DRAGI/walczyc o związek w ktorym partner oszukuje?

Witaj.
Szczerze współczuję sytuacji która Cię spotkała.
Pisałaś o terapii- czy podjęliście jakieś kroki w tym temacie? czy skończyło się na obietnicach i "nowym życiu"?
Uważam, że jeśli chcesz ratować ten związek (chcesz?) to należy zacząć od terapii- Twój mąż musi uświadomić sobie, że ma problem, musi uświadomić sobie, że sam sobie z nim nie poradzi i w tej chwili już nie on kieruje jego życiem tylko narkotyki. Samo się to nie zrobi- potrzebna jest terapia. A dopiero potem można myśleć o "czystym koncie".

A ty? Czego chcesz? Czy kochasz tego człowieka i chcesz z nim być?
Jeśli tak, to myślę że warto zawalczyć- ale na pewno nie wystarczą obietnice (sama widzisz, że to NIC nie daje).

Sama od lat konkuruję z amfetaminą- od lat zwycięsko, chociaż podświadomie godzę się na to, że to jest walka na zawsze i nigdy nie można odpuścić, nie można myśleć, że to już za nami.

Nałóg jak każdy inny- da się z nim walczyć, da się żyć, chociaż utrudnia życie cholernie.

Tylko przede wszystkim musisz sobie zadać pytanie zasadnicze: czego Ty chcesz?

służę wsparciem.

A ja się  wypowiem tak jakbym ja postąpiła , nie wiem czy wezmiesz to  za jakąś rade czy  po prostu  sobie to przeczytasz ...

Nie byłam  q takiej  sytuacji ...ale byłam  w podobnej , mój M miał  kilku kolegów , z którymi pił...nie tam jakiś alkoholik  ale  lubili sobie wypić , prosiłam zerwij kontakty ,,dobrze dla ciebie je zerwę'' nie minęły 2 tyg dowiaduje się że znowu to samo . Kłamał mnie że jest  w domu a był  z nimi , kłamał że się kąpie a był  z nimi , kłamał  że  naprawia laptopa a był...z nimi  i tak  w kółko i ...zerwałam...bardzo kochałam ale zerwałam...błagał prosił , obiecywał...ale nie .Skoro tak już teraz kłamie to co będzie pózniej ??? i nie jestem już z nim...Bardzo było mi ciężko , kochałam naprawdę go  ale powiedziałam sobie że on naprawdę się nie zmieni  , i wole płakać po nim 2 miesiące niż potem całe życie...Ja mimo iż macie dziecko  nie byłabym z nim , nie po takich kłamstwach jesteś młoda masz małe dziecko które nie zasługuje na życie z ojcem ćpunem który nie potrafi wybrać między  dragami  a synem i żoną , wybacz ale jeszcze sobie życie ułożysz a wtedy  on  zrozumie co stracił(o ile w ogóle  będzie go to interesowało:-() a jak nie ułożysz.... co  w tym takiego??? a no  w tym takiego  że będziesz sobie spokojnie żyła  i wychowywała normalnie syna a nie się trzęsła i myślała czy już mężulek się zaćpał czy jeszcze nie:_(( czysta prawda . Zwróć uwagę że mimo iż było pięknie to  i tak już cię okłamywał  czyli on kłamie cie od samego początku... więc niestety to piękno wasze było bardzo oszukane  a on nie żle zamydlił ci oczy.

Jestem zbyt krytyczna??? Tak jestem , bo nie po to żyje człowiek  żeby drugi bliski poniewierał i  okłamywał i wybacz ale to Wasze ,,szczęście''zbudowane jest bardzo fałszywie bo jak odkryłaś narkotyki to pokazał swoje fochy a czemu ich wcześniej nie pokazywał ?? żebyś nie skapnęła się jaki jest naprawdę zamydlił ci oczy i wszystko szło po jego  tak jak on chciał.

Ja bym nie była z nim.

