Co powinnam zrobic?

Slabo sie znalismy. Nawet nie zamienilismy slowa. Chodzilismy razem do szkoly. On zachowywal sie tak jakby cos do mnie czul. Byl typem flirciarza, nie wiedzialam czy traktuje mnie powaznie. Przyjaciolka mowila zebym sobie go odpuscila, ze nie zasluzyl na mnie. Staralam go ignorowac, nie bylo mi latwo. Ale on i tak nie zmienil stosunku do mnie. Patrzyl mi w oczy, celowo zblizal sie do mnie zeby mnie dotknac, bywal tam gdzie ja. Bylo wiele takich sytuacji. Zaczelam cos do niego czuc. Ukrywalam to. Bo caly czas bylam przekonana, ze sie mna bawi. To trwalo caly rok, z czasem bylam juz zmeczona cala ta sytuacja. Bo nie wiedzialam, czego on chce. Liczylam na to, ze moze sie do mnie odezwie, napisze, ze mi wszystko wyjasni. Niestety.
Minelo juz cztery lata a ja nadal czuje to samo. Wstydze sie tego, bo wiem, ze nie powinnam. Probowalam zapomniec, znalezc sobie inny ''obiekt westchnien". I rzeczywiscie przez pewien czas zapomnialam o calej sprawe, myslalam ze mi przeszlo. Gdy juz bylo lepiej...spotkalam go i wystarczy, ze na niego spojrzalam i wszystko wrocilo. Nie wiem czemu to jest tak silne. Gdy go widze cala sie trzese, a serce o malo, co mi nie wyskoczy. Przeciez to nienormalne...I czasem gdy sie spotkamy, a ostatnio zdarza sie to dosyc czesto, nie mozemy oderwac od siebie wzroku i mam wrazenie, ze on czuje to co ja, ale to niemozliwe. I jeszcze gorzej mnie to boli. Czasem staram sie udawac, ze go nie widze, nawet nie spojrze w jego strone, ale i tak czuje jego wzrok na sobie. Nie wiem juz co mam o tym myslec. Strasznie mnie to meczy. Boje sie mu powiedziec co czuje, pewnie sie osmiesze. A poza tym on ma dziewczyne. Jest sliczna, inteligenta. Kocha ja...tak mysle. Nie chce mu tego psuc. Co robic?
Wiem, ze to idiotyczny problem, ale nie radze sobie z tym.