Rodzice- czy to jest normalne, że robią coś takiego?

Chłopak zaproponował mi, że przeleje mi pieniądze, a ja zamówię bilet i jutro wsiądę w autobus i wrócę do Polski. Kasa na koncie jest, ale za to problem z biletem. Można go wydrukować, ale u ojca nie ma drukarki, a na razie nie mam jak jej skombinować. Myślałam o tym, żeby jechać pociągiem, ale nie wiem jak to wyjdzie cenowo.
Kursu jeszcze nie zaczęłam, ma przyjść kuzyn z ciotką i mamy to obgadać. Ile mam zostać, nie mam pojęcia. Mama tylko coś wspominała, że może już w Sofii dokończę naukę.

Poznałam ich, ale wtedy miałam jakoś 9-10 lat. A mówią po bułgarsku, angielsku i niemiecku. Siostra mi mówiła, że są ok, zresztą jak mój ojciec zdradził mamę, to ciotka się od niego(ponoć) odsunęła i zrobiła mu awanturę. Zresztą, słyszałam coś takiego, że oni zawsze mieli problemy z dogadaniem się i nie kontaktują się ze sobą. Ale przez to, że ich nie znam, to jestem zdystansowana w stosunku do nich.
Z tym biurem podróży wygląda to w ten sposób, że nie wiem, gdzie ono jest. A na dodatek w ogóle nie znam miasta, więc to jeszcze bardziej komplikuje wszystko.
A z emocjami jest spoko. Wzięłam dzisiaj wcześniej leki, więc nie będę miała problemu z opanowaniem się.

Ta cała wycieczka do Bułgarii, według mojej mamy i siostry, była spontaniczna. A że moja mama- jak powiedziała ojcu, nie radzi sobie ze mną, to może lepiej jest, żebym z nim była, bo on nie pozwoli sobie wejść na głowę i na pyskówki z mojej strony.
A siostra jest po stronie mamy. Pisałam do wujka i babci, myślałam, że oni coś mi poradzą i pomogą. Szczególnie biorąc pod uwagę, że moja babcia nie pała zbyt wielką miłością do ojca. Niestety, to też nie wypaliło. Napisałam więc do kuzynki, ona mnie zrozumiała i mam jej codziennie dawać znać, czy jest w porządku. Na odległość, jak napisała, nie ma za bardzo jak działać, ale mam jej o wszystkich złych rzeczach donosić. To ona wtedy będzie kontaktowała się z wujkiem itp.
Jak mamie powiedziałam, że chce wracać, bo tu nie wytrzymam, to odpowiedziała mi, że ok- mogę wracać. Ale w takim przypadku wracam, zabieram swoje rzeczy i się wyprowadzam. Najlepiej jeszcze w tym samym dniu.

Mama powiedziała mi, że ze szkołą jest wszystko załatwione, a o terapii nic nie wspominała. Mój ojciec twierdzi, że jestem nieukiem, gówniarą i zerem, że wykorzystuje wszystkich. Powiedział mi też coś takiego, że wywalili mnie ze szkoły. Więc nie wie, że dalej się uczę i że mam terapię.
Moja siostra napisała mi coś takiego po mojej wiadomości, że ojciec mi grozi i że mnie ładnie kopnął:
"Posłuchaj mnie dziewczynko - nie pozwalaj sobie na zbyt dużo - jak na razie wygląda na to, że jesteś mocna tylko w gębie i tyle. Rób co chcesz, ja nie mam zamiaru Cię prosić, jesteś dorosła, chociaż zachowujesz się jak dzidzia, która nagle bez mamusi straciła grunt pod nogami... Ty nikogo nigdy nie szanowałaś, a najmniej Mamę - na tym polega Twoja wielka siła, że wyżywasz się na własnej matce i bracie? Każdy frajer to potrafi, nie jesteś wyjątkowa...ja przed nikim się nie płaszczyłam, widać że jesteś jeszcze zbyt głupia żeby zrozumieć pewne sprawy. Daj spokój mamie i przestań ją psychicznie dręczyć, skoro taki z Ciebie chojrak to czemu ją tym wszystkim obarczasz??? to jest dowód, że jesteś mentalnym dzieckiem, które za nic nie potrafi wziąć odpowiedzialności tylko wszystko zwala na Mamusię... brawo!"

