Czemu ludzie nie chcą pracować?

Masz rację. Niby wszyscy narzekają, że nie ma pracy itd. Ja może jeszcze nie pracuję tak zawodowo, ale jestem zorientowana co do pracy wśród studentów-przyszłych pracowników.
Może 1/3 osób z mojego roku gdziekolwiek pracowała. Podejrzewam, że tylko 1/2 szukała pracy. wychodzę z założenia, że kto chce ten znajdzie pracę.
Przez całe wakacje pracowałam, fakt że nie zarabiałam dużo ale była możliwość przedłużenia umowy i udało się
Wiem, że wiele osób patrzyło na mnie z politowaniem, a teraz zazdroszczą, bo jest to praca zgodna z moim kierunkiem. Teraz już za dużo większą stawkę.
Zresztą dlaczego mają pracować skoro rodzice opłacają pokój, jedzenie, nawet imprezować można.
Potem takie osoby wchodzą na rynek pracy i są zdziwieni, że muszą się czymś wykazać i praca sama do nich nie przyjdzie.
Faktem jest, że czasami aplikowałam w miejscach gdzie po późniejszym poczytaniu komentarzy w internecie odechciewało mi się. Ale zawsze dzwoniłam i mówiłam, że nie przyjdę na spotkanie.

niestety ale sie zgodze. ludzie np. nie przychodza na spotkanie rekrutacyjne. pracuje w firmie zajmujacej sie roznoszeniem przesylek, czyli ile kto wiecej przesylek rozniesie tym wiecej zarobi i co? ludziom nie zalezy. przychodza po godz. 8, wychodza w teren po 10 (bo wczesniej sortujac pija kawe itp.) a koncza o 14. nie jest to mega ciezka praca, ale ludziom sie nie chce pracowac!! bo pada, bo jest zimno itp. no tak, najlepiej to dac 2000tys. za siedzenie:/wiedza jakie sa warunki pracy listonosza, a potem narzekaja. nie zarabiaja 1000zl tylko wiecej!! ale pracuja z laska!! mam dosc pracy z ludzmi. marze o pracy w fabryce, serio:) przychodze, robie to co musze, wracam do domu i mam wszystko w d...e. a nie przychodze do pracy i musze uzerac sie z ludzmi, zeby zrobili to czy tamto. oczywiscie mozna ich zwolnic, ale to nie moja firma wiec ja o tym nie decyduje:/

No niestety, jeszcze ze 3 lata temu to pracownik, można powiedzieć, dyktował warunki zatrudnienia, bo o pracę było łatwiej. W chwili obecnej sytuacja jest odwrotna a pracodawcy myślą, że proponując pracownikowi 1000zł netto, to ten powinien go po piętach całować, że raczy mu dać pracę. Szukałam teraz pracy, więc wiem co mówię. Pracodawcy często cwaniakują. Proponują jakieś dziwne umowy, po których zasiłek się nie należy (mam na myśli umowę-zlecenie), czy np umowy na pół etatu a się pracuje jak na cały. Jestem pracoholiczką i pod tym względem nie mam sobie nic do zarzucenia. Pracowałam przez pół roku za 1300zł netto, gdzie wydawałam 100zł na migawkę, godzinę jechałam do pracy (deszcz, śnieg i inne nieszczęścia a wiadomo jak tramwaje w takich warunkach są "punktualne") a po zapłaceniu rachunków ledwie miałam za co żyć. Zostawałam po godzinach, za które nikt mi nie płacił. Jednak mimo wszystko uwielbiałam tą pracę, bo to było to, co zawsze robiłam, wkładałam w to całe swoje serce. Niestety, po pół roku szef był zmuszony zamknąć sklep (bo kryzys), ale cenił mnie jako pracownika i gdy dowiedziałam się o zamknięciu placówki, zaproponował mi przeniesienie do Poznania. Byłam zmuszona odmówić, bo sytuacja rodzinna nie pozwoliła mi na wyjazd.
A potem co? Znalazłam pracę po półtora miesięcznym bezrobociu, więc przyjęłam ją z pocalowaniem w rękę. Zarobki też nie jakieś powalające, ale stwierdziłam, że lepsze takie pieniądze niż żadne. Na początek 1500zł, po skończeniu umowy próbnej 1700zł. I co? I się dowiedziałam, że nic nie umiem, że jestem niezdyscyplinowana, chociaż nigdy się nie spóźniłam a dojeżdżałam spory kawał. Wstawałam 4;30, po 6 wyjeżdzałam z domu, żeby na 8 zdążyć do pracy. Nikt mi tam nigdy nie powiedział dobrego słowa. Byłam mobbingowana i po miesiącu pracy byłam na skraju wyczerpania psychicznego. Na tym się skończył mój zapał do tej pracy. Z radością przyjęłam propozycję pracy w innej firmie.

