Walczyć czy odpuścić sobie?

Zostaw go, weź rozwód z orzekaniem jego winy i alimenty na córkę. Dzięki temu będziesz miała alimenty też na siebie w związku z zubożeniem.

Uuuuu... puściłaś męża samego do sanatorium, błąd. Okazja czyni zło-dzieja. No ale trudno, co się stało, to się nie odstanie. Co ja bym zrobiła? Pewnie też bym wyła jak postrzelona łania, ale zaraz bym się wzięła w garść i zaczęła knuć chytry plan przedostania się nad jezioro. Wywaliłabym go przede wszystkim z domu i wymieniłabym zamki. Nie chce małżeństwa, to niech spada na bambus prostować banany. Uprzednio wyczyściłabym wspólne konta, sprzedała jego wartościowe rzeczy. Wywaliłabym dziada na zbity pysk. Kryzysu wieku średniego mu się zachciało, z panną Krysią, co bryluje na turnusach nie od dzisiaj. To Ty mu dzieci rodzisz, obiady gotujesz, a on Ci taki numer? Ta zniewaga wymaga awantury co najmniej we włoskim stylu i, uwaga, to jest moim zdaniem jedyna opcja, żeby się opamiętał.
Następnie zaś zajęłabym się sobą. Fryz, odchudzanie parę kilo, garderoba. Jak się opamięta, to będzie z kwiatami gila do kawy upuszczał, bo pokażesz mu, że traci wystrzałową kobietę, a nie jakąś ryczącą rozworę, od której każdy facet by pryskał z przeświadczeniem, że dobrze robi.
Jeśli się nie opamięta, to przynajmniej się go szybko pozbędziesz, bo szlochami nie przekonasz go na pewno. Trzymaj się i nie rycz. Wiem, że boli, ale już dość.

Aaa, i marsz do prawnika! Musisz brać pod uwagę, że on zrobi to pierwszy i że nie ma dobrych zamiarów!

To najprostsze rozwiązanie. Ale na razie nie wchodzi w rachubę. Przyczyn jest wiele - w tym materialne, zobowiązaniowe, religijne. I choćby z tego powodu, że TERAZ już umiem radzić sobie z emocjami, umiem być opanowana (choć czasem w chwili złego popłaczę sobie, kiedy On nie widzi), i chyba z każdym dniem wierzę bardziej w to, że z czasem może będzie tylko lepiej (bo gorzej już nie może chyba być). Jestem zodiakalną Lwicą: z mocnym charakterem, upartą i dążącą do celu. Życie nie raz mnie łamało, ale ja się podnosiłam. Poza tym: lubię wymagające zadania - i tak chciałam podejść do ratowania i naprawy mojego związku i małżeństwa. Zbyt wiele było w nim miłości i szczęścia, aby to tak łatwo odrzucić... Mam oparcie w rodzinie i mocne fundamenty w postaci własnego szczęśliwego dzieciństwa, któremu mojemu Mężowi zabrano (podwójne odrzucenie: przez ojca i potem przez matkę). Tylko tak trudno mi wykrzesać z siebie optymizm, kiedy On nadal odrzuca wszelkie próby naprawy i niszczy każdy maleńki gest w Jego stronę.
Wiem, że potrafimy ze sobą być - zawsze byliśmy przyjaciółmi. Jestem typem kobiety, która lepiej dogaduje się z mężczyznami i w moim życiu zawsze więcej było prawdziwych kolegów i przyjaciół niż koleżanek i przyjaciółek. Założyłam, że skoro na płaszczyźnie neutralnej jako tako mamy komunikację, to z czasem - zaczynając od nowa - pogłębimy tę relację. Tylko jak wyrugować tę trzecią? Ona jest prawdopodobnie moim przeciwieństwem: przytulna, miękka i lekko nieporadna "słodka bułeczka" - taki typ kobiet nigdy mojego męża nie fascynował.
Czy facet, dobierając sobie kochankę, zawsze szuka przeciwieństwa żony?

Wiele rozmawiam z ludźmi o tym, co się stało w moim życiu. Z mądrymi ludźmi. Wszyscy powtarzają to, co i Ty:żyć własnym życiem. A do tego czas, cierpliwość (albo kosmiczna trauma, która musiałaby spaść na Niego, aby szybko się ocknął).
Tylko że ten mój Mąż działa nadal na mnie jak afrodyzjak i nawet po tylu latach małżeństwa nie umiem przejść obojętnie obok Niego. Emocje schowałam, racjonalizm coraz bardziej wyciągam na wierzch - bo inaczej psychicznie nie dałabym rady.
Masz rację, jestem silna, ale i tak się boję - o przyszłość.

czyli idealny maz, z ktorym byla wiez, przyjazn i zrozumienie wyjechal do sanatorium na 3 tygodnie i wrocil jako ktos inny!
ladna historyjka ale nierealna, chyba, ze twoim mezem jest socjopata.

jesli to jest "normalny" facet to od dawna cos w waszym zwiazku szwankowalo, musisz sobie szczerze odpowiedziec co to bylo.
kobieta, z ktora mial tam seks jest jego powierniczka, zapewne twoj maz radzi sie jej jak pomoc sobie w tym "trudnym" momencie i przekonac cie, ze zbliza sie nieuchronne....
ona nim manipuluje na tyle na ile on jej na to pozwala, a robi to by wzmocnic swoja pozycje i pewnosc siebie.

jesli bardzo chcesz ratowac zwiazek to mozesz zaproponowac mu wspolna terapie, na zasadzie: rozumiem twoj punkt widzenia, rozumiem, nie chcesz ze mna juz byc, ale ze wzgledu na dziecko i wszystko co nas laczylo powinnismy sprobowac terapii, jesli nam nie wyjdzie- trudno- ale byc moze ja sobie uzmyslowie co robilam zle w zwiazku;) w ten sposob zyskasz na czasie, ale terapeuta musi byc bardzo zyciowym czlowiekiem, z ogromna praktyka, zebyscie sie sobie mogli uzmyslowic kiedy sie "zgubiliscie".

twoj maz byl idealny pewnie dla dobra sprawy, aby nie powodowac klotni, aby wszystko dobrze "funkcjonowalo", metamorfoza w nim samym zaczela sie zapewne na dlugo wczesniej przed wyjazdem. on wyjezdzal wiedzac, ze chce odmiany, ze bedzie szukal. mozna rzec, ze to on znalazl ta nowa, a nie ona jego- i on sam rownie mocno nia manipuluje. facet zdaje sobie sprawe, ze rozwala cos co bylo sprawne i dobre, potrzebuje przeciwagi, wspolnika.

przed toba ciezkie chwile ale wiele tez zalezy od ciebie i twojej determinacji, oraz tego czy potrafisz przesterowac swoj dotychczasowy sposob widzenia rzeczywistosci.

Fakt, przed wyjazdem widziałam, że coś Go gryzie. Wielokrotnie próbowałam rozmawiać, ale efekt był taki sam: irytowanie się, że on nie ma problemów, że jest człowiekiem bezproblemowym, że tylko ja wymyślam kolejne problemy. Było to dla mnie przykre, ale tłumaczyłam to sobie tajfunem losowym, który nas dotykał. Nigdy dotychczas nie zdarzyło się, aby w ciągu krótkiego czasu spadło na nas i najbliższą rodzinę tyle złych zdarzeń. A jako że to ja byłam tą bardziej odporną psychicznie stroną naszego związku, więc dla mnie nie było nowiną, że i teraz lepiej się trzymam niż On. Może dlatego, że tak byłam skupiona na tym, by być silną za nas wszystkich i dla nas wszystkich, nie zauważyłam Jego przemiany...

