Boje sie przy kazdej najmniejszej sprzeczce

Wczesniej probowalam bojkotowac takie zachowanie, jednak skutkowalo to tym, ze albo on udawal, ze nic sie nie stalo, albo jego lodowatosc trwala za dlugo i znow sie lamalam. Moim problemem jest niecierpliwosc i to, ze jestem osoba bardzo pokojowa. Latwo przychodzi mi wyciaganie reki na zgode, robie to zazwyczaj dla tzw. "swietego spokoju". Chcialabym z nim porozmawiac i wprawic go w zastanowienie nad tym jak postepuje. Nie chce w zaden sposob z nim "walczyc" i stwarzac problemow do klotni. Zalezy mi na tym zeby on to zrozumial, to jak ja sie czuje w takich chwilach, zeby nauczyl sie dostrzegac swoje bledy i za nie przepraszac.

A propos tego, aby mu o tym powiedziec... on zapewne znow uzna, ze faktycznie jest do niczego i powinnismy sie rozstac. Nie jest dla mnie wystarczajaco dobry. Moj chlopak jest bardzo wyrachowany i zasadniczy. W kryzysowych sytuacjach jest twardy i mowi bardzo formalnym tonem. Ja jako osoba wrazliwa czasami sobie z tym nie radze. Ja placze, on przemawia do mnie lodowatym glosem. W koncu jakos dochodzimy do porozumienia, jedynie ja zostaje z urazonym ego. W tym rzecz, ze jesli bede postepowac inaczej niz dotychczas, on po prostu mnie zostawi.

Zgadzam sie z Wielokropkiem. Sama wspomnialas, ze dobry zwiazek to zwiazek na dobre i na zle. W kazdym, nawet najbardziej dobranym zdarzaja sie jakies konflikty, predzej czy pozniej. Czasami zdarza sie, ze partner w sytuacji konfliktowej zachowuje sie nieodpowiednio, ale kiedy emocje opadna, powinien nastapic czas na przeanalizowanie tej sytuacji i tego zachowania, odnalezienia rozwiazania. Jest czas na slowa "przepraszam, glupio sie zachowalem". Nie ma bagatelizowania.

Sama napisalas, ze dla Twojego partnera zwiazek to sielanka. I mysle, ze on celowo sobie te sielanka urzadza, ale Twoim kosztem. Wie, ze i tak pierwsza wyciagniesz reke do zgody, ze wszystko wybaczysz, ze bedziesz postepowac wbrew sobie, byleby tylko go nie stracic. Wie, ze nie musi sie starac, bo i tak wezmiesz na siebie jego wine i wszystko odwalisz za niego. Dobrze mu w poczuciu, ze jest panem i wladca, a Ty sluzaca.

Moja rada jest prosta: uciekaj od niego jak najdalej, bo skoro do tej pory sam z siebie nie mial wyrzutow sumienia, ze Cie rani, to tym bardziej nie bedzie ich mial pod przymusem. A na odchodne powiedz mu, ze partnerka idealnie do niego pasujaca jest chyba dmuchana lala - nigdy nie ma zlych humorow, pretensji i odmiennego zdania na jakis temat.

Miałam taki sam problem jak Ty i aleks911. Będąc osobą, która sobie nie da w kaszę dmuchać, to jest bardzo ciężko, bo taki typ to 'pan i władca' i wie, że nie odejdziesz, jest Ciebie zbyt pewny. Ja kiedyś pozbierałam się w sobie, tydzień myślałam nad tym czego od życia oczekuję i że to nie to w co się wpakowałam - przemyślałam sprawę i zerwałam. Tylko wtedy pan despota widział, że podjęłam pewnie decyzję, z której nie zamierzałam się wycofać. Niestety wtedy mu się przypomniało: rozmowy po nocach, pomagał mi w każdej sytuacji o każdej porze, mogłam dzwonić z płaczem z samego rana jak mi coś nie wyszło - zawsze był obok. No i postanowiłam dać mu szansę. Kilka miesięcy ok. Potem historia ze zrywaniem i wracaniem powtarzała się kilka razy. Teraz mam dość: nie będę nikogo przepraszać za to, że ktoś źle zrozumiał moje słowa i lecieć na zawołanie pana i władcy (mimo tych wielu dobrych chwil). Mi się wydaje, że jeżeli facet zachowuje się w ten sposób to dlatego, że jest Ciebie zbyt pewny, no ale z drugiej strony śmierdzi trochę despotą, za co ja dziękuję.

Generalnie rzecz biorac zawsze dochodzimy do porozumienia. Moze jestem glupia, typowa dziewczyna, ale dla mnie duze znaczenie ma to jak facet o mnie zabiega i chce naprawic swoj blad. Nawet wtedy, gdy uzyje tylko slow: Kochanie nie gniewaj sie czy zaproponuje cos co zmieni nastroje. Chociazby: Glupio mi, ze klocimy sie o takie glupoty. Wyjdzmy na spacer dla ukojenia emocji. To naprawde jest cenne, nawet gdy nie zawiera konkretnego slowa: przepraszam.
Oczywiscie moglabym w takiej sytuacji zerwac z nim tak jak mowicie, ale czy kochajac druga osobe, to na pewno jest powod do tego by sie rozstac?
Zalezy mi przede wszystkim na tym, zeby zmienic jego zachowanie w takich sytuacjach, zeby nauczyl sie rowiazywac nasze spory na zasadzie obustronnego porozumienia, a nie moich slusznych czy nie slusznych przeprosin. Wiem, ze proba zmiany sposobu myslenia faceta graniczy z jakims cudem, ale na pewno mozna zrobic cos co go nakieruje na odpowiedni tor.
Uwazam, ze niekoniecznie powinno sie to rozgrywac w atomosferze klotni i zlosci...
Jakis pomysl?

Mam dokładnie to samo, gdy mam inne zdanie w danej sprawie słyszę " mamy odmienne poglądy";/ Ale przecież niekoniecznie jego pogląd jest dobry! Ale nie przemówisz;/ Wiesz, ja zrobiłam tak,że przestałam się udzielać w ważnych sprawach ale nic nie pomogło;/  Moim zdaniem on czuje,że "ma Cię w garści" i nie musi wyciągać ręki bo wie,że TY to zrobisz.. Albo zacznie udawać nagle,że jest wszystko okey.