Wybaczyłam a tu...taka wiadomość

Nie mogę od środy na niego patrzeć za tą krzywdę, którą mi wyrządził.
Widzę jednak, że jest teraz szczery, wcześniej ratowaliśmy, ale było jakoś sztucznie, teraz chcę wierzyć, że będzie inaczej.
Mógł nie powiedzieć, lecz stwierdził że teraz na 100% jest pewny, że tylko ja i nie mógł mi nie powiedzieć. Mogł zataić, mógł przemilczeć, ale powiedział, też to doceniam, ale decyzja jest trudna, on czeka obiecałam, że dziś odpowiem, a ja w kropce. Boję się strasznie zaufać, boję się zostać bez Niego,

Właśnie nie wiem, czy umiałabym tu pies pogrzebany. A za jakiś czas bedę żałowała, że nie dałam szansy:(

No jest to opcja do przyjęcia. Chyba tak wstępnie postanowię. Dziękuję

A tak teraz myślę, może zlożyć jej niezapowiedzianą wizytę i zobaczyć ich zachowanie wobec siebie?
Niech powie mi w twarz, że sie odczepi , nie bedzie zebrać o spotkanie?
Czy któraś z Was tak może postapiła?

W sumie faktycznie odpuszczę sobie bo to sprawa już zaschła, od dłuższego czasu maż postanowił zerwać to cisza, on opowiedział, że to było z poł roku temu kiedy nie był sam pewny czego chce.
Niby wrocił, ale jak widac nie, w końcu chyba go to przerosło nadeszły wyrzyty sumienia, czuł że musi mi wyznać, że jakiś czas był oszustem. Ale twierdzi, że już koniec.

Mnie tylko martwi, czy jak się ona odezwie, czy znów jakoś nie wpłynie na niego i się nie spotkają. Powiedziałam wczoraj , że o kazdym msm-ie, czy mailu, telef. ma mi powiedzieć, obiecal, ale ... właśnie to ale ciagle nie daje żyć

Właśnie wyrzuty pojawiły się niedawno i nie umiał z tym żyć.
Fakt mógł mi nie mówić, ale postanowił już być szczerym bo wybrał(mnie) i nie mógłby sobie darować gdyby sie wydało, że kręcił pól roku temu, a ja bym się dowiedziała nie od niego. Wtedy wiedziałby, że nie wybaczylabym, teraz liczył, że uczciwością mnie ujmie. Dalej nic nie wiem
Dam sobie czas, aby zobaczyć, czy bedę umiała z nim żyć jako mężczyzną.

Uważam, że to z jego strony objaw, że mu na Tobie jednak zależy. Mógł nie mówić, mógł zataić. A chciał być szczery. Skoro wybaczyłaś mu jego zdradę to powinnaś chyba i tę mu wybaczyć, bo to faktycznie ta sama zdrada, jedynie ciągnęła się dłużej niż myślałaś. Teraz wiesz, że wybrał Ciebie, więc jak coś znowu odstawi to bez ceregieli go wyrzuć na zbity pysk. Ale ja bym dała mu szansę się zrehabilitować.

Maja zawsze warto próbować. Musisz tylko dowiedzieć się czy dasz radę żyć teraz z tym nowym ciężarem. Nie dowiesz sie póki nie spróbujesz. To nie jest nowa sytuacja więc wiesz co Cie czeka - brak zaufania, tysiace myśli, podejrzenia, domysły.....Spróbuj, jeśli w miarę upływu czasu zobaczysz, że pozytywne myśli górują nad negatywnymi to ok. Jeśli bedzie źle zawsze możesz odejść.