Swoje błędy już zrozumiałam. Przeprosiłam Go za nie; i skupiłam się na ratowaniu. Było dla mnie logiczne, że skoro powiedział (i powtórzył to sam z siebie kilka razy jeszcze), że tamta się nie liczy, tylko tu chodzi o nas: o Niego i o mnie, i że jest miejsce w Jego życiu dla mnie, to na tym da się przeprowadzić naprawę. Kompletnie mnie zdołowało, kiedy zrobiłam wszystko, co było w mojej mocy, aby naprawić  (łącznie z likwidacją tego, co było złe w moim zachowaniu), a On dalej twierdzi, że nie chce niczego naprawiać i że celowo niszczył to, co robiłam. Zabrzmiało to podle... bo kocham i ufałam bezgranicznie temu człowiekowi i spędziliśmy ze sobą przecież ponad pół życia... Czułam się strasznie, kiedy o tym mi powiedział, po prostu strasznie... Rozumiem, że może nie chcieć naprawiać, bo ma po temu powody, ale żeby celowo i brutalnie niszczyć wszystko?!; a kiedy wszystko już zniszczył i wiedział o tym, że to zrobił, to dlaczego zaczął bezlitośnie niszczyć mnie? Tego kompletnie nie rozumiem.
Chyba rzeczywiście w amoku uczepił się tej sanatoryjnej "ostatniej deski ratunku"... Od samego początku wiem, że jest manipulowany. Szpetnie manipulowany. Nie widzi tego, drwi z tego, na co wskazuję, odrzuca logiczne argumenty. Ci, co Go znają od lat, też wskazują na manipulację, bo wierzyć im się nie chce, że to ten sam człowiek - tak się zmienił...

Kiedy powiedziałam Mu, że zamiast zmierzyć się z problemem, wybiera ucieczkę, powiedział, że doskonale o tym wie. Wiem, że jest manipulowany - i z mózgu ma robioną sieczkę, ale choć mówiłam mu o tym, do Niego to nie dociera. Swoje Ego stawia ponad wszystko - nawet ponad córkę. To boli. Ale już umiem z tym żyć. Tę gorącą miłość schowałam na dno serca - żeby nie oszaleć z bólu. Wiem, że muszę się odseparować psychicznie, bo mnie wykończy. 
Czas... Dałam mu czas. I sobie też. Trzymajcie kciuki, żeby się udało. Czas pokaże. Mi zależy. Bardzo. Bo pomimo wszystko, nie przestałam kochać Mojego Męża - tego, którego znam od ćwierćwiecza prawie.
Jakoś w sercu ciągle czuję, że jednak nie przestał mnie kochać. Musi się tylko ocknąć. Może się łudzę, ale moja intuicja rzadko mnie zawodzi.

@Kamoa: święte słowa. Przetestowałam od kilku dni. I działa. Przynajmniej jest spokój i ja się umiem wyciszyć lepiej i logiczniej działać - choćby po to, aby przynajmniej część winy, którą w całości zwalił, oczywiście na mnie, maleńkimi drobinkami przerzucić w należnej Mu części do Jego sumienia. Rozmawiam normalnie, byle tylko nie tykając wątku "My". Ot, po przyjacielsku (jeśli tak można nazwać te relacje między nami, które przeplata wrogość z Jego strony i szalone irytowanie się i czepianie szczegółów). Właśnie: czepia się wszystkiego, ale sposobem i humorem wytrącam Mu spokojnie argumenty: że ogórki małosolone za słone (zawsze mu smakowały) -więc zaproponowałam: "Kochanie, odlej trochę wody z kiszonki, dolej źródlanej i poczekaj ze 2 dni, a będą w sam raz"; że nie chce, abym podjechała po Niego po pracy, bo autobusy też są i on może z nich skorzystać, bo chce być sam (więc ja: "OK. Nie ma sprawy". I jeździ nimi, czy Mu się to teraz podoba, czy nie - mój nr telefonu zna przecież), itd, itp. Czasem się we mnie wszystko gotuje w środku, jak jest taki niemiły, ale trzymam fason. Skoro chce być wolny, to niech jest. Ufam, że za kilka dni pozbieram się na tyle, że i za swoje życie się zabiorę. Pracy mi potrzeba poza domem, etatowej. Do ludzi muszę. Stąd jestem na tym forum. Dziękuję za Wasze spostrzeżenia - życzliwi ludzie dają nie tylko dobre towarzystwo, ale świetnie podtrzymują nadzieję i wiarę w samego siebie :-).

@PaniBaronowa: :-) doskonałe rady, dziękuję, ale: parę kilo, a konkretnie 10 zjadł mi stres w ciagu 6 tygodni. Zawsze byłam szczupła, teraz mam figurę lepszą niż miałam, będąc nastolatką. Wygląd: szczerze i bez fałszywej skromności? Faceci się za mną często oglądają. Dla mojego męża zawsze byłam bardzo atrakcyjną kobietą. Był ze mnie dumny i nieraz publicznie podkreślał, jak mnie kocha i jak Mu się podobam. Kiedy inni się oglądali lub podejmowali próby podejścia, zazdrość Mu w oku błysnęła, ale WIEDZIAŁ, że może być za mnie pewny. Więc kiedy teraz mówi mi, że Mu się juz nie podobam, że nie może na mnie patrzeć - boli... Ale idę dalej, pamiętając, że było inaczej.

Terapia? Nie chce o tym słyszeć. Proponowałam wiele razy. Mąż potrzebuje tego bardziej niż ja, bo On ma więcej problemów do ogarnięcia - jeszcze z czasów dzieciństwa. Sama poszłam więc do psychologa. MĘŻCZYZNY (bo instynktownie uznałam, że ten temat będę umiała konstruktywnie podrążyć tylko z facetem )- poszłam tam ot, z marszu, bo chciałam tylko spytać o terminy i o pomysł, jak mojego małżonka przekonać do pójścia na terapię. Powiedziałam dwa zdania podczas spotkania i facet zaprosił mnie do pokoju na rozmowę. Wyszłam po ponad 2 godzinach ze spokojem w sercu i jasnością myśli, bo przywrócił mi pewność, że to nie mi walnął się system wartości, ale mojej połówce; i wiarę, że dam radę - cokolwiek się stanie. Wyjaśnił mi wiele i potwierdził moje przypuszczenia odnośnie pewnych spraw dotyczących zachowań mojego męża. Popukałam się w głowę, że tak późno zdecydowałam się na ten krok, ale sądziłam do tej pory, że terapia w pojedynkę nie ma sensu. W przyszłym tyg. znów idę na spotkanie - będę budować siebie. Wierzę, że na tym fundamencie uda mi się odbudować dobre relacje z mężem i może Jemu dotrę powolutku do głowy (a z czasem i ponownie do serca). I pomogę w uzdrowieniu tego zmanipulowanego umysłu.

