maz ma cukrzyce i "zalewa" ja piwem

Jeśli go nie kochasz, wasze małżeństwo nie istnieje, seksu brak, mąż nie interesuje się synem, a dziecko widzi, jak się kłócicie, to na co jeszcze czekasz?

Ty masz emocjonalną huśtawkę, a syn to co ma? Jakie wzorce wyniesie z domu?

Gdybyś nie miała dziecka, to mogłabyś np. próbować namówić męża na terapię. Bo takie uwstecznianie się pachnie mi depresją. Ale jest dziecko, które powinno mieć szczęśliwą mamę i szczęśliwego tatę. A skoro ojciec ma je gdzieś...

kochana ! mam podobne doświadczenia domowe. mój ojciec urodził się słaby genetycznie... po 30 miał uraz kręgosłupa. od tamtej pory zaczął pić... zaczęło się od kilku piw, potem już 9 dziennie... i tak codziennie. po kilku latach rozwalona totalnie wątroba - wirusowe zapalenie typu B. wiadomo musiał przejść na dietę, zazywać leki. trwało to rok czasu. po tym bardzo wyzdrowiał... więc znów zaczęło się picie... i znów kilka piw dziennie, potem 10, potem jakieś balsamiki, wódeczki... jak miałam 16 lat ojciec zachowawał się już jak psychol... w połączeniu z lekami zrobił się bardzo agresywny, rzucał się do nas z nożem... wykręcał ręcę, bił... ale mama zawsze mówiła : BRUDÓW SIĘ NIE WYNOSI  Z DOMU. chciałam nie raz dzwonić na policję a ona że nie... bo wstyd przed sąsiadami. postanowiła że zacznie nad nim sama pracować... postraszyła go rozwodem.... parenaście razy spali osobno... ojcu dało do myślenia... wziął się za siebie, mniej zaczął pić, mama stała się wręcz nietykalna, idealna. a ja jako jedynaczka obrywałam za wszystko wiecznie co by się nie zepsuło na mnie, krzyki na mnie, wyzwiska, znęcanie psychiczne. z nastolatki zaczęłąm się czuć jak baba 80 letnia co już chce umrzeć bo ma dosyć życia. łapały mnie różne depresje, szukałam towarzystwa co mnie będzie wieczorkami wyciągać z domu, zaczęło się picie, palenie, dyskoteki... mój raj bo odpoczywałam od ojca. tak sobie dotrwałam do 20... urwały się kontakty ze złym towarzystwem ... zaczęła się depresja bo co dalej... już nie mam nic co będzie dla mnie odskocznią od ojca. musiałam siedzieć w domu... i znów słyszałam krzyki ojca itp. w tym momencie ojciec potrafi wypic flaszkę i nie opić się.... ale alkohol mu zrył psychikę strasznie mi uprzykrza życie... pisałam nawet w innych watkach. matka go nie zostawi bo kocha.
morał taki : pomóż męzowi puki wcześnie... jeśli nie będzie chciał się zmienić zostaw go bo naprawdę szkoda waszego zdrowia i psychiki. ja mam teraz 21 lat i jakoś nie widzę radości w życiu. mam chłopaka i czekam na to aż się zaręczymy i stworzymy rodzinę... jest normalny ...przynajmniej normalniejszy jak ja. mam nadzieję że uciekniemy daleko od ojca.
nie dopuść tez do tego że podczas ratowania rodziny przeoczysz swoje dziecko. tak jak moja matka. o mnie zapomniała i doprowadziła ona że nienawidzę ojca robiła tak żeby między nimi dobrze się układało ale nic nie zrobiła zeby układało się między mną a ojcem.

alkohol wyjada mózg ... pijący jak dziecko - ciężko wytłumaczyć bo on i tak wie co dla niego dobre. nie zdaje sobie sprawy   że to kwestia kilku lat i znów mu coś się stanie jakaś choroba będzie. najgorsze co może być jak alkohol źle wpływa na psychikę wtedu odbija się na całej rodzienie nie da się żyć. aż wstyd przyznać ale ja czasami sie dziwię że nienormalnie to i ciężkie do uwierzenia że można żyć spokojnie i zwyczajnie. całe życie mam istny " burdel " .... nie wiem czy nauczę się żyć inaczej niż dotychczas... boję się że będę taka sama jak on... pić napewno nie będę bo mnie po 1 piwie juz odrzuca ... 3 piwa  a ja pijana. ale boję się że będę taka agresywana.
oby Twój syn nie miał takiego nastawienia jak ja i takich przeżyć. pocieszenie  że niektórzy mają gorzej gdy mają ojców czy matki menelów którzy wolą być bezdomni... niż żyć jak cywilizowani ludzie. dobrze że mój ojciec nie siedzi pod sklepem i pije, że nie sprowadza kolegów ... tyle plusu z tego wszystkiego