Jestem w tym samym wieku co ty, co więcej mieszkam oddalona od swojego męża prawie 1000km. Kiedy obserwuję i słucham moich tutejszych znajomych, widząc jak niektórzy lekka ręka przekreślają dotychczasowe związki (nie zawsze sa to małżeństwa) no bo: skoro już jej\ego nie kocham to nie mogę się ograniczać" to często mi przychodzi myśl :co ja bym zrobiła,gdyby mój mnie zdradził? I może to zabrzmi naiwnie ....ale wybaczyłabym, dlaczego? bo go kocham, bo znam swojego męża, wiem jakim jest człowiekiem. Prawda jest że przebaczenie przebaczeniem, ale na to bym mu ponownie uwierzyła musiałby bardzo zapracować. Jednak gdyby zdradził mnie po raz drugi, no to już jest inna para kaloszy. Wtedy może się spokojnie pakować, bo przebaczyć można raz, drugi raz za to samo? to już jest przyzwolenie. Ale by nie było, jedna znajoma Czeszka ma chłopa który notorycznie zdradza, ona o tym wiem i już się z tym pogodziła, bo go kocha. dwie miłości, moja i Martiny.Jak piszesz, decyzję musisz podjąć sama i tylko ty sama musisz zdecydować jaka miłość łączy cię z mężem, musisz się zastanowić czy będziesz w stanie mu te zdrady zapomnieć, bo wybaczyć to już wybaczyłaś. Wiesz sama że dopuki nie zapomnisz to nie będziesz mogła mu ponownie zaufać. A to nie jest łatwe.

Po prostu tego nie zakończyl od razu i bardzo czesto tak sie dzieje, szczególnie gdy romans wychodzi na jaw a jest już pewne zaangażowanie emocjonalne i fizyczne, od tego nie da się ot tak, odciąć,to wygasało powoli,tkwilo w nim,  na szczeście odległość i czas bardzo Ci tu sprzyja, na szczęście zauroczenie nie zawsze przechodzi w miłość, człowiek "trzeźwieje" i pojawiają się wyrzuty sumienia.
Gdyby sie zakochał już by go z Tobą nie było
Trochę sie wybiela na potrzeby chwili, nie usprawiedliwiaj go, zdradził bo sam chcial zdradzić a nie ,że mu sie narzucała, zresztą Ona nie ma tu już żadnego znaczenia, Wy sie liczycie.
Co do wybaczenia, jeżeli widzisz w nim skruchę i mocne postanowienie poprawy to dlaczego nie? Jeżeli jest dobrym człowiekiem to moze jednak warto mimo tego co sie stalo.
Jednak sam fakt tej zdrady świadczy o bardzo duzym kryzysie w Twoim malżeństwie,to sygnał alarmowy, jeżeli tylko skupisz się na skutku bez dochodzenia przyczyny, problem nie zniknie, zakończy sie tylko romans.
Mąż zaczyna być szczery wobec Ciebie i choc ta szczerość jest bolesna jest Wam teraz bardzo potrzebna a czy się uda czy nie , nie dowiesz się nim nie spóbujesz, nie działaj pod wplywem emocji, daj sobie czas na ochlonięcie, a On? Niech czeka.

Owszem Maju wyjasniliscie sobie rok temu, ale co z jego zaangazowaniem emocjonalnym? Tego nie dalo sie od tak skonczyć, dlatego byl z Toba i nie był.Teraz wiesz , dlaczego kochał ale nie byl szcześliwy. a Ty potrafisz z dnia na dzień zopomnieć?
Nie byl też szczery, ale jego szczerosć w tamtym okresie zniszczylaby Ci psychikę, nie zawsze da się taką szczerość udźwignać,zadreczylabyś sie jego wahaniem, którą wybrac  albo bys sie rozwiodla.
W tamtym okresie oboje walczyliscie z własnym bolem, osobno a nie razem, teraz macie szansę naprawde być razem,może jednak posłuchaj męża.
Jeżeli jest szansa by uratować małżeństwo , trzeba ją wykorzystać,odejść zawsze zdążysz.

Koma5 w zupełnosci się z Toba zgadazam.
Mój tez tak mowił,ale ja mu nie wybaczyłam i nie żałuje do dzisiaj,a on chyba miał ich kilka, a potem ... juz go nie ma,nie zyje,ale starszy byl ode mnie/no i pił/
Maju zycze Ci powodzenia i szczęścia w miłosci. Oczy miej przez jakis czas jeszcze dookoła głowy,ale nie sprawdzaj ,nie pytaj,bo się zadręczysz.Może Tobie sie uda.Trzymam kciuki.