Powiem ci, ze wszystko i o czym piszesz i ja przeszłam. Moj maz zachowywał sie identycznie, pamiet do dzis ta ironię, chamstwo, czepialstwo, brak rozmów, zamykanie drzwi przed nosem, teksty, ze nie bedzie ze mna rozmawiał, mam sie odczepić i nie interesować jego życiem, wywalenie mnie z konta i zlikwidowanie wszelkich upoważnien, ten wzrok najgorszego wroga...
Wszystko było tak samo. Żadne argumenty nie docierały, ani dzieci, ani dom, ani wspólne naście lat- nic.
Zero szans na cokolwiek, on nie bedzie naprawiał bo nie ma czego, nie kocha mnie.
Wyjazdy slozbowe z koleżanka z pracy, telefony do niej w środku nocy, poblokowane i zahaslowane telefony, laptopy itp. Powroty w środku nocy...
Internetowa przyjaciółka, ktora ostro nim manipulowała, od lat był z nią "zaprzyjaźniony"- sex rozmowy, fotki, fantazje i jej propozycje... Manipulowała nim jak nikt inny, wmawiała ze nie ma jaj, ze powinien byc szczesliwy sam i szaleć i żyć bo taki facet marnuje sie w małzeństwie. Kiedy ja walczylam o rodzine, ona mówiła mu ze jestem wariatka, ze ma byc ostrożny bo mogę mu założyć niebieska kartę za znęcanie psychiczne.
Do tej pory nie wiem co sie stało. Wiem ze od prawie roku sie oddalał, ze wzrosło mi ego i stał sie arogancki, ze zaczął nas olewac, tłumaczyłam ale dawałam czas, wzięłam to na przeczekanie. Kiedy juz we mnie pękło, powiedział ze ma mnie w dupie. Ze gdyby nie dzieci to juz dawno byłby sam. Walczylam 2 lata. Dwa lata byłam wrakiem i dochodziłam do siebie. Czekalam dwa lata. Po 2 latach powiedziałam koniec. Odchodzę. Jedyne co powiedział, to ze gdybym tak nie postanowiła to jeszcze byśmy to uratowali i ze był na to czas. To żart prawda? Kiedy był ten czas? Kiedy? Skoro nawet nie wolno mi było z nim rozmawiać ani zapytać o nic bo twierdził ze to nie moja sprawa i ze nie bede go inwigilować. Nic nie mówił. Robił co chciał i z kim i kiedy. O niczym nie mówił. Kiedy wracał nad ranem, nie wiedziałam czy sie gdzieś szlaja czy moze potracił go samochód... Nic.
Teraz minęły kolejne dwa lata. To sa moje dwa lata. Odseparowalam sie i żyje swoim życiem. Jesteśmy w separacji. Uspokoił sie. Rozmawia, czasem zaczepia, czasem sie uśmiecha... Widze w nim smutek, stracił tamten wigor, patrzy na mnie czasem z boku, widze jak obserwuje... Widze w nim zazdrość. Ale znam go. Tak czy siak, nic i tak nie zrobi. Ego mu nie pozwoli. Zdaje sobie chyba tez sprawę z tego co zrobił i ze to nie jest do naprawienia. Juz nie jest tym siurem jaki był ale ja juz nie widze w nim od dawna faceta, ktorego kochalam. To zupełnie obcy człowiek. Uzależniony od tanich rozrywek z internetu, od porno, od tandetnego i nic nie znaczącego dreszczyku emocji... Nie jestem pewna czy jest jeszcze w stanie budować relacje z innymi. Jego wydumane ego jest tylko przykrywka ogromnych kompleksów i braku pewności siebie. Tez miał podle dzieciństwo- oboje rodzice toksyczni, oboje manipulujący, oceniający, wytykający tylko bledy, zimni i podli. Do tej pory łączy ich toksyczna relacja. Widzisz podobieństwo? Jesli widzisz to nie żyj nadzieja. To bardzo smutne, wiem co czujesz. Kochalam swojego męża najbardziej na świecie. Śmiałam sie zawsze, ze nawet rękę bym mu oddała jesli byłaby taka potrzeba. Jak odszedł to tak sie wlasnie czułam, jakby ktoś mi odebrał rękę. Nie do zniesienia. Nic nie potrafię ci poradzić bo pomimo, ze przeszłam terapie i wiele zrozumiałam, stanęłam na nogi dawno temu i nauczyłam sie żyć, walczyć o godność oraz odgrzebalam moja utracona kobiecość- ja do tej pory tego nie rozumiem. Nie potrafię pojąć. Trzymaj sie ciepło i dzielnie. Przede wszystkim, dbaj o siebie!

Nie chce byc złym prorokiem ale dwie sprawy:
Po poerwsze- Tesciowa. Ostrożnie. Moja tez przez chwile udawała, ze jest za mna a kiedy on dowiedział sie o naszej rozmowie, wszystkiego sie wyparła i powiedziała, ze wszystko zmyslilam.
Drugie: wtedy, żyjąc w tym kołowrocie tez "udawałam" silna. Przed nim, przed sobą, przed dziećmi. Zimna, oddalona. Udawałam, tak. A to sie kumulowało i raz na miesiąc/dwa wybuchalam. Płacz, rozterki, próby rozmów... Potem kac moralny i żal do siebie, ze znowu sobie nie poradziłam. Smutek i rozpacz. I znowu silna, twarda, gdzieś z boku... Tak przez rok. Pomimo pracy, dzieci i sportu... Ja nie siedzialam w domu ale zajmowałam sie sobą ale czasami dopadały mnie dni, ze zaczynałam płakać w pracy, na fitnessie albo spotkaniu ze znajomymi. Ot tak. Czasami wychodzilam na balkon i musiałam z niego uciekać bo bałam sie, ze wyskocze a on żył, był, śmiał sie obok do monitora/telefonu... Tak jakby nic sie nie stało. Nie widział tego, wszystko działo sie w mojej głowie.

To trwało rok. Po roku zaczęłam stawać na nogi i stanęłam ale ten drugi rok tez nie był łatwy. Spokojny ale ciężki. Tych emocji wreszcie nie było.

Moj terapeuta twierdzi, ze symptomy były wczesniej, ze jest piotrusiem panem i nigdy nie dojrzeje, ze on nie ma świadomości pewnych czynów i kierują nim emocje. Ze to ja trzymałam ta rodzine, ze odgrywałaby role zony, matki i kochanki.
Ze maz ma skłonności socjopatyczne i póki nie zgodzi sie na terapie, to nigdy sie nie zmieni. Ze z wiekiem to sie pogłębia i wpływa na to wiele czynników. U moje męża było to osiągniecie wysokiego statusu materialnego, wysokie stanowisko w pracy. Władza.

A ja? Tak jak ty jestem walcząca do upadłości lwicą. Ma szczęście potrafiłam zacząć walczyć o siebie.
Z perspektywy czasu wiem, ze zbyt wiele wybaczyłam a on przesuwał granice az do punktu, gdzie zaczął żyć zupełnie bez zobowiązań. Wtedy tego nie dostrzegalam. Myślałam, ze wyrośnie, ze każdy ma wady, ze przeciez sie kochamy i jesteśmy pomimo tego, bardzo dobrani- idealni wrecz. Wszystko nas łączyło.
A to ze niewiele z siebie dając, ma nierealne oczekiwania wb mnie?
Stawiałam sie ale w głębi, wciąż czekalam na jego ocenę i staral sie zeby tylko dobrze wypaść. We wszystkim...

Cóż. Czasami wydaje mi sie ze on ma dwa oblicza. Jeden z nich, to moj facet, który mnie kochał, pozadal, dbał o mnie i kochał. Dobry człowiek. Drugi to jakis oziębły, egoistyczny, zakompleksiony i pełny uzależnień tyran i drań.
Kiedys widziałam tylko tego pierwszego a drugiego wybielalam. Teraz widze tylko tego drugiego ( pomimo zupełnej neutralności w jego zachowaniu) a kiedy pojawiają sie przecieki ad tego pierwszego, to nawet temu nie ufam. Biorę to za chwilowy brak kontroli. Bo on gra. Gra zeby zachować twarz. Tak mi sie wydaje.

Napisałam to, bo moze ty tez czegoś nie widzisz, moze pomijasz. Przeanalizuj wszystko i bądź ze sobą szczera. Moze cos ci sie rozjaśni...

Po pierwsze nie wierzę, że zawsze było tak idealnie, super, wspólnie, razem. Coś musiało się dziać, i to od dawna. Coś czego nie dostrzegałaś lub nie chciałaś dostrzec. Jakby było tak idyllicznie, jak piszesz, to mąż nie zachowywałby się teraz tak, jak to opisujesz. Nie zdradzałby Cię na wyjeździe. Wyjechałby jako szczęśliwy małżonek i jako taki by wrócił. Absolutnie nie wierzę, że po 3 tygodniach w sanatorium postanowiłby porzucić tą idyllę małżeńską.

Jemu to sanatorium dało dystans i czas do przemyśleń. Pewnie od dawna bił się z myślami, teraz miał czas i dystans, by sobie w głowie poukładać, więc wrócił z przekonaniem, że ma dość kontynuacji tego związku.

Tu już nie ma czego naprawiać. Rozwód, alimenty i do przodu.

PS. Ciągle piszesz, że on jest zmanipulowany przez kochankę. A czy pisząc tak troszkę go nie usprawiedliwiasz? To jest dorosły człowiek, jakby nie chciał, to by się nie dał zmanipulować.

