Zostać czy odejść?

Prawie w żadnym długoletnim związku nie będzie tak jak na początku. Nuda i rutyna to bardzo popularne zjawisko. Jeżeli rozmawiałaś z partnerem, a on nic to raczej nic już nie zrobi. A Ty próbowałaś coś zmienić? Zabrać go gdzieś, ruszyć coś?
Zawsze pojawia się jakiś piekielnie przystojny i wolny wtedy kiedy nie potrzeba Znam ten ból W sumie... nie wiem co Ci doradzić. Jeżeli nie jesteś pewna swojego chłopaka, nie miałas górnolotnych planów itp, to zerwij. Życie ma się jedno i raz się żyje Lepiej żałować, że się zrobiło niż żałować, że się nie zrobiło

A ja tak predko nie rozstawalabym sie:)
Z tym przystojniakiem za 3 lata (o ile wytrwalibyscie) bedzie tak samo. Rutyna.

Taki marazm w zwiazku bardzo latwo mozna przepedzic. Do tego beda potrzebe tylko 2ie osoby. Ty i Partner.

Zawalcz. Nie spisuj na straty tego co jest tylko dlatego, ze brakuje tego dreszczyku.
Mozesz go wywolac. Twoja druga polowka takze.

Niezapominajka, ja odbyłam już z moim partnerem mnóstwo rozmów na ten temat i jak widać nie przyniosły żadnego rozwiązania i poprawy. Zresztą tu nie chodzi o to, że dopadł mnie syndrom znudzonej dziewczynki, która zabiera swoje zabawki i idzie się bawić gdzie indziej z kimś innym. Pojawia się nuda - uciekam. Absolutnie nie. Wcześniej mieliśmy podobne problemy, walczyłam, walczyliśmy. A teraz po prostu nie wiem czy warto, bo nie wiem, czy nadal go kocham. A skoro nie kocham, po co? Coraz częściej myślę, że to tylko przyzwyczajenie...

Tu nie ma się co rozpieszczać tylko postawić sprawę jasno. Krótko i na temat powiedź swojemu facetowi, że miłość Wam więdnie i albo musicie coś RAZEM zrobić albo to będzie koniec. To nie ma zabrzmieć jak Twój warunek tylko jako prośba ratunku Waszego kilkuletniego związku. Jeśli odbije się echem to będziesz miała odpowiedź na swoje pytanie. Nie bądź naiwna i nie wykazuj tylko sama inicjatywy w tym związku, zestarzejesz się z takim podejściem prędzej niż myślisz.
Faceci lubią mieć zwięzłe i jasne sytuacje i taką ową mu przedstaw.
Życzę powodzenia.

I chciałabyś i boisz się. Ile masz lat?

Byłam w podobnej sytuacji, związek się rozpadł. Czy żałuję? Czasami tak, ale tylko tego poczucia bezpieczeństwa, którego obecnie nie mam... Przez ten czas sporo przeżyłam, poznałam siebie i swoje oczekiwania, zmieniłam pracę, usamodzielniłam się. Zrobiłam wielki krok do przodu.
W momencie rozstania byłam pewna, że nie kocham, potem były różne rozterki, lęki, ale po przeszło 2 latach jestem pewna, że to była właściwa decyzja. Niestety nikt Ci tu nie doradzi - sama wiesz najlepiej co czujesz i czego w tym momencie życia potrzebujesz. Powodzenia

Podobne historie są pomocne, ale taka sama decyzja może mieć zupełnie inny wpływ na losy różnych osób. Nikt nie da Ci gwarancji, że odejście jest dobrym krokiem, ani że pozostanie w tym związku nim jest. Wsłuchaj się w siebie, w swoje potrzeby. U mnie było tak, że mój partner drażnił mnie, pożądanie nie istniało, miałam uczucie duszenia się, a momentami nawet rozpaczy. Jednak taka decyzja jest jedną z najtrudniejszych, nawet mimo przekonania co do jej słuszności.