Mnie zastanowiły jego słowa" On zgodził się ze mną pójść, ale bez przekonania. Zaproponowano mu terapię indywidualną, zgodził sie na nia ale cały czas mowi że sam sobie z tym poradzi. Powtarza ze ja na nim to wymusiłam, podobnie jak zrywanie "na siłe" kontaktu ze środowiskiem z którym brał. "Terapia nie zaszkodzi, moge na nia chodzic dla lepszego samopoczucia żony, poradze sobie sam"
Dopóki osoba uzależniona( od prochów,alkoholu,itd) nie uświadomi sobie że chce z nałogiem zerwać DLA SIEBIE!, to żadna terapia nie da rezultatów, a wręcz może zaszkodzić. Twój maż musi SAM PRZED SOBA przyznać " jestem narkomanem" a następnie musi sam z siebie zadeklarować" muszę się leczyć" Co ja bym zrobiła na twoim miejscu? wyprowadziłabym się aby zapewnić synowi względnie spokojne warunki do życia, dlaczego względne? bo dziecko odczuwa brak rodzica, jeżeli jest bardzo małe lżej przejdzie ten stresujący moment. wyprowadzka nie jest równoznaczna z rozwodem, ale jest prawdziwym sygnałem ostrzegawczym, że jesteś zdecydowana na ostateczność. Życzę ci by twój maż zrozumiał że niszczy wszystko, siebie,ciebie,wasze wspólne życie i swoje zdrowie, i by jak najszybciej dostał rozum.

Witaj. Jestem żoną faceta po odwyku narkotykowym i alkoholowym. Jedna jedyna rada-ułóż sobie życie od nowa. 1 na 100 wychodzi z nałogu nawet po odwyku i już do niego nie wraca. 1!!!! Mój mąż wrócił do picia i po tym jak mu dałam szansę być z nami- córką, znów o tym zapomniał co stracić mógł. To walka z wiatrakami- nie do wygrania.....

Biedulko, szkoda mi Cię strasznie. Jak przypomnę sobie swoje dawne życie, wszystkie wylane łzy, prośby i groźby... Kochana Ty mu nie pomożesz. Chociaż byś świat do góry nogami odwróciła. On będzie za każdym razem jak go przyłapiesz płakał, że już nigdy nie weźmie. Odstawi przed Tobą takie przedstawienie jakiego w życiu nie widziałaś, a Ty go kochasz więc nie "pozwolisz" mu tak cierpieć. A to jest tylko dwu minutowa chęć poprawy (lub 10 zależy od długości "przedstawienia"). Jego celem jest uśpienie Twojej czujności. Zrobi wszystko byś myślała,że jest tak jak chciałaś, że już po wszystkim... On teraz uważa, że wcale nie jest uzależniony, że jeśli nie chce może nie brać, ale okłamuje sam siebie.
Mój mąż musiał zostać złapany przez policję, przejść przez 48 godz. odsiadki w areszcie,stracił dyscyplinarnie pracę a ja go zostawiłam. Dotknął dna. Miał od czego się odbić. Poszedł na odwyk na rok czasu.

Dopóki sam nie zechce się leczyć, nic mu nie pomoże. Nie miałam do czynienia z narkotykami, ale z alkoholem i owszem. To jest jak walka z wiatrkami, nie da się z tym wygrać, wyleczyć. Nawet jeśli uzależnienie ucichnie, to nie znika, tylko tkwi w uśpieniu, by w gorszym momencie życia uderzyć ponownie. Ratuj siebie i syna, zostaw męża i nie pozwól sobie na litość. Tylko jeśli w jego życiu nastąpi jakiś dramatyczny moment, który sprawi, że poczuje dno pod nogami, może nastąpić przełom, ale potem nadal tkwi w człowieku strach, że TO znowu się zacznie. Może zdążysz sobie ułożyć życie z innym człowiekiem, ale zapewniam Cię, że od życia z uzależnionym lepsza jest samotność.