Opowiem anegdotkę.

W dawnych czasach państwo Kowalscy dostali wczasy z FWP ale w oddzielnych turnusach.
Pierwszy pojechał mąż nad morze do wspaniałego domu wczasowego "MEWKA".
Po tygodniu igraszek śle telegram: "Kochanie podejmij z książeczki 10 tys zł i przyślij ekspresem"
Po 10 dniach również naglący telegram: "Kochanie sprzedaj mojego Rolexa i przyślij mi 20 tys zł"
Po dwóch tygodniach pełna dramatyzmu treść: "Kochanie sprzedaj naszą działkę za 50 tys zł. Pieniądze szybko"

Wspaniała żona zrobiła co do joty o co prosił mąż.
Po powrocie męża z wczasów minął tydzień przez który nic a nic nie rozmawiali na temat tych dramatycznych dni.
Żona spakowała walizki i wyjechała.

Po tygodniu mąż dostaje przekaz z adnotacją: " Kochanie masz tu 10 tys zł i wpłać na konto PKO"
Po 10 dniach następny przekaz: "Kochanie przesyłam 20 tys zł, wykup Roleksa z komisu. Całuski żona"
Po dwóch tygodniach kolejny przekaz: " Kochanie ślę 100 tys zł odbierz działkę z zastawu i dokup drugi kawałek od sąsiada. Kocham i do zobaczenia"

Teraz powstaje pytanie. Kto lepiej spędził urlop i dlaczego ?

Zgadzam się,religia i wartości na bok - tak działa zło, robiąć ludziom siekę z mózgu przez media, a nasze społeczeństwo "na dorobku" się tym zachwyca odrzucając rodzinę.

Viollace, kiedy czytam co piszesz, to zastanawiam się czy to jest możliwe...
jestem w szoku, to tak, jakbyś wyjmowała mi słowa z ust i z moich wspomnień, te same sytuacje, te same sowa, te same reakcje... nawet sytuacja z psem i córką są IDENTYCZNE!
tylę, że u mnie nie chodziło o zazdrość ale o wymagania, o spełnianie jego oczekiwań i o uratę uczuc i empatii do nas tutaj w domu
bardzo źle traktował córkę, umniejszał i mnie i jej, musiałam z nią chodzić do psychologa bo zaczęła mieć zachowania autodestrukcyjne, potrafił szturchać starego, schorowanego psa bo mu przeszkadzał- wszystko mu przeszkadzało w domu pomimo, że bywał tu kilka godzin na dobę

Mamy chyba bardzo podobne charaktery, pomijając już nawet ten sam znak zodiaku a nasi mężowie są nawet fizycznie podobni- mój również bardzo zadbany, przystojny, świetnie ubrany, zawsze pachnący, zawsze wystylizowany (więcej czasu spędza w łazience niż ja). do tego dusza towarzystwa, pomocny, uśmiechnięty, żartowniś. Fakt, trochę jest w nim postawy "podliza" do ludzi na stanowiskach ale generalnie- uwielbiany! Dla kobiet- ohhh... każda to księżniczka, każdą koleżankę dopieszcza, komplementuje albo puszcza żarciki...
Ze spraw domowych, ogarnia tylko auto i garaż- te dwie rzeczy są jego i są wypielęgnowane jak nic innego.

Ja ogarniam wszystko ale dla niego, ja nic nie robię.
Taki przykład, komunia syna, godzina 9rano- wstał, zabrał worek z kosmetykami i garniturem i wyszedł, do mamusi, tam się wykąpał, wypachnił, zrobił włoski, mamusia uprasowała koszulę, ubrał się i przyjechał po nas 10min przed wyjściem do kościoła. Ja miałam 2jkę dzieci, siebie do naszykowania, nakarmić, posprzątać, spakować  wszystkie rzeczy do zabrania, koty do nakarmienia itd. itp. Skwitował- ale co niby ty takiego musiałaś robić? No nic... leżałam tylko- co miałam mu powiedzieć...

Edit: dodam, że i u nas była ogromna miłość. To było trzęsienie ziemi. Było wszystko i miało być do końca. Spędziliśmy ze sobą dokładnie połowę naszego życia.

@ Ania2000
Aniu, możemy pogadać na priv: gg, e-mail, etc? Rzeczywiście mamy podobną sytuację i wiele wspólnego. Chętnie dowiedziałabym się czegoś więcej o tym, jak sobie radziłaś z napadami mężowskiego humoru i będąc w tej koszmarnej sytuacji. Być może możemy sobie nawzajem nieco pomóc, a nie wszystko chce się na publicznym forum opowiadać. Daj znać.

Masakra ile jeszcze z nim wytrzymasz z powodu głupiej wiary. ile byliście razem ?  będziesz się męczyć jak matka Teresa. To nie ma najmniejszego sensu znajdź pracę rozwód i wymień wszystkie zamki w drzwiach. Z reszta jak z winy męża to będziesz miała pieniądze z racji zubożenia. Nie ma sensu sklejać czegoś co już nie istnieje.

Hej Ninka123, jak u Ciebie sytuacja wygląda? Trzymacie się jeszcze razem z mężem? Napisz, jak sobie radzisz i radziłaś z emocjami.

Czuję się fatalnie. Bo mataczy, kłamie, drwi, manipuluje mną, szantażuje, niszczy - teraz już mnie (bo to, co ratowałam, podbudowana Jego słowami, On konsekwentnie niszczył - co zresztą mi sam powiedział i za kilka dni tej wypowiedzi się wyparł). Wrzeszczy i irytuje się z najbłahszego powodu, dopowiada sobie, insynuuje, rani psychicznie - no cuda wianki. Mieszkamy razem, ale nawet pewnośi nie mam teraz, czy ta zdrada rzeczywiście miała miejsce, bo tak mataczy. Silę się na obojętność i staram się trzymać pionu, bo wciąż kocham, a robię to wszystko, ponieważ jego zachowanie jest tak nieracjonalne (paniczny strach przed jakąkolwiek konfrontacją lub próbą rozmowy), momentami obsesyjne i z logicznego punktu widzenia niewytłumaczalne (bo przecież znam Jego prawdziwe oblicze i wiem, że jest <a moze powinnam napisać: był> dobrym człowiekiem, wspaniałym mążczyzną i mężem, cudownym przyjacielem). I zastanawiam się coraz bardziej nad tym, czy to nie jest wynik zaburzenia osobowości. Wiem, że On potrzebuje fachowej pomocy. Ale na terapę nie chce iść. Mi wmawia, że jestem psychicznie chora. Gdyby nie pomoc psychologa, to bym pewnie teraz chyba zaczęła się zastanawiać, czy to, co próbuje mi wmawiać, nie jest przypadkiem prawdą i czy to przypadkiem mi się coś z pamięcią niedobrego stało, że wiele spraw pamiętam zupełnie inaczej niż On. Wytyka mi na każdym kroku błędy, próbuje zniechęcić do siebie za wszelką cenę, przed rodziną i ludźmi gra normalnego faceta, tyle że bez okazywana mi jakichkolwik pozytywnych uczuć (ale potrafi się zapomnieć i zwrócić do mnie per "Kochanie"). Panicznie boi się przyjęcia jakiejkolwiek części winy na siebie. Krzyczy, że nie będę mu robić z mózgu sieczki (choć jego umysł już został przerobiony przez manipulantów sanatoryjnych). Ale co najciekawsze: po kilkutygodniowym marazmie i nicnierobieniu w domu zabrał się za wykończenie... naszej sypialni. Wprawdzie na głos mówi, że wcale mu na tym nie zależy i że to go wcale nie cieszy, ale dziś np. chwalił się przed swoim tatą zdjęciami naszego domu i był z domu dumny. Mało tego: pojechaliśmy razem na wakacje, ale wypoczywaliśmy osobno nad dwoma róznymi jeziorami i kiedy spotkaliśmy się po kilku dniach niewidywania się, ucieszył się na widok naszej córki. A córka widziała, że UCIESZYŁ się też, kiedy i ja pojaiwłam się kilka minut po przywitaniu się z dzieckiem w zasięgu Jego wzroku. Oczywiście przy mnie był na maxa obojętny, tylko błysk w jego oku mnie zastanowił. (Fakt, wyglądałam, jak milion dolarów - bo wypoczęta, opalona, uśmiechnięta, w sexi ciuszkach :-).) Zatem nie odpuszczam Go sobie jeszcze, bo jestem uparta jak sam diabeł. Mam chwile w dołku - wtedy płaczę, ale baaaardzo rzadko. Teraz stosuję taktykę obojętności i rzutami zwiększanej pewności siebie - to działa, bo wytrąca go z tej zadufanej w sobie równowagi i przekonania o jego własnej wyższości nade mną. A juz do szału doprowadziło go, jak "pograłam" tak samo jak i on, czyli zero tłumaczenia, zero wyjaśniania, zero rzeczowych informacji.Dla mnie to dziecinada. ale muszę wypróbować wszelkie możliwe sposoby, aby ruszyć jego normalne myślenie.

