Moja Mama alkoholiczka

Pomysł z wyprowadzeniem się na stałe - świetny.
Zawiera jeden mały haczyk. Musisz być gotowa wyprowadzić się z domu. Inaczej, mama nie uwierzy. I musisz być przygotowana na jej reakcję.

Poza tym Twoja mama przestanie pić jedynie wtedy, gdy to ona podejmie taką decyzję.

Możesz pójść sama do przychodni d/s uzależnień i poradzić się specjalistów.

Czego się boisz?

Jeśli miałaś trochę zajęć nt. alkoholizmu, to pewnie wiesz, że pilnowanie osoby uzależnionej nie ma najmniejszego sensu. Pójdź do poradni, porozmawiaj ze specjalistami, poradź się, co możesz zrobić w takiej sytuacji.

Mnie sie wydaje z wydaje że napisanie listu to jest dobry pomysł.Mam przemysli przez tydzień i bedzie mogła podjac spokojnie decyzje co dalej zrobic ze swom zyciem.Dla mnie wyprowadzka to jest ucieczka a nie rozwiazanie problemu.Jesli chcesz jej pomóc duzo rozmawiajcie a zacznij od listu i od taty który powinien Ci pomóc,nie chcesz pomóc wyprowadz sie,zacznijk zyc w spokoju i ciszy ale wiedz ze nic sie nie zmieni na lepsze gdy odejdziesz z domu.

Często staram się delikatnie np w sklepie zwrócić jej uwagę np po co jej tyle piwa (wiem naiwne pytanie). Na trzeźwo nie da się z nią porozmawiać bo zaraz wybucha i się obraża jak tylko coś delikatnie powiem np przed chwilą rozmawiałyśmy o wigilii i powiedziałam jej że fajnie by było gdyby nikt w ten dzień nie pił to się obraziła.
Wydaje mi się że zaczęła pić z nudów. Kobieta 45 letnia bez żadnych perspektyw na pracę, na to że może wyjść do ludzi po prostu się upija. Taty ciągle nie ma w domu na pewno czuje się samotna... W ich małżeństwie też nie zawsze się układa. Kiedy tata wraca do domu i chce odpocząć ona zasypuje go jakimi błahymi sprawami i robi z tego wielkie problemy. Czasem aż chce mi się śmiać jak ona potrafi coś wyolbrzymić np. tata usiadł na fotelu na którym ona chciała i już ma powód do obrazy. Smutne ale prawdziwe.
Nie raz jej mówiłam żeby się na jakiś kurs z Urzędu Pracy zapisała, żeby coś zaczęła robić ale ona odbiera to tak jakbym ją atakowała i że nie muszę jej mówić co ma robić. Tak to wygląda że dla niej sytuacja w której się znajduje jest wygodna. Rano jedzie do sklepu oddalonego o 10 km kupuje teraz już 8 piw i ma cały dzień z głowy ugotuje coś ogarnie trochę dom i jest do wieczora w pełni nawalona. Wtedy lepiej jej schodzić z drogi bo wtedy zaczyna się szukanie problemu. to np. wg niej źle łazienkę posprzątałam to ona o 21 potrafi jeszcze raz wszystko odsuwać i sprzątać.

Pierwszy raz na ten temat tyle powiedziałam zawsze to tłumię w sobie i nikomu nie mówię. Ciekawe czy ktoś to w ogóle przeczyta...

wiem, jak cięzko o tym z kimkolwiek porozmawiać. Masz może rodzeństwo, kogos, kto moglby kontrolowac sytuacje, gdy Ciebie nie ma? Kogos kto wie o problemie?
Nastepnym razem, gdy w trakcie rozmowy zacznie sie denerwowac, ze poruszasz ten temat, nie odpuszczaj, też krzycz, podnies glos, pokaz, ze jest problem, ze nie jestes w stanie go dluzej tolerowac.
Czy Twoja mama umie poslugiwac sie komputerem? Bliskiej mi osobie, ktora miala podobna sytuacje co Twoja mama, spedzanie czasu w Internecie naprawde pomoglo. Nie znaczy to, ze problem minie, ale mozesz nakierowac ja na fora osob, ktore juz nie pija, zeby poczytala sobie ich historie, to jak alkoholizm niszczy rodzine. Nie łudzmy sie, ze od razu przestanie pic, ale moze spojrzy inaczej, na ten problem?

