Czy to już nadopiekuńczość???

To nie jest normalne, żeby rodzice narzucali 24-latkowi, jak często może nocować u swojej dziewczyny. Mogą nie chcieć, byś Ty nocowała u niego, to w końcu ich dom - ale u Ciebie?

Jeśli faktycznie odkłada te pieniądze na przyszłość, to można to jeszcze zrozumieć. Chociaż w jego przypadku to raczej lenistwo i lęk przed obniżeniem standardu życia (teraz rodzice finansują wszelkie luksusy, a z pensji - pewnie jeszcze dość niskiej - wszystko pójdzie na opłaty i jedzenie).

Yyy... nie pomyliłaś się aby? Dom za 200 tysięcy?

Tu bym nie przesadzała, jedni lubią wędrówki z plecakiem, inni drogie wycieczki zagraniczne ukierunkowane na zwiedzanie, a jeszcze inni mają ochotę na sączenie drinków w basenie 24 h na dobę, bo właśnie tak najlepiej odpoczywają. I nikt nie ma prawa oceniać, że spędza urlop jakoś "lepiej" od drugiego. Dlaczego chcesz decydować, w jaki sposób mają wydawać swoje ciężko zarobione pieniądze rodzice Twojego chłopaka i wszystko, co Tobie nie odpowiada, nazywasz trwonieniem kasy?

Osoby z dwóch światów mogą być razem szczęśliwe, pod warunkiem, że uszanują swoją odmienność. A Twój chłopak Cię nie szanuje, pozwala swojej matce Cię obrażać i ingerować w Waszą prywatność. Czarno to widzę, przykro mi.

He, he, faktycznie cena domu jest nieadekwatna. Należałoby dodać jedno lub dwa zera. Dom jest strzeżony, ma alarm, więc musi sporo kosztować...

Właśnie też odebrałam to w taki sposób, że on mnie nie szanuje. Może powinnam powiedzieć, że mój chłopak jest niepełnosprawny. Nie jakoś strasznie, ale jednak... Jest w tej rodzinie jedynym synem. Ale mimo to nie usprawiedliwia to jego zachowania - ja bym w analogicznej sytuacji stanęła w jego obronie, niczym lwica walczyłabym!

Rzeczywiście nie powinnam oceniać takiej czy innej formy wypoczynku jako snobizm. To święta racja, że każdy ma prawo wypoczywać, jak mu się żywnie podoba. Po prostu takie miałam odczucia, kiedy o tym usłyszałam, jakby to brzmiało jak przechwalanie się, stąd moja reakcja... Bo nie znoszę pyszałków.

Powiedział, że miał przede mną 7 dziewczyn. W większości były to krótkie związki, a jeśli długie, to na odległość. Każda go prędzej czy później zostawiała. To faktycznie sporo rozczarowań jak na jednego chłopaka, ale nie dziwię się, że go zostawiały, skoro jego rodzina - być może, być może - wysnuwała opinię na ich temat tak negatywną, nigdy w życiu na oczy ich nie widząc, ba, nie chcąc nawet ich poznać, i ograniczając kontakty z jego sympatiami. Czy to aby nie zaborczość w stosunku do pierworodnej latorośli? Myślę, że każda rozsądna, szanująca się dziewczyna zostawiłaby takiego maminsynka... Bo jak wiadomo, teściowa to posag na całe życie.

Nie każdy rodzic potrafi mądrze kochać dziecko. Tym bardziej, gdy jest tak schorowane. Tym bardziej, gdy to dziecko jest "świetną partią" i lgną do niego dziewczęta MOGĄCE mieć na uwadze jedynie pieniądze. Pomyśl, co Ty byś zrobiła, gdybyś miała niepełnosprawne, ukochane dziecko? Nie jesteś w stanie choć trochę zrozumieć "teściowej"?

Zostaw w spokoju jego matkę i zajmij się (jeśli w ogóle chcesz kontynuować ten związek, bo mam wrażenie, że już podjęłaś decyzję o rozstaniu!) szczerą rozmową z chłopakiem. Może on jeszcze coś zrozumie?

No cóż - błąd. Rodzina jest ważna. Przecież fajnie mieć dobre relacje z rodziną faceta.