Nie każdemu nie chce się pracować. Powiem szczerze, wolę zarabiać mniej, ale chociaż być traktowana jak człowiek a nie jak przygłup, który nic nie umie.

A moja mama? Zasuwa za 1000zł, do pracy na 6 do 16, urlop pracowniczy bezpłatny (skandal jak dla mnie). Na dodatek pensji nigdy nie widziała w całości, bo szefowi "wygodniej jest wypłacać zaliczkowo". I co? Jest sfrustrowana, w depresji, bo na nic jej nie starcza. I jej też brak chęci do pracy? A niby w jaki sposób jest motywowana, skoro przez swojego pracodawcę jest okradana na każdym kroku?

To temat rzeka. Jestem w stanie zrozumieć pracodawcę, ale sama jestem pracownikiem i nie pozwolę się okradać i traktować jak śmiecia. Drodzy pracodawcy: pamiętajcie, im lepsza motywacja dla pracowników, tym mniej będą olewać pracę.

A co powiesz na to, Basiu? W poprzedniej firmie (tam, gdzie byłam mobbingowana) na rozmowie kwalifikacyjnej, osoba rekrutująca zwróciła uwagę na to, że byłam zwolniona z w-fu natomiast moje kwalifikacje totalnie bagatelizowała. Powiem więcej: wyśmiewała. Ponieważ zależało mi na tej pracy z pokorą znosiłam to poniżanie. Praca, którą miałam wykonywać, miała być za biurkiem, więc nie rozumiem po co jej ta wiedza na temat mojego zwolnienia z tego przedmiotu. Natomiast na wyróżnienia w moich byłych pracach nawet nie zwróciła uwagi. No cóż... Dziś już wiem, że był to przejaw zazdrości. Bo skoro ma się 29 lat i w obecnej pracy się pracuje 10 lat i do niczego się w życiu uczciwą pracą nie doszło, na dodatek polska gramatyka i ortografia sprawia trudność, to już rozumiem zachowanie osoby mnie zatrudniającej.

Realia jakie są, każdy widzi. Nie powiem, że nie ma cwaniaków, którzy już na wejściu oczekują niewiadomo jakich pieniędzy. Jednak nie wszyscy tacy są a pracodawcy nie wiedzą co tracą, płacąc nam grosze za ciężką pracę.

Niestety w tym kraju gdy sporo ludzi pracuje za minimum około 1386 zł brutto, a za to ledwie sie da oplacic rachunki - nie ma się co dziwić, ze ludzie pracują z niechęcią.

Fakt, że pracodawcy bywają różni, mało płacą, kombinują przy umowach, ale po pierwsze nie wszyscy, co człowiek to obyczaj, a po drugie druga strona nie jest często lepsza. Zdarza się, że przychodzi dziewczyna (lub chłopak) bez szkoły, bez kwalifikacji i bez doświadczenia, fakt, że za niską pensję, ale jednak w takiej sytuacji chyba tylko do siebie może mieć pretensje, że nie będzie zarabiać więcej? A ludzie jeszcze mają wymagania, za daleko żeby dojeżdżać, za długo się pracuje, pora nie odpowiada, u prywaciarza nie będzie robił, bo by wolał państwową posadkę. Pani z kolei wstydzi się pracować "na kasie" i chciałaby w biurze, chociaż ledwo zdała maturę.

co do tego to nie jakieś wymagania tylko realia kochana. Osoba która dojeżdża bo mieszka na wiosce lub w innym mieście nie zawsze może sobie pozwolić na późne godziny pracy bo nie pasuja dojazdy. ja sama mam z tym problem. a spać na dworcu nie mam zamiaru.jeszcze gorzej jak ktoś nie ma prawka. tak to już jest że jedni szukają pracy bo chcą się rozwijać, węcej zarabiać - a inni łapią to co jest , co im odpowiada i pasuję do dojazdów.
poza tym nie opłacalne też wydawać na dojazdy miesięcznie 300zł więc prace się szuka tak żeby i finansowo wyjść  w miarę.