@Manilla2: nad niebieską kartą już myślałam. Pomimo całej mojej miłości do człowieka, którym BYŁ jeszcze 4 miesiace temu, nie zawaham się jej założyć. Im więcej we mnie pewności siebie, tym częściej On traci grunt pod nogami i panowanie nad sobą. Tu sprawdza się zasada, że najlepszą obroną jest atak (albo postępowanie dokładnie wg schematu, jaki stosuje przeciwnik).
Swoją drogą: kiedy mąż (obecnie mój wróg) traci pewność siebie, zaczyna Mu normalnieć spojrzenie. Widzę wtedy te same kochane, łagodne oczy, a w nich zagubienie i panikę oraz przebłyski zrozumienia tego, że robi źle i potworny strach przed tym, że może poczuć wyrzuty ze strony własnego sumienia i doświadczyć wyrzutów z mojej strony. To ogromny strach przed przyznaniem się do winy.  Trwa to moment. Potem on jakby sobie coś przypominał i jego wzrok staje się znów zimny, on sam robi się potwornie nerwowy i zaczyna atakować wyrachowanym zachowaniem albo pogróżkami.
Próbuję to jakoś ogarnąć rozumem, ale jego zachowanie nie jest racjonalne. Bo gdyby zechciał choć podjąć rozmowę na temat naszego małżeństwa i tego, co się nie podobało - jak dorosły, dojrzały człowiek... Ale jakakolwiek próba wywołuje tylko Jego straszną irytację, krzyki, próby szantażu. Możemy porozmawiać o wszystkim: o pogodzie, o sąsiadach, kolorze farby na ścianę czy jego nowych gaciach (i śmiać się przy tym jakby między nami nie było żadnych problemów). Nie do ogarnięcia logiką, prawda? Więc postanowiłam traktować go na razie jak człowieka w kryzysie emocjonalnym. Staram się tym nie przejmować, co mówi (choć to strasznie trudne i boli). Znajomy, który przeszedł prawie identyczny kryzys, jak mój mąż, twierdzi, że za kilka miesięcy powinien zacząć się budzić z tego swojego amoku. Psycholog mówi to samo, plus jeszcze to, że jak facet NAPRAWDĘ chce odejść, to pakuje manatki i odchodzi a nie zajmuje się domem i nie remontuje sypialni (nawet jeśli przy tym twierdzi, że to Go nie cieszy). Obaj panowie podkreślają, że danie mojemu Mężowi czasu i wolności to najlepsze, co mogłam teraz zrobić. Pora na zajęcie się sobą - bo kiedy się obudzi, będę musiała mieć dość siły, aby - być może - wtedy samodzielnie i z MOJEJ incjatywy postanowić o losie naszego związku i małżeństwa. Na rozwód czy separację zawsze jest czas, a to na razie stanowczo za wcześnie, aby takie decyzje podejmować.

