doigrałam się

Napisz coś więcej marakuja...

Ja zawsze uważałem i będę uważał, że warto powalczyć, do tanga oczywiście trzeba dwojga i choćbyś stawała na rzęsach i klaskała uszami to w pojedynkę nic nie zdziałasz. Zdrady nie zapomnisz.... możesz nauczyć się ewentualnie z nią żyć.

Czy da Ci coś zemsta...?! Może na chwilę, ale dalej też trzeba żyć... warto chyba byc wiernym pewnym ideałom... mimo wszystko

Moim zdaniem powinnas odejsc. Z tego co piszesz to od dluzszego czasu jestescie malzenstwem tylko na papierze. Wiec po co w tym tkwic?

Zostac i pastwic sie? Na prawde chcialabys marnowac swoje zycie na uprzykarzaniu jego?

Zostac i odplacic tym samym? Pomysl, czy na pewno chcesz znizac sie do jego poziomu? Czy moze jednak lepiej jest odejsc z podniesiona glowa?

Szkoda tak dlugiego stazu malzenskiego, ale przeciez nie bedziesz sie meczyla z nim tylko dlatego, ze macie dluga historie. Zycie jest krotkie, a ty masz jeszcze czas aby ulozyc je na nowo, zakochac sie w kims wyjatkowym i byc chorobliwie szczesliwa.

Cokolwiek zdecydujesz zycze powodzenia.

Pozdrawiam.

nie odzywałam się długo, ale sama nie bardzo lubię grzebać w "cudzych brudach" a tu wywlekam swoją życiową porażkę na światło dzienne i czekam, no właśnie na co? Bo wiecie czasem życie samo pisze takie scenariusze, że wiesz że dochodzisz do ściany i ani kroku dalej. Ja swoje małżeństwo nigdy nie uznawałam za przesadnie udane ale nauczona w domu że kompromis to cudowne panaceum na wiele schorzeń w związku stosowałam je często... Jak się po latach okazało rodzice podali mi złą definicję tego słowa. żyłam w cieniu męża, jego rodziny, spychając swoje potrzeby na bok. A on wieczny chłopiec z grymasem focha na twarzy na początku był nawet uroczy (znacie to może?), po latach doprowadzał mnie do szału i to jego magiczne zdanie: jesteś żoną masz względem mnie obowiązki. I tak OBOWIĄZEK to drugie imie mojego małżeństwa. po zdradzie, którą mu udowodniłam spojrzał na mnie z pogardą i z uśmiechem zapytał : No i co ty teraz z tym zrobisz. wie że ma mnie w garści. Pisałam w innym poście o tym, że dałam się uzależnić finansowo(dom,firma, samochody są jego). Poza tym ma ogromne wsparcie swoich rodziców, którzy dowiedziawszy się o M. stwierdzili, że sama do tego doprowadziłam bo nie potrafiłam zagospodarować właściwie czasu mojemu mężowi (mają mnie za złą żonę,matkę i synową). Sytuacja trochę patowa, bo moi rodzice na razie w szoku nie ogarniają tej sytuacji ( wybrałaś raz na całe zycie to ich motto), no i mamy syna, który jest chyba na rozdrożu, wszystko do chrzanu, a może rzeczywiście za dużo wymagam od niego i od życia? Jeśli dotrwaliście do końca dziękuję z całego serca

ło, to ja tez jestem ta niezdara, ktora pracuje, studiuje i sama wychowuje dwojke dzieci. Do tego zajmuje sie jeszcze budowa i pomaga swojej mamie w domu...
Jak przy ostatniej klotni wytknal, ze ja ksiezniczka i on musi na mnie pracowac, bo tylko to potrafie- wydawac czyjes pieniadze. Oczywiscie odszczekalam sie, jako pracujaca osoba, ze wcale od niego pieniedzy nie potrzebuje, bo sama pracuje i tu obrazilam majestat mojego jeszczemeza... I tak tez sie stalo, ani grosza od niego nie biore. Sama utrzymuje siebie i dzieci i jeszcze dokladam do budowy. Oczywiscie jak dojdzie do rozwodu to sytuacja bedzie inaczej wygladac

ja jeszcze glupsze rzeczy robilam, wstyd sie przyznawac, wiec sie nie przyznam

Pamietasz ze szkoly takie powiedzenie? "co bylo a nie jest nie pisze sie w rejestr". Tak tez wlasnie sobie mowie- bylo minelo i nie ma co plakac nad rozlanym mlekiem

