Dorosła córka porzuciła rodzinę.

Czytałam gdzieś, że rodzic ma prawo oczekiwać od dziecka pomocy i kontaktu - niestety chodzi tu o osoby starsze, które mogą domagać się by dziecko zajęło się nimi na starość, więc nie jest to sytuacja nawet podobna. Jednak nie wierzę, by nie było jakiejś możliwości interweniowania w tej sprawie, sprawie finansów oczywiście. Gdzieś z pewnością są jakieś normy, regulujące ile dziecko może w takiej sytuacji oczekiwać.
Jednak co do całej sytuacji - jest dorosła i może robić to co uważa za słuszne. Nie mam dzieci i jest mi trudno wyobrazić sobie co można czuć w takiej sytuacji, kiedy widzi się, że dziecko popełnia błędy. Ale ma do tego prawo i skoro do tej pory ojciec nie miał wpływu na córkę, to wątpię by teraz mu się udało ją doprowadzić do pionu.
Przychodzi mi do głowy pytanie, skąd ona czerpie takie dobre rady, że może pozwać ojca, domagać się pieniędzy itp... No i jeszcze pozostaje jedna kwestia: skoro domaga się pieniędzy od ojca - opiekuna prawnego, to chyba ojciec może domagać się by córka mieszkała w jego gospodarstwie domowym. No i zastanawiam się jak wygląda relacja prawna z wujkiem. Opiekunem jest ojciec, więc na jakiej podstawie córka przebywa u wujka? Mówimy o dziecku pełnoletnim ale studiującym, więc obowiązek finansowania jest, ale pytanie czy dziecko nie powinno pozostawać w tym samym gospodarstwie domowym... Nie wiem jak to jest formalnie niestety.

Pliiiissss nie jestem znawcą, więc na mnie nie najeżdżaj. Pisałam o tym, co domniemuję jako możliwe, że może jest szansa o coś się zaczepić, czegoś poszukać.
Napisałam, że jest dorosła, tylko skoro ona jest dorosła i wyprowadziła się - więc chyba założyła, nawet w teorii, własne gospodarstwo domowe, to z jakiej racji ojciec ma jej dawać kasę?
Wiele zależy od trybu studiów. Jeśli są zaoczne, to jest bardzo duża szansa na to, że zasadność alimentów byłaby podważona. A druga rzecz istotna to to, że na własną odpowiedzialność postanowiła się wyprowadzić.

A ja właśnie czytałam na jednym z forów prawnych, że właśnie jest kilka wyjątków, które mogą podważać konieczność płacenia alimentów.

Masz rację, że tu chodzi o szacunek. Dziwne to jest jakieś... i jeszcze to, że brat Twojego męża zajmuje takie a nie inne stanowisko.

Ja się tej 19tce nie dziwię, matka jeszcze dobrze w grobie nie ostygła a tatuś miał już następną panią. na jej miejscu zrobiłabym dokładnie to samo. Ludzie po psie dłużej rozpaczają niż Twój partner po żonie, z którą przeżył co najmniej 20 lat(skoro mieli 19letnią córkę). Zakochanie "na zabój" zakochaniem ale naprawdę nie można była uszanować uczuć dzieci i poczekać chociaż rok ze ślubem i wspólnym zamieszkaniem?
Nic dziwnego, że z drugą córką macie kłopoty, skoro ojciec nie wspierał dzieci rozpaczających po matce tylko zajmował się już nową partnerką. Ciężko będzie to odkręcić.

Nie wsciekaj się niunieczka, tylko pomyśl i uszanuj wolę dorosłej córki męża. Może córka  nie może zrozumieć ojca. Może związek Twojego męża ze zmarłą zoną był już martwy od długiego czasu i to tłumaczy jego gotowość na nową miłość zaledwie trzy miesiące po pogrzebie, ale dla córki to  byla tragedia! Zmarła jej matka, a ojciec szybko ułozył sobie zycie z młodą kobietą. Spójrz na to oczami jego córki. Myślę, ze dla dziewczyny to była trauma, pod której wpływem zerwała z Wami kontakty. Jest dorosła i może robic co chce. A obowiązkiem ojca jest jej alimentowanie do momentu gdy skonczy studia, bez względu na to czy się kontaktują, czy nie. Może gdy upłynie troche czasu, emocje trochę opadną, a córka męża dojrzeje, będzie mozna odbudować rodzinne związki. Na razie trzeba się pogodzić z rzeczywistością. Twój mąż bardzo to wszystko przeżywa więc wspieraj go i podpowiedz, żeby mimo tego, że córka zerwała kontakty starał się dawac jej dowody pamięci i troski o nią. Niech pisze do niej listy, nawet gdy ona na nie nie będzie odpowiadać. Niech to nie będą tylko alimenty.

