Co zrobić?

Hej. Nie wiem, czy podobny wątek gdzieś już był(wątpię w to..), tak czy inaczej - nie znalazłam. Jeśli jest to przepraszam za zaśmiecanie.
Chodzi o to, że.. Jakby zacząć.. Miałam przyjaciela. Był dla mnie podporą, ze wszystkiego mu się zwierzałam, nie osądzał, pomagał zawsze, w najbardziej skomplikowanych sytuacjach.. Był dla mnie przyjacielem. Ale stało się. On mnie kochał. Mówił mi to, ale nie chciał mnie zmuszać do niczego, po prostu chciał żebym była szczęśliwa. Doceniałam to, nigdy kogoś takiego nie poznałam, pokochałam go. Bardzo mocno. Kocham nadal.. Mimo, że tyle czasu już minęło. To jest tak, że ja wiedziałam, że zasługuje na wszystko co najlepsze, że kobieta, która z nim będzie - będzie miała jak w niebie. Po prostu ja cierpię na depresję, mam trochę problemów w domu i często się to na mnie cholernie odbija, ja odbijałam to na nim. Często "robiłam go w konia", traktowałam jak kogoś najgorszego, urywałam kontakt na jakiś czas.. Nie wiem co ze mną jest. Po prostu świadomie go odpychałam, z jednej strony chciałam go mieć dla siebie, ale druga strona była silniejsza, która mówiła mi, że mimo, że wszystko we mnie akceptuje(a znaliśmy się jak łyse konie - dosłownie) będę go raniła, która mówiła mi, że chyba nie jestem gotowa na prawdziwy, dojrzały związek, po prostu bałam się tego, bałam się zaangażowania, nie wiem.. samej miłości. Widząc co dzieję się wokół mnie, w moim domu, jakieś takie chore myśli sobie wyrobiłam. W końcu poznałam jednego chłopaka, nic wielkiego do niego nie czułam, wyrobiłam sobie tylko w głowie, że to "właśnie to", coś pięknego, mogłam się tym przykryć, a Kamila odepchnąć, że niby nie mogę się z nim kumplować, bo on mnie kocha, a ja mam chłopaka.. Mimo to, gdy coś się działo był dla mnie. Jak gdyby nigdy nic, on zawsze był dla. Nie będę pisała tu wszystkich komplikacji jakie wynikły ze "związku" z tym chłopakiem, ale mój "przyjaciel" pomógł mi w tym bardzo. Potem spotykaliśmy się, widziałam, że swoje uczucia do mnie "wyciąga" coraz bardziej na wierzch. Nie wiedziałam co robić, "spanikowałam", zaczęłam się z nim kłócić, w tamtym właśnie czasie poznał dziewczynę w swojej szkole.. My, a raczej ja urwałam z nim kontakt "ostatecznie", było to pod koniec października tamtego roku. Zaraz po tym zerwałam z "moim chłopakiem". Przez ten czas zmieniłam się, rozmyślałam o nim czasami rzadziej, czasami częściej, moje uczucie nie wygasło. Przywróciłam sobie gg, był tam jego numer.. Przez parę tygodni tylko wchodziłam i patrzyłam jak jest dostępny, jak zmienia opisy(z tamtą dziewczyną, którą poznał w szkole jest już ponad rok..).. Wczoraj odważyłam się i napisałam do niego, byłam na 80% pewna, że nie odpisze. W końcu ponad rok temu urwałam z nim bez słowa kontakt.. I rozmawiał ze mną. Jak gdyby nigdy nic, jeszcze doradził w jednej sprawie. A mi się serce kraja, że on zawsze jest dla mnie taki dobry!! Tyle razy go skrzywdziłam, odrzuciłam, a on mimo to.. a przecież nawet nie wie o moich uczuciach, dlaczego to robiłam.. Nie mogę nawet mówić, że bałam się cierpienia, tak jak to widzę wokół siebie, bo przecież po tym co jemu robiłam widzę, że z jego strony nigdy nic nieprzyjemnego mnie nie spotkało, nigdy nie robił mi wyrzutów. Bałam się.. szczęścia? To jest cholernie głupie. A może nie, może widząc co dzieje się w moim domu, z moją mamą, boję się jako jedyna być w domu szczęśliwą? Cholerstwo, sama siebie nie potrafię rozgryźć, oprócz tego, że na prawdę chciałabym być z nim.. Ale nie mogę mu teraz motać w głowie, widzę, że spotkał dziewczynę, która go nie rani, z którą już tyle czasu jest szczęśliwy. Nie mogę się teraz w to mieszać, gdybym to zrobiła nie byłabym człowiekiem, tylko jakimś potworem! Mimo, że myślę, że się zmieniłam, że wiem czego chcę, to kto wie, czy znowu się nie zmienię, czy jeśli znów zbliżymy się do siebie, po raz kolejny go nie odepchnę? Chcę jego szczęścia, a widzę, że je ma.. Nie wiem nawet czemu wczoraj napisałam, myślę, że wolę go kochać skrycie, ale mieć jakikolwiek kontakt, niż nie mieć w ogóle. Ale czy tym wszystkiego nie popsuję? Czy dam tak radę? Czy nie skrzywdzę go znowu? Sama na siebie jestem zła, ale chyba nie potrafię inaczej.