Ślubu nie będzie:(

Szczęście w nieszczęsciu, że wyszło to teraz a nie po ślubie przy jakiejś naprawdę poważnej sprawie. Nie masz co się martwić, ale ma przyszłość pamiętaj, żeby rodzinę partnera poznawać dużo wczesniej, a nie po 7 latach chodzenia na rok przed ślubem. Pamietaj, biorą ślub wiązesz się z całą rodziną parntera, a nie tylko z nim.

Przeczytałam cały post wyjątkowo starannie.

Uderzyło mnie jedno.

Planowałaś ślub i małżeństwo z kompletnie obcym mężczyzną. Ani słowa (nawet między wierszami) o jakimś uczuciu, z jego strony do Ciebie, i z Twojej do niego. Dwoje nieznanych i niezaprzyjaźnionych ludzi planowało swój ślub od strony czysto technicznej, lista gości, sukienka, orkiestra. Tylko po co?

Wielokropek- pewnie dlatego tak to zrozumiałaś bo pisząc to jestem chyba zła na cały świat a tymbardziej na niego więc nie ma w poście "miłości"
Kaśka - tak jesteśmy ze sobą. Z jednej strony myślę że to nie jego wina że ma taką rodzinę ale z drugiej mógłby coś zrobić przysłowiowo uderzyć w stół... ale najwidoczniej nie chciał

a za pare lat bedzie tu kolejny post pod tytulem "moj maz mnie nie kocha i nie rozumie". Cale to weselisko to jedna wielka farsa, z ktorej natychmiast zrezygnowalabym na rzecz malego ale wymarzonego przez oboje mlodych (a nie ich rodziny) slubu.
Cala ta szopka to jedynie stres i kupa wywalonej kasy a pozniej i tak rozwod, jesli juz teraz brak wspolnych marzen i checi ich spelnienia. Jak wy podejmiecie wspolne decyzje w przyszlosci, duzo wazniejsze niz caly ten bajkowy slub, jesli przy takich..sory, pierdulkach, decydujecie sie na rozstanie?

Te wydarzenia powinny Cie jeszcze bardziej utwierdzic w przekonaniu, ze brak zaangazowania w sprawy slubu Twojego eks-narzeczonego to rowniez brak zainteresowania waszym wspolnym zyciem. Widac tutaj, ze splynelo to po nim jak po kaczce, a zazwyczaj odwolanie slubu to dla ZAKOCHANYCH trauma i przykra sprawa. Ciebie to obchodzi, Ty jestes przybita. Ale widac, ze tylko Ty, niestety.
Nie chodzi tylko o biala sukienke i formalnosci, ale o przyszlosc. Myslisz, ze to malzenstwo byloby udane? Bo ja mam co do tego watpliwosci. I nie musze Was dokladnie znac, zeby to stwierdzic. Wystarczyl mi Twoj post.

Hej,
ja też chce się wygadać a nie mam komu i raczej nie jest łatwo mi mówić o tym.
Narzeczona przed ślubem powiedziała, że ma mnie dość i odwołuje ślub

Ponieważ,
nie chcę się do niej wprowadzić - takie miałem do tej pory przekonanie o życiu razem przed ślubem - miałem, bo już we wszystko zwątpiłem.

Każde trwało przy swojej racji. Ja, że tak nie powinno być a Ona nie chce już mieszkać sama. Prosiła ale ja nie umiałem podjąć tej decyzji wtedy. Zawsze coś mnie blokowało - chyba całe życie w swoich przekonaniach, że są dobre i każdy tak by chciał jak ja.

Odkąd się znaliśmy wiedziała jaki jestem, jakie mam podejście - mówiła, że rozumie potem, że nie rozumie i znowu, że rozumie.
Ona się męczyła strasznie na  pewno ale ja też po nocach nie spałem, bo wiem, że powinienem jej pomóc.

Bańka w końcu pękła. Oznajmiła mi, że mimo, że już przyjechałem z walizką nie chce mieszkać, znać mnie i widzieć - jest bardzo zobojętniała przez swoją złość, bo generalnie upór jest jej główną cechą charakteru a jak się zaprze to nie popuści.

Mówi, że kocha ale patrzeć nie umie na mnie wręcz pogardę pokazuję (albo tak mi się wydaję).

Teraz wiem, że dużo zepsułem tym, że też uparcie tkwiłem przy swoim.

Nie chce się rozstawać, chcę to naprawić. Wiem, że jak się kogoś kocha to każde nieporozumienie da się przejść razem.

Dać jej czas czy zostać przy niej nawet wbrew jej słowom żeby pokazać, że jestem? Bardzo mnie to męczy co zrobić - na pewno nie odpuścić.

Złość jej w końcu minie, poczekam czy jej słowa, że mnie kocha to tylko słowa czy jak się uspokoi to zostanie coś więcej niż obojętność - ta miłość, którą mi tyle razy wyznawała.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Błądzić, rzecz ludzka. Trwać w błędzie dobrowolnie jest rzeczą diabelską.

Ale ten wątek jest sprzed 4 lat:P