nie mogę zasnąć jest mi smutno i zle-chłopak,brak ochoty z jego strony

Wiesz , ja wczoraj tz. dzisiaj siedziałam do 2.00 w nocy i ryczałam . Siedziałam w łazience , paliłam papierosa i ryczałam jak kretynka . Żyje z moim mężem trochę  dłużej niż ty z chłopakiem ale rozumiem wszystko co pisałaś to straszne uczucie .
Niby jesteśmy razem ale osobno , zero spontanicznej bliskości ,zero czułości oczywiście raz na jakiś czas w przypływie dobrego humoru . Ale czy tak powinno być ? Jak czuje się taka samotna to nie mogę nic robić , nic mi nie wychodzi chciałabym się położyć i tak leżeć bez przerwy w ciszy . Ja mam gorzej bo mam dwójkę dzieci i nie mogę tak po prostu wyjść choć coraz częściej  o tym myślę . Zawsze wydawało mi się że on w końcu zauważy że jest mi żle ,smutno co ty ,nie licz na to . Uważam , po tych  latach, że jak nie ma tego " czegość " co w związku jest najważniejsze  to zawsze będzie czegoś brakować . Wiem , że nie można mieć wszystkiego ale dlaczego pozbawiać sie tego co w życiu najważniejsze .
Bezpieczeństwa przy drugiej osobie ,miłości bycia razem tak naprawdę .

Witajcie.
   Weszłam tu dziś pierwszy raz. Od kiklu godzin czytam to forum i dochodząc do tego naiwnie brzmiącego tematu, uświadomiłam sobie, czemu tu jestem. Jestem w trakcie rozwodu. Moje małzeństwo trwało cztery lata. Cały związek 12 lat. Kochałam beznadziejnie mojego męża cały ten czas. Przechodziłam wszystko to samo co Wy przechodzicie. Byłam naiwnie zakochana. Wierzyłam w puste słowa" kocham cie, ale ..." Zawsze go tłumaczyłam... Teraz zostałam sama z dzieckiem, bez mieszkania i z kupą długów do spłacenia... i powiem wam dziewczyny:nie warto, NIE WARTO! Nie kochajcie beznadziejnie, nie tłumaczcie wygody swoich facetów, tym,że;on kocha, ale..
Poświęcicie najpiekniejsze lata dla takich i zostaniecie z reką w nocniku! Uciekajcie od tego puki czas. Są tacy, którzy potrafią kochać naprawdę.
                                        Pozdrawiam Mądrala po przejściach.

O w koncu ktos z problemem podobnym do mojego! u mnie jest prawie tak samo. Jestesmy ze soba ponad rok, mieszkamy pol roku, Jest identycznie., Jak jest dobrze, to jest, a jaksa klotnie to doslownie o wszystko, o kazda pierdole, kazdy kazdemu wypomina. Po takiej awanturze zazwyczaj tez spimy osobno, albo on podlodze albo ja. On szybko zasypia, a ja siedze i becze i zastanawiam sie czy to ma sens? ale zawsze mowie sobie, ze go kocham i nie potrafilabym bez niego zyc. I podobnie jak Ty jestem uziemniona w jego miejscu zamieszkania! nie oplaca mi sie wynajmowanie pokoju w miescie, w ktorym studiuje, bo za drogo by mnie wyszlo, a z mojego miasta rodzinengo nie mialabym dojazdow na studia. Takze siedze u niego, dojezdzam na studia, mam tam prace i co bym nie zrobila to bedzie chyba zle:( wyprowadzic sie nie moge, bo strace i prace i studia, a nie zarabiam tyle, zeby wynajac sobie pokoj. Rodzice jakby sie zreszta dowieidzieli o tym, to by mnie chyba zabili na miejscu, bo sa dosc surowi i zawsze gadaja "a nie mowilam/em" takze na nich nie mam co liczyc! nie mam tu nawet znajomych, zeby z kims pogadac tylko na forum sie zale, az mi siebie jest zal oczywicie sa tez dobre chwile, kiedy jestesmy niepokloceni i jest pieknie, idealnie, ale ich za wiele nie ma, w sumie to pol na pol hehe najgorze tez jest to, xze wlasnie remontujemy dom tzn jego rodzice przepisala na jego i jego brata domek jednorodzinny i wlasnie robimy z niego odrebne mieszkania, myna gorze, jego brat na dole. Sami remontuja ten dom, wiec on nawrt nie ma dla mnie czasu calymi dniami sie nie widizmy. Ja wiem, ze on to robi dla nas, ale kur** tez chce zeby zajal sie mna, a nie po 10h roboty przychodzi idzie spac. O seksie to ja nie wspimne, bo czuje sie tak jak Ty, brzydka i nieatrakcyjna. Mam kompleksy, czuje, ze go nie pociagam a jak juz jest seks ,to wydaje mi sie, ze robi to tylko dlatego by miec spokoj i takim oto sposbem jest kolejna klotnia:( ale to wszystko przez to, ze nie mamy czasu dla siebie przez remont a on mnie zapewnia, ze jak sie skonczy remont, to bedzie inaczej., Tylko jak w to uwirrzyc?:( kocham go i nie mgoe nic zrobic, co bym nie zrobila, to strace albo jedno, albo drugie albo wszystko takze trzymaj sie autorko!! i daj znac, jak sie u was sprawy tocza!!

