Zerwane zareczyny..zlamane serce..

Bardzo dobre pytanie ale my Ci na nie nie odpowiemy. To Twoj Marcin musi odpowiedziec na nie. Jego zachowanie wskazuje na DUZE problemy emocjonalne i niezrownowazenie. Osobiscie, balabym sie po takim numerze zwiazac z nim.

hmmm...
-jezeli to "tylko" depresja, to mozna by zrozumiec, choroba , to choroba, ma takie  a nie inne objawy ( nie mozna miec pretenscji do kogos , ze dostal zapalenia pluc i ma wysoka goraczke  i kaszel i nie mozna przez niego spac ;-)).
-ale jezeli  to cos innego,- mialabym obawy , ze jednak tak- to nie da sie zyc w takiej hustawce emocjonalnej, bo wykonczy  Cie to.

tylko jak masz sie dowiedziec czy to jedno czy drugie ?
Czy chcesz wogole probowac sie dowiedziec ? czy przekreslasz go juz zupelnie?
_______________________________

SORRY!
Teraz dopiero przeczytalam Twoj powyzszy wpis.

To wyjasnia wszystko.

Lepiej trzymaj sie od niego z daleka. Skoro juz teraz klamie to pomysl jaka sielanke mialabys mieszkajac z nim i dzieckiem. Rozumiem, ze o alimenty tez wystapisz?

co prosze ?

J E M U pomoc??

tez tak pomyslalam.
To typowe zachowanie dla nich. Trzeba naprawde bardzo stabilnej psychiki , zeby nie wyjsc "pokiereszowanym" ze zwiazku z kims, kto ma to zaburzenie ( co nie oznacza , ze to sa ludzie, ktorzy nie potrafia zyc w zwiazkach)

Mussuka ,
to trudne , ale nie niemozliwe. Znam jeden przyklad, gdzie to funkcjonuje, dodam jednak , ze wymaga stalowej psychiki, wspodzialania , wspoluczestniczenia w terapiach i niesamowitej milosci.

Osoba kochajaca borderline zyje w ciaglym "niezaspokojeniu " swojego poczucia bezpieczenstwa. Te wszystkie projekcje, prowokacje , zmiany nastrojow, emocjonaly koszmar- to nie dla kazdego.

Mam tylko jedno pytanie...dlaczego?????????

Dlaczego mężczyzna dorosły potraktował tak kobietę z która miał zamiar spedzić reszte życia która oczekiwała jego dziecka. Dlaczego zrobił to prakycznie z minuty na minute?? To jest zagadka dla detektywa, może miał jakieś problemy i bał sie o Twoje bezpieczeństwo, może to dziecko go przerosło...
A rozmawialiście zanim zaszłaś w ciąże o dzieciach??? Zapewne ma problem z emocjami, hmm może na wiosne Ci to wyjaśni...

Rozmawialismy..chcial dzieci...nawet na wiadomosc o ciazy snul plany na przyszlosc...ze bedzie jeszcze co najmniej dwojka...
Ale mialo byc tak-ja mialam urodzic i szybko robic kariere...a on mial siedziec z dziecmi w domu!!!!!!

dodam jeszcze jeden watek...sprytnie bylam "mamiona" dobrymi slowami-kazdy mial do nas przyjezdzac...do moich rodzicow tez mielismy jezdzic czesto...a potem nagle-nigdzie nie jedziemy,bo musisz wypoczac..bo jest zimno..bo jest slisko...bo....nie mowil wprost-zabraniam Ci..ale zawsze odwrocil kota ogonem..

nie zabranial mi tez rozmow telefonicznych..ale zawsze gdy ktos dzwonil..podchodzil do mnie...calowal,przytulal...nie mowil wprost-nie rozmawial..tylko pokazywal,jak bardzo mnie w danej chwili chce...

do znajomych tez nie chcial chodzi..ale tu argument mial tez cudny...nie pojdziemy..bo jeszcze tak malo czasu ze soba jestesmy..jestem tak steskniony..poki co chce kazda minute spedzic z Toba....a ja sie na to lapalam:(((

i nic wczesniej nie zauwazylas saanaja?
Nie czulas , ze to "za duzo " , ze cos nie tak ??

