Milosc online i zlamane serce

Nie będę Cię oceniać, bo zrobią to pewnie za mnie.
Twój mąż jest pracoholikiem, za to Ty pewnie siedzisz w domu i ot, czasu na bzdury masz mnóstwo. Pewnie gdybyś miała coś do roboty to problemu byś nie widziała.
Zastanów się tak dla siebie..
Bo mi się wydaje że te wszystkie błędy i to jaka nieszczęśliwa jesteś zauważyłaś dopiero jak poznałaś tego gościa. 
+ wyolbrzymiasz problem. Wcześniej coś nie pasowało, coś byś zmieniła ale teraz jest to nie do przeskoczenia
+ idealizujesz relacje z tym Wirtualnym.
Po pierwsze nie znasz go, po drugie znasz tylko z tej strony jak jest zaangażowany ( mniej lub więcej ) emocjonalnie czyli poświęca Ci czas, uwagę, zainteresowanie. Po 10 latach również uległo by to zmianie.

Czemu się oddalił? Może zauważył, że to droga do nikąd i lepiej dla Ciebie i dla Twojej rodziny żebyś Ty też to widziała.
" złamał serce " że " masz żal " że "straciłaś " ( a czy miałas kiedykolwiek? ) a Ty jednocześnie masz męża i córeczkę, których okłamujesz.
Widzisz pewne niezgodności tutaj? Nie masz prawa wymagać od Niego wiecznej miłości. Po pierwsze sama prowadzisz i nie zamierzesz rezygnować z życia jakie masz teraz a po drugie weź się za siebie, bo za jakiś czas znów się " zakochasz " w kimś innym. Czyli grzecznie będziesz czerpała z tego co Ci ktoś daje, a Tobie tego w związku brakuje.

Weź się za Siebie, za swój związek a tą relacjr zakończ i lepiej po mału opuszczaj swoje niebo bo jak kiedyś niespodziewanie spadniesz tak ciężko będzie Cię złożyć do kupy.
I przede wszystkim zajmij się czymś.

Tak naprawdę nie znasz tamtego faceta. Zakochałas się w swoim wyobrażeniu o nim. W świecie wirtualnym każdy jakoś się kreuje, zazwyczaj na kogoś lepszego. Szkoda, że nigdy się nie spotkaliście naprawdę. Jestem pewna, że wtedy nie wydawałoby Ci się, że ta relacja jest taka niezwykła. 8 godzin jazdy to nie tak znowu dużo. Chyba że to 8 godzin lotu. Gdyby mu zależało, to by się z Tobą spotkał. Tracisz czas na jakąś wymyślona, wirtualną znajomość, zamiast zająć się uzupełnieniem deficytow w małżeństwie. Okradasz swoje dziecko -  tak, okradasz. Ten czas i energię, jakie poświęcasz kochankowi mogłabyś poświęcić jej.

Mielismy sie spotkac za tydzien...jednak zanim mi powiedzial, ze sie z kims spotyka zrezygnowlam bo chyba intuicyjnie wyczuwalam , ze cos nie gra i ze nie do konca jest ze mna szczery.

To jest naprawde dobry, wrazliwy czlowiek i nie czuje zlosci do niego. Rozumiem, ze chce byc szczesliwy i ze znalazl sobie kogos na miejscu. Mimo tego, uczucie straty jest dla mnie nie do zniesienia. Rozmawialismy codziennie, nie potrafie przestac o nim myslec, uwolnic sie z tego. Lapie sie na tym, ze ciagle sprawdzam telefon. Jest mi zwyczajnie, tak po ludzku ciezko.

Zanim poznalam tego drugiego z obecnym partnerem rozwazalismy separacje. W planach mialam powrot do polski na jakis czas, zeby to wszystko przemyslec . Poznanie tego drugiego i to co z tego wyniklo bylo czyms czego sie nie spodziewalam. Wrecz przez kilka miesiecu probowlalam odepchnac od siebie to uczucie do niego , ale nie dalam rady...

Coz, chcialam dopisac jakas swoja "madrosc", ale @rezolutna w swoim ostatnim poscie napisala juz wszystko co  trzeba.

