Porażenie przysenne - czy komuś udało się tego pozbyć?

REA_Ina,
jeśli zaburzenie powtarza się często lub od dawna należy skonsultować się z psychiatrą lub neurologiem. Zależnie od ich opinii, być może także z psychologiem, terapeutą.

Z tego co zaobserwowalam u siebie(tez wczesniej myslalam ze duchy zmarlych mnie nawiedzaja)to gdy nie sypiam w dzien,gdy unikam nerwowych sytuacji to wtedy nie ma tego natomiast gdy juz jest to dobrze jest poruszac np palcami reki lub nogi do wybudzenia.

Coś mnie tknęło aby wejść w ten watek i dobrze zrobiłam,bo wreszcie wiem co mnie męczy czasem w nocy,kiedyś często zdarzało mi się że podczas snu ,chyba tylko osoby które to przeżywają wiedzą o co mi chodzi,otóż podczas takiego porażenia ja świadomie myślę i nie mogę się ruszyć,zbieram wszystkie siły aby otworzyć oczy albo się ruszyć i nic !czuje się jak sparaliżowana,jestem przerażona ,że się nie obudzę itp,pierwszy raz zdarzyło mi się to wiele lat temu wtedy mój strach sięgnął zenitu:( i tak nawraca co jakiś czas,u mnie chyba to jest na jakimś tle nerwowym.ja długo piłam sobie lek od bonifratrów o nazwie "nerwobonisol" i to pomogło mi przesypiać całą noc,a już miałam takie jazdy że jak się położyłam to modliłam się żeby znów mnie to nie dopadło ...okropne uczucie współczuję wszystkim którzy na to cierpią.

REA_lna ,jest dokładnie jak piszesz,budzi się mózg a ciało śpi...to jest tak pokręcone że jak tylko o tym myślę to ciarki mam na plecach.z tego co ja wyczytałam to najlepiej unikać popołudniowych drzemek,myślę że kubek melisy na wieczór też może pomóc gdyż działa uspokajająco,a może łyk syropu np.neospasminy...? no sama już nie wiem ,ale staram się myśleć o czymś miłym przed snem aby się wyciszyć i w żadnym razie nie myśleć o tym porażeniu .

nie u mnie to bez różnicy czy sama jestem czy nie,ale jak się zagłębie i sięgnę pamięcią to kojarzę że zdarzał mi się ten stan często w trakcie drzemki w ciągu dnia ,po czymś takim po obudzeniu czułam się wstrętnie,chciałam płakać, byłam bardzo rozdrażniona i nic mi się nie chciało, wiec teraz już przysypiania w ciągu dnia unikam...aha i jeszcze jedna rzecz pamiętam,że jak byłam mała miałam wrażenie że jak śpię to "jakby przygniatały mnie kamienie" albo leżało na mnie coś bardzo ciężkiego i nie mogę się ruszyć-tak to wtedy czułam ...ale jako dziecko myślałam że mam po prostu takie koszmary ,najdziwniejsze jest to że dokładnie pamiętam tamto uczucie,teraz już wiem że pewnie miałam to porażenie już wtedy.

Czasem mi się to zdarza, szczegolnie jak staram się czujnie spać,np przy dziecku. Mojej kolezance zdarzalo się  to częst, do tego stopnia że bała się zasypiać. Może należy wziaść pod uwagę że jej siostra ma padaczke.

no i znów ten stan:( dziś w nocy miałam tak aż 3 razy ,była pełnia i wogóle źle mi się spało,może to jakoś powiązane jest?sama nie wiem ,fakt że mam ostatnio trochę stresów tak czy inaczej nienawidzę tego stanu:(

nie potrafię swoimi słowami tego objaśnić dlatego wklejam Ci tekst który znalazłam na necie:

wyobraź sobie, że budzisz się, ale nie jesteś w stanie wykonać jakiegokolwiek ruchu, nic powiedzieć. Słyszysz przerażające dudnienie w uszach, przed oczami pojawiają się zamglone tajemnicze obrazy. W dodatku czujesz ciężar w klatce piersiowej, wydaje ci się, że twoje ciało bezwładnie spada lub wykręca się. Przerażające? To właśnie niektóre z objawów porażenia przysennego, zwanego też paraliżem sennym. W wielu kulturach zaburzanie było utożsamiane z nawiedzeniem przez demony, kontaktami ze światem niematerialnym. Czym jest w rzeczywistości?

Każdej nocy, gdy zasypiamy nasze ciało podlega paraliżowi. Jest to zjawisko naturalne, które chroni nas przed realizowaniem snów w rzeczywistości, np. gdy śnimy o biegu, nasze mięśnie nie ruszają się, gdy atakujemy wyimaginowanego wroga, nie zrobimy nikomu krzywdy. Paraliż mięśni daje nam pewność, że nasze ciało, niezależnie od treści snu, bezpiecznie spoczywa pod pierzyną.

Zaburzenie występuje natomiast, gdy świadomość budzi się w trakcie snu (dokładnie w fazie REM, czyli tej najbardziej tajemniczej i najmniej zbadanych przez naukowców), ale organizm ciągle śpi. Nie mamy panowania nad ciałem, co sprawia, że możemy czuć wszechogarniającą niemoc i strach. Mimo że jesteśmy świadomi, mózg może wytwarzać obrazy marzeń sennych. To właśnie je widzi osoba doświadczająca zaburzenia jako wirujące barwy czy niewiadomego pochodzenia zjawy. Uwaga, to nie siły nadprzyrodzone, a po prostu sen.

Paraliż senny najczęściej pojawia się przy zasypianiu i wybudzaniu. Według badaczy 30 - 50 proc. z nas doświadczy tego stanu choć raz w życiu. Nie jest on groźny, ale ciężko się z niego obudzić. Niektórzy specjaliści uważają, że głębokie oddychanie (które jednak może być utrudnione) może pomóc wyzwolić się ze stanu zawieszenia.

Najlepszy opis jaki przeczytałam.

ja tez na to cierpie,na początku bałam sie okropnie a teraz moze dziwnie to zabrzmi ale sie przyzwyczaiłam:)objawy mam bardzo silne,ale im bardziej sie boisz tym narasta czas trwania paraliżu.Jak juz wiem że 'przyszedł' poddaje się temu, i samo mija...staram się łykać Mg ,ale zazywczaj to już się czuje przed snem ze paraliż ma nastąpić,przynajmiej ja tak mam.Moja dobra rada jak sie śpi na boku najlepiej mieć duża poduszkę ,którą można objąc.Ja zawsze jak na tym boku śpie to czuje ze mnie wywraca na plecy a odkad mam poduszke to 'coś' nie przychodzi.

wiecie co...mnie to zazwyczaj nogi drżą(przynajmniej tak mi się wydaje),dziś też tak było:(  ...bardzo szybki oddech ,niemoc aby się ruszyć,modle się aby się obudzić ,zbieram wszystkie siły w sobie i nic ,wiec zaczynam myśleć o tym by się uspokoić i zasnąć,ciężka spawa ,naprawdę dobija mnie to:/

anka 23 dokładnie to takie uczucie jakby padaczka fatalne! mnie się dziś wydawało że jakbym coś oglądała w tv ale pewnie to wszystko jakieś halucynacje czy coś nie wiem.

Ale tobie się to udało ? też o tym czytałam