"Kobieta kochajaca za bardzo" jak sobie z tym poradzic??? :(

jest juz taki watek. zajrzyj do Grupa Wsparcia Kobiet kochajacych za bardzo.

Witaj Aniu
Byłam w podobnym związku, krótko bo krótko, ale byłam i rozumiem o co Ci chodzi. Najlepsze z tego wszystkiego jest to, że gdybyś tego faceta kiedykolwiek zapytała, czy w ogóle ze mną był, wzruszyłby ramionami i wybuchnął śmiechem. Uważał mnie za rzecz, sprawdzał, nie mogłam się z nikim spotykać, bo ciężka obraza była zaraz. Ręki na mnie nie podniósł, dręczył raczej psychicznie, ale wystarczyło. Trzymałam się go jak rzep, byłam krótko po rozwodzie, chorobliwie bałam się samotności i tego, że mnie znowu ktoś porzuci. No więc zamykałam oczy na jego zachowanie, wierząc durnowato, że robi to, uwaga, z miłości do mnie. Dzisiaj jak patrzę wstecz, to Bogu dziękuję, że znalazłam w sobie siłę, aby poszukać kogoś innego. Tak właśnie zrobiłam...Na siłę zaczęłam spotykać się z innymi, wychodzić, korespondować z ludźmi w internecie itp itp. W którymś momencie zobojętniał mi na tyle, że mogłam to robić bez wyrzutów sumienia, że go zdradzam. Kiedy on zobaczył,że urosłam w siłę, nie jest już moim pępkiem świata i widzę innych wokół mnie, stracił zainteresowanie. Jak go kiedyś spotkałam na ulicy to udał, że mnie nie zna.
Dziś, kiedy go wspominam, to myślę (chociaż mieliśmy i dobre chwile), że bycie z nim to był jeden wielki błąd i tylko litościwa opatrzność sprawiła ( ponoć opatrzność nad głupimi czuwa;)), że nie zrobił mi większej krzywdy. Ty zrobisz oczywiście jak zechcesz, ale pamiętaj, że na jednym facecie świat się nie kończy i gdybyś nawet miała być sama, to będzie to lepsze od sytuacji w której się znajdujesz obecnie.Naprawdę chcesz być z facetem, który Cię sprawdza, dręczy psychicznie a może nawet i bije? Przecież tak naprawdę jesteś sama, bo on nie jest dla Ciebie partnerem, traktuje Cię jak rzecz, jak własność i co gorsza uważa, że mu się tak należy. Daj sobie proszę szansę, na pewno znajdziesz dobrego,mądrego i wyrozumiałego partnera. Tak, tak, wiem, że uważasz to za banał, co tej w chwili piszę, ale uwierz, to prawda. Na własnej skórze przetestowałam. Kiedy odszedł ode mnie mąż, walnął mi się świat, zostałam sama w obcym  mieście, nie pracowałam, nie miałam znajomych, bo znajomi byli jego i też myślałam, że do końca życia zostanę sama. Pokonałam długą drogę, ale mam dobrego, kochającego partnera, który mnie wspiera. Pewnie, że mamy problemy, każdy je ma, ale dałam jemu i sobie szansę. Opłaciło się. Żyję.
Pytasz jak sobie z tym poradzić. Przede wszystkim podejmij jedną, konsekwentną decyzję i trzymaj się jej, cokolwiek by się nie działo. Wszystko co zrobisz, niech będzie efektem raz podjętej, stanowczej decyzji. Na pewno dasz radę. On sobie poradzi bez Ciebie, nie bój się. Pamiętaj, że to TY decydujesz, to Twoje życie i masz nad nim władzę:))
Życzę wytrwałości i powodzenia:)))

Kochana, to jest sposób na to, żeby Cię utrzymać przy sobie. On dobrze wie, co na Ciebie podziała, więc dokładnie się tak zachowuje. I co znaczy świruje, kiedy próbujesz odejść? Krzyczy? Próbuje szantażu..? Pamiętaj, że to jest człowiek dorosły i odpowiada w pełni za swoje czyny. Jeżeli nie potrafi lub zachowuje się nieracjonalnie, to znaczy że ma problem. No i zobacz, jak odeszłaś, to poznałaś kogoś, znaleźli się inni, samotność trwała krótko. Tak więc widzisz sama, nie on jeden jest na świecie. Rozumiem, że tak naprawdę jesteś przy nim, bo go kochasz, ale zastanów się, co Tobie to daje. Jesteś szczęśliwa? Czy, to że go kochasz, wystarczy aby mu stale wybaczać, żyć jak w klatce, bo on sobie np nie życzy abyś wychodziła? A może to przez niego nie masz żadnych znajomych, do których mogłabyś pójść, spotkać się? Czasem, jak się nie może podjąć decyzji, lub człowieka coś boli, to się siada i robi bilansik: dzielimy kartkę na pół, po jednej zapisujemy za, po drugiej przeciw, ewentualnie można dołożyć trzecią rubrykę, w której ewentualnie wpisujemy jak zaradzić niektórym rzeczom.Spróbuj może tego. Czasem pomaga:)
A przede wszystkim: musisz wychodzić z domu, szukać kontaktów, znajomych. Nawet samej czasem wyjść do kina, na zakupy, nie siedzieć w czterech ścianach. Jak się otworzysz na świat, będzie Ci łatwiej.

W poprzednim Twym wątku (http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?id=31349) zaproponowałam Ci spotkanie z psychologiem, stwierdziłaś że to bardzo dobry pomysł. Co z jego realizacją?

Szkoda też, że nie kontynuujesz swego pierwszego wątku, ciągle piszesz przecież o tym samym mężczyźnie. Trudno tak przeskakiwać z wątku do wątku.

W tym, znanym Ci wątku, http://www.netkobiety.pl/t17705.html znajdziesz odpowiedzi na swoje pytania oraz wsparcie.
W nim to od ponad roku dziewczyny opisują swoje uzależnienie i wszelkie pułapki, na które natrafiały wychodząc z uzależnienia. To kopalnia wiedzy, tym bardziej, że część autorek pożegnała się ze swym nałogiem.

Rezygnacja z przeczytania wątku w całości (tak, wiem, to 251 stron) przy niepodjęciu terapii, to duży błąd.

Witam.Też jestem w tym uwięziona.To już potwierdziła moja psycholog.Jak z tego się wyleczyć i wyjść?