Zgadzam się z Tendre w 100%. Gdyby nie chciał to by Cie nie zdradził, a już na pewno nie regularnie.... Moim zdaniem jesli się kogos naprawde kocha to nie robi mu sie takich swinstw, nawet sie o tym nie mysli! Ja zdania swojego nie zmienie. Ty zrób jak uważasz...

Maju ja w rozmowie zagrałabym w tą samą grę: że ja też zdradziłam na krótko po jego zdradzie .jakoś tak potrzebowałam wsparcia i tak jakoś wyszło. Potrzymałabym go z tydzień żeby zasmakował co to jest za uczucie-w końcu jeżeli mocny związek to w końcu sobie poradzi Zawsze można próbować ale niech wie ,że Ty też potrafisz i on nie jest całym światem.

To co mówi nie jesteś w stanie zwryfikować-skąd wiesz ,że nie chciał być z nią ale ona się wycofała?? Na bank spowodował dystans i tak szybko nie powinno Ci minąć.

Chyba w przypadku świadomej zdrady ta 'definicja' to jakiś absurd?!?

To nie jest sprawdzanie wytrzymałości faceta. Strach przed stratą kobiety z powodu tego ,że zawiódł to jedno a odczucie identycznego bólu to drugie. Jeżeli zdradziłby raz ...on zdradził i drugi...Ten facet w pełni świadomie przez dłuższy czas oszukiwał swoją partnerkę i to podwójnie. Ja uważam ,że takiemu komuś należy się solidna nauczka.

Przecież Maja66 dała do zrozumienia mężowi, aby sie pilnował.
On zdradził po raz drugi - mimo obietnicy. Nie czuł strachu przed utratą żony.

Można też sądzić, że kochanka postawiła ultimatum (ja albo ona), a wygodny pan postanowił decyzję zostawić kobietom:

Powiem żonie.
- Jeżeli zrobi tak, jak kiedys groziła, czyli wywali mnie, to rozwiąże mi problem i wtedy pójdę do kochanki.
- Jeżeli mi wybaczy, to z nią zostanę i kochance przedstawię mój wybór; Zostaję z żoną, bo...tu padnie; dzieci, rodzina...ble ble)
jednocześnie zażegnane została groźba wydania się - wolal powiedzieć sam.
I pozamiatane!

2.

Witaj Maju.
Ja od siebie dodam, że też mam dość duże doświadczenie i pole do wypowiedzenia się na podobne tematy.
Moim zdaniem jesteś po prostu zbyt naiwna i chcesz wierzyć w poprawę. Sama napisałaś, że niby widzisz jak on teraz szczerze żałuje tego...
A właśnie tak wcale być nie musi... Faceci to naprawdę cwane istoty, grać potrafią lepiej niż Ci się wydaje i nawet sami czasem nie wiedzą co tak naprawdę chcą uzyskać z takich zachowań... Twój mąż sam nie wie czego chce z tego, co napisałaś. Jaką masz pewność, że zdradził Cię dwa razy a nie więcej??
Powiedz... Czy cokolwiek masz potwierdzone i masz pewność co do tego? Nie masz. I miała nie będziesz. Dlatego myślisz, że najlepiej dać ponownie szansę i zaufać... A to błąd.
Już nigdy nic nie będzie tak jak było między Wami.
Dostał jedną wielką szansę być z kobietą, którą "niby" bardzo kocha, w momencie, gdy zgodziłaś się wyjść za niego.
On po prostu ewidentnie wszystko gładko zniszczył i będzie to czynił dalej jak mu wybaczysz..
Życie masz jedno, nie wiadomo co stanie się jutro. To nie jest jedyny facet na tym świecie... Ja osobiście wierzę, że jeszcze gdzieś są ci szczerzy, wierni i kochający mężczyźni... Jakiego i Tobie bym życzyła. Rozumiem, że szkoda ci małżeństwa, tych lat (gorszych i lepszych momentów), czasu spędzonego razem... Ale tak myśleć nie możesz, pomyśl o sobie i o swoim szczęściu...
Wiele kobiet popełnia błąd z ratowaniem związku, który już nigdy nie będzie taki jak przed zdradami a prędzej czy później i tak się rozchodzą albo trwają w tym, bo boją się życia tak na serio. Mąż nie ma odwagi odejść ale swoje na boku robi, a ona trwa w tym byle być z nim i czuć się bezpiecznie jak i psychicznie tak i materialnie. Różnie bywa. Tak samo gdy kobieta szuka kontaktu z kochanką/ami . To jest bez sensu... Czy nie potraficie sobie z tego zdać sprawy...? Nic to nie da, taka i tak swoje myśli i wie. Zdradzane kobiety ma gdzieś i dalej tak będzie robiła... I jak nie ta, to następna. Kobiety też są bezwzględne. Nieliczne przypadki dają sobie spokój tylko, oczywiście gdy ruszy je faktycznie sumienie...
Nie chcę Ci narzucać swojego zdania... Tylko radzę Ci, przemyśl sobie wszystko dokładnie...
Pozdrawiam Cię.

