Nie planowałam się zakochać...

Nie zwracałam uwagi na facetów, miałam swoje problemy z mężem nadużywającym alkocholu i dwoje dzieci  ....po 11 latach małżeństwa  w styczniu 2011 złożyłam pozew rozwodowy i w tedy się zaczęło...Poznałam  przez neta ...Maxa . Faceta 10 lat starszego odemnie .... okazało sie pużniej że robi zakupy w sklepie w którym wówczas pracowałam ..  i mieszka 3km ode mnie.
zaczeliśmy do siebie często dzwonić , nawet po kilka razy dziennie , traktowałam go jak kolęgę....rozmawialiśmy o swoich problemach i już  przy pierwszej rozmowie telefonicznej powiedział mi  że choruje na raka i że jest po chemi . I tak upływał czas na miłych pogawędkach  o facetach , kobietach  o życiu .... żadne z nas nie miało zamiaru się z nikim wiązać .... mieliśmy oboje doświadczenia życiowe ...   karzde z nas wolało być singlem i nie zawracać sobie głowy głupotami .........spotkaliśmy się przez ten czas  cztery razy... były uśmiechy ,żarty    .... telefonujemy do siebie w dalszym ciągu , już nie tak często bo co drugi , trzeci  dzień   ..  Choć od jakiegoś czasu jest inaczej  ....  zaczęłam jak na swój wiek dziwnie się zachowywać....   myślę ciągle o nim , mam ochotę go zobaczyć , usłyszeć.....  Stwierdzam   ... Zakochałam się  !!!!!!   Bojąc się,  że przez moje  głupie zachowania mogę go stracić , nic nie mówiłam o swoich uczuciach do niego ....aż kilka dni temu nie wytrzymałam ...  zadzwoniłam mówiąc co czuję,  ale nie powiedziałam słowa " KOCHAM CIĘ " i tak był w szoku i nie wiedział co ma powiedzieć.....  umówiliśmy się na spotkanie następnego dnia...  myślałam nawet że będzie chciał zakończyć tę znajomość i powie że będzie lepiej,  jak się więcej nie spotkamy....  ma swoje problemy i jeszcze ta choroba ....  następnego dnia zachowywał się bardzo poważnie ... widziałam że próbuje trzymać się ode mnie z daleka....  i w tedy mu powiedziałam " Czy nie widzisz jak się męczę będąc przy tobie i nie mogąc cię nawet przytulić... wtedy do mnie podszedł i mnie przytulił.........   Problem w tym że on nie chce się wiązać z nikim z powodu choroby ,ale nie chce też stracić mnie .....  że dużo myślał i że ma uczucia ale nie potrafi o nich mówić .... dodając .....Cytuję....  "pamiętaj szanuje cię i jesteś skarbem , mam do Ciebie uczucia pozytywne "      trudno mi to zrozumieć...... co ja mam z tym wszystkim zrobić.........   czy mam odejść i próbować zapomnieć ....  czy spotykać się z nim dalej nie wiedząc do końca co on do mnie czuje ......   a jeśli choroba będzie silniejsza i tak mi go odbierze........     Może dziewczyny wy to jakoś zrozumiecie i pomożecie.