Też zauważam takie osoby. Miałam też takie koleżanki z liceum, które tylko "polowały" tak, aby się najlepiej ustawić w życiu. Rozumiały przez to faceta, który będzie na nich pracować i obsypywać prezentami. Pomijając to, co napisałaś Flores, mnie głównie zastanawia to jak można siedzieć w domu i nic nie robić lub tylko sprzątać, zero samorozwoju, realizacji planów, celów, ambicji... Ja nie potrafię stać w miejscu. Dla mnie to tak... nie wiem, to nie jest dla mnie prawdziwe życie.

Mam tutaj na myśli osoby, które mają możliwość podjęcia pracy.

Nie wiem w jakim wieku sa osoby o ktorych piszesz, ale czesto po dluzszym bezrobociu podjecie pracy jest trudne..psychicznie...czlowiek stracil wiare w siebie...wydaje mu sie ze sobie nie poradzi..ze sie do niczego nie nadaje...z jednej strony chce pracowac z drugiej szuka powodow by pozostac z znanym mu stanie. Ja obserwuje to po jednej osobie - ktora leniwa nie jest..ale bardzo niepewna siebie i sfrustrowana.

Co do argumentow ktore przytoczylas...no coz..kwestia wynagrodzenia - mysle ze wiele osob poszlo by za male nawet pieniadze do pracy za biurkiem..lecz np pracowac ciezko fizycznie, sprzatac kible..za przyslowiowy gorsz...to juz trzeba byc w ciezkiej sytuacji...tak samo dzwiganie - nie wiem czy "dzwigalas" zawodowo ..ale taka pracy niszczy zdrowie!!..i jesli do tego jest slabo platna..to jaki sens ryzykowac?..dodam ze smama za granica mialam przyjemnosc wykonywac  bardzo ciezka fizycznie prace - tzw sprzatanie przemyslowe - pod koniec kontraktu nie  moglam podniesc talerza..
Tak samo praca zmianowa -pracowalas zmianowo? sporobuj..bo to nie to samo co praca za biurkiem 7-15 i wolne weekendy.

Sama pracowalam w polsce umyslowo i nie dziwi mnie fakt ze ludzie nie pala sie do podjemowania prac malo rozowjowych, malo platnych, ciezkich fizycznie w malo przyjanych dla zycia osobistego i zdrowia pracach zmianowych. Moze dlatego ze mialam i mam watpliwa przyjemnosc w takowych pracowac.

Zwrócę jeszcze raz uwagę na to, o czym już ktoś wspomniał wcześniej. Nasz system edukacyjny. Kończąc studia myślałam, że faktycznie podejmując pierwszą pracę otrzymam przynajmniej trzy tysiące na rękę. Takie też przekonanie wzbudzali w nas wykładowcy. Myślałam, wyjdę na rynek pracy ze świeżą wiedzą, zapałem do pracy i ambicjami to na pewno ktoś to zauważy i mnie doceni. Byłam przekonana, że wszystko potrafię i wszystko wiem.
Nikt nie wspominał o prawdziwych obliczach rynku pracy, o realnych ścieżkach kariery. Nikt nie przygotowywał na mobbing, na wyzysk pracownika przez pracodawcę.

Szybko się zreflektowałam i stanęłam twardo na ziemi. I jestem zdania, że jeżeli ktoś chce pracować to znajdzie pracę i będzie (nie od razu) przyzwoicie zarabiał. Będzie to okupione ciężką pracą, ale za to satysfakcja będzie podwójna.

Mam koleżankę, której załatwiłam pracę na moje stanowisko (ja dostałam awans). Znała charakter tej pracy, wiedziała co ja robiłam by się wybić. Miała również taką szansę, pozostała jednak na etapie narzekania, że zarobki nie takie, że praca mało ambitna. Niestety by dostać coś w zamian, trzeba najpierw dać coś od siebie.

