Wyczerpujący związek

No to widocznie lubisz takie silne dawki emocji i adrenaliny. Bo sama do niego wracasz. Wiec do kogo pretensje?

Przykro mi, że tak bardzo cierpisz, ale robisz to na własne życzenie.
Miała być miłość, a jest ciężka choroba !
Dziewczyno obudź sie zanim zabrniesz za daleko !
Czy Ty jesteś z jakimiś defektami, ze pozwalasz się tak traktować ?
Zrozum, on nigdy nie będzie inny ! będzie Cię całe życie oszukiwał, wpędzał w poczucie winy, co jeszcze bardziej negatywnie wpłynie na Twoje poczucie wartości a tym samym i zdrowie.
Ratuj się ! Zostaw go ! On nie jest Ciebie wart !

Uzależnił ? Przez 2 lata z przerwami ? A zdajesz sobie sprawę jak się będziesz czuła w tym związku po 10, 15, 20 latach takie traktowania ?
Bo chyba nie wierzysz, że on się zmieni.
Wiem, jestem brutalna i mało delikatna, ale po prostu zal mi Ciebie. Mam 35 letnie doświadczenie w toksycznym związku, więc wiem co znaczy "uzależnienie".
Ratuj się dziewczyno, póki masz czas i młodość.
Wierzę w Twój rozsądek.

Masz szczęście w nieszczęściu, ciesz się że nie masz z nim ślubu, dzieci. Odejdź od niego i znajdz kogoś kto nie bedzie Cię ranił... Ten chłopak nie wie czego chce, spotyka się z tamta, a jak pewnego dnia bedzie chcial byc z tamta na stałe? Lepiej jak Ty to zakończysz raz na zawsze... bo on ciągle Cie zdradza i oszukuje, a to napwno się nie zmieni

Zgadzam się z Mussuka w całości !
Chcesz być całe życie ofiarą ! Czy chcesz , żeby to on od Ciebie odszedł ?
Jak myślisz, co lepiej zniesiesz ?
Cały tydzień czekasz, zeby on znowu karmił Cię swoimi kłamstwami i mamił wielką miłością, z którą sam nie potrafi sobie poradzić. Bo w końcu kogo on kocha ? Z pewnością samego siebie !
Dziewczyno pakuj manatki , zanim on zrobi Ci kompletną wodę z mózgu.
Jesteś zapewne młoda, atrakcyjna i z pewnością wartościową kobietką. Zacznij się cenić !
Nie pozwól ,żeby byle dupek zrujnował to co dotychczas w sobie ciężką zapewne pracą osiągnęłaś.
Nie czekaj na kolejne telefony i wizyty "byłej", żeby Cię bardziej upokorzyć.
Masz do kogo wracać i zrób to jak najszybciej.
Będzie bolało, dopóki nie zrozumiesz, ze on po prostu nie był Ciebie wart, potem życie nabierze innych kolorów.
No, do roboty... pakuj się i trzymam za Ciebie kciuki.

Minie, pod warunkiem, że wytrwasz i do niego nie wrócisz... Gdybyś miała jednak ochotę wracać to pomyśl, że na 100% za kilka tygodni czy miesięcy znowu będziecie się rozstawać. I znowu będziesz przeżywać to samo. A potem znowu i znowu. Można dać szansę raz - w końcu ludzie czasem popełniają błędy. Ale jeśli z tych błędów nie wyciągają żadnych wniosków to na jakiej podstawie możesz liczyć, że on się zmieni? Przecież jemu tak wygodnie. Ma dwie dziewczyny zamiast jednej. W tej kwestii faceci jakoś szybciej sie uczą niż kobiety. Zobacz - on już się nauczył, że może robić co chce a Ty go znowu przygarniesz. Ty jeszcze się nie nauczyłaś, że on obiecuje cuda wianki i miłość do grobowej deski a potem znowu robi to samo...

W odpowiedzi na ostatni post, mam 25 lat - może i nie jestem stara, co nie znaczy, że nie cierpię mniej, niż bym miała 10 lat więcej.

Kiedy się pakowałam, rzeczywiście robił mi wodę z mózgu - mówił, że mnie kocha i nie chce bym się wyprowadzała. Dzień wcześniej powiedział, że jestem beznadziejna, chodzę ciągle zdołowana i ma mnie dość.

Gdyby nie moja siostra, pewnie znów bym się na to nabrała. Bo mimo, że nie chcę tak dalej żyć - bardzo ciężko jest bez niego. Minął jakiś czas, ale ja nadal czuję się fatalnie. Niestety mieszkamy w małym mieście i praktycznie codziennie go widzę. Gdy widzi moje auto, jeździ wokół niego i obserwuje o której i skąd wychodzę.

Bardzo schudłam i mam rozstrój żołądka. Poranki są najgorsze, wtedy sobie uświadamiam, że to wszystko dzieje się naprawdę i muszę sama siebie przekonywać, że tak jest lepiej, choć czuję się źle.

Ciągle czytam artykuły i książki o toksycznych związkach, aby przekonać się, że nie jestem sama i postąpiłam dobrze.

Pracuję nad poczuciem własnej wartości  - ale narazie z niewielkim skutkiem.

Najgorsze jest to, że moje przyjaciółki mnie nie rozumieją - mówią, że zachowuję się jakby mi się świat zawalił i przesadzam, nie chcą ze mną o tym rozmawiać - a ja naprawdę czuję jakby się zawalił. Dlatego od jakiegoś czasu się nie rozmawiam z nimi na ten temat.

Dlatego piszę do Was - osób, które wiedzą jak można się czuć w takiej sytuacji, bo bardzo brakuje mi tego, aby się wygadać.

Walczę ze sobą kilka miesięcy. Chodzę na terapię. Jestem wyczerpana, ale walczę o siebie. Jego ciągłe próby kontaktu próbowałam jakoś od siebie odbijać. Dziś dowiedziałam się, że on spotyka się z kolejną. Dlaczego mnie to boli? Przecież wiem, że jest zły, toksyczny, więc dlaczego tak mnie to dotknęło?