Kiedy odchodzi miłość - Netkobiety.pl

Irin, właśnie życie takie jest. Ktoś jest  a potem zabiera zabawki i idzie w swoją stronę .... jak w piaskownicy. W końcu trafisz na takiego, który oprócz tego, ze usiądzie obok, przyniesie swoje zabawki to jeszcze stwierdzi, ze nigdzie się stąd nie ruszy i siła nie da się wyrwać z tej wspólnej piaskownicy. I to będzie ten.

Widocznie on musiał iść w sobie znanym tylko kierunku i trzeba go puścić.

Zbieranie się do kupy zacznij od tego wątku: http://www.netkobiety.pl/t67911.html
Pomoże tym, którzy sami chcą sobie pomóc.

No najgorsza jest walka z samym sobą, kiedy jest już po wszystkim i ma się tą świadomość, nachodzą czasem (cholera zadziwiajaco czesto) myśli, że może trzeba walczyć odezwać się.

Ja przez 2 lata walczylam ze sobą by nie oddawać sie w pełni, ale i on w tym samym momencie walczył bym zaufała byśmy mogli się jako my, realizować wkraczać na nowe poziomy. W innym przypadku ciągle gramy udajemy zwiazek, tak jakby ktoś wiecznie mowil zaufaj nic Ci nie grozi, 2 lata trwalo i zaufalam a tu pieknego dnia nagle czytasz PA. I co i tak ma wygladać to? Nie ufaj nikomu co to za życie kiedy patrzysz tylko by nie odstac.

Pewnie i ja duzo popelnilam błędów zdaje sibie z tego sprawę, ale jak się kocha to chce się budować coś co nieświadomie się niszczy. No nie udawał, a jak udawał to kiedyś Go jeszcze zobacze przy rozdawaniu oskarów, taki wiarygodny sie wydawał. Mowisz nie ma sensu sie odzywać, tez tak myślę tylko czasami mam takie napady, że trudno je powstrzymywac.

Nie rozumiem tego zdania.

Moj pierwszy tydzień to był wyjety z zyciorysu niedowierzanie bol i płacz, w dzień zerwania zachorowałam jestem niemalże pewna ze to przez to. Dziś mam nawrót myślenia miesiac juz nie rozmawiamy a ostatnie jego słowo do mnie to było PA. Nie umiem sobie poradzic sama ze sobą, chodze smutna przygnębiona i mam nawracające ataki by pisać do niego:(

Zajmuje się ciągle czymś by nie myśleć, tylko czy aby to nie jest spychanie spraw które wychodzą ze zdwojona siła w najmniej oczekiwanym momencie. Próbuje postawić uszy do góry, ale w tym momencie ja widzę po sobie ze to jeszcze jest tak świeże, że  potrzeba czasu czytam tu ten wątek o chłodnym rozstaniu pomaga odciągnąć na chwilę myśli. Masz racje po co pisać on miał miesiąc by to zrobić umie przecież korzystać z telefonu.

Probuje naprawdę się staram ma wypełniony dzień mam wiele zainteresowań z których nigdy nie zrezygnowałam ( może w minimalnym stopniu, bardziej pasowałoby tu słowo godziłam to sprawiedliwie )  tylko nie umiem sobie wyobrazić jak można nie myśleć o kimś kogo się kocha. Wydaje mi się, jak tak teraz analizuje, że on juz od jakiegos czasu pokazywał mi coraz mocniej, że jest myślami gdzie indziej może i nawet kogoś mieć.
Wiem takie życie i inne duperele które w tym momencie sobie wmawiam by nie być ciągle na dole. Nie umiem przestawić myśli na to, że jestem sama, że Go nie ma że mam nie planować i nie myśleć i koniec.

Mam zdjęcia rzeczy wiadomości nie umiem skasować nie chce był bardzo ważny nie chce kasować, może kiedyś spojrzę na to z miłym sentymentem nie z bólem. Dotychczas właśnie tak robiłam, kasowałam wszystko wyrzucałam i żyłam, teraz nie potrafię, bo po jakimś czasie zawsze mówiłam sobie i po co to robiłaś przecież to wspomnienia mogłyby by być. Jutro mam urodziny i moze mi napisze jakieś zyczenia nie wiem jakies zachować.

