Noszenie obrączek

A gdzie jest Twoje małżeństwo? Na palcu?

Zastanów się, co jest ważne, a co jest tylko symbolem ważnego. Dla mnie ważna jest druga osoba, i na pewno nie mylę osoby z symbolem osoby, związku z symbolem związku.

no to ja sie zastanawiam dlaczego zamiast obraczki biorąc slub nie założyliscie sobie np wianuszka na głowę????
po co ten cały rytuał z obrączkami jesli uważacie ze wam przeszkadzają w życiu????
a to ze mozna nią zahaczyć to juz cąłkiem płytkie wyobrażenie...
wiele dziewczyn nosi pierścionki , a obraczka w czym przeszkadza??
mój maż również  w pracy nosi obrączkę i nie wyobraża sobie aby ja zdejmować
ja również ja noszę i dumna jestem z niej :)

Dla mnie sprawa jest bardzo prosta. Chcesz nosić obrączkę to ją nosisz. Nie chcesz nosić obrączki to jej nie nosisz.

ONA1977 - Ja dziś miałem dwa głębokie wyobrażenia, tylko już nie pamiętam, jakie. Ale poza tym widziałem w telewizji (przypadkiem) fragment jakiegoś programu, panowie z pogotowia rozcinali pierścionki i obrączki, zniekształcone w jakiś sposób, by pani uwolnić palce, która mogła stracić.
Tak czy inaczej - romantyzm sięga czasem patologii. Człowiek tak się przejmuje gestami, symbolami, słowami, że traci z oczu to, co ma być opisane czy symbolizowane. Książka jest poświęcona dla okładki.
Kiedyś mi się wydawało, że to bardzo fajne, tak sobie obrączką podpisać kobietę, by się inni trzymali z daleka. A dziś nie interesuje mnie nic poza tym, co kobieta czuje i myśli, nie musi być podpisana.
Dobrze, że nie trzeba cały czas nosić skarpet, które się założyło w dniu ślubu.

Witam.
Ja i mąż nie nosimy obrączek. Mąż miał przykre zdarzenie, bo zahaczył obrączką o klamkę i powiedział, że już jej nie założy , a moja zrobiła się trochę przyciasna
Jednakże tak jak ONA 1977 uważam, że powinnam ją nosić - dać obrączkę do poszerzenia. Po prostu zwykłe niedbalstwo z mojej strony.

Rozumiem, że żona ma taki sam pogląd...

W związku z tematem niniejszego wątku spróbowałam sobie przypomnieć jak to jest u moich znajomych. Okazuje się, że w większości nie noszą obrączek.

Wydaje mi się, że generalnie małżeństwa odchodzą od noszenia tego symbolu. Tak sobie bowiem kojarzę, że  np. stojąc przy kasie z zakupami mam przed oczami bardziej ręce klientów niż twarze i też rzadko widuję na palcu obrączkę zarówno u kobiet jak i u mężczyzn.
Dzisiaj będę robiła zakupy, to jeszcze przyjrzę się...temu tematowi.:D

Ja obrączkę noszę i mój małżonek nosi. Na naszym ślubie Ci co bardziej konserwatywni goście byli oburzeni, że nasze obrączki są srebrne a nie złote. A co w tym złego!? Ja ani mój mąż nie lubimy złota, ewentualnie białe, ale zwykle nosimy srebrną biżuterię, więc i obrączki są srebrne. Nosimy je bo oboje mamy pracę w której te obrączki mieć możemy, ale mam wielu znajomych którzy nie noszą obrączki choć z powodu wykonywanej pracy czy po prostu nie przepadają za biżuterią i obrączkę zakładają tylko na ważne okazje. Niektórzy mają obrączki pochowane w pudełkach a mam kolegę który nosi obrączkę na łańcuszku. Ja ściągam obrączkę np. do zmywania, czy do kąpieli, w trakcie sprzątania czy na działce podczas pracy w ogrodzie. Robię to dlatego że zawsze ściągam biżuterię do pewnych czynności, a obrączka owszem ma dla mnie wartość sentymentalną, ale jest symbolem. Moja miłość nie wyraża się symbolami, a uczuciem.

Ja również nie mówię że nie chce nosić mojej obrączki, póki co ona mi w życiu nie przeszkadza. Ja się do niej przyzwyczaiłam, może kiedyś moje poglądy się zmienią może nie. Póki co dobrze jest tak jak jest.

ja jestem w małżeństwie 4 pełne lata, a obrączkę łącznie nosiłam może pół roku. Z obrączką czuję się jakoś tak staro- kto chce może mnie wyśmiać, ale każdy może mieć swoje skrzywienia Dodam, że biżuterię noszę i pierścionki różne również. Mój mąż ściągnął obrączkę z powodu pracy. Obrączka nie jest nam do niczego potrzebna. Nikomu nic udowadniać nie musimy. Obrączka to symbol małżeństwa, ale nie miłości, szacunku, oddania itp.

