Czy można to nazwać "rodziną"?

A mnie zastanawia jedna kwestia- czy on tego dziecka chciał? Bo jeśli to była wpadka to nie dziwi mnie jego zachowanie. Z tego co opisujesz, on zdecydowanie nie dorósł to roli ojca, nie był na to gotowy- ciekawi mnie, ile ma lat? Na Twoim miejscu nie wiązałabym z tym chłopakiem żadnych większych planów- po jego zachowaniu widać, że ma Twoją osobę w głębokim poważaniu. Wystąp o alimenty i zacznij układać swoje życie na nowo.

Popieram powyższe wpisy. Weź się w garść Dziewczyno i nie myśl o tym niedojrzałym facecie. Szkoda życia. Masz je całe przed sobą - na pewno spotkasz kogoś, kto otoczy Was opieką i stworzycie szczęśliwą rodzinę. Z tamtym gościem na to nie ma szans, wybacz. Nie dojrzał do dorosłości i odpowiedzialności. Wielka szkoda, że dojrzał do płodzenia...
A tak na marginesie - zawsze mnie to dziwi, że można być ojcem, a jednocześnie takim gnojkiem względem dziecka i kobiety...
Nigdy tego nie zrozumiem,

popieram poprzedników mojej wypowiedzi
a na pytanie autorki postu odpowiadam:
to nie jest normalna rodzina
powodzenia kochana

Bardzo dziękuje za odpowiedzi... Utwierdziłyście mnie Drogie Dziewczyny w przekonaniu że faktycznie jest z niego kawał drania... Dzisiaj mijają 2 dni odkąd nie mieszkamy razem-dzwoni raz dziennie (o ile w ogóle), wczoraj podjechał na niecałą godzinę podrzucić mi reszte rzeczy... W dodatku dziecko jest chore i z jego strony zero zainteresowania. Szkoda, że facetów dopiero sie poznaje, gdy przychodzą nowe obowiązki i wtedy wychodzi jak można na nich liczyć. Strasznie mi przykro... Jeszcze raz dziękuje

Jeśli ten "facet" jest Twoim mężem - wystąp o rozwód i się od takiego ... uwolnij. Serio! Na takim czymś Twój świat się nie kończy. Spotkasz wielu wspaniałych facetów, którzy zechcą wraz z Wami stworzyć szczęśliwą rodzinę. Może nie jestem "wspaniały", ale też do takich facetów należę...
Powodzenia!

straszne to ale prawdziwe ,że dzieci w takim  wieku biora sie za rozporki ,a pozniej nie potrafią stawić czoła codziennym problemom ani konsekwencjom swojej woli.
współczuje głeboko,że uległaś tak przyziemnym emocjom i cos mi mówi ,że własnie po  głebszym łyku wspomnianej wiśniówki z colą.

chcąc zrehabilitować sie sama przed soba i ponieść konsekwencje  owej decyzji-wstań i zacznij żyć na nowo-bez  balastru w postaci twojego  eksa.bo i po co brac sobie  na głowę jeszcze jedno dziecko?prawda?

