Kiedy odchodzi przyjaciel - jak na nowo zaufać?

Czasami opuszcza się przyjaciół. Ja zostawiłam swoją przyjaciółkę, bo czułam się wykorzystywana emocjonalnie, nie wiem dlaczego on zostawił Ciebie i dlaczego mu ta relacja przestała pasować. Przybliż coś

Gdyby nie chodziło o odpowiedź, pewnie nie zdecydowałabym się poprosić o pomoc na forum. Ja po prostu jeszcze nie bardzo umiem o tym mówić, bo nie rozumiem, co się stało. Bardzo dużo rozmawialiśmy, pisaliśmy, wiele rzeczy robiliśmy wspólnie do momentu, gdy zaczęło się dziać źle w moim zawodowym życiu i miałam dla naszej przyjaźni mniej czasu. Mam wrażenie, że mój orzyjaciel uznał, że nie jest najważniejszy, że to ja się oddalam, więc wolał wyprzedzić zdarzenia i odejść wcześniej. Nie mam pojęcia. A cisza nie pomaga mi zrozumieć, dlaczego.

Żeby to było takie proste i oczywiste, pewnie ciągle bylibyśmy przyjaciółmi. Dzieli nas duża różnica wieku, doświadczenia, obecnie także miejsce zamieszkania, choć mieszkaliśmy w tej samej miejscowości. Kiedyś mieliśmy doskonały kontakt - dziś właściwie łączy nas cisza. Nieważne, czy pisałam z prośbą o pomoc czy tak po prostu, żeby pozostać w kontakcie - bez jakiegoś napinania się, bez przymuszania, odpowiadał milczeniem. Kiedy potrzebuje pomocy, prosi o nią i oczekuje, że będę dyspozycyjna tu, teraz, natychmiast, bp przecież ja jestem jego przyjacielem, a on moim nie jest, więc nie mam mieć wobec niego żadnych oczekiwań. Doszło do absurdalnej sytuacji, że chcąc mu pomóc właściwie ... prosiłam, żeby raczył tę pomoc przyjąć ode mnie. Patrząc na nas z pewnej już teraz perspektywy, powinnam pewnie pomyśleć to, co moi znajomi mówili mi od dawna - że wykorzystał moją wiedzę, umiejętności, życzliwość, empatię. Ja tego tak nie widziałam albo widzieć nie chciałam. Nie wiem. Pogubiłam się. Uciekam w słowa. Mój blog nie jest pisaniem dla pisania. Ponieważ zawodowo związana jestem z językiem, właściwie z językami, pisanie jest dla mnie naturalną reakcją. Jedni rysują. Inni  rzucają się na sport, szukają nowych zainteresowań, pasji. Ja jestem typem samotnika, więc piszę. Zarejestrowałam się na tym forum, bo tak po prostu brakuje mi kontaktu z drugim człowiekiem, czasem może nawet zwykłej rozmowy o niczym. Liczę na to, że ktoś, kto poradził sobie z podobnymi emocjami, podpowie mi, co mogłabym zrobić, jak sobie pomóc.

Pytanie "dlaczego" zadałam wielokrotnie. Nie otrzymałam odpowiedzi. Ja też nie rozumiem. Jeśli go zawiodłam, nie mam pojęcia, kiedy ani w jaki sposób, a on na pytania nie odpowiada. "Raczył" o przyjacielu? Nigdy wcześniej tak o nim nie myślałam, tak ze złością, ale podam przykład. Poprosił o opracowanie tekstu w języku obcym. Nie napisał, na kiedy, gdzie tekst ma być zamieszczony, czy mam fragment czy całość, czy trzeba będzie ujednolicić terminologię z drugim tłumaczem. Długo czekałam na odpowiedź, czas na tłumaczenie uciekał, a sms brzmiał mniej więcej tak: tak, nie, tak, tak, itp.

Jeśli "podpadłam", też chciałabym wiedzieć, czym. Pewnie z czasem pozbieram się, poukładam w sobie, bo nie mam innego wyjścia. Mam dwie studiujące córki, które utrzymuję sama. Mam zawodowe obowiązki. Na tym muszę się skoncentrować. Ale też jak każdy człowiek potrzebuję odrobiny ciepła, obecności kogoś drugiego, a boję się, że nie będę umiała otworzyć się na innych, zaufać.

Może masz rację. Nie pomyślałam w ten sposób. Byłam przekonana, że to mój przyjaciel się odsunął, ale on pewnie to samo pomyślał o mnie, a skoro nie rozmawialiśmy, każde z nas tylko utwierdzało się w swoim przekonaniu.

Dziękuję za pomoc, za to inne spojrzenie, którego mnie zabrakło.