Prosisz i masz.

Młoda, 30-letnia kobieta poślubia 50-letniego wdowca z dwójką dzieci, z których jedno jest zaledwie 11 lat młodsze od tejże kobiety. Ślub odbył się 3 miesiące po śmierci pierwszej żony. Starsza córka, w okresie buntu, przenosi się do stryja, nie chce utrzymywać kontaktów z ojcem i jego nową żoną, ale przyjmuje alimenty od ojca.

Tyle faktów. Reszta to Twoja ocena.

Przeczytałam dokładnie wszystko to, co napisałaś. I...
stwierdzam, że z Twoich postów wyziera spora dawka złości, zniecierpliwienia, pogardy, lekceważenia. I do pasierbicy, i do szwagra, i do niektórych osób z forum. Powód? Inne zdanie od Twojego. Mnie też się dostanie, ale trudno. Gwoli wyjaśnienia, by nie było niepotrzebnych przytyków, mam pojęcie o miłości. Mam pojęcie w różnych kolorach, również w zielonym.

Rozumiem, że dla Ciebie ślub i małżeństwo jest ważnym wydarzeniem. Szczęśliwym. Chciałabyś, tak przypuszczam, by inni wokół Ciebie to Twoje zdanie podzielali. A tu pech. Nie wszyscy czują i myślą tak samo, i to samo. Dla niektórych ten czas jest czasem żałoby, czasem smutnym, czasem rozpaczy. Niektórzy nie rozumieją, jak można zaledwie trzy miesiące po pogrzebie żony stawać na ślubnym kobiercu. I nie chodzi tutaj o zaściankowość, brak tolerancji, bycie płytkim. To byłoby zbyt proste. Dla niektórych patrzenie na szczęście bliskiej osoby, w momencie, gdy oni przeżywają tragedię, jest zbyt trudnym do dźwignięcia. Wolą się odciąć i nie uczestniczyć w tej radości. Jak się cieszyć mając łzy w oczach i ściśnięte gardło? Jak się cieszyć, gdy przed chwilą pożegnało się najukochańszą osobę?

I tego ani Ty, ani Twój mąż nie zrozumieliście. Gdybyś choć trochę popatrzyła na rzeczywistość przytomnym wzrokiem, to stwierdziłabyś, że pyskowanie najstarszej Twej pasierbicy jest typowym zachowaniem w okresie buntu (norma rozwojowa dla tego wieku) i przeżywania rozpaczy. Jeśli chcesz pomóc w nawiązaniu, choćby poprawnych, relacji między Twym mężem a jego pierworodną córką, to wczuj się w jej sytuację. Nie oskarżaj. Poczuj. Tym bardziej, że młodsza pasierbica przeżywa to samo, tylko tłumi to w sobie.

***
Znasz tylko wersję swego męża dotyczącą przyczyn konfliktu między nim a córką. Jej wersja, przypuszczam, jest inna. Nie jest to dowodem, że którekolwiek z nich nie ma racji lub kłamie. Każdy ma swoją wersję, a prawda leży pośrodku.

***
Paradoksalnie, im bardziej oschłą, im bardzie raniącą, im bardziej "niegrzeczną" jest Twoja pasierbica, tym bardziej potrzebuje przytulenia, wsparcia, zrozumienia, miłości i czułości. Te jej zachowania stanowią szczelny pancerz chroniący ją przed żalem, smutkiem bólem. To maska.