trudna sytuacja, wydaje się wręcz niedorzeczna. widać, ze ma problemy sam z sobą, jego rodzice są tego świadomi, możliwe, że nie jesteś pierwszą kobietą, którą w ten sposób potraktował. tak naprawdę nie  wiadomo jaką ma przeszłość. a jego rodzice trudno wyczuć o co im chodzi---albo jest im wstyd, albo za wszelką cenę chcą "chronić" syna. nie chcą zapewne udzielać żadnych wytłumaczeń- a przecież nosisz pod sercem ich wnuka.
jeszcze jedna sprawa bardzo ważna wg mnie bo znam podobny przypadek---- powinni udzielić ci jakichkolwiek informacji na co choruje Marcin, czy jest to choroba dziedziczna czy po prostu na nią zachorował ot-tak sobie- nie mam zamiaru Cię straszyć, ale wydaje mi się, że jest to ważna kwestia.
trzymam kciuki za ciebie i maleństwo, na szczęście masz rodziców, na których możesz liczyć
pozdrawiam

nie zgodzę się z tym , że choroby psychiczne nie są dziedziczone.
można odziedziczyć po rodzicach czy dziadkach skłonność do danej choroby- znam taki przypadek, że chłopak miał zdiagnozowaną chorobę psychiczną taka jaka miał jego ojcie-wiec cos w tym niestety jest

Ja juz sama nie wiem..poczytalam wczoraj sobie o borderline..i co...zaczelo mi sie robic jego zal...zaczynam winic siebie,ze to ja jestem egositka,bo moze powinnam nawet na sile pomoc mu ,ale skoro on sam nie chce sie leczyc,to co mam zrobic..mam znowu spakowac sie i jechac 500 km od domu,od rodzicow,od przyjaciol..do ..nawet nie wiem czego???? 

Jeszcze dzis dostalam od niego maila..takiego niby w temacie rozliczen finansowych...ale podal mi w nim swoj nowy adres mailowy...na wypadek gdybym chciala pisac do niego prywatnie...boje sie,ze to jest poczatek "urabiania " mnie...ze liczy na to,ze ja napisze...a przeciez nie uslyszalam nawet slowa "przepraszam" czy tez odrobiny zainteresowania jak sie czuje,jak dzidzia...:((

Wiem..wiem...wolalam to napisac,abyscie na mnie nawet nakrzyczaly..

Saanaja77 jak Ty sobie wyobrażasz pomaganie "na siłę"? Na siłę to można zastrzyk komuś dać, ale problemów tego faceta nie leczy się zastrzykami!
Daj sobie spokój dziewczyno, nie komplikuj życia sobie i dziecku, które urodzisz.

Wyslalam dzis pismo z roszczeniami odnosnie rozliczen majatkowych...coz nazbieralo sie prawie 10 tys...w przypadku braku uiszczenia zagrozilam procesem..az sie boje jego reakcji...ale nie moge byc Matka Teresa , ktora pusci mu wszystko plazem...nie pozostaje mi teraz nic innego,jak tylko czekac na jego ruch..

Warto dokładnie przeczytać to, na co się odpisuje... Czy sugerujesz, że on okłamał autorkę?

2 tyg dopiero mówisz... no to tak - to jest jeszcze czas na żal.. ale zobaczysz że zastąpi go wkrótce złość. Przynajmniej mam taka nadzieję... No bo na litość boską - facet skrzywdził Cię, oszukał, wykorzystał (emocjonalnie i finansowo) i dokładnie tak jak mówisz - porzucił jak niechcianą zabawkę. Wybacz - Was porzucił - bo teraz musisz myśleć za dwoje. A Tobie jeszcze go żal??? Pomaganie na siłe??? Ja wiem że z boku to się to tak "łatwo" mówi - ale jesli facet zrobiłby mi I DZIECKU (!!!) to co Tobie to by go moi prawnicy rozpirzyli na 4 strony świata.

Druga sprawa - bo widzę że ten temat umarł - porozmawiaj z prawnikiem, że domagasz się infromacji na temat stanu zdrowia tego typa i zagrożenia dla dziecka. Bo zagrożenie jest. Tak jak wcześniej koleżanki wspomniały - samej choroby psychicznej sie nie dziedziczy tylko predyspozycje do niej, wystarczy wskazać na schizofrenię gdzie prawdopodobieństwo zachorowania w rodzinie jest nawet 15-kronie większe niż w rodzinie w której nie występuje ta choroba. Więc rodzinka łaski Ci nie robi że udzieli Ci informacji na ten temat - to ich zakichany obowiązek względem wnuka. A jesli nie zgodzą się, to mozna ich prawnie do tego przymusić.

Ufff...mam nadzieje ze wszystko sie dobrze ulozy Tobie i dziecku

Z tego co pamietam,ale przyznam szczerze ze w szoku,w ktorym sie znalazlam,pamietam niewiele- to przedstawil tych ludzi jako malzenstwo..choc z drugiej strony nie zdzwilabym sie,gdyby go cos z ta kobieta laczylo,bo tak naprawde niewiele bylo kobiet w jego otoczeniu,z ktorymi nie poszedlby do lozka..to tez stanowilo zawsze problem -choc rozumiem,ze kazde z nas ma jakas przeszlosc i tak staralam sie do tego podejsc...jedynie do nieporozumien dochodzilo z powodu..jakby to ujac..chwalenia sie Marcina swoimi podbojami seksulanymi-zawsze w taki sposob mi to mowil,jakby chcial sie tym pochwalic..mial bardzo duzo przygod"na jedna " lub kilka nocy..zadncyh powaznych zwiazkow z tego nie bylo.

