Jestem natrętna

roumiem to uczucie, podnosi ci się adrenalina i próbujesz o to coś walczyć...., ale to jest bez sensu wg mnie musisz nauczyć się "odpuścić", mieć honor, to lepiej zadziała, niż usilne walczenie o coś co jest stracone.

Ja swoją natrętnością do faceta spowodowałam, że zaczął myśleć i sam później zaczął o mnie zabiegać. Najprawdopodobniej się zejdziemy i czasem nie warto odpuszczać, zależy z jakim typem człowieka ma się do czynienia.

Wiem tylko moje emocję w takim momencie są tak silne że mnie cholernie nosi.. jak myślicie czy uda mi się naprawić stracone w ten sposób relacje?

Witam ja mam ten sam problem z tym ze jestem natretna i mój mąż sie jeszcze bardziej odemnie odsówa.Otórz powiem swoja historie jestesmy z mezem 10 lat 5 lat po ślubie mamy 2 wspaniałych synów.ostatnio mamy dosc powazny małzenski kryzys bo trwa juz on ponad 2 miesiace.niepotrafie sobie ztym poradzic skrzywdzilam meza bo go obrazalam ponizalalm wkoncu nitka pekła i powiedział dosc niechce dac mi kolejnej szansy bo jak twierdzi dawał mi ich juz tyle ze ta tez nic nie zmieni.a ja jak taki natret prosze go zeby ja dał zeby mi zaufał ciagle to samo albo mowi nie albo mowi niewiem stwierdzil w dodtaku ze jego uczucia do mnie całkowicie sie wypaliły myslal  nawet o rozwodzie i o wyprowadzce chociaz na jakis czas wkoncu wybłaganiem zostal ale jak to podkreslił został tylko dla dzieci nie dla mnie. oTÓZ przez to moje natrectwa ze niedaje mu spokoju ciagłymi rozmowami ktore go juz męcza widze ze jeszcze bardziej sie oddala odemnie pomozcie co robic czy nasze małzenstwo jest juz spisane na staty ? czy jest jeszcze jakas szansa jak poradzic sobie z natrectwem zebym wiecznie nie wracala tylko do jednego tematu co to dalej  z nami bedzie.Kocham go choc go bardzo skrzywdzilam i chce zebysmy byli nadal rodzina.

Picea
Dziekuje za te słowa cos domnie dotarło postaram się ciagle nie robic tego samego niebede o nic pytać poczekam jeszcze.A jezeli chodzi o moje dzieci to mam taka nadzieje ze nie wychowam ich na ,kaleki życiowe,,.pozdrawiam,

Hej ale żadna z was nie odpowiedziała mi na moje pytanie. Czy myślicie że o takich natręctwach można zapomnieć że te relacje da się odbudować..

Z innej strony takie natręctwa i walka o coś znaczy że Ci na czymś zależy...

To fakt ale czasami to bywa ta nadgorliwość męcząca strasznie.

I ja też wezme sobie rady  Wyszki do siebie może i mi uda się odbudować dobrą relacje z męzem czego sobie o tobie życzę pozdrawiam.od teraz staję sie mniej natrętna to jest moje postanowienie Noworoczne...

Kobietki
Jak widzę wasze w pisy to kamień z serca mi spada bo zawsze myślałam że ja mam taki problem i nikt inny..czy udało wam się odbudować kiedyś utracone relacje?

asiag

Postanowiłam poszukać przykładów na czym polega szacunek do męża.
1. Załóżmy, że dziecko prosi cię o pozwolenie na coś, co wymaga zgody rodziców. Jeżeli danej kwestii nie omówiłaś wcześniej z mężem, postąpisz mądrze, gdy zapytasz dziecko: ?A rozmawiałeś o tym z tatą??. Jeśli tego nie zrobiło, to przed podjęciem decyzji powinnaś przedyskutować sprawę z mężem. Ponadto dobrze jest unikać sprzeciwiania się mężowi lub podważania jego autorytetu w obecności dzieci. Jeśli się z czymś nie zgadzasz, porozmawiaj 
o tym na osobności.