W przypadku nadopiekuńczości często bierze się ślub też z matką chłopaka. Matką, która lubi się wtrącać, komentować małżeństwo syna, a jej zdanie ma znaczenie priorytetowe. Ja to nazywam syndromem nieodciętej pępowiny. Matka jest ważniejsza w tym wypadku od innej, obcej, złej kobiety, która zawłaszcza sobie to moje ukochane dziecko! Któremu tyle poświęciłam!!! I to matce należy się przede wszystkim szacunek. (Tego akurat nie neguję, tylko że cóż... No cóż... Miłość jest, a raczej powinna być bezwarunkowa, a oczekiwanie tak zażyłej relacji z dorosłym już dzieckiem nie jest zdrowe.)

Syna wychowuje się dla kogoś, dla świata, a nie dla siebie samej, żeby np. zrekompensować sobie nieudane małżeństwo czy nadszarpnięte poczucie wartości (nie oceniam, nie mówię, że jest tak w tym przypadku, przecież nawet nie znam tej rodziny, próbuję po prostu zrozumieć).

Nie wiem, co o tym myśleć. Zastanawiam się nad rozstaniem, bo rozmowy już były na ten temat, lecz nie sądzę, by się tym przejął... Ale może się mylę. Zobaczymy, co będzie dalej.

Nie wiem, czy jestem "szanująca się"; myślę, że tyle jest definicji tego słowa, ilu ludzi na świecie. Ale staram się siebie szanować. W swoim rozumieniu tego słowa.

Też o tym myślałam. Ale stwierdziłam, że będzie to sztuczne i na siłę. Bo tak naprawdę wcale nie mam na to ochoty. Postrzegam to jako niepotrzebny stres, wpychanie się na siłę tam, gdzie mnie nie chcą...

Jego rodzice nie zaprosili mnie ani nie zaproszą - na herbatkę, chwilę rozmowy - bo nie mają tego w zwyczaju ("To nie w moim stylu" - słowa jego mamy). Do tej pory spośród 7 dziewczyn mojego faceta poznali 1, i to na zasadzie minięcia się w drzwiach i paru minut luźnej wymiany zdań. Myślę, że podchodzą dość luźno do związku syna, w rodzaju "Była ta, będzie następna". Nie ukrywam, że to kolejna kwestia, która mi się nie podoba... Uważają, że ich syn powinien skupić się na nauce i rozwijaniu zainteresowań. Zupełnie, jakby miał 14 lat... Obawiam się, że przy sprzyjających okolicznościach będą mu tak układać życiorys do 30-tki...

Mój chłopak z kolei poznał moją rodzinę - wypiliśmy z nią herbatkę przy cieście, wtedy, gdy odwiedził mnie w rodzinnej miejscowości. Nic wielkiego, pół godziny miłej rozmowy, takiej zapoznawczej. Czegoś takiego bym chciała, ale wiem, że sama nie zbiorę się na to, by wykazać się inicjatywą.

Taaak, bo my na pewno mamy wypisane na czole okoliczności rozpoczęcia naszego związku... Żenująca argumentacja. Niby skąd jego rodzice mają wiedzieć, czy uprawiamy seks? Noclegi o tym nie świadczą, on mieszka trochę daleko ode mnie, a poza tym - idąc ku drugiemu biegunowi - można to robić o każdej porze zarówno dnia, jak i nocy...

I chciałabym subtelnie zauważyć, że seks to działalność DWÓCH osób... Więc jeśli już decydujesz się na jakichś "podstawach" źle mnie oceniać, oceń tak samo również mojego wybranka...

A tak poza tym, och, muszę przyznać, że o niczym innym nie marzę, jak tylko o pożytkowaniu cudzej fortuny... Czuję, że to moje życiowe powołanie, ha, ha. Gwoli ścisłości - jego, a raczej powinnam była rzec, jego rodziców pieniądze (bo to nie on je zarobił) są dla mnie PROBLEMEM. Wolałabym, by ich nie było. Chyba powinnam poszukać sobie partnera do mnie podobnego - bez posagu - jeśli kiedykolwiek się czegoś wspólnie dorobimy, będziemy przynajmniej mieć świadomość, że zawdzięczamy to własnej ciężkiej pracy, a nie darowizny mamusi.

OK. Heh, zabawne podsumowanie. Może wdrażam się do pisania dłuższych form przed rozpoczęciem tworzenia pracy licencjackiej? ;p Nie wiem. Może potrzebowałam się wygadać?