Nie probuj takich metod, jak środki przeczyszające!! nie mozna tak robic, nie masz pojecia jakie to niebezpieczne, biorąc jeszcze pod uwage stan zdrowia Twojej mamy, poczytaj o tym w necie i proszę, nie rób tego.
Hmm, moim zdaniem możecie próbowac, zgłosic mame na leczenie przymusowe, wiem, ze istnieje taka opcja, tu masz co nieco o tym.

'Poddanie się leczeniu odwykowemu jest dobrowolne. Jednak ustawodawca, w celu zapobiegania negatywnym skutkom alkoholizmu, przewidział wyjątki od tej zasady. Postępowanie z osobami nadużywającymi alkoholu, uzależnionymi od alkoholu i procedurę leczenia przymusowego określa ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (j.t. Dz. U. Nr 70 z 2007 r., poz. 473).
Według ustawy osoba nadużywająca alkoholu, która z powodu tego nadużywania powoduje rozkład życia rodzinnego, demoralizację małoletnich, która uchyla się od pracy albo systematycznie zakłóca spokój lub porządek publiczny, może zostać skierowana na badanie przez biegłego w celu wydania opinii w przedmiocie uzależnienia od alkoholu i wskazania rodzaju zakładu leczniczego. Na badanie to kieruje gminna komisja rozwiązywania problemów alkoholowych, właściwa według miejsca zamieszkania lub pobytu osoby, której postępowanie dotyczy. Z wnioskiem do komisji o skierowanie osoby uzależnionej na badanie może zwrócić się każda osoba, która może udokumentować występowanie rozkładu życia rodzinnego, demoralizację małoletnich, uchylanie się od pracy albo systematyczne zakłócanie spokoju lub porządku publicznego.'

Nie masz za co dziękować.
Fakt, że gdzies daleko, a może i nawet blisko, pod drugiej stronie monitora jest osoba, ktora zna to uczucie bezradności, która tez niejedną noc przepłakała z powodu alkoholizmu bliskiej osoby, z pewnościa dodaje otuchy. Po to tu jesteśmy
Wiesz, masz jeszcze o tyle szczęscie, że w domu nie ma wielkich awantur, rodzice sie nie biją, nie uciekasz z domu. Bywa i tak.
Mimo wszystko próbuj z mama rozmawiać, do skutku.

Boisz się śmiertelnie?
A cóż takiego, realnie, stanie Ci się, gdy Twoja mama obrazi się na Ciebie?

motylku wszak masz już 21 lat. Jesteś dorosłą kobietą i mamusi już nie potrzebujesz. Za to ta kobieta, której tak się boisz, potrzebuje Twojej pomocy.

Odwagi!
Nic Ci nie grozi.

Kiedyś_Misiak,
może skieruj swe kroki do poradni ds. uzależnień. Tam bezpośrednio, od specjalistów, dowiesz się co i jak możesz zrobić, by pomóc swej mamie.

Kochana, po pierwsze: wielkie brawa dla Ciebie, za nazywanie spraw po imieniu. tak, Twoja Mama jest alkoholiczką i tak nadal masz prawo ją kochać i tak alkohol destabilizuje całą rodzinę.