Tak czytam sobie, co tutaj piszesz
Jeden wniosek
Sama prosiłaś się o kłopoty.. No to je masz..
Nigdy nie zrozumiem, dlaczego ludzie pakują się w związek mimo że im to kompletnie nie pasuje..
Wbrew sobie i zdrowemu rozsadkowi..
Pojawia się dziecko, a ona nagle taka biedna nieszczęśliwa...
Nudzisz się najwyraźniej dziewczę i wiedziesz za wygodne życie...
Kolejna, której kasa odbiera rozum..
Seks bez miłości to droga Pani prostytucja..
Znam całe mnóstwo podobnych przypadków..,
Mąż pracuje bo chce Wam zapewnić wygodne życie i zabezpieczyć przyszłość waszej córki..
Nie dla siebie...
Gdyby ten strumień pieniędzy nie płynął, w domu po ośmiu godzinach pracy - wtedy oczywiście byłyby pretensje, że jest nierobem...
Wiesz, to jest zawsze ten sam schemat
Wręcz klasyka usprawiedliwienia zdrady..
Jesteś jak malpa
Dopóki pewnie nie złapiesz się innej gałęzi, nie odejdziesz. Masz zbyt wiele do stracenia...

Jest w tym troche racji. Mojego partnera poznalam jak mialam 20 lat i byl moja pierwsza , wydawalo mi sie ze prawdziwa miloscia. Moj pierwszy powazny zwiazek. Nie ukrywam ze z tej milosci stracilam rozum, rzucilam dla niego praktycznie wszystko i wyjechalam za granice.

Z jednym tylko sie nie zgodze. Gdybym byla materialistka, tak jak sugerujesz to bym nie wyjechala. Do wyjazdu zmusila nas wlasnie sytuacja materialna (tzn jego zmusila ) i tak naprawde zaczynalismy zupelnie od zera, po drodze zaliczajac kilka kryzysow finansowych. Jednak zarowno dla mnie jak i dla niego pieniadze to rzecz nabyta , wiec jakos szczegolnie wielkiej uwagi im nie poswiecalam.
Dlatego w tej biedzie na poczatku i po drodze przetwalismy. Kryzys zaczal sie tak naprawde chyba od nadmiaru tych pieniedzy - zas sama zamiana nastapila bardziej u niego niz u mnie.
Nie jest tez tak ze go nie kocham. Problem tkwi w tym, ze ja nie czuje tej milosci od niego. Doceniam to ze sie stara, ze robi to dla nas , ale nie potrafi zachowac zdrowych proporcji. Kiedy jest w domu, jest tylko fizycznie , cialem. Poza tym wydaje mi sie ze gdyby wszystko bylo w porzadku, to nie stalo by sie to co zaistanialo mdzy mna a tamtym mezczyzna. Przez te 10 lat gdybym chciala to nie raz moglabym skoczyc w bok. Nie robilam tego bo wierzylam, ze kryzys u nas jest chwilowy.

I faktycznie chyba sie nudze . Nie dlatego , ze jestem leniwa i nie chce mi sie isc do pracy. Wrecz przeciwnie , chetnie bym poszla tylko niestety facet z ktorym jestem twierdzi ze dla dobra dziecka powinnam jeszcze zostac z nia conajmniej przez rok w domu i przy okazji tych dywagacji umniejsza moja role w budowaniu budzetu domowego twierdzac ze to co zarobie w miesiac w mojej pracy on jest w stanie zarobic w tydzien max poltora biorac nadgodziny. I nie raz juz slyszlam , ze kazda na moim miejscu bylaby szczesliwa bo nie musialaby pracowac. Tylko widzisz pkt widzenia zalezy od pkt siedzenia, i to co dla jednych jest wielkim szczesciem, dla innych moze nie byc. Nie wspominajac juz o wpedzaniu w poczucie winny bo zostawie dziecko w przedszkolu. Robi to doskonale

