Syndrom osoby zranionej , która sama zaczyna ranić...

Laamiaa,
rzeczywiście jest to bardzo częsty mechanizm. Najczęściej wiąże się z faktem, że ofiara wyuczyła się w przeszłości, że jedyną możliwą formą reakcji jest atak, jedyną obroną jest skrzywdzenie. Mimowolnie powtarza taki rodzaj zachowań we własnym dorosłym życiu, ponieważ nie miała okazji wytrenować innych form zachowania. Zdarza się, że krzywdzenie innych (gdy samemu również było się krzywdzonym) nosi znamiona zemsty, "odgryzienia się", oddania innym tych złych emocje, które nosimy w sobie.

Trudno jednak snuć podobne rozważania, nie wiedząc do jakiej konkretnie sytuacji, do jakich relacji się odnosimy.

DDA, DDD i DDP. Chyba mam to ostatnie. Przez całe dziesięciolecia poprzestawałem na nadkompensacji i czasem lekkim (tak myślę) deprecjonowaniu osób z otoczenia tak, żeby mieć dobry punkt odniesienia i czuć się w miarę dogutany.
Sytuację radykalnie zmienił pewien wyskok mojej małżonki, po którym wylazło ze mnie zwierze - psychiczny tyran. Oczywiście mam doskonałe wytłumaczenie tego co robię - chodzi o dotarcie do prawdy, prawda stanowi dla mnie pierwszorzędną wartość. Wiele przez lata zostało popsute lub zaniedbane. Żeby to naprawić muszę to dokładnie poznać i zrozumieć a kiedy już będę wiedział jak działa wtedy postaram się to naprawić... Lecz tak na prawdę chodzi mi tylko o to, żeby się nad nią pastwić.

To tak z jednej strony, bo z drugiej faktycznie jest coś niecoś do zrobienia w naszym tzw. związku. Nie tylko ja tu jestem nie w porządku. Nie skłamię, jeśli powiem, że całe lata żona pastwiła się nade mną.

Gdzie jest prawda ? Pewnie gdzieś po środku. Pewnie jestem DDP, może ona też (temat tabu). Ludzie dobierają się tak, żeby się ze sobą nie nudzili nawet gdyby miały to być regularne zapasy zamiast partnerstwa i intymności. Tak się złożyło, że moja przeciwniczka nieźle dała ciała więc póki co ja jestem na wierzchu i mocno się trzymam.

Chętnie bym o tym pogadał, bo tak na prawdę to nie mam z kim. Żona nie chce i wszystko odbiera jak coś pośredniego pomiędzy atakiem personalnym a mentalnym sadyzmem. Mam co prawda koleżankę w poradni, ale mogło by się zdarzyć, że poradziła by mi się nawrócić i iść do spowiedzi a na drugi dzień huczało by o tym pół wsi. Nie żartuję. Wiocha.

Jest takie madre powiedzenie "nie czyn drugiemu co Tobie niemile", warto sobie przemyslec i zastosowac, bez wzgledu na to do jakiej kategori DD sie zaliczamy. I nie tlumaczyc swych zlych zachowan ani syndromami ani przeszloscia ani wplywem innych osob.

chyba powinnas zmienic spowiednika na psychologa. Jakie defekty? Skad u doroslego czlowieka takie rzeczy w glowie sie legna? Miliony, miliardy ludzi rozchodzi sie i nikt defektow u nich nie widzi. Pewnie polowa albo i wiecej z nich potrafi potem stworzyc normalne udane zwiazki a tu prosze..rozwod koliduje z wiara.

Czasem ciesze sie, ze mam cala te otoczke "poki smierc nas nie rozlaczy" w glebokim powazaniu. Jeden dylemat zyciowy mniej.

Teraz zaczęłam coś robić w kierunku unieważnienia ślubu, myślę że to rozwiąże wiele moich problemów...

Przecież wiesz, że to jest temat zastępczy.

Bo podstawowym problemem jest znalezienie przyczyny wchodzenia w toksyczny związek. Odkrycie przyczyn i praca nad zmianą spostrzegania własnej osoby i zmianą sposobu szukania partnera.
Jeśli unieważnisz swoje małżeństwo, a nic nie zmienisz w sposobie swego postępowania, efekt będzie wiadomy.

Powodzenia.