Ja na tamtym etapie życia szukałam czegoś innego. Teraz po tych wszystkich doświadczeniach i kolejnych znajomościach może nawet doceniłabym tamten związek. Ale w tamtym momencie to nie było TO.

Witam. Mam problem. nie wiem co robic. mam nadzieje ze przeczytam tu pare dobrych rad,bardzo by mi sie przydaly. Otoz jestem w zwiazku juz 5 lat. mam problem bo czesto sie klocimy. jest to spowodowane głównie tym ze stracilismy do siebie zaufanie. duzo rzeczy sie wydarzylo w rzeciagu tych lat ale mimo wszystko zawsze chcielismy byc razem. potrafilismy byc szczesliwi po tych ostrych klotniach,jednak w miare przeplywu lat i czestosci tych klotni bylo coraz gorzej. wydaje mi sie ze on sie przyzwyczail do tego ze czegokolwiek by nie zrobil ja i tak mu wybacze. tlumacze sobie zawsze ze on nie potrafi rozmawiac na powazne tematy bo mial inne dziecinstwo.mianowicie dorastal w wielodzietnej rodzinie i tak naprawde byl pozostawiony sam sobie. wiem ze jego rodzice nie sa wymarzonymi a do tego nawet nie mieli zbytnio czasu zeby sie nim zajmowac. ja mu daje duzo milosci ,dbam o niego. czasami odejmuje sobie czegos zeby on mial. chce dla niego jak najlepiej ale kiedy zle mnie potraktuje czuje sie strasznie. mowie mu o tym a on wtedy wykrzykuje ze to ja go nie szanuje. jestem wybuchowa wiem o tym ,czasami nie potrafie panowac nad emocjami i mowilam mu wiele razy ze wystarczy jak w tym ataku mojej zlosci mnie przytuli jakos uspokoi i pokaze ze mu zalezy a on zamiast tego to mowi ze jestem nienormalna ,bardziej mnie podsyca a pozniej nie odbiera telefonow ani nie pisze. jak chodzimy na imprezy to nauczyl sie ze on moze pic do nieprzytomnosci bo ja i tak sie nim zajme. ja juz tez sie do tego przyzwyczailam. dla niego zrezygnowalam z wiekszosci znajomych...bo nie moglam pogodzic tego...mieszkamy w miasteczku i tutaj znam tylko i wylacznie jego kolegow. wiec jak z nim wychodze to siedze z nimi i tylko wtedy mam jakies towarzystwo. a jak sie poklocimy to on sobie z nimi wychodzi a ja zostaje w domu sama i nie mam sie gdzie ruszyc. a jakbym pojechala sama na impreze to balabym sie ze jakby sie dowiedzial to wyzwal by mnie ...nie wiem co robic. nie wyobrazam sobie zycia bez niego. tlumacze mu ciagle ze nie wymagam od niego wiele. chce tylko zeby mnie szanowal i potrafil czasami zostawic codzienne rzeczy dla mnie i poprostu okazac mi milosc i to ze mu zalezy. jest skryty ale kiedys jednak bylo lepiej...przeraza mnie mysl zerwania z nim bo wiem ze nie dam rady siedzac w domu...a innej opcji nie mam.

Witaj nikolla. To co opisujesz to się nazywa uzależnienie od drugiego człowieka. Taka jest prawda. On bardzo dobrze o tym wie wbrew temu, że Tobie może wydawać się inaczej. Co by nie zrobił to jesteś w stanie mu wybaczyć tłumacząc sobie, że bez niego nie mogłabyś nawet oddychać. I w tym momencie kółko się zamyka.
Wiem, że na pewno jest Ci bardzo ciężko i myślisz, że nie potrafisz, że nie dasz rady... Na początek radziłabym zastanowić się co przez te 5 lat zyskałaś w tym związku, co Ci dał, czy czujesz się szanowana, czy potrafisz jeszcze sama decydować....
Musisz zrozumieć, że syndrom ofiary nie jest sposobem na życie. Tutaj musisz wziąć sprawy w swoje ręce, nie ma inaczej i mam nadzieję, że może dzięki takiemu forum obudzisz się i otworzysz oczy na pewne sprawy.