Pracowalas fizycznie jako nastolatka - wtedy czlek silny i zdowy. Ja po sobie widze jak z wiekiem moge fizycznie mniej i szybciej sie mecze..chco warunki fizyczne to ja mam kiepskie..nawet 40 kg nie waze i nie mam 150...a podnosilam rzeczy po kilkanascie kg...tak samo jak dwa razy wieksi umesnieni faceci...teraz mam fizycznie lzejsza prace..bo barmanka...ale sie nastoje i duzo kelneruje na jednej rece i to daje w kosc..

Pierszwy raz w zyciu pracuje na zmiany ( przy czm potrafia mi wcisnac dubla..czyli prace do zamkniecia..2-3 i z powrotem na 7 rano!)...i nie to o czym piszesz nijak ma sie do pracy zmianowej..pracujesz w dziennych porach..konczysz o przywoitej godzinie..masz czas zjesc wyprac..odpoczac..praca zmianowa wykancza organizm..raz na rano..raz na nocke..co chwila zmiana dla organizmu, ktory nie wie juz czy dzis moze isc spac o 23 czy musi byc na wysokich obrotach..pomijam fakt ze zycie osobiste pzestaje istniec;p

Piszac o tej mlodej dziewczynie i oferowanej pracy podejrzewam ze z opisu chodzi o przedstawiciela handlowego...coz..prawda jest taka ze nie kazdy sie do tej pracy nadaje...jezdzilam na spotkania z firmami gdy pracowalam w agencji rekrutacyjnej i tez sie zbytnio nie widze na takim stanowisku..mimo ze pewnie jakos bym to ciagnela..gdybym juz musiala...(pomijam fakt ze kierowca ze mnie zaden - wiec juz na start bm sie nie podjela)..

Sama szukalam przedstawicieli handlowych i zainteresowanie bylo marne..glownie osoby po studiach w akatach desperacji slaly cv..

Zle zrozumialas. Mieszkam za granica - dlatego puki co wykonuje prace jaka wykonuje..a ktora jest pierwsza w tym kraju i wzielam ja by gdzies zaczac..a ze siec hoteli dobrze znana..wiec i ladnie w cv wyglada i maja jakies tam szkolenia i niby mozna awansowac..wiec to mnie skusilo..na fajna prace umyslowa puki co nie mam za duzych szans tutaj..tak z oglszenia - braki w jezyku, brak tutejszych jakis porzadanych kwalifikacji plus coraz ciezszy rynek pracy i dla tubylcow. Mieszkam w uk. Od poltora roku. Wiec przyjechalam juz raczej w trudniejszym okresie.

W polsce pracowalam w HR. Sieciowa tez znana agencja pracy. Duza fabryka - jako specjalista ds szkolen, rekruter, komunikacja wew i trener we w 1 osobie. Niestety po 5 miesiacach zmienil sie zarzad i stwierdzono ze szkolenia, gazetki to strata czasu i kasy. Dodam ze moje CV uparcie budowalam przez 2,5 roku zanim dotalam ten etat. Upracie - czyli za pol free, z dojazdami po 2-3h dzinnie za pare groszy doslownie. Kazdy mi sie dziwil ze mi sie chce. A ze dojazd byl jaki byl to w pracy bylam po 10 h.
A jak pracy szukalam to klamalam w cv ze mieszkam w wawie i jak ktos zadzwonil potrafilam jechac 500 km nie baczac na koszty i temeperature (do dzis pamietam jak w pociagu bylo wszysto zamarzniete przy - 20 ..w tym ja na 6 dluugich godzin)..
A dodam ze ejstem z malego miasta,  badzo daleko od duzych miast i woj gdzie jest troche lepiej z praca.

Bylam zdeterminowana...glupia tez nie jestem..mimo badziewnych studiow (socjo) bylam typem kujona i praca zawsze byla dla mnie priorytetem (do tej pory jestem singlem)..Wygladam tez dobrze i mlodo...ale brakuje gdzies mi po drodze szczescia w tym wszystkim...