Co Ty tam jeszcze robisz?! Skoro masz przychylnego chłopaka niech Ci pomoże i zwiewaj!! To Bułgaria, może na mapie to Europa, ale do cywilizacji to im jeszcze duuuużo brakuje. Spakuj się i najlepiej pod nieobecność ojca zwiewaj! Jeżeli możesz sama wychodzić to załatw sobie bilet na autobus i w nogi!
W Polsce to TWÓJ DOM i matka nie ma prawa Cię z niego wyrzucić. Możesz ją podać o to do sądu, naprawdę. Jeżeli nie jesteś zbiegiem, bandytą i zagrożeniem dla rodziny to matka NIE MA PRAWA Cię wyrzucić.

Po przeczytaniu tych 2 fragmentów pomyślałam sobie, że bardzo współczuję twojej mamie. Nieźle musiała dostać od Ciebie po d... skoro zdecydowała się na taki krok.
Czy TY kiedykolwiek myślisz o kimś innym niż TY sama?
Próbowałaś kiedykolwiek pomyśleć co czuła twoja mama kiedy tak dawałaś jej do wiwatu?
Twoja mama skapitulowała i dała za wygraną - oddanie Ciebie ojcu wynikło z jej bezsilności wobec Ciebie...
Spróbuj stanąć na chwilę w miejscu i zastanowić się "Jak bym ja się czuła na miejscu mamy, mając takie problemy wychowawcze z dzieckiem, jakie JA jej sprawiałam". A jak trwoga to do Boga (do mamy)

Ps. Napisałaś odnośnie ojca:"nie chcę mieszkać pod jednym dachem z osobą z jakimiś zaburzeniami psychicznymi."
A jesteś pewna, że twoja mama chce i ma do tego dość siły? Bo Ty też masz takie zaburzenia, przynajmniej tak zrozumiałam z twoich wypowiedzi odnośnie potrzeby pomocy psychologicznej i zażywania z tego powodu leków.
Życzę Ci spowolnienia tempa przeżyć, wyciszenia emocji i głębokiego namysłu uwzględniającego potrzeby innych osób w twojej rodzinie, których chcesz uszczęśliwić na siłę swoją obecnością. Wolniej i rozważniej...