Wiem o czym mówisz tkwiłam w związku 3 lata.. tez miałam mnóstwo wątpliwości jednak zdecydowałam się odejść... nigdize nie wychodziliśmy.. mimo wielu rozmow ktore niczym nie skutkowały.. bolało mnie to strasznie, jednak zdecydowałam się odejść.. to nie było to czego szukałam.. i dzisiaj nie żałuje mam cudownego męża właśnie takiego jakiego sobie wymarzyłam wiadomo są wzloty i upadki ale jest ze mną zawsze:) jeśli w nasze życie wkrada się rutyna (co jest chyba nie uniknione) mówie mężowi o tym co mi nie pasuje a on sie naprawde stara żebym była zadowolona nie olewa mnie bo mu naprawde zależy:)
Radziłabym Ci się najpierw zastanowić czy to jest miłość Twojego życia.. Jeśli tak to chyba warto poczekać może kłopoty przeminą.. Ale naprawde jak masz tak sporo wątpliwości i to nie jest to a zostało tylko przyzwyczajenie.. to życie sie nie kończy na tym jednym... Możesz być jeszcze szczęsliwsza kochając:) Szczęścia Ci życze i podjęcia dobrej decyzji

Może najpierw odśwież znajomość z jakams Twoja koleżanką.. Tym razem to Ty wyjdź bez niego nie bój się.. On Cię całkiem zdominował.. uzależniłaś sie od niego.. Przyzwyczaiłaś się do jego obecności ale czy to jest miłość?? Ten numer z nie odzywaniem się  działa na kobiety ale także na mężczyzn sama próbowałam.. On wykorzystuje Twoją niecierpliwość.. Zacznij wychodzić sama, Ty sie nie odzywaj, znajdź swoje towarzystwo, oderwij sie od niego..Jeśli bedzie chciał to weź go na impreze ze swoim towarzystwem.. Poczuj wolność napewno Ci się spodoba:) a jak przyjdzie pora to moze poznasz tego jedynego ktory da Ci to czego oczekujesz a Twoje oczekiwania widze ze nie sa wygórowane:) Albo poświęć się jakiemuś hobby, nauce... Coś rób sama lub z koleżankami cokolwiek..

Macie racje. ja sama siebie oklamuje... tylko boje sie tego ze jak on sie zorientuje ze mnie traci to bedzie probowal odzyskac a ja mam za miekkie serce.... jak wtedy nie uledz?

Tu nie chodzi o miekkie serce. Ty po prostu sie przyzwyczailas. Tylko, ze to zle przyzwyczajenie.
Jak papierosy. Placisz bardzo wiele, na wlasne zyczenie, zeby sie truc. Nalog.
ALe uwierz, ze bez tego mozna zyc i to naprawde swietnie:)
Tylko procz silnej woli trzeba miec wsparcie, jakies zajecie, cokolwiek aby sie tego trzymac.

Pomysl troche o sobie. Nie jestes jego opiekunka tylko Partnerka. Tyle, ze On Cie po prostu zdominowal a Ty na to pozwalasz.
Chyba czas sie obudzic bo Ci zycie ucieka...

Modzia7, nie zrozumiałaś mnie. To nie jest tak, że zaczęłam mieć wątpliwości dopiero w momencie poznania kogoś nowego. One były już dużo wcześniej i już od dłuższego czasu zastanawiam się nad przyszłością tego związku. Rutyna swoją drogą, ale do tego dochodzą wątpliwości na temat tego, co czuję do mojego partnera... Niepotrzebnie napisałam o tym koledze, bo teraz wychodzi na to, że to on jest powodem naszego ewentualnego rozstania, a absolutnie tak nie jest.
Chyba nie ma sensu ratować tego na siłę...

wlasnie o to chodzi ze ja juz przestalam myslec o sobie. nie potrafie nie pamietam jak to jest. przez niego nie zaufam zadnemu facetowi ani nie wierze ze ktokolwiek mnie pokocha...