Tak, jak napisała masajka, jeśli złoży Ci faktycznie życzenia - podziękuj, krótko, zwięźle. Najlepiej by wiadomość wyglądała w ten sposób: "Dziękuję" i nic więcej nie powinnaś dodawać.

Co do zdjęć.. Wypadałoby je jednak mimo wszystko usunąć lub chociaż wrzuć je gdzieś, gdzie na co dzień nie zaglądasz. Ja miałem tak, że też na początku nie chciałem usuwać zdjęć, ale trzymanie ich na telefonie czasem lekko mnie dołowało, więc zrzuciłem wszystko na kompa do folderu, który schowałem gdzieś głęboko - zajrzałem tam może raz, czy dwa. W pewnym momencie zapomniałem o zdjęciach, a potrzebowałem zrobić reinstalację systemu, więc wszystko zostało usunięte. Szukałem potem w internecie jak odzyskać te zdjęcia, pobrałem już nawet oprogramowanie i w tym momencie doszedłem do wniosku, że w sumie, to nawet nie ubolewam nad stratą tych zdjęć (było to może miesiąc po rozstaniu). I w zasadzie do dziś (a nie jestem z nią już dwa miesiące) nie czuję potrzeby odzyskania zdjęć. W sumie, to nawet zdjęć ze studniówki na komputerze nie zapisałem, nie prosiłem fotografa, by je również wywołał. Więc z takich rzeczy sentymentalnych zostało mi tyle, co nic.

Naiwność? E tam, żeby zaraz naiwność. Nie użyłbym tego słowa. Po prostu czasem chce się w coś bardzo mocno wierzyć, choć jak widać nie zawsze okazuje się to być trafne. Sądzę, że mogę to porównać do takiej sytuacji - wyobraźmy sobie, że Polska gra z Francją w piłkę nożną mecz. No, raczej nie wygrają tego spotkania, jest jakoś już 80' minuta i szanse na wygraną oddalają się z każdą sekundą, dodatkowo Polacy przegrywają 1:0. Czy wiara w to, że jednak uda im się doprowadzić mecz chociaż do remisu, to jest naiwność? Moim zdaniem nie, i podobnie jest w związkach. Ktoś czasem nas zostawia, choć bardzo często i gęsto sam nie wie czego chce. Więc czy wiara w to, że przejrzy na oczy, to już jest naiwność? Oczywiście każdy może sobie to inaczej interpretować, ale moje stanowisko w tej sprawie jest właśnie takie.

Widzisz, on nie odzywa się do Ciebie już miesiąc, chce być może na stałe zapomnieć o Tobie, a brak kontaktu to tylko ułatwia - serio. Powiem Ci więcej, jeśli zobaczyłby Ciebie aktualnie w takim stanie (czyt. roztrzęsioną), to gwarantuję, że tylko upewnisz go w tym, że postąpił słusznie. Jeśli już byś chciała w jakikolwiek sposób go odzyskać, nie może on widzieć, że dalej ubolewasz nad rozstaniem! Musisz stanąć na nogi i iść do przodu, a nie stać w miejscu. Oczywiście nie jest to gwarancja, że gdy tak postąpisz, to nagle on wróci do Ciebie na kolanach, ale przynajmniej odzyskasz wewnętrzny spokój, który swoją drogą jest chyba najważniejszy w tym wszystkim.

Więc reasumując, zapomnij o nim również. Zajmij się swoim życiem, stawiaj sobie nowe cele, osiągaj je. To na pewno Ci pomoże przy bólu, który doświadczasz. Cóż więcej można powiedzieć... Daj czasowi czas.

To chodzi po prostu o szacunek do siebie. Zerwał ze mną, odszedł , nie chce mnie - to boli, ale nie będę się ponizala,dzwonila, prosiła, bo MAM SZACUNEK DO SIEBIE!
Twoja przyjaciółka ma szacunek do siebie, wie, czego chce i przez to wydała Ci się silna.

To jest bardzo ważne myśleć o sobie dobrze , nie czuć żalu do siebie , że się narobilo głupot. Umieć sobie spojrzeć w oczy w lustrze.