Pisząc o tym, że dałam mamie do wiwatu, jest jak najbardziej prawdziwe.
Ojciec zdradził moją matkę jak miałam jakoś 8 lat. Strasznie to zniosłam, bo byłam córeczką tatusia. Najbardziej ukochanym dzieckiem, które zawsze się na nim wzorowało. Mama ułożyła sobie i mojemu rodzeństwu życie. Po czterech latach przeprowadziliśmy się na drugi koniec miasta, siostra dostała poprzednie mieszkanie i jakoś sobie żyliśmy. To, że zabrakło ojca wywołało u mnie skrajne zachowania. Nie potrafiłam się odnaleźć w nowym miejscu i środowisku. Po roku zmieniłam szkołę, bo chciałam trenować siatkówkę. I to okazało się strzałem w dziesiątkę, bo sport pozwolił mi na zdystansowanie się, wiarę w swoje możliwości i umysłowy spokój. Bywały jakieś odchyły, ale mama nie miała większych problemów. Tak jak w podstawówce dobrze się uczyłam, skończyłam gimnazjum z niezłym wynikiem i trafiłam do jednego z lepszych liceów w mieście. I tu zaczęły się problemy. W drugiej klasie poznałam nowych ludzi, z którymi spędzałam mnóstwo czasu. Każdy weekend spędzałam z nimi, a mama się wściekała, że przestałam się uczyć. Ja z kolei albo nie potrafiłam opanować swoich emocji, albo pogrążałam się w totalnej apatii. Diagnoza: silna depresja i stany lękowe, myśli samobójcze, dodatkowo nieumiejętność panowania nad skrajnymi emocjami. Z tego powodu nie potrafiłam zabrać się do nauki, więc zmieniłam szkołę na dużo słabszą i z oddziałami integracyjnymi. Tam trochę odżyłam, bo był nieco inny system pracy z uczniem. Wyszłam z dołków z kilku przedmiotów i skończyłam drugą klasę ze średnią 4.0. Wakacje spędziłam ze znajomymi totalnie rozchulając się. Wychodziłam po południu, wracałam koło 22, zdarzało się też, że później.  Miałam z mamą umowę, że od poniedziałku do czwartku i w niedzielę mam być o 21(mama pracowała, więc nie życzyła sobie późnych powrotów, poza tym mieszkamy na peryferiach, co nie jest sprzyjające), a w piątek i sobotę o 23. Nie trzymałam się tego w ogóle, wynikały z tego potem niezłe awantury.
Trzecią klasę zawaliłam, bo nie chciało mi się chodzić do szkoły. Pierwsze dwa tygodnie spędziłam na lekarskim ze względu na skręcenie kolana. I przez to zaczęłam opuszczać szkołę- bo przyzwyczaiłam się do trochę dłuższych wakacji. Mimo że wiedziałam o tym, że mam maturę i to jest ostatni rok i trzeba przycisnąć, to wybrałam olewkę, bo tak wygodnie. Mama się wściekła i kazała mi iść do pracy, byłam już pełnoletnia, więc mogłam się czegoś podjąć. Zabrałam papiery i trochę popracowałam, ale zrezygnowałam.
Po wakacjach poszłam do jeszcze innej szkoły, bo w poprzedniej nie miałam możliwości powtórzenia klasy. Spięłam się i chciałam  udowodnić wszystkim, a przede wszystkim sobie, że mogę zdać nieźle maturę i dostać się na studia. Wakacje spędziłam w domu, rzadko kiedy wychodziłam. Jeśli już coś takiego miało miejsce, to byłam najpóźniej o 20 w domu. Uczyłam się do egzaminów klasyfikacyjnych, bo zmieniłam profil klasy z językowej na biol-chem-fiz. Mama widziała, że się staram, więc pozwalała mi na więcej, ale nie korzystałam z tego. Złapałyśmy fajny kontakt i wszystko było ok. W szkole radziłam sobie jako tako, ale chodziłam. Opuściłam 3 czy 4 dni, więc złamałam umowę z mamą. Umówiłyśmy się, że w miesiącu mogę opuścić co najwyżej jeden dzień. Papiery zostały zabrane. Od końca września szukałam pracy, zapisałam się do szkoły dla dorosłych. Jeden dzień zdążyłam być, bo wyszedł ten wyjazd do ojca.
Od kilku miesięcy było ze mną bardzo ok. Pomagałam mamie, jak brat potrzebował pomocy z angielskiego, polskiego, historii czy wosu, to siedziałam z nim i uczyłam się. Podzieliliśmy się obowiązkami, żeby mama miała lżej, za każdym razem jak szła do sklepu po pracy to ja albo brat pomagaliśmy jej z zakupami, w weekendy zakupy robiłam ja. Mama też nie musiała gotować, bo ja to na siebie wzięłam.
Przemyślałam sobie kilka rzeczy i mama stwierdziła, że wreszcie się ogarnęłam. Stałam się zupełnie inną osobą, niż w zeszłym roku.
Kiedy mama i siostra powiedziały mi, że wyjadę do Bułgarii, bardzo się ucieszyłam. Chciałam wykorzystać szansę na naukę języka i ewentualne poprawienie kontaktów z ojcem.  Z tym że nie potrafimy się dogadać. Staram się być spokojna, ale to nie zawsze zdaje egzamin. Szczególnie wtedy, kiedy on obraża mnie, rodzeństwo, mamę czy dalszą rodzinę ze strony mamy. Żeby nie wywoływać kolejnych konfliktów, robię to, co on mi każe. Z obowiązków, które tutaj mam też się wywiązuję. Ale nie potrafię przejść obojętnie, kiedy ten człowiek mówi mi, że zabije mnie, albo rozwali na ścianie. Za dużo jest między nami konfliktów. Odkąd odszedł od nas nie potrafimy znaleźć wspólnego języka. A raczej ja nie chcę mieć z nim za dużo do czynienia i nie chcę znaleźć tego wspólnego języka. Za dużo jest we mnie żalu do niego, nie potrafię mu wybaczyć obelg pod moim czy rodziny adresem.
Poza tym chcę skończyć szkołę. Nie dla niego, mamy czy babci. Dla siebie. Chcę mieć jakiś dobry zawód, skończone studia i perspektywy na przyszłe życie. W Bułgarii, na ten moment, nie mam. Nie mogę pójść tutaj do szkoły ze względu na nieznajomość języka i brak potrzebnych dokumentów. A poza nie chcę. Jestem pół Bułgarką, zawsze będę z tego powodu dumna, ale mój dom jest w Polsce.
Macie rację dziewczyny, że byłam straszliwie zła i niesprawiedliwa dla mojej mamy. Ale się zmieniłam i chcę to udowodnić. Sobie, jej, wszystkim.