I mam dokladsnie tak jak, ja tez mu mowie, że czuje, ze sie oddalamy, ale ja go nie pociagam, a on mowi, ze to nieprawda, ze mnie kocha, i one chce sie kochac tylko ja nie chce, bo ide spac tak oczywiscie tylko, ze jak on przychodzi do pokokoju po 21, gdzie wczesniej caly dzien sie nie widzimy, to wlacza komputer, tv albo robo cokowiek zeby tylko sie do mnie nie dobierac i zebym tylko ja tego nie robila!! to dla mnie to nie ejst normalne. Przez to moja samoocena jest taka, ze szkoda gadac, chyba nizszej miec nie mozna i ona mowi, ze to ja nie chce sie kochac? a jak ja zaczynam cos robic, to jego to w ogole nie rusza, ani drgnie:( wiec moze mamy tego samego faceta?? bo ja to juz mialam takie mysli, ze moze on ma na boku jakas, bo kiedys tyle co kochalismy sie to masakra, a teraz raz na 3 tyg to jakis cud i to jeszcze z musu. Nie kreci go to, ze lezalabym nago czy ubralabym sie w seksi bielizne. No zobaczymy co bedzie na sylwestra a ze znajmomymi to on sam chodzi na piwo, a ja siedze w domu i zamulam albo placze, bo nie mam tu nikogo, a on co chwile gdzies chodzi

Jezeli juz po pol roku wspolnego mieszkania sa tak czeste klotnie, brak porozumienia i "ozieblosc", to ja nie wiem, czy jest sens jeszcze do dalej ciagnac. Bylby, gdyby on rowniez chcial cos naprawic, popracowac nad Waszym swiazkiem. Tobie jest jeszcze latwiej, bo trzyma Cie w tym miejscu zamiedzkania jedynie praca i studia (moze udaloby sie wynajac jakas stancje albo zamieszkac w akademiku?), a nie rodzina i dzieci. Nie w kazdym zwiazku zawsze jest rozowo, zdarzaja sie lepsze i gorsze dni, ale trwajace przez miesiace.

Mika09, a moze lepiej byloby ustalic jakies zasady dotyczace konfliktow? Np. taka, ze jesli jestescie zdenerwowani, to zamiast sie klocic, zajmijcie sie przez np. pol godziny swoimi sprawami, ochloncie i dopiero potem rozmawiajcie o przedmiocie klotni.

Zabawne, wlasnie uswiadomilam sobie, ze juz w tylu zwiazkach bylam, a jeszcze nigdy nie poklocilam sie z zadnym ze swoich partnerow...

Oby i tego Wam jak najszczerzej zycze .

A jak ja to robie, ze sie nie wsciekam o pierdoly? Po prostu nie jestem malostkowa. Nie przeszkadza mi nie opuszczona klapa w lazience czy fakt, ze mezczyzna zamiast chleba pelnoziarnistego znowu kupil zwykly. Zazwyczja obracam to w zart.

Klasyczne problemy, macie dziewczyny, klasyczne

Po pierwsze! Tworzymy WLASNE życie i własne sprawy. Musicie się czymś zająć, bo siedzenie w domu i czekanie, że partner łaskawie będzie nas zabawiał prowadzi do katastrofy. Każde z Was mieszkało samo dłużej niż mieszkacie razem. Każdy człowiek potrzebuje oddechu i czasu dla siebie, bo jeśli go nie dostanie to tworzą się awantury.
Więc! Znajdujecie sobie jakieś zajęcie, hobby, kursy tańca/językowe itp. Macie zająć się własnym wyglądem i znaleźć sobie rozrywkę. Kiedy Wy zaczniecie wychodzić z domu i zajmować się sobą to Wasi partnerzy najpierw złapią oddech, a potem się najnormalniej w świecie za wami stęsknią i wróci bliskość, gwarantowane. Ale nie możecie zaprzestać zajęć zaraz po pierwszym przytuleniu! W ogóle nie mozecie ich zaprzestać. I prestańcie się kłócic o byle głupoty, bo to jest czyste wyzywanie się na sobie za to że Wam się nudzi.