My z mężem nosimy obrączki. Od ośmiu lat mam na palcu złoty krążek. Jest to dla nas symbol miłości i wierności.

Widziałam dziewczynę która nosiła same obraczki i to zlote jedną na kciuku lewej ręki dwie pozostałe na prawej dłoni być może miała ich jeszce więcej aczykolwiek nie policzyłam ich wszystkich, wyglądalo to trochę dziwnie i wzbudziło moja ciekawość zaczełam się zastanawiać czy aby napewno była zamężna. Na ręce chyba prawe,j blisko dłoni miała też tatooaż taki napis w obcym języku i nie za duży bardzo ładny zresztą może to było czyjeś imię trudno jest mi teraz powiedzieć. Tatooaż strasznie mi sie spodobał! Aczykolwiek nnie poznałam tej dziewczyny mimo że podróżowalyśmy w jednym i tym samym autobusie.

niekochana72 - znów zaszaleję ze stwierdzeniem ogólnym: bardzo, bardzo często opis ludziom przesłania fakt. Małpa najprostsza widzi i w najgorszym razie ma w głowie pustkę, człowiek, gdy widzi fakt, może mieć w głowie tyle bzdur, że zrozumienie faktu jest wręcz ujemne, a nie po małpiemu zerowe. Poznałem niedawno człowieka, który napisał kilkanaście (albo już kilkadziesiąt) sporych stron tekstu, by wyrazić myśl "niektóre rzeczy zmieniają się". Nie jest już w stanie zrozumieć banalności swej myśli, użył tak skomplikowanych narzędzi (błędnie), by teorię rozwinąć, że z samego tego faktu wydaje mu się ona odkrywcza.

Więcej opisu w stosunku do opisywanego, więcej znaczącego w stosunku do znaczonego, to zawsze ryzyko. Im więcej rytuałów się nagromadzi, im więcej stworzy się opisu, tym łatwiej zacząć żyć samym rytuałem, samym opisem, a zapomnieć w ogóle o treści, która miała być pod spodem.

Pamiętam - teraz będzie dygresja historyczna - jak w liceum koleżanki chciały zorganizować wyjazd/spotkanie/imprezę, by pokazać, że jesteśmy zgraną klasą. Byliśmy bardzo niezgraną klasą (i nawet nie tylko ja byłem odpowiedzialny za ten stan rzeczy), koleżanki zapomniały, że poza pokazywaniem może być jeszcze zgranie - o zgranie nie starała się żadna przez wszystkie licealne lata.
I tak wszędzie symbol, znak, może przesłonić treść, znaczenie. W filozofii, w małżeństwie, w sztuce.

Wreszcie powrót do tematu - piszesz, że ślub to symbol. I owszem. Zaskakuje mnie, że jeszcze tyle kobiet ślubu chce. Tak po prostu, bez zastanowienia. Przychodzi pewien wiek, pewien staż w związku - no to ślub. Tak całkiem bezmyślnie, bo wiemy, jaki kształt powinny mieć pozory, ale nikt prawie nie myśli, jak powinna wyglądać treść pod pozorami (i o pannę, która ze swym kawalerem ROZMAWIA jest już całkiem trudno).

Ślub to też tylko symbol. A Wilde'a czytam teraz, lepiej nie będę się zastanawiał, czego symbol.

Niekochana, wszakże człowiek uczy się na błędach .
Lubię Cię czytać, na pewno w końcu trafisz na porządnego faceta, tzn sama takiego sobie wybierzesz.
Wiadomo, że ludzie czasem chcą ślubu dla samego ślubu, wiążą się z nieodpowiednimi osobami, przez co małżeństwo wtedy jest jedną, wielką farsą, ale po to jest życie, by uczyć się na błędach, wyciągać wnioski, nic straconego .

Po pierwsze - dziękuję za miłe słowa.
Ale żeby nie było tak słodko
Co innego wziąć "nietrafiony" ślub, a co innego przez 16 lat uprawiać myślenie magiczne w temacie "Udowodnię, że jesteśmy świetnym małżeństwem". Teraz juz wiem, że to MEGALOMANIA Tak - uważałam, że JA potrafię. Że JA go zmienię, nauczę, pokaże i wytłumaczę.
Właśnie sobie przypomniałam, że nawet te cholerne obrączki ja SAMA wybrałam. Jemu było obojętne - i TO zachowanie powinno być dla mnie symbolem, a właściwie "zwiastunem" mojego małżeństwa.

P.S. Porządny mężczyzna? Hmmm...