Uwierzyć w to trudno, co się stało i dzieje u nas, ale po kolei. Może to, co napiszę, przyda się komuś, kto znajdzie się w takiej samej sytuacji, jak jak.
Spędziliśmy osobno wczasowy tydzień (ja z córką nad jeziorem, On u swojej mamy po sąsiedzku),  w tym był jeden dzień wspólny (trudno powiedzieć czy z inicjatywy męża, bo zadzwonił i zakomunikował, że po nas przyjedzie i tyle, a teściowie rozegrali to tak, że zostali w domu i gotowali nam obiad). Było zatem plażowanie oraz rodzinne igraszki nad jeziorem. Oboje spokojni, wyciszeni. Odpoczęliśmy od siebie przez te kilka dni. To było widać po naszych reakcjach. Po powrocie do domu mąż był jakiś inny - łagodniejszy, można z Nim porozmawiać (nawet baaaardzo powolutku dotykając tematu MY) i wyczułam w Nim jakąś maleńką chęć do tego, aby poukładać nasze sprawy. Od teściowej wiem, że On chce to jakoś poukładać (cokolwiek to miałoby znaczyć, już sam fakt, że tak powiedział, daje do myślenia - mnie nastroił pozytywnie, bo wciąż tego człowieka kocham). On dalej twierdzi, że jest Mu wszystko obojętne. Ale ja mam ustabilizowane emocje i czuję, że panuję nad sytuacją, a nie płynę z tym szalonym nurtem emocji, jaki był jeszcze niedawno. On się jeszcze miota, irytuje, ale przynajmniej mnie na razie nie niszczy. NIE interesuje mnie, czy ma kogoś na boku - może to dziwne, ale odseparowując się od tego tematu jest mi prościej skupić się na MOIM celu i efektywniej działać.
Córka pojechała na wakacyjny obóz i zostaliśmy sami. Bałam się, że się pozabijamy będąc sami w domu, ale na szczęście mam mnóstwo zajęć i pracy, on chodzi na zmiany do pracy i jakoś to leci.
Dzień po naszym powrocie zdarzyło się nieprawdopodobne: przyjechali nasi przyjaciele, zrobiłam imprezę, taką z tańcami w domu na 2 pary. Bawiliśmy się cudownie. Czułam, że mąż mnie w pewien sposób sprawdza: nawet w tańcu - czy dam się Mu prowadzić, czy będę chciała dominować (bo zauważyłam, że On chce być niekwestionowaną głową rodziny i przewodnikiem stada). Byłam kochającą, powolną Jego woli żoną - ale nie uległą - i flirtującą z naszym przyjacielem. Ubrałam się tak i zachowywałam, że żaden facet nie umiałby mi się oprzeć: uwodzicielska, roześmiana, pewna siebie, ale dla Niego - czasem ze spuszczonym skromnie wzrokiem;-) - nie zawsze było to wykalkulowane zachowanie. Wieczorem mój Mężczyzna zaproponował mi wspólną kąpiel i... seks. Nie odmówiłam. Było ekstra. Czułam, że mnie szalenie pragnie, choć nie był pewny, czy ja będę tak samo Go chciała. Spać poszliśmy osobno. Nie nalegałam na więcej. Następny dzień spędziliśmy niby osobno, ale trochę razem: podczas posiłków, na krótkich rozmowach o byle czym i o kilku ważnych sprawach dla NAS. Dwa dni potem była ważna dla nas obojga rocznica; zrobiłam niespodziankę: kolację przy świecach i z dobrym winem. Wrócił późno z pracy. Zaskoczyłam Go, a On mnie - pewnym drobiazgiem. Podczas kolacji znów poczulam ból, słysząc że Mu nie zależy. Ale zaraz poprawił swoją wypowiedź, zmieniając ją na "jest mi to obojętne". Guzik prawda - wiem o tym, że jest inaczej. Powiedziałam Mu szczerze i spokojnie, co myślę o Jego zachowaniu, o dziecinadzie, którą uprawia, o tym, że zrobił źle, zdradzając mnie i traktując bez serca i sumienia po powrocie; i że nie tak postępuje dojrzały człowiek, i o tym... jakim jest wspaniałym mężczyzną, o którego warto jednak się starać - pomimo wszystko. Zakończyłam tę krótką wypowiedź tym, co mi się w Nim podoba, co jest i było DLA MNIE ważne w tym, co mi ofiarował przez te wspólne lata, co się zmieniło w Nim przez te kilka miesięcy na plus (unikałam już przypominania negatywów) i jakim JA Go potrzebuję: mocnym stanowczym ,męskim; jaką żoną chcę być i czego JA chcę. Efekt był piorunujący: słuchał. SŁUCHAŁ z szeroko otwartymi oczami!!! Aż w końcu miał dość i mi przerwał. Ale i tak powiedziałam wiele. Cały czas zachowywałam spokój i serdeczny ton. Widziałam, że dotarło.
Co będzie dalej - nie wiem. Wiem na razie, że pomimo tego szalonego bólu, jaki mi zadał, warto było znaleźć w sobie siłę na te chwile, które nadeszły. Wiem, że spokój i opanowanie oraz czasem zwyczajny śmiech (i walory osobiste też) są moją potężną bronią. W domu ubieram się seksownie ale niewyzywająco. Ot, na dno szafy schowałam dawniejsze tzw. domowe ciuchy, a używać zaczęłam tych od wyjścia. Czasem o coś zapytam, czasem się podroczę, czasem "niechcący" musnę dłonią po ramieniu. Pewny siebie chód, uwodzicielsko rozkołysany, czasem spojrzenie spod rzęs po porcji irytacji z Jego strony. Zmieniam się jak kameleon. NIE jestem uległą, zapłakaną łanią, choć czasem pokazuję Mu, jak bardzo liczę na jego męską siłę (np. przy odkręcaniu słoika ;-)). On czasem za mną nie nadąża - i to go pozbawia tej aroganckiej pewności siebie. Leciutki uśmiech i miłe spojrzenie dla przypadkowo spotkanego obcego faceta (im przystojniejszy, tym lepszy efekt;-)), który we mnie wlepia oczy (ale koniecznie tak, aby Mąż zauważył i spojrzenie tego gościa i mój uśmiech ;-)) - to działa. Wprawdzie mój Mężczyzna mi nic nie mówi i nawet Mu powieka nie drgnie, ale WIEM, że to Go rusza. Potem znów jako oddana, pełna cierpliwosci i wyrozumienia, uśmiechnięta żona w domu... i okresowo"szpilka" z mojej strony o tym, że On nie jest bez winy. O wszystkim dotyczącym nas mówię w liczbie mnogiej: MY, NAS, NASZE, NAM - wiecie o co chodzi. Ale już: JA, MI, SOBIE - kiedy podkreślam swoją odrębność i prawo do stanowienia sama o sobie. NIE daję się zastraszać. Pokazuję Mu swoją wartość i nie daję się wyprowadzić z równowagi. Robię swoje, nie narzucam się. Czekam. On wie - bo Mu to powiedziałam, że jak nie będę już chciała na Niego czekać lub nie będę chciała już JEGO, to Mu to zwyczajnie powiem. Powiedziałam też, że gdybym Go nie kochała, to po tym, co zrobił, już dawno bym Go rzuciła. Nie zapominam przy tym dodać, że inne na moim miejscu już dawno by to zrobiły (usłyszałam: To mnie rzuć. Odpowiedziałam krótko, patrząc z przekornym uśmiechem prosto w oczy: NIE! ;-)). W ten sposób daję do zrozumienia, że to, co zrobię, to będzie MOJA decyzja.
Może ktoś skorzysta z powodzeniem dla swojego związku z tego, co tu napisałam. Może komuś to pomoże - szczerze życzę. Nie mam pojęcia, jak to się dalej u nas potoczy. Ale wiem, że można podnieść się z dna psychicznego (ja tam wylądowałam dwukrotnie), podnieść się, nabrać siły, umieć odseparować się od destrukcyjnych emocji i powoli stawać na nogi. Co jest tu ważne: schować uczucia na dno serca ale ich nie wyganiać. Niech czekają na lepszy moment. I robić swoje - kierując się intuicją i znajomością osobowości tego drugiego człowieka. I nie tracić wiary (ani rozsądnej czujności). Znienawidzić można bardzo szybko. Zobojętnieć i przekreślić też. Ale to zbyt proste rozwiązania, jak dla mnie.

Modlitwa za byłego
:
Wróć!
Ile bym dał(a)
{dla ułatwienie piszę w rodzaju żeńskim}
by na stare tory wróciło,
by rodzina była cała.
Siniaki w mgle rozmyło
Wróć...
Psychika się załamała,
coś w serce bach! uderzyło.
Pani Los ukarała?
Jest pusto i dlaczego miło.
Wróć?
Już nie jestem taka mała,
nowe życie za progiem.
...czy siebie okłamałam?
Przeproszę się z Bogiem.

komu świat rujnuje?
W niepewności zwlekam,
na zgliszczach buduje!
JUŻ NIE UCIEKAM.

A ty były mój eks,\
bądź jak pies
panu bądź wierny,
do następnego razu
Nieśmiertelny.

Daleka jestem od takiego traktowania  Twojego pytania:-). Jak prześledzisz mój wątek od początku, to zobaczysz najpierw rozpacz, niepewność, potem stawanie na nogi z nastawieniem cały czas, że nie odpuszczam. Więc to żadna zmiana frontu :-). Ja męża po prostu bardzo kocham - nadal.  Wybaczyłam, co złe, odkreśliłam wszystko grubą krechą, nie wspominam (chyba że On przyjdzie z propozycją porozmawiania na ten temat) i stoję na nowej drodze ku wspólnemu budowaniu. Przez cały czas chcę, abyśmy byli nadal razem: aby na nowo trafić do jego serca i wyprostować mu myślenie (zmasakrowane jeszcze po sanatorium). Mi nie wystarczy BYCIE obok siebie. On wie, czego ja chcę. ja wiem, co on na razie deklaruje słowem - tu się mijamy, ale nie rozmijamy całkiem. I widzę nas oboje na razie jako dwie kule bilardowe: raz się zderzamy i przez chwilę turlamy razem, potem nagły odrzut każde w swoją stronę, by znów za jakiś czas turlać się razem. On się stara po swojemu (czasem wpada w manię niszczenia i Piotrusia Pana) - wprawdzie miłości nie deklaruje a wręcz przeciwnie mówi, ale "po owocach ich poznacie" - a ja widzę, że stara się być fair w stosunku do mnie. Mieszkamy nadal razem. Posiłki też jemy wspólnie, finanse mamy wspólne i pomimo tego, że zostaliśmy w domu sami, bo nasze dziecko jest obecnie na wakacjach, nie pozabijaliśmy się. On mnie sprawdza, czy go kocham, jak robię swoje - na razie się toczy. Poczekamy, zobaczymy. Bo co nagle, to po diable.
Zaproponowałam zaczęcie na nowo tak, jak to było poprzednio: od przyjaźni. ponad 20 lat temu on musiał strasznie o mnie zabiegać i czekał, już mocno kochający, aż ja zdecyduję się, czy iść w stronę mojej dawnej miłości, od której nie umiałam się odciąć przez długie miesiące, czy jednak być z nim. Wiemy, ile jesteśmy warci jako ludzie, ile sobie zawierzyliśmy nawzajem, ile traum przeżyliśmy. On ma swoje ogromne wady, ale na tym etapie - choć jestem ich w pełni świadoma, skupiam się na tym, co w nim dobre, bo tylko w ten sposób mogę nastawić pozytywnie myślenie.
Mój plan na odzyskaniu męża się nie kończy - jak się uda, będzie to pierwszy krok w kierunku dalszym.

Jeśli kochasz naprawdę - jesteś w stanie zrobić wszystko. Pamiętaj.