Maju, przeczytałam Twój wątek bardzo dokładnie, mi również nasunęła się wspomniana już wcześniej wątpliwość - czy mąż przypadkiem nie zdecydował się na to szczere wyznanie, bo tamta (przecież była w stanie zgodzić się na wszystko, więc zapewne i posunąć się do wszystkiego) zagroziła, że jeśli nie osiągnie/dostanie ... (tu można sobie wpisać dowolnie), to będzie próbowała się z Tobą skontaktować? Z dwojga złego ? wybrał opcję ,,szczerości?, bo tak było dla niego bezpieczniej. Ja tego oczywiście nie wiem, ale z moich obserwacji wynika, że takie lub analogiczne sytuacje niestety często mają miejsce.

I wreszcie na koniec jedno bardzo mądre zdanie, które kiedyś gdzieś przeczytałam, a które w podobnych okolicznościach pozwala podjąć właściwą decyzję ? nie pozwól odejść mężczyźnie, jeśli wiesz, że potem z bólem będziesz patrzeć jak gdzieś indziej układa sobie nowe życie. Związek zakończyć możesz w każdej chwili, niemniej powinnaś to zrobić dopiero wówczas, kiedy będziesz absolutnie pewna, że nie jesteś w stanie być w nim szczęśliwa. W takiej sytuacji zwyczajnie nie będzie Ci żal, że coś się skończyło, nawet jeśli zajęło dobrych kilka lat. Owszem, będziesz mieć poczucie porażki czy goryczy, ale i świadomość, że tam nie czekało Cię już dobre życie. Dlatego spokojnie zastanów się i sama sobie odpowiedz na pytanie - czy naprawdę tego chcesz czy robisz to raczej ze strachu?

to bardzo fajne zdanie - zapisuję i stosuję :-)
Nie powinno się żyć z kimś tylko ze strachu przed samotnością. Większość kobiet wybaczająca zdrady - notoryczne, długotrwałe boi się - samotności, finansów, odpowiedzialności za dzieci, obowiązków w pojedynkę... i rozumiem to bardzo dokładnie /w końcu sama musiałam sobie radzić ze wszystkim/, ale w 50% przypadków te kobiety i tak radzą sobie same, bo mężowie nie pomagaja przy dzieciach, w domu, nie finansują... a więc bilans wychodzi ujemny, ale są te portki i status mężatki

Nie chcę go usprawiedliwiać jak bylo, jest wie tylko on. Ja mogę po zachowaniu się domyslać i wnioski wysuwać z tego co mi powie. Czas zweryfikuje, czy dobrze zrobiłam,że zaufałam ponownie, ale czuję, że tak muszę postąpić.
Pytałam małżonka, jak ja mam teraz zaufać i miec pewnosć, że sytuacja się nie powtorzy?
Powiedzial, że gdyby mialo to trwać dalej to przecież nie powiedziałby mi o wszystkim i dalej żylibysmy w klamstwie, ale tego nie chce i mam uwierzyć, że na 100% skończone z nią.