I nie nie wzielabym pracy przedstawiciela handlowego - z banalnego powodu - boje sie jedzic samochodem. Boje sie nawet byc pasazerem. Moze dlatego ze malo ostanimi latami autem pomykalam. Prawko zdalam - ale fuksem bo za granica. Do tego jak pisalam moj wzrost mi nie ulatwia jazdy...techniczne problemy..ale musialabym chyba miec bardziej dostosowany samochod..bo zdajac prawko zdawlam na dobrej klasy mercedesie i mimo mozliwosci ustawien fotela pod roznymi kontami, poduszkach moja stopa nie byla dalej calkowicie na pedalach.

Gdyby nie to to moze bym sprobowala - w zaleznosci od rodzaju towaru - np . prace sprzedac jest bardzo ciezko i niestety przemial tutaj jest spory. Ale branza farmaceutyczna czy alko to juz chetniej;-))..ale czy bym sobie poradzila -sama nie wiem..

Sorka za bledy - jestem tak zmeczona ze nie wylapuje..;/

I ja też tego nie rozumiem. Długie bezrobocie skutecznie mnie wykańczało. Nie wyobrażam sobie życia bez pracy (chyba, że na emeryturze choć i na nią nie liczę). Praca, studia, kursy itp.- czuję, że żyję. Takie życie jest dla mnie idealne (jak na razie).

Wracając jeszcze do aspektów zmian zachodzących w człowieku w wyniku długookresowego bezrobocia. Ja doskonale wiem, co takie osoby czują. U mnie wiara w siebie została bardzo mocno nadszarpnięta. Do czasu bezrobocia nigdy nie zastanawiałam się np. nad tym, czy sobie poradzę. Podejmując prace dorywcze czy praktyki, nigdy nic takiego nie przychodziło mi do głowy. Gdy po tak długim czasie znalazłam pracę w handlu to byłam szczęśliwa, ale i bardzo przerażona. Cały czas myślałam o tym, że byłoby mi wstyd, gdyby okazało się że ukończyłam studia, a nie daję sobie rady w sklepie. Od tamtej pory każda nowa praca to dla mnie takowe myśli, które nie wpływają dobrze na moje samopoczucie.

To Ty byłaś o tym przeświadczona. Pracodawca niekoniecznie podzielał Twoje zdanie.
Wybacz, ale nie mam dobrego zdania o przygotowaniu do jakiejkolwiek pracy przez szkołę.
Prosty przykład: dziewczyna po technikum ekonomicznym (kierunek księgowość) nie ma pojęcia o zasadach wystawiania faktury VAT.
A może ktoś woli "wykwalifikowanego" stolarza, który nigdy nie miał w rękach elektrycznej piły? O możliwości odczytania najprostszego rysunku technicznego nawet nie wspomnę

Brawo .

Wszyscy narzekają na niskie wynagrodzenia, ale nikt nie zauważa, że oprócz pieniędzy wypłacanych pracownikowi "do ręki" pracodawca odprowadza drugie tyle w postaci najróżniejszej maści podatków i opłat.
A te dodatkowe koszty są takie wysokie, bo państwo musi utrzymać tych, którym jakakolwiek praca "śmierdzi".

Nie dziwię się też, że pracodawcy próbują poznać potencjalnego pracownika zatrudniając go najpierw w oparciu o umowę zlecenie.
Prawo pracy jest tak zbudowane, że chroni interesy pracowników i wielkich koncernów. Mały pracodawca, zatrudniający kilka...kilkanaście osób jest w przypadku sporu skazany na przegraną.
Paranoją wydaje mi się sytuacja, gdy pracownik w sądzie pracy może wystąpić z wnioskiem o bezpłatną pomoc prawną, a w niektórych przypadkach nawet prawnika z "urzędu", a pracodawca nie ma nawet prawa wynająć prawnika. Zgodnie bowiem z przepisami reprezentujący go prawnik musi być jego pracownikiem zatrudnionym na etacie.

Dlatego mali pracodawcy bronią się jak mogą .

