przyjaźń damsko - męska / nieumiejętność okazywania uczuć

dzięki za odp. marena7.
Hmm. "czy wydarzyło sie coś(...) że tak się zamknęłaś?" Nie, nie wydaje mi się, nie za mojej pamięci. Raczej nie wydarzyło się nic, co sprawiłoby żebym się otworzyła. Nie widywałam żadnych rówieśników aż do momentu pójścia do przedszkola, a wtedy gdy poszłam, wszyscy wydawali mi się hałaśliwi, głupi, płaczliwi i nielogiczni. Podobnie było w szkole, malej, wiejskiej, pełnej dzieciaków głupich, fałszywie przymilnych, niepotrzebnie okrutnych. Nie chciałam mieć z nimi nic wspólnego, sama ich obecność mnie drażniła.

Już wtedy nauczyłam się, że odseparowanie od grupy nie przynosi korzyści. Nauczyłam się zagadywać, rozmawiać, brać udział w zabawach, pomagać w zadaniach, jednocześnie jednak trzymając wszystkich na dystans. Nikt mnie nigdy nie zdołał zranić, bo nie pozwoliłam się im zbliżyć. Nie lubili mnie, ja nie lubiłam ich, ale pozory były zachowane. Wszystkie moje znajomości za wyjątkiem jednej - koleżanki z gimnazjum - były powierzchowne, nie starałam się ich podtrzymywać. Na studiach wreszcie poznałam kilka osób, z którymi chciałabym się zaprzyjaźnić. Wtedy odkryłam, że nie umiem. Teraz juz podświadomie zakładam wyuczoną maskę, nie umiem skrócić dystansu, nie umiem podtrzymać znajomości, wycofuję się.

Wracajac do kwestii mojej dziwnej przyjaźni - oczywiście, że boję sie ryzyka. Nawet dla w miarę normalnego człowieka perspektywa stracenia przyjaciela na rzecz domniemanych perspektyw zmiany przyjaźni w związek jest nieprzyjemna. Dla mnie jest wręcz przerażająca - dobre 5 lat zajęło mi zmuszenie się do poszukiwań. Jeśli przez ponad rok nie wykonał żadnego kroku w stronę związku, to chyba mogę śmiało założyć, że nie jestem dla niego materiałem na partnerkę,  postrzega mnie jako skrzyżowanie kumpla ze stylistką i partnerem do planszówek. Chyba, że przyjmę założenie: jest tak samo zamknięty w sobie jak ja. Ale to raczej mało prawdopodobne

Chciałabym wiedzieć, jak to jest, byc z ludźmi bliżej. Czy to kwestia instynktu, którego mi brak? temperamentu? wyuczonych zachowań, których nie nauczono mnie, kiedy był czas?

"...nikt mnie nigdy nie zranił, bo nie pozwoliłam się im zbliżyć..." Można tak życie przeżyć - w samotności i bez ryzyka.
Twój przyjaciel nie wykonał przez rok żadnego kroku w stronę związku. Może nie pozwalasz mu sie zbliżyć?
Jak możesz sobie pomóc? Mogłabyś wziąć udział w treningu interpersonalnym, żeby przyjrzeć się sobie i swoim relacjom z ludźmi w bezpiecznej i niezagrażającej atmosferze. Może to być  naprawdę odkrywcze doświadczenie.

Wielokropek, Marena7, Lusia*M* - dzięki za odp.

Dzięki za pomysł z treningiem interpersonalnym. Jak tylko zacznę zarabiać tyle, że po opłatach starczy mi na coś więcej niż jedzenie, na pewno to rozważę
"może nie pozwalasz mu się zbliżyć?" hmm. Pozwalam, na tyle na ile umiem. Zaczynam rozmowy na GG, pożyczam książki, pomagam w zakupie pasujących ciuchów, daję prezenty urodzinowe, rozmawiam, interesuję się tym, jak mu się żyje, czasem proponuję spotkania, chociaż częściej to jego inicjatywa. Niekiedy pozwalam mu zafundować obiad/kawę/ kino, ale często płacę za siebie, żeby uniknąć niejasnych sytuacji. On odwzajemnia się tym samym (no, za wyjątkiem wyboru ciuchów, rzecz jasna ) Po prostu nie umiem się zdobyć na wykonanie pierwszego kroku, jakiegoś pocałunku czy przytulenia. Nie umiem na tyle dobrze rozszyfrowywać ludzkich zachowań, żeby wiedziec z jakim przyjęciem to się spotka. Nigdy, odkąd skończyłam jakieś 12-13lat bez wyraźnej potrzeby nie dotknęłam drugiego człowieka (np. pomóc wstać, zabandażować rękę) Wcześniej były jakieś głupawe gry w berka, czy nawet bijatyki. Za wyjątkiem mojej matki, która ciągle jeszcze czasem mnie przytula np. gdy się długo nie widzimy.

Odnośnie pytania o rodzinę. Nie, nie chce dzieci. Obecna sytuacja finansowa, nie tylko moja, chodzi też o postępujący kryzys przekonuje mnie, że nie jest to logiczne działanie. Pomijając już moje kwestie zdrowotne (arytmia, cieżka astma, jakieś tam deformacje zatok), dzieci potrzebują dotyku, ciepła, ciągłego zainteresowania, miłości. Wątpię, czy umiałabym im to dać. Chciałabym natomiast mieć kogoś bliskiego, na którego mogłabym liczyć, kto by mnie nie osaczał, kogo mogłabym lubić, szanować, z kim mogłabym się śmiać. O miłości nie wspominam, nigdy nie czułam nic takiego. Co do tego, czy jestem, i czy kiedykolwiek będę gotowa na związek, mam swoje podejrzenia ale jeśli nie spróbuję teraz, to zapewne później też nie.

Nie bardzo wiem, jak w zasadzie przeprowadzić jakąś "poważną rozmowę" o uczuciach. Wygląda to tak straszliwie jak w amerykańskich serialach, a potem wszyscy obrażają się o nie wiedzieć co?