2. Wszyscy ludzie rodzą się niedoskonali, toteż popełniają błędy.
Najlepiej byłoby nie roztrząsać drobnych pomyłek męża i pomijać je milczeniem.

3. Nie rozpowiadaj o jego błędach

Jak się trochę między wami poprawi, to spróbuj spokojnie z mężem porozmawiać, że jesteś świadoma tej swojej wady, ale pracujesz nad tym. Powiedz jakie to trudne. Poproś o wyrozumiałość. Moglibyście mówić się, że w momencie gdyby Twoje słowa zaczynały go irytować powiedziałby słowo-klucz (jakieś umówione wcześniej jako znak) i Ty byś wówczas wiedziała, że musisz nad sobą zapanować.

Dziewczyny
Już wiem że tydzień to za mało żeby zapomnieć o natręctwach dzwoniłam do niego żeby go ostrzec bo przyszedł mi ogromny rachunek za nasze rozmowy a on też dużo dzwonił i pisał ale natychmiast odrzucił,,,smutne:-(

chciałam mu powiedzieć że pewnie też dostanie taki ogromny rachunek jak ja.. i tylko tyle żeby był przygotowany a odrzucił połączenie..

Powodem takiego zachowania jest nieumiejętność radzenia sobie z emocjami, a więc niedojrzałość i nieumiejętność godzenia się z porażką, czyli niedojrzałość plus niska samoocena. Niestety mam identycznie - nie umiem odpuścić. Za każdm razem obiecuję sobie, że nigdy więcej, ale przychodzi taki moment, że nie wytrzymuję. Ale jest coraz lepiej, robię postępy
Musisz się czymś zająć, żeby skierować myśli na inny temat. I absolutnie nie próbuj niczego naprawić - to nie zadziała. Jeśli komuś zależy, to potrafi mimo wszystko znaleźć drogę do porozumienia.

A co myślicie na temat takiego pomysłu że gdy będą walentynki przesłać coś drobnego przecież walentynki to nie tylko Święto zakochanych ale też ludzi których się darzy symapatią akurat minie już miesiąc od tej całej sytuacji:)

Hej!
Jak większość z Was myślałam, że jestem jedyna z takim problemem natręctwa, ale dzięki temu forum przekonałam się, że to problem wielu kobiet i powoli zaczynam rozumieć skąd się biorą u mnie takie akty desperacji na jakie nieraz się odważyłam.

W swoim życiu poznałam paru wartościowych mężczyzn, (oczywiście w różnym czasie) którym na mnie bardzo zależało.
Spotkania poprzedzały telefony, miłe rozmowy, wykazywali duże zainteresowanie moją osobą, byli gotowi na poświęcenia.
Ja byłam lekko obojętna, to ich kręciło, ale w każdej znajomości przychodzi moment, gdy komuś zaczyna brakować czasu na telefon, gdy ktoś pod natłokiem swoich problemów ma mniej czasu na to by nas rozpieszczać, by obsypywać wiadomościami czy okazywać zainteresowanie. W momencie, gdy malało ich zainteresowanie z powodów osobistych ja wpadałam w amok i w panikę.
Mój problem polegał na tym, że miałam niską samoocenę i wmawiałam sobie, że chwilowy brak zainteresowania mną to wynik moich jakiś błędów, że jednak jestem nieatrakcyjna i mało interesująca. Byłam pewna, że coś ich zniechęciło do mnie. Nakręcałam się, że jestem beznadziejna i bez problemu pisałam im i mówiłam, że wiem, że jestem beznadziejna i do tego doszła depresja, która niekiedy wracała i byłam tak przerażająca emocjonalnie, że sama się siebie bałam czasami... Rywalizowałam z innymi kobietami, chciałam być jak każda inna kobieta, a nie akceptowałam siebie i co najgorsze ONI doskonale o tym wiedzieli.
Z tymi mężczyznami, którzy na prawdę byli wartościowi mam kontakt, co prawda mają do mnie duży dystans, ale rozmawiamy od czasu do czasu. Z żadnym z nich nie stworzyłam związku. Za każdym razem byłam spalona w przedbiegach.  Niestety po każdym moim akcie natręctwa i desperacji w ich świadomości pozostawał ślad, który jest nie do zatarcia. Mimo sympatii na z żaden z nich nigdy by się nie zdecydował na spotykanie się ze mną jeszcze raz. Takie błędy są nieodwracalne.
W porównaniu z innymi kobietami, z moimi rówieśniczkami jestem spalona. Nie jestem atrakcyjna dla mężczyzn, przez swoje wady jakimi są niska samoocena, brak świadomości własnej wartości, kompleksy staje się z czasem bardzo bardzo nieatrakcyjna. Jestem bardzo młoda i żyję ze świadomością, że tą młodość marnuje na to by się POZBIERAĆ, zamiast żyć i cieszyć się życiem stale zamykam się w swoim świecie i pracuję nad sobą.