A ja dodam od siebie że rozumiem trochę autorkę.
Wiem co to znaczy mieć osobę z którą się dogadujesz na każdym kroku,której ufasz jak nikomu innemu,na samą myśl o niej pokazuje się cichy wewnątrz i delikatny uśmiech.
Osoba o której ciężko zapomnieć ...Osoba może przez Ciebie wyidealizowana na idealną  ,bo z tego co pisałaś to się nie spotkałaś a trzeba mieć jednak niepewność ,bo jak jeszcze ludzie są młodzi to są szczerzy inaczej osoby starsze tutaj karuzela.
A jakby on Ciebie poważnie traktował to by w międzyczasie innej nie szukał....
Więc potrzeba czasu zapomnij o nim bynajmniej nic z tego nie będzie...
Czas leczy rany
Masz dziecko zajmij się nim bo najważniejsze jest dobro dziecka.
Wypalenie jak u mnie.
Rozmawiajcie spróbujcie spędzać czas razem,wyjścia może wyjazd może jakieś spotkanie małżeńskie naprawdę jest wiele możliwości....
Zanim podejmiesz decyzję spróbuj wszystkiego ja tak walczyłem o związek nom i jeszcze trwa pomimo że jest na granicy mojej decyzji ,ale moja luba się stara i dlatego mam wątpliwości ,gdyby się wogle już nie starała to bym zakończył to ostatnio... 
Wiem że jak moja będzie taka zawsze  jak jest obecnie od kilku miesięcy to powiem szczerze z czystym sumieniem  że jest wspaniałą kobietą.
Może nie mamy wspólnych zainteresowań i się różnimy ale pamiętaj miłość nie na tym polega ,należy o siebie dbać,wspierać się jak to mówią na dobre i na złe ,kryzysy się pojawią prędzej czy później ,rutyna i wogle temat rzeka.
Należy to wszystko starać się pokonać i walczyć nawet jak moja usłyszała że to koniec i rozwód i nie mam z nią już planów na życie....
Nie poddała się i walczy jak lwica hihi .
Wierz mi gdyby się po tym poddała to już byłaby sprawa rozwodowa a tak obserwuje no i coraz bardziej się do niej przekonuje i może znowu ją pokocham.
Pamiętaj jak się kogoś kiedyś pokochało to zawsze będzie się tą osobę Kochać jak było to prawdziwe i szczere tylko trzeba o tym sobie przypomnieć....
Można się oszukiwać ale serca się nie oszuka...
No chyba że ja to taki romantyk tylko jestem

Twój mąż ciężko pracuje i nie poświęca Tobie tyle uwagi ile byś chciała i tutaj jest problem,masz dużo czasu wolnego no ale męża w tym czasie nie ma więc się szuka zajęcia nie koniecznie typu zumba czy szachy i pech chciał że znalazł się ktoś kto Ciebie wysłucha.
Mężczyźni starają się zapewnić rodzinie wszystko dosłownie wszystko ,żona czy kobieta czuje się przez to odsunięta ale nie rozumiecie mężczyzn że dla nich nie zapewnienie wam bytu oznacza dla nich wielką porażkę.

Wyedukowałem się przez ostatnie miesiące i widzę znany schemat
Pieniądze są nic nie warte ..Szczęście w życiu najważniejsze rozmawiaj z drugą połówką !!!

"To, że zdecydował się na nowy związek i zrezygnował z życia w trójkącie powinno przestać Cię dziwić tylko dać Ci do myślenia."

Chyba jednak nie czytasz uwaznie. Nigdzie nie napisalam ze mnie to dzwini. Wrecz przeciwnie rozumiem to i naprawde szczerze zycze mu szczecia, bo na to zasluguje.

Napislam tu , poniewaz chcialam sie wygadac i poszukac wsparcia nie w zdradzie , a w tym jak sobie pomoc i zapomniec o tym co sie stalo...

I
Tak na koniec odnosnie przyprowadzania nowych wujkow, bo mamusi sie nudzi itd. Oceniasz przez pryzmat samej siebie czy po prostu saczysz jad zeby sie wyzyc? Gdyby mi sie nudzilo i szukalabym odskoczni to przez te 10 lat takich wirtualnych czy realnych romansow mialabym pewnie kilka , albo i wiecej. Nie znasz mnie , wiec nie ocenaij po kilku zdaniach jakie tu napisalam. To nie jest cala historia mojego zycia, wiec zachowaj ta uszczypliwosc dla ex malzonka lub ludzi ktorych swietnie znasz i wobec ktorych mozesz takie oceny wyciagac...