Witam ponownie i dziękuję,ze zainteresowaliście się moim wątkiem i za wszystkie odpowiedzi.Nie wiem tylko dlaczego twierdzicie ,że mój mąż 3 miesiące po śmierci żony się ożenił.Po trzech miesiącach się poznaliśmy,a po półtora roku był ślub.Rzeczywiście jego pierwsze małżeństwo było porażką i od dawna nie było między nimi uczucia.Wiem to od męża ,a nawet od jego starszej córki[sama mi powiedziała,że u jej matki zawsze na pierwszym miejscu była praca,a rodzice się bardzo często kłócili].Wiem też,że ciężko  było dzieciom gdy po pół roku znajomości zamieszkaliśmy razem,ale tak na prawdę nie mieliśmy innego wyjścia,gdyż ciężko pogodzić prowadzenie sklepu,z obowiązkami domowymi,które mąż musiał wykonywać wszystko sam bo osiemnastoletnia córka w niczym kompletnie mu nie pomagała,gdzie trzeba się zająć młodszym dzieckiem ,a mieć jeszcze czas dla siebie,i spotykać się z kochana osobą.Nie byliśmy w stanie tego wszystkiego pogodzić i wybraliśmy naszym zdaniem mniejsze zło.Czy lepiej zostawiać dzieci same kiedy chcieliśmy się spotkać?bo chyba do tego to ma każdy prawo?woleliśmy być wszyscy razem.Widzę teraz ,że na takim forum ciężko opowiedzieć całą historię bo tylko wtedy każdy mógłby się obiektywnie wypowiedzieć.Tych niedobrych sytuacji było bardzo wiele ,a ja nie jestem w stanie tego wszystkiego opowiedzieć bo by to zajęło dużo czasu.Rozumiem,że córka męża może mieć żal do niego o ten ślub,ale że nawet własną siostrę porzuciła? z młodszą córką mamy zwyczajne problemy jak z każdą nastolatką,Tak naprawdę mamy dobry kontakt,choćby to ,że mówi do mnie "mamo"po prostu ja do tej pory nie miałam styczności z nastolatkami i ich humorami dlatego chciałam się poradzić kogoś bardziej doświadczonego.Ktoś napisał,że mam dużo żalu,tak mam żal ,,że tak potraktowali mojego męża i jak by nie było moją córkę ,a to wcale nie znaczy ,że nie chciałabym żeby te stosunki były normalne.Niestety córka męża swoim zachowaniem ,a również tym co powiedziała za bardzo go upokorzyła i poniżyła,żeby on mógł pierwszy naprawiać te stosunki[choćby to: powiedziała,że jak mój mąż zdechnie to ona chociaż pieniądze po nim dostanie,że matce nigdy nie pomagała to teraz tym bardziej nie będzie pomagać,że w d.... ma stosunki z siostrą i wiele innych rzeczy]Wiem ,ze na podstawie tych paru faktów ciężko obiektywnie ocenić sytuację.

Widzisz niuneczka ja ciągle czuję jakiś niedosyt.
Ja rozumiem, że ona dała Wam  popalić, ale jestem zdania, że nic się nie dzieje bez przyczyny. Nie wiem, może Twój mąż kompletnie zaniedbywał relacje z córką i nawet nie postarał się z siebie wykrzesać odrobiny zainteresowania dla córki w obliczu śmierci jej matki.

Być może śmierć matki była kroplą, która przelała czarę.

Tak sobie myślę, że Ty to się przejmujesz tą sytuacją, a Twój mąż olał sprawę. (Jak coś to mnie popraw.) To jest jego córka i powinien zrobić wszystko aby naprawić tą sytuację. Nie tylko dla siebie, ale również dla młodszej córki. Powinien schować dumę do kieszeni i pojechać do niej. Niedługo są święta, jak on usiądzie do wigilijnego stołu? Nie rusza go, to, że starsza córka będzie je spędzać bez najbliższej rodziny?

Spróbuj mu przemówić do rozsądku, że tak nie można. Każdy z Was się wycierpiał więc po co dłużej ciągnąć te pasmo nieszczęść?
Ja wiem, że słowa, które padły z ust jego córki, go zabolały, bo przypuszczam, że chyba miały one zaboleć..córka chciała aby on poczuł taki sam ból, jaki ona odczuwa. Nie myślała o tym, tak na serio, tylko skupiła się na tym, aby go zabolało.

A może Ty spróbuj coś z tym zrobić?

kaisa_malene przeczytaj uważniej powyższy post niuneczki.

No i właśnie swój pierwszy post napisałam taki a nie inny ze względu na bardzo jednostronne potraktowanie tematu. Zdania nie zmieniłam, co więcej ostatni post autorki wątku potwierdził moje spostrzeżenia.
Nigdy nie ma tak, że jedna strona jest cudna, biała, nieskazitelna, bez wad, a druga - mroczna, czarna, zła, mająca wyłącznie same wady. Wierzę w dobre intencje męża autorki, wierzę, że chciał dobrze, ale... .
Stąd moje uwagi o wzięciu pod uwagę zdania córki.

Zgadzam się z jednym.
Ani ojciec, ani jego córka nie przejawiają żadnych chęci naprawienia wzajemnych relacji. Być może czekają na ruch tej drugiej osoby. Tylko jak tu się ruszyć, gdy oboje czują się pokrzywdzeni, niezrozumiani, upokorzeni, etc.?