Miałam do czynienia i z nałogiem narkotykowym, i alkoholowym.
Nie wiem co jest gorsze, chyba nawet nie można mówić w kategoriach "lepsze, czy gorsze". Nałóg to nałóg.
Pewne jest jedno- sama nic nie zdziałasz. Choćbyś nawet stanęła na rzęsach, to wszystko na nic, dopóki on sam nie będzie chciał czegoś z tym zrobić. Sprawdzanie, kontrolowanie, czy zabranianie też niczego nie zmienią. Po prostu będzie ostrożniejszy, bardziej czujny, jeszcze bardziej kłamliwy. I zawsze znajdzie sposób, żeby wziąć.

Mój ojciec jest alkoholikiem. Nie pije od prawie roku, ale nadal nim jest i już pozostanie.
Pił kiedy moja mama wychowywała moją straszą siostrę, pił kiedy była ze mną w ciąży, pił kiedy byłam małym dzieckiem, kiedy chodziłam do szkoły, kiedy zaczęłam spotykać się z chłopakami... Pił, kiedy zdałam na studia, kiedy zaczęłam pracę. Nie przestał, kiedy dostał pozew rozwodowy, kiedy każde z nas po kolei wyprowadzało się z domu. Potem pił jak został sam jak palec, pił kiedy stracił pracę, pił kiedy został dziadkiem...
Straszne to i smutne. Nigdy nie pogodziłam się z tym, że musiałyśmy ojca zostawić samego. Ciężko mi było zrozumieć, że nie da się pomóc komuś, kto tej pomocy nie chce...
Dzisiaj wiem, że to wszystko musiało się stać. Musiał dotknąć dna, żeby się od niego odbić...
Nie pije od roku, pracuje, wziął się w garść.
Ale ja się wciąż boję, że będzie dla mojej Madzi takim dziadkiem, jakim ojcem był dla mnie...

Życie z narkomanem czy alkocholikiem jest bardzo ciężkie.... Osobiscie każdemu radzę ewakuowac sie z takiego związku i szukac szczescie gdzies indziej. Wiem ze czasami jest to ciężkie do zrobioenia (dzieci, wspólne finanse) ale zroibienie tego odważnego kroku moze zapewnic nam lepsze jutro i oszczedzic mnóstwa przykrości.

witajcie
wracam do Was po kilkunastu miesiącach od tamtych wydarzeń by podzielic się tym co potem.. Wyprowadzka męża trwała ponad miesiąc, w tym czasie odwiedzał nas codzień i zadawał sobie duzo trudu, upiekł coś"nawet jadalnego", zasypał czerwonymi różami - zawsze miał gest_ ale to wszystko nie robiło na mnie wrażenia.
pewnego dnia, nie bez znaczenia- w walentynki_ nastapił przełom: dostałam list (nie pamiętam ani jednego zdania..)
pamietam że zapytałam go jak było na zajeciach naukowych na które cotydzien uczęszcza, "a nic, wiesz, nudy jak zawsze" i tu nie wiem z jakiego powodu siegnełam do jego torby, do zeszytu w którym robił notatki z zajec. Ostatni wpis. Data. Zamarłam.
w zeszycie była robocza wersja listu który przed chwilą otrzymałam, strone wczesniej, inny list, do tajemniczej Ż...
proponował w nim "mały romans w pracy"i obiecywał "w łózku spełnie każde Twe zyczenie", prosił "zamieszkajmy razem, twoja prosba bedzie dla mnie rozkazem"
wszystko utrzymane w lekkiej, rymowanej formie. Spytałam, co to, dlaczego? On"dla zabawy, napisałem to tylko dla siebie, zeby poprawic sobie humor, nie wysyłałem",ja:a kim jest ż, "koleżanka z pracy, słabo sie znamy, ona.. jest najładniejsza z  biura".

o żesz....
nagle dotarło do mnie że wyprowadzka -dla mnie jest samotnościa, cierpieniem, dla niego nowym życiem wolnoscia
już ma plan awaryjny na przyszłość
znowu cios, znowu w twarz, wymiękam