EmEn,
zauroczyłaś się w swoim wyobrazeniu o kimś wirtualnym, kogo na oczy nie widziałaś, na uszy nie słyszałaś.
To jakbyś zakochała się w swoich marzeniach.

Nawet nie wiesz czy to facet, czy kobieta czy moze jedno i drugie.

Za to, moge Ci przysiąc, że tak samo śmierdzą mu skarpetki jak mężowi

To z pewnością ktos, kto wie jakich słów oczekuje samotna matka siedząca w domu, przy dziecku.

Niedawno czytałam artykuł o kobiecie, która przez kilka lat miała wirtualny romans z facetem.
Nigdy nie doszło do spotkania, pomimo wielu planowanych randek zawsze "coś" staneło w ostatniej chwili na przeszkodzie.
Zdążyłanawet poznac wirtualnie częśc jego rodziny, kuzynów, kuzynki i ich dzieci.
Po kilku latach od jego rodziny otrzymałainformacje, ze wirtualny kochanek zmarł niespodziewanie.
Zaczęła przeżywac żałobe, w końcu starała się spotkać w realu z jego rodziną, szperać węszyc i okazało się ze wirtualny kochanek żyje,
i jest ...kobietą.

Zadbaj o relacje z partnerem.
Tym ktory jest i to fizycznie obok Ciebie.

Zadbaj o siebie, o swoje poczucie wartości tak byś nie musiała doszukiwać sie jej w słowach przypadkowych gostków.
Kontakt z luźmi, szkolenia, praca, zainteresowania.

a Ty mnie łapiesz za słówka , zamiast skupić się na przekazie moich postów. Uwierz, że nie leży w mojej intencji dopiekanie Ci. Ja wiem, że miłe nie jest to co dla Ciebie to czytać i krytyka boli jak bezpośrednio Ciebie dotyka, ale... tak to wygląda z puntu widzenia osoby trzeciej, która bez zbędnych emocji się temu wszystkiemu przygląda.
Rozumiem Cię, mniej lub więcej. I też po ludzku życzę Ci szczęścia, ale czemu mam klaskać jak widzę, że coś nie gra? I Ty sama to widzisz, ale jesteś w to zamieszana, więc ciężko Ci się wydostać z tego i inaczej ( na trzeźwo ) na to spojrzeć.
Też tu przyszłam z problemem i też spotykałam się z krytyką i dobitnymi komentarzami i uwierz.. jeśli weźmiesz je sobie do serca... pomogą

I te wsparcie dostaniesz, ale jeśli wszyscy zaczniemy się nad Tobą rozczulać jak to źle, jak to ciężko to w czym Ci pomożemy? Kontakt dalej będzie się rozwijał w najlepsze, sentyment będzie rósł i już omińmy nawet cały Twój związek ( skoro jesteś tak bardzo nieszczęśliwa to myślisz pewnie o rozstaniu , a nie ratowaniu ??? ) ale patrząc nawet tylko na Ciebie. Jeśli nie przestaniesz się nad tym rozczulać i coś robić by skończyć swoją katorgę tak zaplątasz się w tym dalej i tym ciężej Ci będzie. Kubeł zimnej wody i zimna ocena czasem dobrze robią.

I znowu. Łapiesz za słówka, a nie skupiasz się na sensie wypowiedzi. Twoją złośliwość udam , że przeoczyłam.
Nie oceniam Cię. Każdy popełnia błędy. Chodzi o to, żeby się tak łatwo nie usprawiedliwiać ( mąż nie ten, nic nie robimy, czuje się źle , wszystko na mojej głowie, nic na mojej  głowie, on za dużo pracuje, nie pracuje...... ) bo następnym razem będzie Nam łatwiej ten sam błąd powóßrzyć. I znowu nie zrobimy nic, nie wywnioskujemy nic ibędziemy płakać jak to los nam kule pod nogi rzuca

Nie oceniam Cię. Nie powiedziałam, że masz taki charakter, takie skłonności. Zasugerowałam Ci braki w związku i zrobiło to kilka innych osób. Ale prawdą jest, że nie skupiasz się na tym tylko idziesz prostą , krótszą drogę i szukasz tego gdzie indziej. Ot cała filozofia. I ile tu świętych na tym forum i ilu by Cię za to pocisnęło tak to co robisz jest bardzo ludzkie i pewnie wielu z nas w chwili słabości postąpiłoby tak samo.