Co Ty tam jeszcze robisz?
Wyjdź z domu, poszukaj kogokolwiek z policji etc i zgłoś się do ambasady/konsulatu Polski.
Jesteś dorosła więc działaj

Zaczęłam działać, ale od bardzo głupiej strony. Spakowałam się i wyszłam. Zamierzam jakoś się skontaktować z kuzynem, może da radę, że u niego przekimam i w piątek wyjadę, bo wtedy mam najbliższy transport do Polski.
Mój ojciec i mój chłopak rozmawiali z mamą. Zbagatelizowała sprawę i nie uwierzyła w to, że mnie ojciec uderzył. Ojcu odpowiedziała: "pi****** się tam sami, ja nie zamierzam się wtrącać w wasze kłótnie. jesteście dorośli i poradźcie sobie sami".

Także jestem w martwym punkcie. Z bagażami jestem teraz w McDonald's, albo będę spała u kuzyna lub wujków, albo pójdę do najbliższego hotelu.

Wiem, ze jestem dorosla, ale pierwszy raz znalazlam sie w takiej sytuacji i kompletnie nie wiedzialam co robic. Skontaktowalam sie z kuzynem, do piatku zostaje u niego i wracam do domu. Takze jest jakis postep.
Czuje sie parszywie, bo kompletnie nie wiem jak reagowac w takich sytuacjach. W domu nigdy nie bylo przemocy. To, ze oberwalam od niego po twarzy, odpuszcze. Nie zamierzam juz sie szarpac z tym czlowiekiem.

Nie zgodze sie ze stwierdzeniem, ze terroryzowalam domownikow. Bardziej polegalo to na tym, ze nie sluchalam sie. Ale oberwalam za to, przemyslalam wszystko i wiem, ze zle postepowalam unoszac sie duma i honorem, zamiast okazac krzte pokory i posluchac sie starszych i madrzejszych ode mnie.

lilia80- jak sie chce,to mozna wszystko. Staram sie zmienic na lepsze- z roznym skutkiem, ale sa checi.

Teraz jest taki plan, ze zostaje w Bulgarii, moja mama i siostra podjely decyzje za mnie. Nie mam jak zaplacic za bilet, kuzyn sie nie zgadza, zeby go wydrukowac, bo moja mama przekabacila go. Nie wiem, jak sobie poradze, ale jakos musze. Mam ochote wyjsc i nigdy juz nie wrocic, ale to nie jest najlepsze rozwiazanie...

a ja mam takie nieznosne wrazenie, ze jestes taka klasyczna 'drama queen' tzn dziewczyna, ktora bardzo lubi dramatyzowac przez to zyskujac uwage otoczenia.

Juz dziewczyny mowily, ze powinnas zachowywac sie jak dorosla... szczerze Ci powiem, ze patrzac na strone Twoich Rodzicow to podejrzewam, ze oni nie wiedza juz jak Ci pomoc, jak Cie zmusic do bycia dorosla i odpowiedzialna. Mama wyslala Cie do Taty moze faktycznie zebys sobie troche oczyscila glowe, odpoczela, pomyslala nad soba-czesto zmiana otoczenia pomaga. Ty jednak, moge sie mylic, bylas tak wsciekla i zaczelas klotnie, zeby miec droge 'ucieczki'.
Nie lepiej bylo usiasc i pogadac z Tata? pojsc na kurs, poznac nowych ludzi, pozwiedzac, wyciagnac jakies pozytywy z tej wycieczki?