Zdezorientowana 24, czytając Twoją historię czuję, jak wracają wspomnienia i uczucia towarzyszące mojej własnej. 4,5roku związku, planowaliśmy się razem zestarzeć.nigdy nie nudziliśmy się razem,mimo że zupełnie odmienne potrzeby i charaktery. jednak zaczęło się rozmywać - głównie z mojej strony, normalna po paru latach stagnacja zawierała więcej problemów. seks mnie już nie kręcił, bo ukochany tak nie pociągał fizycznie. nie chciało już nam się tak dogadywać sporów, każde zaczęło się skupiać na swoich potrzebach, jednak wciąż się przyjaźniliśmy i potrzebowaliśmy, słowem-niby było dobrze,tylko mnie gniotło, że coś nie pasuje.wiedziałam, ze go kocham,ale zaczęłam podejrzewać, że jednak przeważa przyzwyczajenie.parę miesięcy przyglądania się swoim uczuciom zaowocowało pomysłem na stopniowe przyzwyczajenie nas do posiadania własnych światów.sport, spotkania ze swoimi znajomymi. w ciągu pół roku, gdy sama zaczęłam uprawiać dwa sporty,a jemu starałam się zbliżyć jego znajomych, których troche zaniedbał, żeby miał w nich wsparcie, doszłam do wniosku, że tak się nie da,czas mija, dla mnie wcale lepiej nie jest,a nim się już "zaopiekowałam" i mogę odejść.w sumie ponad rok niepewności i pretensji do siebie (jak mogłam przestać go kochać, przecież tak dobrze się dogadujemy, tyle pracy nad związkiem, tak świetny stworzylibyśmy dom), po rozstaniu (on nie walczył, tez mu trochę zobojętniało, wiedział, że skoro mi przeszło, to on nie stworzy tego związku sam) dużo wyrzutów sumienia, niepewności, miotania się przez kolejne miesiące. z czasem sie uspokoiło, teraz mamy duży sentyment i zaufanie do siebie. rozmawialiśmy o przyczynach rozkładu, do tej pory żadne z nas nie zdołało być w szczęśliwym związku, ale wiemy, że jesteśmy już tak innymi ludźmi, że nie pasujemy do siebie, już nie moglibyśmy teraz żyć razem.rozwinęliśmy się. może kiedyś się razem zestarzejemy,bo wspólna emerytura byłaby ciekawa ;-)

dla mnie dużym bodźcem do rozstania było uczucie, że chcę jeszcze kiedyś czuć pożądanie i cieszyć się seksem z ukochaną osobą tak, jak wielu znajomych nawet w wieloletnich związkach.poza tym było wszystko,czego mogę chcieć od ukochanego mężczyzny, dlatego tak długo bagatelizowałam problem uznając, że to chwilowe. zauważyłam, że jeśli sfera erotyczna szwankuje i nie jestem w stanie tego zmienić, to będę tylko coraz bardziej sfrustrowana i zgryźliwa.droga długa,ale wiem,że tak trzeba było. dużo się od siebie nauczyliśmy, ale ten czas minął.

pomyśl o tym, jak chcesz żeby Twoje życie wyglądało za dwa lata. co będzie, jeśli się nie rozstaniecie?a jeśli przecierpicie rozstanie i przezwyciężysz wyrzuty sumienia, rozwiniesz się, macie oboje szanse być za dwa lata szczęśliwi. a nie sfrustrowani i nieszczęśliwi.

życze siły i wytrwałości :-)