No coz ja tez sie rozwiodlam i nie zaluje tego bo sama musialam stanac na swoich nogach a bylo tak ze to on wszystko.Coz udalo mi sie.Balam sie samodzielnosci,wmawialam sobie jak sobie poradze bez niego itp ale gdy wyszlam z sadu z wyrokiem rozwodowym w reku sila wrocila,skoro kobieta rodzi dzieci w takich bolach to bez faceta se nie poradzi?O nie to nie ja pamietam ze po dwoch tygodniach od rozwodu byl dzien matki zadzwonilam z pracy do mamy zlozyc jej zyczenia a ona mowi mi ze mam taki wesoly glos a ja jej odpowiedzialam mamo bo dzis porzejrzalam na oczy juz go nie chce mnie potzrebuje pogodzilam sie z sytuacja.Nie bylo mi latwo nierozpamietywac nas bo kochalam go dalej przeciez mielismy dwoje dzieci teraz juz troje:))Coz maz przyjechal do dzieci w odwiedziny po roku byl za granica i jakos tak sie stalo ze jestesmy razem od tamtej pory jest nam dobrze jest taki jakim go poznalam juz od 4 lat zycie bywa przewrotne ale swoje przecierpialam ale warto bylo pozdrawiam:)))

marakuja,
myślę, że już dość.
Już dość długo płaciłaś swoim życiem za to, co wpoili Ci rodzice. Winić ich nie zamierzam, bo wpoili to, w co sami wierzą.

Twój mąż ma Cię w garści tylko do momentu, do którego sama w to wierzysz. Bo prawda jest zupełnie inna. Spójrz na tę jego garść. Ma aż tak ogromną, byś się do niej zmieściła?
On ma wsparcie swoich rodziców, Ty masz wsparcie tutaj, na forum. Jesteście w tym "po jednych pieniądzach". Nie jesteś w niczym gorsza od niego. LEPSZA - TAK.

Odrzuć to wszytko, co Ci nie pasuje.
Odrzuć już nieswojego męża, bo niegodnym jest Ciebie.
Odrzuć te slogany o obowiązku małżeńskim, bo on sam je odrzucił i podeptał dużo, dużo wcześniej (jeszcze przez zdradą).
Odrzuć myślenie, że on ma cały majątek, Ty zaś niczego (to, że na niego jest zapisany dom i samochód o niczym nie świadczy, dorobiliście się tego wspólnie w czasie małżeństwa - poradzisz się prawnika).

Twój syn niemal już pełnoletni, niedługo wyfrunie z domu. A zapłakanej i nieszczęśliwej matki - nie potrzebuje. Potrzebuje obok siebie osoby mądrej, zadowolonej z siebie, niekoniecznie majętnej.
Podejdź do lustra i powiedz do tej kobiety w lustrze, że zasługuje na szacunek, na dobre, uczciwe życie, że da sobie radę.

Niczego Ci nie brakuje, byś mogła żyć z honorem i godnością. Wstań i zacznij być z siebie dumna. Zacznij wreszcie żyć dla siebie.

Przytulam Cię bardzo mocno.

Co do potrzebnego Ci czasu, nie protestuję i nie popędzam, bo każdy ma swoje tempo.

Tym Twoim "boję się" też nie przejmuj się zanadto. Weź ten lęk pod rękę, nie będziesz sama podczas życiowej drogi.

Jesteś wartościową osobą, nie pozwól nikomu podważać tego myślenia.

Trzymam kciuki.

'zostać i się pastwić, zostać i odpłacić tym samym?'
prosze Cie, nie uciekaj do tak zdesperowanych czynów, bo to źle świadczyłoby o Tobie. 20 lat to bardzo duzo, wiec nie napisze Ci, zostaw go, bo wiem, ze to nie byloby łatwe. Zalezy, jaki jest jego stosunek do Ciebie. jesli nie walczy, to odejdź, nie ma sensu sie męczyc.