Kochany - to mój stygmat. Umrę z naiwnością dziecka w oczach i sercu.
Ale już jestem tego świadoma - to mi wystarcza Przynajmniej tak naiwnie sądzę w tym momencie
Wiesz, ktoś kto dobrze poznał moja historię powiedział: "Naiwność Twoja, droga M była mocno przed mądrością" - i to jest prawda. Bo o ile w codziennych sprawach - mądrość mi się "włącza" przed naiwnością - po prostu jestem racjonalna do bólu, to w sprawach, gdzie w grę wchodzą uczucia (nie tylko miłość) - ta naiwność dziecka prze po trupie mądrości

Ze mną było bardzo podobnie Swoją obrączke nosiłam do chwili, kiedy mentalnie poczułam, że zostałam zwolniona z danego mężowi słowa. W dniu swojej wyprowadzki, owy symbol zostawiłam na komódce dla mojej następczyni 

W tym roku zmarła moja 97 letnia babcia. Przed śmiercią przypominała jeszcze, żeby przez przypadek, nikt nie zdjął jej z palca, ślubnej obrączki Z tej obrączki, po tylu latach noszenia, została już tylko złota niteczka. Babcia nigdy jej nie zdejmowała. Dla niej obrączka, była symbolem miłości...

U nas było dość zabawnie. Przed ślubem twierdziliśmy, że chyba nie będziemy nosić obrączek, bo nie ma po co. Ale przyszedł ślub i... kiedy zapominamy o obrączce, to czujemy się jakoś tak... dziwnie Jakbyśmy byli bez dokumentów, telefonu komórkowego...
Zastanawiam się, czym dla nas jest obrączka... i chyba przede wszystkim jest to element, który daje nam poczucie bezpieczeństwa. Patrzymy na obrączkę i wiemy, że ten ktoś jest obok - niezależnie od tego, czy akurat jesteśmy razem w tym momencie, czy jedno z nas gdzieś musiało wyjść.
No, i lubimy ją pokazywać wszystkim. Chwalimy się tym, że jesteśmy razem, że jesteśmy małżeństwem - a co!
Absolutnie nie nazywamy jej GPSem, smyczą, czy czymkolwiek jeszcze... To jest taki amulet - nasz specjalny

Mi również "smycz" i GPS negatywnie się kojarzą.
Tak samo, jak fakt, że niektórzy panowie lub panie mówią o swojej żonie/mężu: "moja stara/mój stary". Wówczas mam ochotę zadać pytanie: "to jak się stało, że jesteście razem, skoro odnosicie się do siebie tak negatywnie?".

Taaak.
A mnie do przypomnienia, że jestem mężatką służy własna pamięć i spojrzenie na człowieka, który jest obok.

I nie krytykuję faktu noszenia obrączki przez kogokolwiek.
Natomiast argumenty "obrońców" noszenia symbolu - wywołują u mnie uśmiech.

Kwestia zapominania to nie sprawa wieku, tylko ochoty.

I zdradzający nie zapomina o tym, że jest żonatym/mężatką, tylko ma to za nic. Często osoby zdradzające noszą obrączkę do momentu rozpoczęcia uwodzenia kogoś, wówczas ją zdejmują chowając w kieszeń i zakładają przed powrotem do domu.

Myślenie o tym, że obrączka pomoże uniknąć zdrady jest myśleniem magicznym.

Dokladnie. A poza tym ta zonaczy ten maz ma imie, prawda? Czyz nie lepiej nazwac po imieniu a nie mowic stara/stary? No ale jak komus to nie przeszkadza to ja tez dzial ciezkich wytaczac nie bede
busiu mam tak samo. Nie przygotowywalam sie jakos histerycznie do slubu ale waznosc obraczki jest dla mnie duza. Zreszta chyba mam to po dziadku. On cale zycie nosil swoja i jak bylam dzieckiem i sie go pytalam czy moze ja zdjac bo chcialam zobaczyc to mowil "nosze ja tak dlugo ze przyrosla mi do palca". Smarkata bylam i mu wierzylam. Spedzili z babcia ponad 40 lat...

Większość to tylko symbol/znak/opis, ale nie chciałbym Cię tu postraszyć wyjaśnieniem dotykającym językoznawstwa. Skoro nalegasz tak uprzejmie, to nie wezmę ślubu, ale pamiętaj by mnie poinformować, jeśli zmienisz zdanie.

A powiedz mi, jaka jest istota ślubu? Tylko pomiń wszystko poza ślubem, by czasem się nie okazało, że ślub jest symbolem! Czyli zupełnie pomiń miłość, dla przykładu. Jaka jest istota ślubu? (Dzieci też nie będę miał specjalnie dla Ciebie).

Ja od 3 lat noszę łańcuszek z pieknym serduszkiem od ukochanego i nigdy nie zapominam go założyc, wstając rano. Podobnie jest z dwoma pierścionkami zawsze mam je na palcach.Podobnie będzie z obrączkami. Poza tym ja jestem za tradycją i pewnie obrączki nie będą Nam w niczym przeszkadzac..