jeśli chodzi o rozmowy: nic nie dadzą. nie łódź się. to bolesne ale prawdziwe. gdy jest pijana i tak do niej nic nie dotrze, najwyżej zrobi Ci awanturę, na trzeźwo/na kacu również tego do siebie nie przyjmie, potraktuje to jako atak, zarzut i... zrobi Ci awanturę.
prawda jest taka - nikt nie może pomóc alkoholikowi, jedyny ratunek da niego jest wtedy gdy SAM chce się podnieść i leczyć, gdy SAM przyzna się przed sobą i innymi, że alkohol wymknął mu się spod kontroli.do tego często trzeba sięgnąć dna. takiego prawdziwego - gdzie nikt ręki nie poda, i chory człowiek będzie miał świadomość że jest zdany tylko i wyłącznie na siebie. dla rodziny jest to bardzo trudne - bo wydaje nam się że naturalnym i dobrym jest "pomaganie", wyciąganie z opresji, udawanie że to tylko jedno piwo, ukrywanie prawdy przed innymi (sąsiadami, rodziną) dla rzekomego dobra alkoholika i generalnie każdorazowa, szeroko pojęta pomoc i odsuwanie odpowiedzialności. nic  bardziej mylnego- prawda jest taka- że dzięki temu uczymy tylko alkoholika, że zawsze ktoś poda mu rękę, załatwi za niego sprawę i uratuje przysłowiowy tyłek.a on tymczasem spokojnie pije sobie dalej, bo wie że problemami zajmie się jak zawsze rodzina.
wiele osób o tym nie wie, wiele osób nie ma świadomości, że takie postępowanie jest zwyczajnie dla osoby chorej szkodliwe.

dlatego moja kochana jeśli chcesz pomóc swojej Mamie i całej waszej rodzinie:
- poszperaj, poszukaj i poczytaj w internecie o alkoholizmie, znajdziesz wiele świetnych publikacji i porad.
- KONIECZNIE spotkaj się z terapeutą, z kimś kto PROFESJONALNIE zajmuje się uzależnieniami. ta osoba udzieli Ci wartościowych i szczegółowych rad. pomoże, bazując na swoim doświadczeniu i wiedzy. w każdym większym mieście jest jakiś państwowy "odwyk", możesz też poszukać pomocy prywatnego specjalisty, ewentualnie wybierz się na spotkanie AA - tak też udzielą Ci porady.
- nie poddawaj się. będzie bolało. będzie ciężko i nikt nie gwarantuje wygranej, ale jedno jest pewne - tej choroby nie wolno zmiatać pod dywanik bo niszczy całą rodzinę...

trzymam za Ciebie kciuki :* jesteś silna, dasz radę!!! i raz jeszcze BRAWA za odwagę, nie bój się, mów o tym, dziel się swoimi obawami z innymi, rodziną, przyjaciółmi. to pomaga!

Temat ten jest bardzo złożony przyznam . Ja jestem dzieckiem DDA  -czyli dorosłe dziecko alkoholika . Gdy miałam 15 lat moja mama zmarła przyczyna ? Picie! Mój tata pił bardzo długo po śmierci mamy tak jak i przed jej śmiercią w domu zawsze był bałagan , często musiałam po szkole sprzątać i robić sobie jeść najczęściej to były jakieś smażone jajka albo frytki  i tak codziennie .Codziennie rodzice byli nawaleni tata co prawda pracował ale co z tego jak już z pracy przychodził pijany . Częste awantury ucieczki z domu . Spokojne dzieciństwo -co to takiego jest ?  Przyprowadzić do domu kogoś znajomego nie było opcji bo do czego ? Do matki która leżała na podłodze? Wiele razy się musiałam wstydzić :( ile ja łez wylałam przez moich rodziców to jest nie do opisania :(:(  Mieszkam na wsi więc wszyscy o wszystkich wszystko wiedzą ciągłe plotki o moich rodzicach alkoholikach było nie do zniesienia   . Gdy mama zmarła to była chwila upadła z krzesła i tyle była pijana , leżała a ja zadzwoniłam na karetkę i podjęłam reanimację tata uciekł z domu , pretekst ? będę czekał na ulicy na pogotowie...jak myślicie 15 letnia dziewczyna z nie żyjącą mama w kuchni która stara się ją uratować , nikt nie wie jaki to ból Nie uroniłam łzy nie wiem dlaczego przez cały czas zachowałam spokój . Gdy przyjechało pogotowie nie było szans na odratowanie 30 min ją reanimowali i nic . Moja pierwsza łza spadła gdy mamę zapakowali w foliowy czarny wór  . Przez ponad rok czasu , gdy ktoś leżał stałam nad nim i czekałam aż usłyszę oddech , nie ważne czy to był tata czy roczne dziecko czy 25 letnia osoba po prostu czekałam dla pewności czy żyje . Często w nocy wstawałam i chodziłam sprawdzać czy tato oddycha . To co ja przeżyłam , to wszystko to jest koszmar a zarazem prawda . Tata teraz popija ale nie tak często jak kiedyś to przez to że pewnego razu na kacu zaczęło go boleć serce bardzo mocno  ...pogotowie ...diagnoza stan przez zawałowy . Prywatni lekarze , nerwy , stres , i spokój nagle błogi spokój gdy tata nie pił pare miesięcy . ale powoli się znów zaczęło gdy przestał brać leki  , jego strach odszedł i przyszła znów jego siostra wódka . Mam teraz 19 lat i jakoś żyje chodź niewiem jakim cudem daje radę . Moja psychika wygląda jak sitko . Najlepsze jest to że mnie nadal otaczają alkoholicy . Brat alkoholik zaszył się 2 tygodnie temu , szwagier - alkoholik zaszył się 3 tygodnie temu . Ja nie pije sporadycznie chodź lubię . Najgorsze jest to że jestem podobna do mamy tak  mocno że widzę jak patrzy na mnie tata czasem mam wrażenie że mnie nie na widzi za to że tak przypominam mamę .

