Czy zasługujemy na to, co nas spotyka?

Czasem niektórzy muszą trochę pocierpieć, aby w późniejszym czasie docenić to co daje nam los...aby umieć uporać się z pewnymi przeciwnościami... a czasem żeby poznać samego siebie... Wszystko ma jakiś swój cel,przeznaczenie
Co do szczęścia... to każdy inaczej na to patrzy, co innego czyni go szczęsliwym...
Ważne, aby je odnajdywać w szarości dnia...może czasem trochę na siłę
"Cieszmy się z małych rzeczy, bo
wzór na szczęście w nich zapisany jest! "

Nie możemy kogoś obarczać naszym szczęściem, szczęście jest w nas jeśli kogoś tym obarczymy, a ta osoba odejdzie... to sami skazaliśmy się na taki los...
Wiadomo... jak najbardziej ktoś może nas uszczęśliwiać, czujemy się w tedy wspaniale! ale nie może ta osoba być naszym jedynym punktem zaczepienia, jedynym szczęściem

Czy zasługujemy na to co nas spotyka????? Przez długie lata zastanawiałam się nad tym pytaniem. Myślałam że może w tamtym życiu byłam szczęśliwa i miałam wszystko, więc w tym nie mam nic - żeby zobaczyć jak to jest utracić wszystko. Kiedy miałam 3 latka umarł mi tata, ja byłam przy jego śmierci i do mnie powiedział ostatnie słowa. Mama została sama ze mną i starszą siostrą. Żyliśmy biednie. Gdy skończyłam 9 lat mama trafiła do szpitala, jednego, drugiego i tak cały czas, zdiagnozowali u niej raka macicy, niestety złośliwy z przerzutami. I została już w tym szpitalu. Po dwóch latach umarła - cierpiąc, ponieważ rak zaatakował więzły chłonne i lewą połówkę twarzy.Zostałyśmy z siostrą same, żyłyśmy z renty taty, co pamiętam to płacz i głód przed snem. Podniosłyśmy się. Poznałam super faceta, skończyłam studia. Chciałam stworzyć rodzinę której sama nie miałam. Po 7 latach znajomości pobraliśmy się. Założyliśmy własną firmę. Po 3 latach urodził nam się syn, potem drugi. Myślałam że mam wszystko, szczęście, miłość. Bo tylko na tym mi zależało. Niestety dwa tygodnie przed naszą 10-tą rocznicą ślubu okazało się że mąż mnie zdradza - tak myślałam na początku. Ale okazało się że od 3 lat i 5 miesięcy jest już z tamtą, mają 17-sto miesięczne dziecko, druga rodzina jak nic, dzielenie czasu trochę tu trochę tam. I znowu to pytanie: dlaczego ja, czym zasłużyłam? Wciąż nie umię sobie na to odpowiedzieć!!!!!!

Ja wierze w zyciowy balans. Wyrzadzamy komus zlo i to do nas wraca. Czynimy komus dobro o to tez do nas wraca. Za chwile szczescie placimy, za chwile smutku dostajemy rekompensate. Moje zycie jest swietnym tego przykladem. Brak stabilizacji do 25 roku zycia, kiepskie zycie uczuciowe, problemy z rodzina, depresja i agresja w stosunku do swiata i samej siebie. Podobne rozterki do twoich. Pytania "czym sobie zasluzylam?"
A potem nagle wszystko jakby reka odjal. Wszystko sie ustabilizowalo, wyszlam za maz, emocje sie uspokoily. Jest dobrze. OCzekuje teraz 25 lat szczescia.
Kazdy zasluguje na szczescie, kazdy jest go wart. Ale niestety nie kazdy ma odwage je zlapac za ogon mimo ze czasem jest ono na wyciagniecie reki. Czyja to wina..?