Nie trzeba przepraszać, bo nie ma za co :-). Cieszę się, że Ci się udało :-) - szacunek dla Ciebie,  smallangel.

Nikt poza moją własną intuicją i znajomością charakteru mojego męża i mojego własnego mi nie zasugerował rozpoczynania na nowo od przyjaźni. Całe życie lepiej dogadywałam się z facetami niż z kobietami - więc wiem, że kontakty z płcią przeciwną idą mi to całkiem nieźle. Doświadczyłam cudownej, niespotykanej wręcz prawdziwej przyjaźni damsko-męskiej (przyjaźnimy się nadal - już rodzinnie :-)) - potwierdzam zatem, że taka przyjaźń istnieje. I wiem, że moim mężem też całe życie się lubiliśmy i byliśmy dla siebie także przyjaciółmi. Od tego zaczęliśmy, bo tak postanowiliśmy oboje już na drugiej randce (choć to ja wpadłam Mężowi w oko i był tak uparty, aby mnie od razu poznać i się ze mną umówić, a ja tak uparta, żeby się z nim nie umówić, że jego koledzy zaczęli już zakłady robić, ile razy dam mu jeszcze kosza :-)). Wierzę (a chyba nawet wiem), że potrafiliśmy się świetnie dogadać - pomimo życiowych burz, fochów i uprzedzeń. I jeśli tylko uda nas się nawiązać i utrzymać pozytywną komunikację, z czasem ta więź się pogłębi. Byłoby prościej, gdyby mąż zechciał pójść na terapię, ale on nie chce.

Zdradzisz swoje sposoby na odzyskanie męża? Jak nie chcesz publicznie, to daj znać, skontaktujemy się na priv.

Viollace świetnie, że idziesz do przodu Chciałabym napisać kiedyś to co Ty..na razie te szczegóły zdrady właśnie często mnie dobijają.
Powodzenia Ci życzę!

Viollace - zdrada nie bierze się znikąd.
Wiem, że to kontrowersyjny temat, czy zgadzasz się z tym?
Jeżeli tak, to czy znalazłaś powody kryzysu, który mógł być następstwem zdrady?

Viollace masz racje- jednak w praktyce ciężkie do wykonania..
Tak, ja też mam niestety bujną wyobraźnie ...i te obrazy mnie często niszczą, nie potrafię ich jednak odgonić tak szybko jak Ty..Chyba każdy ma na to swoje tempo..

wiem wiem - zdrad nie powinno być . bo to feee !! jednak uważam ,że tzw  jednorazowy strzał można postarać się wybaczyć , jednak  długotrwały skok - w bok jest beznadzieją, która niszczy związek i poczucie szacunku do samej siebie

Czuję, że coraz silniej łapię wiatr w żagle :-). Rozmawiamy coraz więcej ze sobą (często On zaczyna temat), śmiejemy się razem, On jeszcze często się irytuje (już go rozszyfrowałam i wiem, że tak objawia swój strach), ale widzę, że i On powoluteńku coraz lepiej oswaja swoje emocje. Kiedy ja znikam mu z oczu na dłużej, On zaczyna mnie szukać (oczywiście, udając, że akurat potrzebował czegoś z pomieszczenia, w którym mnie znalazł); kiedy zmieniam jakiś utarty schemat postępowania (nawet jeśli to drobiazg), zauważa to. Zawsze kochałam lato, a teraz błogosławię upalne dni, bo zakładam same zwiewne, seksowne ciuszki i nie zapominam "zapomnieć" dopiąć guzika przy dekolcie,  ramiączka sukienek czy bluzek reguluję tak, aby mimowolnie czasem same się lekko zsuwały z ramion (opalonych na złoto;-)). Staję, siadam czy układam się na tapczanie tak, aby Mąż mógł na czym zawiesić oko. Tak: uwodzę Go - z premedytacją, ale szalenie dyskretnie i w maleńkich dawkach, bo znamy się przecież doskonale i wiem, że inaczej szybko by mnie rozszyfrował i się spłoszył. Mam uśmiech na twarzy i śmieję się często - do Niego. Jestem wesoła i widzę, że to Go zastanawia, intryguje. Bagatelizuję Jego fochy i pokonuję napady złego humoru spokojem lub obracam to w żart - wytrącam Mu w ten sposób "broń" z ręki. I nie narzucam się. Jestem. Tylko czasem (b. rzadko) na moment musnę "przypadkiem" ramieniem o ramię, a odbierając rzecz z Jego dłoni robię to tak, aby nasze palce się dotknęły, i oczywiście udaję, że te dotknięcia nie docierają do mojej świadomości.
Coraz częściej słyszę "Kochanie", choć przez długi czas nie używał tego zwrotu (ale oczywiście udaję, że nie ma to dla mnie żadnego jakiegoś extra znaczenia - ot, po prostu, zwyczajna naturalna wypowiedź męża do żony, nad którą nie należy się trząść z zachwytu).

Dziś doszłam do chyba przedostatniego rozmiaru "szpilek winy", którymi przez wiele tygodni kłułam od czasu do czasu męża sumienie, próbując je poruszyć w ten sposób.
Spytał mnie dziś, czy uważam, że on w tym swoim nowym wydaniu jest zły i czy to, co robi jest złe. Odpowiedziałam, że nie straciłam wiary w Niego i że w moich oczach nadal jest wartościowym człowiekiem, który wprawdzie popełnił poważne błędy i nie wszystko to, co robi teraz, mi się podoba, ale to Go nie przekreśla w moich oczach. Ostrzegłam Go, że na dwa zdania muszę wrócić do czasu, który już zamknęłam. A potem powiedziałam zwięźle, patrząc Mu cały czas prosto w oczy, że złe jest, iż mnie zdradził, i bardzo złe jest to, jak nieludzko mnie potraktował po przyjeździe (zdanie numer 1). Skrzywdził mnie ogromnie w ten sposób i mocno zranił, zadając wiele bólu i wpędzając w rozpacz, a wystarczyło zacząć od rozmowy (zdanie numer 2).
Bałam się, że ucieknie, zacznie krzyczeć, że mam przestać mówić, ale nie: wytrzymał i nie uciekł nawet ze spojrzeniem, choć widziałam, że nie było Mu łatwo. Po krótkim milczeniu wybuch emocji z Jego strony, że po co wracam do TEGO. Ale dzielnie nadal siedział naprzeciw mnie i nie uciekł. Przeczekałam wybuch, milcząc i patrząc prosto w oczy.
Dziś wydarzyło się jeszcze kilka istotnych epizodów - to drobiazgi, które dają nadzieję, że jednak idziemy w lepszym kierunku i że warto podejmować wysiłek naprawy - pomimo wszystko.

Viollace - Przeczytałem twe posty i jestem pełen podziwu dla twej determinacji w walce o swój związek .... naprawdę pełen szacunek. Odebrałem Cię jako osobę która powinna w tym związku nosić spodnie i chyba tak jest....Naprawdę silna z Ciebie kobieta !!! Zastanawia mnie fakt że właśnie po tak długim stażu małżeńskim jednemu w małżeństwie "odbija" ,często właśnie po dwudziestu czy dwudziestu kilku latach. Nie wiesz nawet jak bardzo Ci życzę aby się WAM udało. Sam pracuję też nad tym samym chociaż ma sytuacja jest całkiem inna ale cel taki sam.
Pozdrawiam i życzę szczęścia - rumpel

Dziękuję, Rumpel :-) - masz rację: jestem silna i wiem o tym (ale jakże miło usłyszeć potwierdzenie faktu od innych). Trzymaj kciuki za mnie i mojego Męża, bo ja trzymam kciuki za wszystkich, którzy dają z siebie wiele i dają siebie, aby odnowić, naprawić, wyprostować, odnaleźć, uleczyć, etc... miłość (więc i za Ciebie :-))- bo to ona jest najważniejszą wartością w naszym życiu. Wiem, jestem niepoprawną romantyczką, ale - parafrazując słowa przepięknej Pieśni nad Pieśniami - gdybym miłości nie mała, byłabym jako harfa bez strun.