Analizowałam wszystko po stokroć, wiem przecież, że może byc inaczej niz planuję i zakładam. Oczywiście jeśli nastawiłam sie na wybaczenie to nie mogę skupiać się na czyms całkowicie odwrotnym:(

Bardzo trafne spostrzeżenie.

Lepiej bym tego nie ujeła . Oczywiście zgadzam się w 100% z Twoją wypowiedzią. Z każdym słowem

Mogę tylko gdybać, myślę, że gdyby znowu doszło do czegoś do kogoś innego z męża strony już nie byloby czego zbierać:(
Pisaliscie, że nie powinnam, lecz wtedy postąpiłabym niezgodnie z tym co czuję. Mam ograniczone zaufanie, wiem teraz, że więcej nie wybaczę.
Od wczoraj mam ostrą jazdę bez trzymanki.
Paniusia nagabuje męża(w ciągu godziny ) bylo 14 nieodebranych telefonów. Na poczcie mnóstwo informacji (które na początku czytałam-za przyzwoleniem)potem nie chciałam, bo i tak widzę, że ta kobieta czym więcej pisze tym bardziej siebie obraża.
I dobrze, chciałam napisać na początku do niej, ale widzę, że wszystko doskonale wie i siebie określila, nawet barwniejszym słownictwem na jakie mnie byloby stać.
Ciągle nalega na spotkanie w cztery oczy, mąż stanowczo z dwa razy odpisał, że taka opcja nie wchodzi w grę, możemy w trójkę. Z tego nie jest zadowolona, ale się waha. Nie wiem, chybabym na jej miejscu spaliła się ze wstydu,a bedąc kochanką nie poszłabym na spotkanie z żoną. No ale ja to ja.
Dzisiaj mąż blokuje maile i telefony od niej. Powinna zrozumieć, że to koniec i czego ona chce?
Jak można tak się poniżać i siebie nie szanować?
Przewidywaliśmy, że tak szybko nie odpuści

Ta kobieta prawdopodobnie go kocha- dzięki niezliczonej ilości kłamstw Twojego męża. Ja jej współczuję- jasne, mogła zdawać sobie sprawę, że spółkowanie z żonatym nigdy nie kończy się dobrze... ale to on zdradził swoją żonę i zabawił się uczuciami drugiej. Teraz udaje, że jej nie zna, że jest dla niego nikim, zgrywa szlachetnego i zdeterminowanego w oczach żony... a jeszcze parę miesięcy temu to jej opowiadał, że Ty jesteś dla niego nikim, że Wam się nie układa, że jesteś słaba w łóżku...

Natomiast uważam, że zdrada nie jest przypadkiem. To jest coś, czego zdradzający chce i daje sobie na to przyzwolenie. Dlatego świadomie decyduje się na to, żeby sprawić ból drugiej osobie. Między innymi dlatego zdrada jest czymś, czego w teorii bym nie wybaczyła.

Natomiast Ty, Maju, chcesz to zrobić, masz nadzieję. Dlatego poszłabym za radą Olinki i bezdusznego- wyobraź sobie, że rozstajacie się i czy odczuwasz przy tym żal. I następnie- że on znowu zdradza. Co wtedy?

Powinien wypic to piwo sam, ale jest za slaby bo zaangazowal sie emocjonalnie, podzielil sie swoim piwem z najwiekszym przyjacielem jakiegokolwiek mial-zoną, teraz razem nosza ten krzyż, sam nie podołal.
On potrzebuje tej kontroli, potrzebuje bo sam nie zakończy tego nigdy, teraz oboje sie wspierają,potrzebuja, tworzą jeden front,myslę, że z czasem będzie dobrze jak ta kobieta zniknie z Waszego zycia.