Niestety nasza polska edukacja to fikcja. Nie chodzi tylko o studia, ale o calokształt, począwszy od szkoły podstawowej.
Praca? Ludziom pracować się nie chce.
Bezrobocie? Wygodna forma nicnierobienia, bo przecież zasiłek mozna dostać i dodatki. Po co się wysilać, skoro można mieć za darmo?

Jednocześnie wyzysk firm. Jedni nie pracują, bo im się nie chce, mimo, iż mogliby zarobić całkiem rozsądnie. Inni pracują za stawki karygodne, pracują, żeby przeżyć, a pracodawcy to wykorzystują.
Błędne koło.

Myślę, że wielu ludzi frustruje obecna sytuacja na rynku pracy, mnie też, ale fakt faktem szukam pracy, staram się dokształcać, wiedzieć coraz więcej.
Często wymagania nieadekwatne do zarobków, wymagają doświadczenia jakiego nie jest w stanie zdobyć student.
Nie oszukujmy się, to nie jest motywujące.

Z tym ze po tym kierunku zawsze sie znajdzie praca ( pomimo Twojej oczywistej ironii) się zgodzę. Rozumiem, że ci z Call Center zadzwonili w odpowiedzi na Twoja aplikacje do działu logistyki, jednego ze znanych koncernów?

Co do kwestii poruszanych przez KGB. Znam takiego jednego, któremu to brat załatwił prace na magazynie. Gościu siedział na bezrobociu prawie 5 lat. W końcu brat się nad nim zlitował. Co się okazało? Po pierwszych 3h szkolenia ( no bo jeszcze nie pracy), facet zrezygnował bo mu to kręgosłup obciąża .

No jasne, że obciąża. Jak 5 lat na tyłku siedział przed kompem, to kręgosłup ma prawo boleć.

Opiekunka13, a czy mogłabyś zaspokoić moja ciekawość odpowiedzią na pytanie gdzie za granica układasz swoje nowe, ciekawe i zapewne bogate życie?

Wiesz czemu pytałam? Bo nikt w tym naszym durnym kraju ( a przynajmniej większość narzekaczy ), nie bierze pod uwagę faktu, ze w tamtych krajach żyje sie lepiej z kilku powodów:

- nakradli się podczas wojen ( tu drodzy Niemcy stoją na czele)
- nakradli sie z podległych im kolonii ( a i tak nie dają rady , weźmy np Hiszpanie, no ale Ci to znowu wojnę domowa wiecznie prowadzili )
- dorobili się na niewolnictwie
- ich miasta i społeczeństwo nigdy  nie byly przez tak długi czas wyniszczane przez wojny, czy zabory
- nigdy nie musieli robić na kogoś ( np. PRL, kiedy to większość tego co wypracowaliśmy szlo do Rosji)

Ze niby co? Za granica to ludzie są krystaliczni i przejrzyści jak łza? Nie ma tam korupcji, nepotyzmu, przestępczości i w ogóle maja szklane domy .

Mentalność ludzka jest bardzo podobna. A wiem coś o tym bo pracowałam długo z ludźmi z rożnych zakątków świata.

Po prostu nasz kraj jest ruiną gospodarcza w trakcie renowacji , do czego przyczynili sie w dużej mierze nasi drodzy sąsiedzi. Nie nasi obecni politycy ( oni tez, ale większe szkody odnieśliśmy podczas wojen i PRL, kiedy to byliśmy od stuleci okradani). Dlaczego napisałam o obecnych politykach? Bo wystarczy poczytać ciut o naszej szlachcie i wtedy dowiemy się, ze oni mieli duży wpływ na to co sie później w Polsce przez kolejne 123 lata działo. Potem jak juz Polska zaczęła sie trochę w sobie zbierać i tworzyć państwo, przyszła wojna, a w miedzy czasie jeszcze globalny kryzys gospodarczy. Potem czasy komuny dobiły nas, dopiero co powstających po latach zawieruchy.

Od 24 lat budujemy swoje państwo od nowa. Inne państwa Europy sa dziesiątki lat przed nami. Nie dogonimy ich od tak, bo teraz będzie rządził Tusk, a potem ktoś inny .

Przepraszam za lekki off top

Widać robią tak bo mogą. Jakby im nędza do oka zajrzała to by sie pietami w tyłek bili żeby choć na czarno 5 stówek zarobić.