Widac wyraznie, ze starasz sie cos w sobie zmienic-przyjmij ten wyjazd jako dar od losu na poprawienie swojej sytuacji. I najwazniejsze-nie sluchaj tego co paulina wyzej napisala! bzdury jakies! udawac, klamac? (co z Toba paulino!)

Igielko-jesli chcesz swoje sprawy rozwiazac musisz byc szczera-z Mama, Tata i ze soba. Jesli boisz sie rozmawiac-napisz im listy. Opowiedz o wszystkim co Cie boli i o tym co widzisz, co chcesz osiagnac, o czym marzysz, jakim chcesz byc czlowiekiem.
Wierze, ze jest Ci tam ciezko; nowe miejsce, nowi ludzie, inny jezyk, obyczaje itd ale przeciez niektorzy dali by sie pokroic za taki wyjazd! Korzystaj z tego! Patrz pozytywnie!

Nikogo nie oceniam, nie staram sie sprawic Ci przykrosci czy pokazac Ci co masz robic, wybacz jesli sie myle i jestes urazona ale przemysl swoje zachowania jeszcze raz-nie tylko te z przeszlosci, te z dzisiaj i wczoraj i 7 dni rowniez... i zrob plan, taki szczery plan na przyszlosc-kim chcesz byc, jakie chcesz miec stosunki z Rodzicami itp

pozdrawiam Cie serdecznie i trzymam kciuki!

Od ojca uwolnilam sie jakies 3tygodnie temu. Po tym jak dal mi w twarz, spakowalam sie i od tamtego czasu mieszkam z kuzynem. Jest o wiele lepiej i patrze na wszystko z troche innej perspektywy.
Mama i siostra wiedzialy o wszystkim od poczatku- wolalam miec kontrole nad wszystkim, bo wiem ze sama bym sobie nie poradzila z doroslym mezczyzna. Po jakims czasie bylam u niego ponownie, dwa razy, zeby odebrac kilka rzeczy. Ostatnio, gdy przyszlam po karte i po kserowke jego dowodu(bylo mi to potrzebne do uzyskania znizki na kurs). Mialam byc pod wieczor, ale ze wracalismy z wycieczki strasznie dlugo pojawilam sie kolo 21:30 i ojciec mnie niezle objechal przy obcych ludziach. Cale szczescie, ze do niczego nie doszlo, bo on byl na balkonie, a ja na zewnatrz. W kazdym razie on nie chce naprawienia stosunkow, tak samo jak ja. Jak on to stwierdzil: nie chce miec kontaktu z corka, ktora nie ma szacunku nawet do siebie i zachowuje sie jak zdzira.
Z siostra od tamtego listu nie mam kontaktu, jedynie z mama mailuje. Bylo juz niemal pewne, ze na poczatku grudnia mam wracac, ale ona chce, zebym zostala, bo wg niej 3tygodnie kursu to za malo, aby sie nauczyc perfekcyjnie jezyka. To prawda, ale ja juz mialam inne plany. Chce wrocic do Polski, odwalic szkole i przyjechac do BG w przyszlym roku. Rozmawialam z kuzynem i powiedzial, ze nie bedzie problemu, moge mieszkac u niego, a on wczesniej poszuka mi jakiejs pracy, jesli chce. I mysle ze tego bede sie trzymala. Jak wroce do PL znajde jakas robote i sie przeprowadze. Nie mam zamiaru wadzic calej swojej rodzinie, za bardzo juz oberwalam za bledy mlodosci.

Najwyraźniej patrzymy z różnych perspektyw.
Też życzę relaksu, ale nie przy potencjalnie poważnych sprawach. Czasem trzeba działać, jasno stawiać sprawę i wyznaczać granice, zamiast bagatelizować i mówić, że ''jakoś to bedzie''.