Nie mam pojęcia, dlaczego jednej ze stron po ok. 20 latach odbija, ale patrząc na pary wokół siebie i na mój własny przypadek, śmiem twierdzić, że za ponad 90% takich spraw kryje się nie tyle pewna niedojrzałość partnera, co głęboka frustracja i - spowodowana tą niedojrzałością, niestety - egoistyczna próba uwolnienia się od brzemienia (w sposób prosty, nieskomplikowany i dla zdradzającego bezbolesny prawie).
Może dlatego potem ci, co zostali zdradzeni, nie tylko leczą rany, ale również próbują ratować i angażują się dużo bardziej w naprawę niż ci, którzy zdradzili?...

Mój mąż przemówił! I rzuca mi hasła/zdania - klucze, które dają nowe światło na nasze relacje i na to, co się stało między nami. Ja tez przemówiłam - ale inaczej niż przedtem, bo jestem na nowej drodze i wiem, gdzie i jak chcę iść. Z Nim, oczywiście. I On o tym wie.
Jesteśmy obecnie jak dwa druty bardzo wysokiego napięcia: iskrzy się miedzy nami (oj, iskrzy mocno :-)), czasem są wymieniane myśli, czasem pojawia się Jego irytowanie się, krzyki, moje mocne postanowienie, żeby zachować stoicki spokój pomimo wszystko, Jego spojrzenia, (widzę czasem Jego obawę przed tym, aby zacząć na nowo) , moje dotknięcia i muśnięcia, Jego podchody w moim kierunku, czasem lądujemy w swoich objęciach. Zakochałam się, na nowo; umiem Mu o tym mówić (i widzę, że sprawia mu to przyjemność, jest dla Niego ważne, choć tego na pozór nie okazuje), ale jestem bardzo stanowcza i pokazuję, że Go nie odtrąciłam - pomimo tego, co zrobił. Mówię (lub piszę krótkie listy/karteczki, jeśli nie mamy czasu w ciągu dnia porozmawiać - mąż pracuje na zmiany, więc np. czyta to nad ranem) krótko, konkretnie, bez wytykań, żalów, operuję precyzyjnymi zdaniami - o tym, co czuję,  co nasunęło mi się na myśl po Jego kolejnej wypowiedzi. Nie pytam, co sądzi o tym, co usłyszał/przeczytał - bo na ten etap jest jeszcze za wcześnie. Pozostawiam wszystko Jego przemyśleniom. I widzę, że myśli, baaardzo myśli. I bardzo się stara. Łagodnieje. Coraz bardziej angażuje się w prace w domu, planuje z własnej inicjatywy, coraz częściej mówi mi, gdzie jedzie i co będzie robił. Okazuję, że Go uważnie słucham. NIE WRACAMY do tego, co było. Żadne z nas. Jak będzie chciał - możemy o tym rozmawiać.
Oboje na razie staramy się poukładać nasze życie na nowo. Lepiej.
Jak to się wszystko zakończy, nie mam pojęcia. Oby dobrze.

O miłość się nie walczy.
Idąc z takim przeświadczeniem, ktoś zawsze będzie przegranym.

Mnie nie przekonałaś, że ta "walka ma sens"
Kompletnie tego nie rozumiem - dla mnie to poniżanie się, brak własnej godności, nie wiem... strach?
Ja bym dziada zwyczajnie przegnała gdzie pieprz rośnie, a nie - po tym co zrobił, po zdradzie, po porzuceniu w każdym możliwym zakresie: fizycznym, emocjonalnym, uczuciowym - jeszcze znosiła jego humory, zabiegała o jego względy, podtykała pod nos, brała na siebie współodpowiedzialność, znosiła jego chamskie odzywki, zachowanie... I jeszcze to tłumaczenie, że to "w imię miłości"...
Miłości czyjej? i do kogo?
Raczej strachu i obawy przed samotnością i koniecznością zmierzenia się z własnym życiem... bez oglądania się na innych, z całkowitą odpowiedzialnością za nie...
Może też wygodą (bo byłby blok a nie dom...)...

Pierzesz mu gacie i skarpety i gotujesz obiadki??
Muskasz go w policzek, a on się nadstawia?? Oż kuźwa... jak miło z jego strony!!

Dał Ci - sorki - po mordzie... ale przełknęłaś, bo och! przynajmniej masz mężusia... i domek...
Przepraszam, ale ja czemuś takiemu mówię stanowcze NIE.

@Zorija, @feniks35, schematy są łatwe, ale weryfikuje je rzeczywistość. Szanuję Wasz punkt widzenia.  Każdy ma prawo do własnego sposobu postępowania.
Kochałyście prawdziwie czy tylko byłyście zauroczone? Miłość to nie motylki w brzuchu (choć one fruwają tam na samym początku) i "ćwierkanie" sobie do ucha, kiedy jest dobrze, a kiedy jest źle, to do widzenia i bye bye. Nie kocha się za coś. W tej dojrzałej miłości kocha się świadomie, a czasem pomimo.

Czy sądzicie, że ja Go "muskam", bo On dalej jest taki sam, jak był w post sanatoryjnym amoku? Gdybym nie widziała w Nim pozytywnych zmian i gdyby On sam nie inicjował pozytywnych sytuacji, gdyby nie nasze rozmowy (fakt, czasem strasznie burzliwe - ale konstruktywne), to chyba nawet moja miłość do Niego nie wystarczyłaby na to, abym tyle czasu trwała w oczekiwaniu na Jego powrót. Ja Go nie przykuwam do siebie. Jest wolny. Wszystko, co robi, robi, bo chce.
Czas. Daliśmy sobie czas. To najmądrzejsze wyjście. On zweryfikuje wszystko i pokaże, czy warto było. Na chwilę obecną uważam, że warto - bo chodzę z podniesioną głową i jestem z siebie dumna, że podjęłam to wyzwanie losu. Dzięki temu przekonałam samą siebie, że jestem silna. A Mąż.... ? Może to się komuś wydać dziwne, ale swoją postawą zmusiłam Go do podjęcia pracy nad sobą. Powiedział mi to.

Wygoda?... Blok a nie dom?... Zorija, kiedy stoisz przed dylematem, czy podjąć trud naprawy i zapewnić własnemu dziecku szczęśliwe lata w domu, czy też wybrać łatwy pomysł na własne życie osobno, ale w zaciszu skromnego mieszkanka i w ten sposób zabrać DZIECKU Jego szczęście i marzenia, to moim zdaniem wygodą jest to drugie.

Mój Mąż powiedział mi pewnego razu (już w czasie post sanatoryjnym)  takie oto zdanie: "Rozwód? Wziąć rozwód to najprostsze rozwiązanie. Ale żyć dalej - razem, dobrze,  ze świadomością tego, co się stało i pomimo tego -  to dopiero jest sztuka, prawda?". To daje do myślenia. 

I jeszcze jedno: najważniejsze jest to, co masz w sercu i co dyktuje intuicja plus zawsze doza zdrowego rozsądku. A ja mam pewność, że obrałam właściwą drogę. Za dużo w życiu przeszłam, żeby bać się tego, o czym piszesz, Zorija. I za dużo widziałam, aby nie mieć pewności, że WSZYSTKO jest do naprawienia - ale trzeba do tego ogromnej siły i chęci. Mam w rodzinie przykłady małżeństw, w których działo się bardzo źle przez wiele lat przed totalnym kryzysem, z alkoholizmem i znęcaniem się psychicznym włącznie. Ci ludzie się prawie rozlecieli - ale jedno z każdego z tych małżeństw wykazało się determinacją. Obecnie są najlepszymi małżeństwami, jakie znam. To, co wydawało się niemożliwe, stało się realne.
Nie widzę powodu, abym ja nie miała wykazać tej determinacji, kiedy w moim małżeństwie miłości i pieknych chwil było tak wiele, że na niejeden związek by starczyło.
Rozwód można wziąć zawsze.