No pewnie, że mam rację! Wiem co mówię, działa jak nigdy choć wydaje się tak glupie i nieskuteczne, że głowa mała Także do roboty, dziewuchy!! Poza tym czy to nie przyjemniej iść sobie potańczyc czy na basen, rozładować emocje całego dnia na przyjemnych czynnościach, niż wyżywac się na chlopaku?

hej!
nigdy nie sadziłam ze napisze coś o związku na jakimś forum. NIGDY-nie mów nigdy. Jest po 2 w nocy. Oczy mam spuchnięte (od płaczu) ale jednak dalej jak 5 zloty bo spać się nie chce. milion myśli w głowie.pisząc tu jest mi nawet łatwiej...przeczytałam parę tych postów i powiem Wam ze w pewnym momencie już nie płakałam przez to w jakiej sytuacji ja jestem ale przez to ze jest NAS tak wiele. Łatwo powiedzieć: on nie jest tego wart, nie rycz przez faceta. Nalezę do wrażliwych osób o romantycznej duszy. Moj w ogolę nie jest romantykiem. Jest bardzo praktyczny. Najlepsze jest to ze dużo i często  mowie mu o swoich potrzebach, oczekiwaniach. Daje jasne wskazówki. On tego  nie wykorzystuje. Przez ostatni czas tj gdzieś ok miesiąc może 2 jest pochłonięty gra komputerowa. Jestem na tyle tolerancyjna ze zwrócę mu uwagę ale nie obrażam się o to...często zażartuje ze jest nałogowcem itp (chociaż to już prawda!) Wiem ze nie można mieć wszystkiego, nie ma ideału dlatego jestem cierpliwa i wyrozumiała. zawsze go usprawiedliwiam. Tez się kłócimy. Za każdym razem kiedy to robimy mowie sobie w duszy: dość! nie chce już z nim być ! Jednak kiedy on zaczyna się do mnie uśmiechać i być dla mnie dobry wymiękam. Nie potrafię nawet tego gniewu utrzymać przez 5 minut patrząc i słuchając jego. Po tym wszystkim większość takich sytuacji u mnie się zapamiętuje i to się gromadzi...momentami myślę ze to jest ten moment gdy wybuchnę z tym wszystkim na niego. U nas nie ma wypominania.Jeśli się pożremy to o coś aktualnego. Teraz siedząc tutaj czuje się właśnie samotna. w dzień dodałam jeszcze na jego stronie zdjęcie z napisem: "dobrze mieć kogoś z kim można o wszystkim porozmawiać" bo było milo..a na wieczór się schrzaniło i nawet tak naprawdę nie wiem o co dokładnie dla mnie to jest strata czasu, nerwów i sil. Po prostu od słowa do słowa.. awantura gotowa. On ma na tyle dobrze ze potrafi pójść normalnie z tym spać a ja nie. Sadzi ze i tak się pogodzimy. I pewnie tak będzie tylko czemu dopuszcza do tego żebym ja przez cala noc myślała ze czy on jest mnie wart. Czy ja zasłużyłam na takie traktowanie. Nic mu złego nie zrobiłam a on musiał po prostu ten wieczór zniszczyć. Wiecie sprawa tego typu jest taka ze u nas mamy dla siebie czas, jesteśmy ze sobą ponad rok, nie brakuje nam czułych gestów i slow.Ja nigdy nie byłam tak traktowana.. czuje się zlekceważona. I tak samo jak wy stałam się zakompleksiona bo rzadko słyszę żeby mój powiedział coś miłego na temat mojej osoby.Nie powinnam (ale jednak samo to przychodzi!) go porównywać do moich ex. Zawsze byłam oczkiem w głowie..przy nim tego nie czuje..nie wiem co mam robić. pogubiłam się chyba w uczuciach. to nie jest 1 noc i na pewno nie ostatnia. Dodam jeszcze ze on wie ze mi minie ta złość na niego i to wykorzystuje;/ Nie potrafię sobie z tym poradzić. Na ten moment mogłabym go nazwać zwyczajnym dupkiem który nie docenia tego co ma.