Skupiasz się na tym Wirtualnym bo to on Ci dostarcza emocji i ciężko jest się skupić na czymś innym. Chcesz zapomnieć? Zerwij kontakt, każdy Ci powie, że to najlepsza terapia, nie rozmyślaj, żadnych czułych pożegnań, żadnych sentymentalnych wyznać, bo będzie jeszcze ciężej.
A co dalej? Jak emocje opadną to pomyśl czy nie przesadzasz trochę z tym partnerem, pogadaj z nim, powiedz co Cię boli, może powiedz mu o tej znajomości.
Jeśli 100% nie chcesz z nim być to się nie męcz. Wyjście jest jakieś zawsze.

Ja bym jednak się zastanowiła, bo zawsze jak kogoś poznajemy obrabiamy go w ramki, minimalizujemy wady. Wy możecie duchowo współgrać , możecie godzinami nad czymś rozmyślać i gadać, ale w realistycznym życiu trochę inaczej to wygląda.
Twój facet nie ma teraz do niego żadnych szans, on jest tylko pracoholikiem, łączą was codzienne problemy, obowiązki, znasz go na wylot, czas fascynacji minął, wszystko takie normalne, bez szału. Za to tamten bratnia dusza, poświęca Ci uwagę czas, pewnie zauważał , doceniał dużo rzeczy które Twój facet już dawno przestał zauważać.
Pomyśl czy znajomość z Wirtualnym nie zbliżyła Cię do myśli o rozstaniu , jeśli tak zastanów się 3x zanim cokolwiek zrobisz

Nic nie zmienia tego, że to schemat..
Pojawia się nuda to się szuka mocnych wrażeń..
Idę o zakład , że Twój partner się nie zmienił. On taki zawsze był..
Naprawdę bowiem mało który facet się zmienia...
To raczej wpływ tego nowego zmieniło Twoje nastawienie.
A z uczciwością to u Ciebie to kiepsciutko..
Nie pocieszę, teraz będzie ciężko.
Twój facet będzie długo przegrywał w Twojej głowie porównanie z tym drugim..
Z jego wyobrażeniem
On już jest na straconej pozycji, bo przekroczyłaś granicę, której przekroczyć nie powinnaś.
Trafisz na takiego, który będzie zdecydowany i poplyniesz..
Niejedna za taką głupotę zapłaciła wysoką cenę..
Gdy jest jeszcze dziecko, to również ono za to płaci choć nie jest niczemu winne
I nagle okaże się, jak to często bywa, że nie było warto... A drzwi do powrotu się zatrzasną z hukiem ..

Lepiej nie igraj dziewczyno z ogniem, bo jak wybuchnie pożar to może okazać się, że on jest już nie do ugaszenia..
Zdrada jest zdradą.
Jakbyś tego nie próbowała usprawiedliwić..
Życzę mądrego podejścia, abyś potem nie wyła w poduszkę z powodu własnej głupoty..

Ty to tak serio? Tak, wielka szkoda, że nie spotkała się z nim i się z nim nie przespała ( nie mówię, że to byłby cel spotkania, ale na takim etapie znajomości, przy takich emocjach i przy tak słabej woli skończenia romansu doszłoby do kontaktu fizycznego na 100% ) i to że nie zdradziła to taka szkoda?

Wiesz emocje emocjami, ale jest jeszcze coś takiego jak sumienie, a Ty jak widać nic nie wywnioskowałaś z tego co sobie zgotowałaś

Wywnioskowałam to co potrzeba, ale nie o mnie tu mowa. Doszłoby lub nie tego nikt nie wie. Pisząc słowo"szkoda" odnosiłam się do tego, ze miałaby jego szerszy,że tak powiem obraz, a nie po to żeby wskoczyć mu do łóżka. A, że do zdrady nie doszło to bardzo dobrze. Moje intencje nie były takie jak wywnioskowałaś