Do jednego z nieporozumien doszlo na gruncie jednej z jego znajomych-przyjaciolek-taka starsza kobieta z Warszawy..ciagle o niej wspominal,ale jako o osobie,ktora dobrze mu(nam) zyczy...ta Kasia czesto przewijala sie w rozmowach,ale do glowy mi nie przyszlo,co moglo ich laczyc...w koncu ,gdy kiedys przypadkowo(???) wygadal sie,ze wspomnial Kasi,ze tak fajnie sie miedzy nami uklada,takze w lozku, oburzylam sie troche,bo nie chcialam, by z obca kobieta rozmawial otwarcie na nasze tematy lozkowe.Stwierdzil,ze mam racje i wyglosil slynny juz tekst,ze jesli bede chciala,to on dla mnie zerwie wszelkie kontakty z nia..oczywiscie-ja bedac ta dobra i nie zazdrosna(no bo o co) powiedzialam,ze nie ma takiej potrzeby. Ale Kasia sie non stop pojawiala w rozmowach..wiec dopiero po paru miesiacach od niechcenia zapytalam( a czulam,ze on chce bym spytala jak ja poznal...no i wyszlo szydlo z worka..Kasie poznal na Sympatii pare lat temu,gdy poklocil sie ze swoja owczesna dziewczyna..no i wyladowal z nia w lozku  ( tez znamienne -rozwiazywanie problemow z obecna partnerka poprzez natychmiastowe jej zdradzanie)...to zmienilo moje nastawienie do kasi-zrobilo mi sie przykro,ze o naszym seksie( notabene to chyba jedyna dziedzina gdzie sie nam dobrze ukladalo) rozmawia ze swoja eks kochanka.Staralam sie mowic to delikatnie,spokojnie..no i jaka reakcja...uderzyl w placz...tak, tak..zaczal normalnie plakac,ze nie moze zerwac kontaktow z Kasia, bo ona jako jedyna mu pomagala,bo ona go odciagnela od samobojstwa...cudownie,prawda???  Jak zwykle chcial wzbudzic we mnie litosc..zreszta to nie jedyny numer...dzien przed moimi urodzinami powiedzial mi wprost,ze nie dostane zadnego prezentu,bo nie zdazyl kupic..bylo mi cholernie przykro i usilowalam mu powiedziec,ze sprawia mi przykrosc,ze nie chodzi o drogie prezenty,ale o drobiazg ktory pokazuje,ze ktos pamieta...no i jaka byla reakcja....zaczal znow plakac...bo sobie przypomnial,ze ktos kiedys na jego urodziny dal mu paczke orzeszkow i jakis nagrany film,bo nie stac go bylo na wiecej...a potem jeszcze byl szloch,ze on kogos w zyciu skrzywdzil i teraz nagle mu sie to przypomnialo..

Boze...jak sobie to przypominam,to sie zastanawiam..jak ja to wytrzymalam

Dokładnie.

W mojej rodzinie dziedziczona jest depresja to może nie najlepszy przykład , bo trudno nazwać depresję chorobą to raczej stany emocjonalne. Jestem po terapii , moja matka również (choć dziś twierdzi ,że była cwana , a nie chora) , dziś jej brat w wieku 58 lat. W niedawnym czasie dowiedziałam sie bardzo przypadkiem ,że ojciec mojej matki również cierpiał na depresję . Popełnił samobójstwo.
Najgorsze kiedy o takich sprawach się nie mówi się w rodzinie. Kiedyś choroby psychiczne czy emocjonalne to był temat tabuuu , ale całe szczęście  dziś nie.
Gdybym wiedziała o tym wcześniej inaczej załatwiłabym wiele spraw , a napewno o wiele szybciej zareagowała na swoje stany i uporządkowała swoje życie.

Pozdrawiam autorkę i życzę spokoju , wytrwałości i wiary w siebie.

Czy to pod schizofrenię nie podchodzi takie rozdwojenie jaźni. To raczej nie wyleczalne jest, dokładnie się nie znam , ale troszke przypomina objawami, raz dorosły ogarnięty facet potrafiący zaimponować inteligentnej kobiecie , a tu nagle malutki chłopczyk osmarkany.
Myślę ,że jego rodzice doskonale o tym wiedzą i pozwalają się dziecku pobawić cudzym życiem.

wszystkiego dobrego Ci zycze, saanaja77