie nie rozumiejąc słów wypowiadanych przez drugą osobę.

Kiedy on opowiada Tobie o  s w o i m  sposobie myślenia, Ty ustawiasz się w pozycji obronnej, odpierając jego słowa, nie przyjmując ich do wiadomości, udowadniając, że Ty nigdy...

Gdybyś nie była nastawiona tak obronnie, może usłyszałabyś to, co on mówił do Ciebie o sobie.

To, co ja, będąc obiektywna osoba zauważyłam, nazywa się niskim poczuciem własnej wartości, albo niską samooceną. On mówi o sobie, że on nie jest Ciebie wart. Ty zaś, z uporem godnym lepszej sprawy, upierasz się przy myśleniu o sobie, nie o nim. W związku z tym, jego ważne słowa o nim samym, przekręcasz na zarzuty wobec Ciebie.

Czy możesz, choć przez chwilę zająć się jego sposobem myślenia, czy też musisz być tak skoncentrowana na sobie?

Co zrobić, by przestał się tak czuć?
Musiałby zmienić swój sposób myślenia o sobie.
Twój partner tak myśli o sobie. Myśli, bo tak wiele osób wokół niego pracowało nad tym, by mu się w głowie nie pomieszało. Tak wiele osób, chcąc go zmotywować do pracy wskazywało na błędy, niedociągnięcia, niedoróbki zamiast zachwycać się nim, pokazywać jego możliwości. W ciągu pół roku chcesz usunąć skutki wieloletniego sposobu wychowywania? Oczekujesz niemożliwego. Powoli i cierpliwie.
Rozumiem, że według Ciebie jego sposób myślenia o sobie jest idiotyczny, bo gołym okiem widzisz absurdalność. Za to Twoje myślenie o sobie jest zasadne.

Co jednak możesz robić:
1. zastanów się, co Tobie jest potrzebne do zmiany swojego sposobu myślenia o sobie. Jemu, bardzo prawdopodobne, potrzebne jest dokładnie to samo.
1. nie zaprzeczaj jego słowom.
2. wspieraj go tak, jak on tego oczekuje i potrzebuje (wcześniej go zapytać)
3. mów mu, jak go cenisz, jak dla Ciebie jest ważną osobą, jakie cechy widzisz u niego
4. wspólnie porozmawiajcie nad swoim problemami, pamiętając o tym, że partner nie jest terapeutą.