Trudna sytuacja jak diabli
Jeszcze jeden myślę ważny szczegół, o którym wcześniej nie pisałam. Jak zerwał z Tą kobietą pierwszy raz to ona w ten sam dzień próbowała popełnić samobójstwo, nałykała się leków popiła alkoholem, odratowali ją. Co teraz wymyśli, aby zwrócić na siebie uwagę? Cieszę się, że dzieli nas ponad 300km.

Maju, nie wszystko jest czarne lub białe, jak się tu niektórym wydaje. Przechodziłam podobną sytuację tylko nie jestem pewna czy zostałam zdradzona tak fizycznie.Jednakże mój mąż zadurzył się (lub zakochał -jak kto woli) w koleżance z pracy i wiem że gdybym w porę się nie zorientowała że coś się dzieje, sprawy mogłyby posunąć się dużo dalej. Wtedy świat mi się zawalił, wiedziałam,że muszę jakoś funkcjonować bo mamy (wtedy)4 letnią córeczkę (a ona akurat jak na złość zaczęła pytać czy mama z tatą są szczęśliwi, czy się kochają, czy cieszę się że tatuś wrócił z pracy itd.) serce mi pękało,było mi bardzo ciężko a ona biedna patrzyła jak płaczę i jestem smutna. Wszyscy doradzali mi żebym go zostawiła, spakowała manatki i koniec. Jednak mimo wszystko czułam że bardzo go kocham. A najłatwiej jest doradzać, nie będąc samemu nigdy w podobnej sytuacji. Zawsze mówiłam że nigdy nie wybaczę zdrady (bo mimo wszystko czuję się zdradzona) a jednak...jesteśmy razem.
Powiem co myślę teraz, z perspektywy czasu i jak się potoczyły nasze sprawy.
Jeśli nie jesteś pewna czy chcesz odejść to nie podejmuj teraz żadnej decyzji, to nic że mu obiecałaś, jeśli mu zależy to będzie czekał ile trzeba. Poza tym Twoja decyzja może być właśnie uzależniona od tego jak on teraz się będzie zachowywał, czy będziesz czuła że mu zależy i chce się poprawić czy mu to krótko mówiąc wisi. Daj mu odczuć, że wasze "być albo nie być" leży w twojej decyzji ale po części w jego rękach. Tak na prawdę powinien walczyć o Ciebie do ostatniej chwili. Skoro myślisz o wybaczeniu, musisz go bardzo kochać.Myślę, że tak jak u mnie czas może wiele zdziałać.Tzn. daj mu czas, aby mógł poukładać sobie wszystko w głowie i...sercu. Cierpliwość i spokój w tej sytuacji może zdziałać cuda.Ale jednocześnie bądź zdecydowana, postaw warunek - zero kontaktu z nią - to podstawa.Pogadajcie, zapytaj go czy jest świadomy tego, że Ty o tym nie zapomnisz, to zawsze będzie gdzieś w Tobie - zostaw sobie alternatywę (i powiedz mu o tym), że to że teraz jesteś skłonna w ogóle rozmawiać o ewentualnej waszej przyszłości to nie znaczy, że już postanowiłaś że wybaczysz. Nie wiesz przecież jak będziesz się czuła za kilka miesięcy, być może będzie Ci na tyle ciężko, że nie będziesz mogła sobie z tym poradzić (mnie np. tak tąpnęło po 3-4 mies. i teraz już mija rok a ja nadal każdego dnia o tym myślę) I może wtedy postanowisz, że lepiej Ci będzie bez niego. Niech on o tym wie i nie będzie taki pewien, że znów ma Cię w garści i może robić co chce. No i jeszcze jedno, może warto pójść na terapię małżeńską. U nas mój mąż to zaproponował po kilku miesiącach jak widział jak się nadal z tym gryzę. W rezultacie terapia nie wypaliła bo nawet nie mamy z kim dziecka zostawić ,żeby razem tam chodzić ale jeśli coś wymyślę, to może pójdziemy.
Podsumowując,jeśli Tobie zależy to walcz o niego (ale mądrze) i pozwól mu zawalczyć o Ciebie. Na rozstanie zawsze przyjdzie czas. Moja mama powiedziała mi żebym zastanowiła się czy rzeczywiście będę szczęśliwsza bez niego. Bo to nie chodzi tylko o ukaranie go za to co zrobił-to też moje życie i moje poczucie szczęścia tylko czym ono jest...trzeba się zastanowić. Wiedziałam, że nie potrafię bez niego żyć i że muszę spróbować dać szansę przetrwać ten trudny czas. I póki co nie żałuję. Trochę zmianił się mój stosunek do niego i chyba to odczuwa bo pyta czasem czy jeszcze go kocham ale przynajmniej się stara i wiem, że mu na naszej rodzinie zależy. Teraz czasem czuję się jakbym z własnym mężem chodziła na randki.
To co nas nie zabije-to nas wzmocni- 100% prawdy.
Czekam na rozwój wydarzeń...i trzymam kciuki ;-))