Maszkarada to ,że zasługujemy na to co nas spotyka to się mogę zgodzić zależy jak to rozumiesz,ale,że cierpienie jest efektem naszych błędów to się nie zgadzam.Czasami tak jest rzeczywiście ,ale czy to ja jestem winna że zachorowałam na raka ,myślę że nie ,to że mąż potem mnie zdradzał ,tu jestem wstanie znaleźć cząstkę swojej winy ,ale w chorobie nie.Myślę ,że wszyscy którzy rodzą się niepełnosprawni też nie widzą w tym swojej winy.Z cierpienia wyciągamy wnioski ,tu też się zgadzam ,każde doświadczenie nas zmienia ,stajemy się przez to mocniejsi,inaczej patrzymy na życie i potrafimy cieszyć się z małych rzeczy.Wszystko ma jakiś cel w życiu ,tylko czasami ciężko to nam zaakceptować.
Kicia bądź silna ,nie znam twojej historii ,ale wiem co to znaczy być zdradzaną i jakie to niesie za sobą cierpienie.

Ja generalnie wierzę, że dobro które się "wyrządza" wraca zwielokrotnione, tak samo jak zło. Jeżeli ktoś z premedytacją wyrządza drugiej osobie zło - wszystko jedno w jakiej formie - to zło ZAWSZE do niego wróci - tyle że w większej dawce. Jeśli się jest tak zwyczajnie dobrym człowiekiem - ma w sobie chęć bezinteresownej pomocy drugiemu (wszystko jedno w jakiej formie; nawet pomocy staruszce na przejściu dla pieszych) - to ta dobra energia wróci. Taka karma.

Jeśli się żyje w zgodzie z własnym sumieniem, ma jasno określone zasady - jest się zwyczajnie szczęśliwym.

Co do związków - sytuacja jeszcze prostsza. Masz to na co się godzisz. Godzisz się na toksynę - masz toksynę. Godzisz się na kłamstwo, zdradę, poniżanie - właśnie to dostaniesz, jeśli we wlaściwym momenci nie powiesz: "STOP, nie zgadzam się." Osoba ktora sama się nie szanuje - nie uzyska szacunku od drugiego człowieka, wszystko jedno czy to będzie kobieta czy mężczyzna.

Czy każdy zasługuje na szczęście? Nie, nie każdy. Na pewno nie zasługuje na nie pedofil na przykład. Tu nie ma demokracji. Tak jak nie zasługiwał na nie Hitler, nie zasługują dzieciobójcy, oprawcy z obozów koncentracyjnych, gwałciciele i mordercy. Nie zasługuje na nie człowiek który jest zwyczajnie zły. Nie zasługuje ktoś, kto chce to szczęście ukraść komuś innemu.

Często spotykam się na forum z osobami idącymi na skróty. Bo im się szczęście należy, bo też na nie zasługują. A to szczęście według nich - to na przykład mąż czy partner innej kobiety. Jej rodzina, spokój jej dzieci. Tak pojmowane szczęście -to zwyczajne zło wyrządzane drugiej osobie - i w ostatecznym rozrachunku - sobie samej.

Nawiązując do przewlekłych chorób - nie traktuję ich w kategoriach: zasłużył - nie zasłużył. Kara boska - albo jej brak. Traktuję je bardziej w kategoriach - tajfun, susza, trzęsienie ziemi - niepojętych i zupełnie przypadkowych.

Tak, ale to jest takie smutne, przykre, niesprawiedliwe. Że kochamy kogoś, dla kogo nic nie znaczymy. Nie powinno tak być. Ja im bardziej staram się o związek, stroje, uśmiecham, gotuje mu obiadki, pomagam w sprzątaniu, robie wszystko tak jak ON chce, tym jest gorzej. Tym już całkiem nie pisze, nie proponuje spotkań, no kurde, czuje, że zapomina o mnie. Ale jeśli sama coś zaproponuje to rzadko odmawia, chyba, że NAPRAWDE nie może. Ale nie chcę sie już użalać. Chyba pomału dociera do mnie, że to facet nie dla mnie... Wracając jednak do tematu - jak żyć w takim razie żeby być szczęśliwym? Mówicie, że trzeba szanować siebie, żeby szanowali nas inni; że trzeba zawsze wierzyć w karmę - dobro powraca, zło tak samo - z podwojoną siłą. Ale co zrobić teraz? Ja jestem taką wrażliwą osobą, nie zmienie się z dnia na dzień. Chciałabym mieć wspaniałego faceta DLA MNIE, nie dla nikogo innego. Czemu nie możemy być tak szczęśliwe, jak inne? Albo jak kiedyś?