Irin już od dawna nie wypowiadałem się w żadnym temacie na tym forum, czasami tylko przeglądam posty innych osób. Tutaj zrobię jednak wyjątek i powiem Ci, że jesteś naprawdę silną osobą, skoro jesteś w stanie nie odzywać się do swojego byłego, nie prosić go i nie brać na litość. Podziwiam Cię i szanuje to. Sam wiem z własnego doświadczenia jak ciężko jest racjonalnie działać w momencie, kiedy od góry do dołu targają Tobą emocje. Szczerze to trochę dziwi mnie zachowanie Twojego byłego, że zerwał z Tobą przez wiadomość, krótką wiadomość. 2 lata związku to jednak jest kawałek czasu i skoro oboje się kochaliście, to tym bardziej nie rozumiem co jest powodem jego zachowania. Może nie układało się wam pod koniec, a do tego wszystkiego on kogoś poznał? Co by nie było, zasłużyłaś na słowa wytłumaczenia, a on sam zachował się jak tchórz i dupek. Co do Twoich urodzin, proszę nie nastawiaj się i nie czekaj na życzenia od niego, bo możesz się bardzo rozczarować. Jeżeli dostaniesz od niego wiadomość, podziękuj i tyle. Ktoś mądry kiedyś mi powiedział - daj czasowi czas. I uważam, że to najlepsze rozwiązanie. Tym, że się nie odzywasz, nie błagasz o powrót, pokazałaś i pokazujesz mu, że masz szacunek do samej siebie. Trzymaj się tego, bo jesteś jedną z nielicznych osób, które po rozstaniu zachowują się tak jak powinni się zachować, tj. brak kontaktu, zajęcie czasu. Postaraj się wprowadzić sama do swojego życia trochę szczęścia, choć wiem, że w tym momencie jest to trudne. Pokaż swojemu byłemu, że jesteś twardą kobietą, co faceta do szczęścia nie potrzebuje. Jeżeli dalej będziesz się tak trzymać, on prędzej czy później się odezwie. A nawet jeżeli nie, to będziesz mogła spokojnie spojrzeć w lustro i być z siebie dumna. Głowa do góry, będzie ciężko, ale po burzy zawsze wychodzi słońce Pozdrawiam

I Aloizy ma racje moja samoocena nie istnieje. I ja zdaje sobie sprawe z tego, mam powodzenie u mezczyzn tylko ja na nich nie zwracam uwagi nie chce klin klinem bo zranie siebie najmocniej, niepotrzebne mi to teraz. Po za tym mam wrazenie ze bym Go zdradzila, wiem kolejna nielogiczna mysl. A on moze inna ma.... z reszta wrocil by tylko dlatego ze by Go albo olala albo by on sam stwierdzil, ze to nie to. Bylabym zaklej dupa na polroku po czym zerwal by na jesien jak dobrze licze. No way ! Nie chce powrotu, chociaz chwilami blagam o to w myslach, ale zdaje sobie sprawe z tego ze musi bolec. Dlaczego zerwal? Moze sama nigdy sie nie dowiem, a moze to zerwanie to najlepsza odpowiedz jaka mogl mi dac.

Piszesz, że po czasie czasem zdajemy sobie sprawę , że dobrze się stało. Tu można naprawdę na ten temat napisać dobra książkę, bo ileż takich rozchodzeń i głaskać się po pupie ciągle, a dobrze się stało będzie lepszy, jest gdzieś koniec tej drogi? Później nagle się okazuje, że owszem maż jest, ale odchodzi do innej albo zdradza. Czy miłość do końca życia zdarza się? czy to jak dar który jest dany tylko nielicznym ( jak zdrowie, szczęście w życiu, czy dobrze gadane )

Napisał mi sms z życzeniami. Oczywiście rozkładam Go na pierwiastki trzecie i doszukuje się kochanie wróć do mnie, ale nie ma nie ma tego ram nigdzie nawet miedzy wierszami. Pozostaje mi tylko odpisać skromne dziękuję, jakby nigdy nic się nie wydarzyło i nigdy nic nie znaczyło.

Równie dobrze, albo i lepiej, w odpowiedzi zażądaj zerwania kontaktu. Bez bawienia sie w uprzejmości, bo jeszcze sobie pomyśli, ze jesteś gotowa na "bądźmy przyjaciółmi".

Za dużo myślisz na ten temat. Po co to robisz?