Smutnamonia,
Tak, mój mąż zmienił pracę. tylko że to już było nagrane wcześniej, bo i tak planował się zwolnić.Nie wiem czy to też nie spowodowało takiego "poluźnienia" ich stosunków (była jego koleżanką i jednocześnie przełożoną). Po tym jak się zaczęłam dowiadywać, że coś jest na rzeczy pracowali razem jeszcze 1,5 tygodnia - to był dla mnie koszmar - taka bezsilność. Ale to jeszcze nie było ostateczne zerwanie kontaktów. Potem jeszcze oczywiście był temat świadectwo pracy, które to ona wypisywała i przekazywała, ale od razu powiedziałam, że ma mu wysłać pocztą i jak się dowiem o jakimś spotkaniu to nie mamy już o czym gadać. I tak zrobiła. Dzwonili do siebie jeszcze nie raz a ja dowiadywałam się tego z przeglądu jego połączeń w tel. Oczywiście były awantury, on przepraszał i tłumaczył, że tak tylko zadzwonił zapytać co słychać itd. Bo to przecież tylko przyjaciółka - tak oboje cały czas mówili, że się zaprzyjaźnili, fajnie im się gadało i nigdy do niczego nie doszło. Może i nie doszło ale jestem z nim kilkanaście lat i wiem, jak się zachowywał- z jego strony to było coś więcej. Z jej strony nie wiem, bo rozmawiałam z jej mężem i mówił że w domu nie zachowywała się dziwnie, więc może ona bardziej trzeźwo patrzy na życie. Ani ja ani jej mąż nie wierzymy w taką przyjaźń, w tajemnicy przed nami. Teraz już w ogóle nie wierzę w przyjaźń damsko-męską.

Dziękuję Putusiu, wiem, że lekko nie będzie lecz widzę, że Ci się udało, mnie na pewno też się powiedzie:)
Od wczoraj czuję jakiś wyjątkowy spokój, wiem, że bedzie ok, acz nie lekko.
Całe szczęście w nieszczęściu, że mąż nie pracuje z tą babą. Dzieli ich wiele kilometrów. Tu w grę też wchodziły uczucia, nie było to jednorazowe pójście do łóżka po imprezie zakładowej. Dlatego nie bylo lekko skończyć im. Wczoraj mąż powiedział, że nie żal mu jej. Ucieszyło mnie to. Znaczy, że wreszcie odciął się. Wcześniej próbował mnie przekonywać, ze ona też się zaangażowała, nie jest jej lekko i takie tam. Nie miałam za grosz dla niej współczucia, sama wiedziała, że może skończyć się nie po jej myśli. Teraz jesteśmy my, jej nie ma. Oby tak juz zostało.
Wiem, że tak jak smutnamonia co dzień bedę myślała. Po jego zachowaniu bedę wiedziała, czy dobrze zrobiłam. Planujemy wyjście do kina, krótki weekendowy wyjazd, czas spędzać więcej czasu ze sobą i rozmawiać. Dzięki za wsparcie