Nie kocha się za coś a mimo wszystko..

Najpierw odstaniesz od losu 10 razy w dupe, żeby później stwierdzić teraz jestem szczęśliwa, dobrze się stało że tak byłam traktowana bo teraz wiem jak powinna być traktowana kobieta...
W końcu każdy spotka kogoś odpowiedniego a niepowodzenia są po to żeby docenić to "lepsze". Nie bój się nowych związków, jeśli twierdzisz że Twój partner Cię źle traktuje, że nie zasługujesz na to to skończ to i poszukaj szczęścia z kimś innym, nie odwracaj się za siebie, nie myśl o tym że zostałaś raniona, pomyśl o tym że może Cię spotkać coś 100 razy lepszego w życiu:)

Tylko w tym wypadku to musiałbym kochać minimum milion mądrych i pięknych osób z poczuciem humoru. Gdyż to nie są cechy tylko jednej osoby.

A ja oprócz "wad" dodałbym też "trudnych okresów" oraz "wszelkich kłopotów".

No i tu jest problem, gdyż mam wrażenie, że niemal wszystkie a przynajmniej sporą grupę kobiet jestem w stanie pokochać.

Niemal każda ma coś wyjątkowego.

Ja wczoraj miałam taki "filozoficzny" dzień: dlaczego ja? czym sobie na to zasłuzyłam i tak płakałam sobie nad lampką wina ( zresztą nie jedną ) i doszłam do wniosku: bo głupia jesteś, przecież to co mnie dzisiaj spotkało jest konsekwencją długich lat, przez wiele lat godziłam się, na wyzwiska, obrażanie, ignorowanie do tego stopnia, że w ogóle stracił do mnie szacunek, stałam się dla niego NIKIM, a któregoś dnia stwierdził nie kocham ciebie, nigdy nie kochałem, ale to Twoja wina!

Tak to moja wina

ale dlaczego? odpowiedź powyżej...

Podjelas decyzje- to najwazniejsze. Udowodnilas, ze jestes w stanie wiele zniesc w imie milosci, ale nie godzisz sie na takie trakowanie. Nikt nie ma prawa Cie ponizac, nic wiec dziwnego, ze takie "zarty" Cie nie bawia. Niech sobie pozartuje w ten sposob z ta kolezanka do ktorej pisze, moze ona zrozumie jego poczucie humoru...

Kiedy kogos kochamy ciezko pogodzic sie z tym, ze rozstanie to najlepszy krok, jaki mozemy zrobic.
Nie chcesz go juz znac, wiec wszystko jasne.
Koniec jest zawsze poczatkiem czegos nowego...

Czy zasługujemy na to co nas spotyka. Nie wiem a może to pech że ciągle spotyka nas coś niedobrego. Jeszcze nie podniosłam się po zdradzie męża a wczoraj ukradli mi auto, środek dnia 14.20. Zaraz zgłosiłam kradzież, dokładnie 15 minut później. Patrol policyjny próbował zatrzymać go, uciekając rozbił mi auto, wbił się w betonowe barierki i uszkadzając po drodze 3 auta. Kolega zholował mi wrak mojego auta, do siebie na plac. Boże nie ma przodu. Nie miałam AC. Ryczałam jak głupia, dzieci też. Człowiek jest tyle wart, ile stracił...................