Porada dla was kochani dla tych którzy mają w domu alkoholika : jeżeli oni sami nie chcą nie pomożecie im , groźby , słowa , płacz ? Dla nich to nic nie znaczy . I uwierzcie mi musi się stać coś strasznego żeby przyprowadziło ich to do porządku możecie ich prosić błagać namawiać próbujcie , Trzymam kciuki ale nie liczcie na cuda .
Przepraszam że tak drastycznie wam to wszystko opisałam i subiektywnie , ale ja po prostu wiem jakie to jest gówno. Życzę powodzenia wam wszystkim . Ratujcie jak macie co . Bo może  być tak , że będziecie żałować że zrobiliście za mało.......

Witajcie. Pisałam już na tym forum, problem również dotyczył mojej mamy.
Muszę chyba to w końcu przyznać, moja mama jest alkoholiczką. Kiedyś pamiętam piła piwo czy dwa dziennie. Jak ktoś przyszedł, chowała do szafki. Po kilku latach poznała pewnego faceta (już z nim nie jest). Pili razem, nie wiem jakie to były ilości, bo nie było mnie wtedy w kraju. W końcu straciła pracę (nie z powodu alkoholu) i wyjechała do nas. Tutaj piła takie słabsze piwa ( ok. 2 %), później przeszła na te normalne. Z czasem problem stawał się coraz większy. Poznała faceta, który był/jest alkoholikiem. Trochę go z tego wyciągnęła, ale później zaczęli pić razem.  Tego faceta jednak nie widzę już tak pijanego jak kiedyś. Gorzej jest z mamą. Ukrywa butelki po wódce, pije po kryjomu albo robi sobie drinka. Kilka miesięcy temu, jej facet zrobił jej awanturę, że wiecznie jest pijana itd. Ponoć doszło nawet do rękoczynów (z mamy strony), wyzwała go i kazała się więcej na oczy nie pokazywać. Później się pogodzili. Ustalili, że może pić ale tylko z nim (dla mnie to głupota). Teraz dość, że pije po kryjomu, to z nim też.
W ostatni weekend przegięła. Byli u nas znajomi, robiliśmy jedzenie, ona pijana, palcami przy gościach wyciągała jedzenie z garnków itd. Wcześniej zdecydowała, że będzie robić zasłony do pokoju mojej córki. Usiadła przy maszynie i widziałam jak z chwili na chwilę jest coraz bardziej pijana. Nie sądziłam jednak, że tak bardzo, jak się później okazało. Skończyła zasłony, powiesiła je, a na następny dzień mówi "widziałam, że zrobiłaś zasłony". Ja stanęłam jak wryta. Ona nic nie pamiętała!
Nie wiem co mam zrobić. Czytałam trochę na temat alkoholizmu i wiele osób pisało, że jak alkoholik się nie stoczy, to nie zrozumie. Nie chcę czekać do tego momentu i pozwolić mojej małej córce na to patrzeć. Nigdy nie potrafiłam rozmawiać z mamą. Ona zawsze się denerwowała albo ucinała rozmowę i tyle z tego było. Nie wiem jak podejść do tematu.