***
Ach, te literówki.

Nie wiem czy to jest odpowiednie podejście do sytuacji... Bez względu na to, którą byłabym stroną nigdy nie chciałabym udawać. Poza tym przecież autorka nie mówi o jakiejś winie dziewczyny, a tu ciągle jest jakieś szukanie win, dociekanie. Bez urazy, ale powtarzanie mniej czy bardziej trafnego stwierdzenia o winie dwóch stron to tak naprawdę dla mnie jest próba budowania trochę sztucznego obiektywizmu. Wiem, że w wielu sprawach tak jest, ale przecież nie powiecie, że tak jest zawsze.
Autorka przedstawiła sporo by dowieźć troski ojca. Oczywiście można stwierdzić, że widocznie źle wychował swoją córkę. Ale wątpię, by byli rodzice, którzy nigdy w jakiejś sytuacji nie zastanawiali się przerażeni, czy aby ich dzieci zostały dobrze przez nich wychowane.

Niestety, sądzę, że są momenty, w których jest trudno dojść do porozumienia, i są też momenty, w których drogę do niego przymyka się tak ciasno, że przez szparę nie przechodzi światło. Uważam, że tak rodzic, jak i dziecko zasługuje na szacunek. Biorę tu jednak stronę ojca, bo nie wiem naprawdę jak musiałby zawinić, by dziecko dla pieniędzy podało go do sądu, życząc zdechnięcia. Zawsze można powiedzieć, w stosunku do każdego człowieka, który robi coś źle, że został źle wychowany, i że wina leży po stronie rodzica. Ale nie można zapominać, że człowieka kształtuje wiele innych osób, czynników, przeżyć. A i tak, bez względu na to, człowiek wyposażony jest we własne kompetencje umysłowe i sam ocenia rzeczywistość. Tak jak dziecko nie musi być podatne na postawy wychowawcze rodziców.

Dla mnie ważnym argumentem jest tu właśnie to, że pasierbica porzuciła także swoją siostrę. Dlatego tu nie chodzi o rozpatrywanie kto winien. Dla mnie jest to dziwne, że dziewczyna, 19-letnia, mniemam całkiem myśląca, ma gdzieś swoją siostrę. I to już dla mnie świadczy o tym, że ona wszystko i wszystkich olała. Po prostu z własnego widzimisię ma ich gdzieś.

witajcie dziewczyny mam ten sam problem ale to oddzielna bajka pewnie napisze wlasną historię.Byłam trochę w Niemczech,tam ludzie mają inne podejście do rodziny ,bardziej pragmatyczne .Jest tam wiele rodzin które wychowały dzieci i żyją zupełnie szczęśliwie bez nich u nas tak nie jest my Polacy niańczymy dzieci do 60. roku życia.Mam 46 lat a dziś mój ojciec pytał mnie o moją pracę dokładnie tak jak pytał 30 lat temu ,,byłaś grzeczna,,Jesteś młodą mężatką skup się na sobie mężu i jego córce która mieszka z wami może będziecie mieć wspólne dziecko kto wie .nie matkuj mężowi to jego córka jeśli się na nią obraził i ma żal to pewnie słusznie.Jakoś sobie z tym radzi to nie twój problem. Jego obowiązek się zakończył wychował córkę najlepiej jak potrafił i koniec.Ja myślę że powinnaś dać sobie spokój z zabieganiem o względy starszej córki.Nie kocha ojca nie lubi ciebie ma prawo czy wszyscy muszą was lubić?Mam dosyć tego kraju i podejścia do dzieci doszukiwania się traumy we wszystkim co dotyczy dzieci .A dorośli nie mają żadnej traumy i muszą niańczyć nawet dorosłe dzieci.Gdyby była ta twoja starsza pasierbica dobrą osobą to cieszyłaby się że ojciec nie został sam że ma ciebie jedzcie na wczasy do Egiptu z młodszą córką i żyjcie waszą małą rodzinką za rok ,dwa i młodsza pójdzie w świat.Może niepotrzebnie czujesz się winna i chciałabyś ,,dać,,mężowi uczucia córki ale nie musisz tego robić daj mu swoje uczucia i to mu do szczęścia wystarczy

Na forum staramy się pisać poprawną polszczyzną. Pisz staranniej i korzystaj ze słownika. Bardzo Cię proszę także o stosowanie znaków interpunkcyjnych - ciężko czyta się tekst niezawierający przecinków.
Anemonne

Witaj Niunieczka

Chciałam tylko napisać że bardzo współczuję twojemu mężowi,zaden rodzic nie chciał by usłyszec od swojego dziecka że jak zdechnie to    cos tam....Moim zdaniem ta dziewczyna jest strasznie rozkapryszona i samolubna,dziewczyna ma 20 lat a mózg 5 latki-dosłownie.