Witam wszystkich!
Mam 25 lat. Opisywałam już kiedyś tutaj swoją sytuacje na forum... Ojciec mojego dziecka (25lat) nie dorósł do roli ojca a tym bardziej partnera do życia i do zakładania jakiejkolwiek rodziny. Byliśmy ze sobą 2 lata zanim zaszłam w ciąże, wydawało mi się, że jest wyjątkowy, że jest taki odpowiedzialny i poukładany. Zaszłam w ciąże świadomie (tak strasznie pragnął mieć syna, zawsze powtarzał, że tak bardzo mnie kocha, że chciałby być ze mną do grobowej deski) no i wtedy wszystko się zmieniło. Olewał mnie (bo już nie byłam dziewczyną na wyjścia towarzyskie), cały czas mnie okłamywał i co najważniejsze nigdy nie miał dla mnie czasu. Przepłakałam w samotności całą ciąże gdyby nie rodzina to pewnie by mnie juz na tym swiecie nie było, miałam wielką depresję. Myślałam, że to się zmieni gdy urodzę dziecko gdyż sama wychowałam się bez ojca bo zmarł gdy byłam mała i nie chciałam swojemu dziecku też tego zabierać. Niestety gdy urodziłam syna było już tylko gorzej-rodzice, koledzy, imprezy i brak jakiejkolwiek odpowiedzialności. Wracał po nocach podczas gdy ja byłam sama z niemowlęciem w domu. Gdy wychodził gdzieś to zawsze mówił: "o co Ci chodzi?" albo: "no co? przeciez mi sie tez cos od zycia należy". Znosiłam to kolejny rok... i jeszcze znalazłam w jego telefonie sms od koleżanki o treści: "wszyscy mamy rodziny ale to co robimy jest tylko między nami, jeśli chcesz zebym skasował twoj nr to ok"... chciałam się już wtedy wyprowadzić ale jakoś mnie przekonał, że sie zmieni, że bedzie inaczej... łudziłam sie poraz kolejny... aż w końcu się ogarnęłam i doszło do tego, że w końcu sie wyprowadziłam z synem (miał dokładnie 11 miesięcy) do mojej Mamy. Pomógł mi w przeprowadzce, ale tylko na zasadzie "podrzucenia rzeczy" nie pomogł mi tego nawet uporządkować a przy dziecku rzeczy jest mnóstwo a mieszkanie tak malutkie, że przez pewien czas ciężko było przejść z jednego miejsca do drugiego. Nie odzywał się wtedy do Nas tydzień już nie mówiąc o tym, że nie miałam na podstawowe środki do życia bo twierdził, że nie ma pieniędzy... Moja mama mi i mojemu synkowi pomogła finansowo. Po miesiącu mieszkania u Mamy zapytałam po raz kolejny kiedy da mi jakieś pieniądze na dziecko to powiedział, że "z autem musi zrobić i nie posiada drukarni do drukowania pieniędzy"
po czym na drugi dzień przychodzi w nowej firmowej bluzie, nowych butach nike, spodniach a na sobie wylane perfumy markowe. Poczułam się fatalnie... jak dziad... (nie miałam na swoje potrzeby ani na dziecka) musiałam kombinować pieniądze na mleko dla dziecka a ten poczuł wolność i zaczął się lansować. Ojciec dziecka dzwonił do mnie raz na kilka dni, a odwiedzał syna raz na tydzień albo i raz na 2 tygodnie...  odwiedziny trwały 10 min a maxymalnie lekko ponad godzinę. Bardzo długo walczyłam o tą rodzinę (ponad 2 lata) i myślałam, że wyprowadzka do Mamy czegoś go nauczy, ale było jeszcze gorzej... Miesiąc temu nie wytrzymałam i zdobyłam się na to aby wnieść sprawe o alimenty. Gdy dostał pismo ze sądu poczuł się bardzo urażony a wręcz mi groził, że jeżeli tego nie wycofam to napisze odwołanie i zrobi wszystko by mogł sobie dziecko zabierać do siebie do domu (na złość mi, bo wcale mu na tym dziecku nie zależy gdyż się nim w ogole nie interesuje). Nie chce na to pozwolić bo on nie interesuje sie synem swoim od urodzenia, przypomina sobie o nim raz na jakiś czas i myśli ze ojcostwo na tym polega. Długo walczyłam o tą rodzinę, ale on szybko sobie odpuścił.... 1,5 miesiąca temu dowiedziałam się, że ma nową kobietę, gdy zapytałam go czy to prawda wypierał się...aż w końcu powiedział że to prawda, ale dodał też że "oco Ci chodzi? przeciez nie jesteśmy razem, JA JUŻ MAM SWOJE ŻYCIE". Nie zabolało mnie to aż tak bardzo ponieważ bardzo dużo wycierpiałam przez tego człowieka a moje łzy już się skończyły. Spodziewałam się tego... ale nie sądziłam, że jest takim gnojem. Spłodził dziecko, które też pragnął mieć, dziadostwo mi zrobił i zostawił mnie bez środków do życia i powie mi teraz, że on ma swoje zycie i nic mi do tego?? Ja nie mam swojego życia bo moje życie opiera się od rana do wieczora na tym samym, a on uciekł od odpowiedzialności i tak mu jest wygodnie... Jest wolny może robić co chce, ja musze kombinować żeby do sklepu wyjść...
Za tydzień mam rozprawę o alimenty. On w dalszym ciągu nie interesuje sie synem, nie łoży na niego ani też nie bierze udziału w jego wychowaniu. Nie interesuje go to, że nie mamy za co żyć. Obiecuje, że przyjedzie a nie przyjeżdza, nie odzywa się po kilka, kilkanaście dni , a jak już przyjeżdza to spóźniony po kilka godzin. Nigdy mu nie ograniczałam wizyt u dziecka, wprost przeciwnie, za to moja rodzina i znajomi są w ogóle zdziwieni, że go do domu wpuszczam i z nim rozmawiam po tym wszystkim co mi/nam zrobił. Mój synek ma obecnie 14 miesięcy, jest jeszcze mały i nie chce żeby miał takiego ojca jakim on jest, zresztą trudno to w ogóle nazwać ojcem... że będzie dziecku robił nadzieje, że przyjdzie a się wystawi albo znowu będzie coś ważniejszego. Nie chce też by moje dziecko miało kontakt z jego nową "przyjaciółką" Każdy jego telefon doprowadza mnie do szału, zrobiłam się nerwowa... wszystko jest na mojej głowie , a ten sie "wypieprzy na boku" i dopiero ew. zadzwoni i zapyta czy w ogole żyjemy. On nawet nie wie co dziecko je ani czy dziecko już chodzi. On w sądzie będzie walczył oto by go zabierać do siebie do domu na widzenia, a ja tego nie chce bo się boje... jest nieodpowiedzialny, nie uczestniczył od początku w wychowaniu dziecka, dziecko go nie zna, nie jest do niego przywiązane, wiem, że on to robi mi to po złości a nie z miłości do własnego dziecka bo jakby go kochał to by go odwiedzał... Dodam jeszcze, że jego rodzice widzieli moje dziecko a ich wnuka 3 razy w życiu bo też nie wyrażają takiej chęci dlatego nie chce żeby go zabierał. Chciałabym żeby ten człowiek zniknął z mojego życia ale jak ja mam to zrobić? Jestem psychicznie wykończona... Chciałabym zaznać w końcu spokój... Ja i mój synek... Boje się bardzo tej rozprawy... Jest mi strasznie przykro...