Ostatnio poznałam chłopaka, zauroczyłam się jego osobą, jest niesamowity. Spotykaliśmy się parę razy i mimo to, że narzeka na brak zainteresowania dziewczyn nim ( nigdy nie był z żadną dziewczyną ) ignorował sugestie z mojej strony, że bardzo go polubiłam. Napisał mi pewnego dnia, że lepiej będzie dla mnie jak nie będę się za bardzo cieszyła, że go poznałam. Złamało mi to serce. Ten chłopak mimo to, że ma wiele kompleksów i nie ma doświadczenia w relacjach damsko-męskich, totalnie mnie olał.
W stosunku do niego nie jestem i nie byłam nigdy natrętna.
I o co tu chodzi?

W takim razie uwierz, że wszystko jest możliwe
Wyluzuj, daj sobie czas, aby udowodnić sobie samej, że TY jesteś FAJNA, że to mężczyzna powinien się starać o to by być dla Ciebie kimś fajnym, a nie na odwrót
Co się stało nie odstanie się, płakanie nad tym "rozlanym mlekiem" nic nie da , przecież wiesz
Skup się na tym co możesz zrobić dla siebie, żeby się nie zadręczać tym, że coś straciłaś w oczach tych mężczyzn Na drugi raz, gdy poznasz kogoś wyjątkowego jeśli ten facet będzie Tobą zainteresowany daj mu się wykazać, daj mu możliwość zawalczenia o Ciebie, swobodę działania
Musisz zamknąć pewien etap, aby móc rozpocząć nowy. Zapomnij o zmarnowanych szansach, pomyśl o wszystkm tym co dobrego jeszcze CI się może przytrafić
Również popsułam znajomość ze wspaniałym mężczyzną, zachowywałam się jak wariatka, ale obiecałam sobie, że NIGDY WIĘCEj i biorę pełną odpowiedzialność za te słowa

Pamiętaj - faceci nie lubią, gdy coś przychodzi im zbyt łatwo, wtedy przestają się tym interesować

Polecam Ci książkę "Dlaczego mężczyźni kochają zołzy" fajna książka, napisana z humorem i zawiera dużo dobrych rad m.im jak zachwycić faceta swoją osobą bez większego wysiłku

Co na to ten chłopak? Odpisał?
W moim przypadku działało wyobrażanie sobie sytuacji, gdy napisze do chłopaka,a on nie odpisze, albo mnie zbeszta... Świadomość tego, że zostanę zlekceważona, albo urażona powstrzymywała mnie przed pisaniem. To zawsze działało. Kierowanie agresji na taką osobę (oczywiście w myślach, tak żeby tej osoby nie urazić),  też działa.
Kiedy czujesz coś do mężczyzny, a on tego nie odwzajemnia, stajesz się dla niego w pewnym sensie wrogiem, traci szacunek. Bolesne, ale prawdziwe.

Również się dzisiaj troszkę wygłupiłam, niestety kolejny raz została olana. No cóż. W moim przypadku to normalne akurat, przyjdzie czas to przywyknę do samotności. Tylko teraz, gdy jestem młodziutka i głupiutka jeszcze przejmuję się tym, że nie dogaduję się z płcią przeciwną.

Bycie natrętną to okropna wada, z tym trzeba walczyć, nie ma rzeczy nie możliwych, da się to z siebie wyrzucić.