Witam wszystkich forumowiczów.
Mimo, iż przejrzałam mnóstwo wątków o samotności w związkach - nigdzie nie znalazłam sytuacji podobnej do mojej, a ja już mam po prostu wszystkiego dosyć i jestem wykończona. Potrzebuję pomocy, chcę wygadać się lub po prostu usłyszeć choć trochę miłego słowa. Więc może opiszę całą moją sytuację.
Jestem z moim narzeczonym 5,5 roku. Mieszkamy razem od 3 lat i mamy 2 i pół roczną wspaniałą córkę, ale nie czuję się szczęśliwa. Wszystko zaczęło się ponad 2 lata temu.. a dokładniej odkąd nasza córka skończyła 3 m-ce.... On zaczął pracę na dwie zmiany... tzn. jedną pracę ma od rana do godziny powiedzmy 15-16 a później jedzie do swojej mamy około 30 km od miejsca gdzie ja mieszkam i tam ma taki mały garaż i w nim pracuje... cały ten czas "pracując" w tymże garażu spędza czas z kolegami... piją sobie piwko.. gadają albo w ogóle nie robi nic tylko sobie gdzieś z kolegami jeździ. Chodź twierdzi, że musi zarabiać. Ja chciałabym również pójść do pracy, ale nie mam jak, bo jego nie ma z nami a nie mam z kim zostawić córki na czas mojej pracy, więc siedzę jak ten więzień we własnym domu. Gdy zaczynam z nim rozmowę, żeby pracował tylko tam gdzie ma stałą pracę a ja pójdę również do pracy na cały etat, nasza córka od września może iść do przedszkola (bo przecież jak on przyniesie do domu 1 pensję i ja 2 to nam w zupełności wystarczy) tylko potrzebuję go codziennie w domu, żeby mi pomógł, żeby był z nami... bo ja sama już nie daje rady tak żyć - to on mówi, że tak nie bo on musi pracować. A jego praca polega na ciągłym przesiadywaniu z kolegami. W tym roku byliśmy na weekend nad jeziorem... oczywiście kto z nami pojechał... - jego koledzy. Przychodzi niedziela, gdzie jedziemy? Do jego mamy i cały dzień ma nas gdzieś bo przyszli koledzy lub on idzie do nich i tak czy siak jestem sama bo nawet w tą głupią niedziele nie jesteśmy razem. Nigdzie razem nie chodzimy... jak mu proponuję wyjście do kina czy do jakiejś restauracji na kolację to twierdzi, że nie ma pieniędzy, ale kurcze na piwka i imprezy z kolegami to ma pieniądze. Tylko żeby coś porobić ze mną to nie ma. Z początku jak zaczął tak wyjeżdżać na całe tygodnie to tęskniłam za nim bardzo... nie mogłam doczekać się jego powrotu.. a teraz ...??? A teraz to już mi wszystko jedno czy przyjedzie czy nie.. nie czuję tej tęsknoty... zrobiłam się taka zobojętniała na wszystko... nie chce mi się malować... nie chce się ładnie ubrać.. mogę założyć czarny podkoszulek i stare dżinsy, i tak chodzić cały dzień. Nawet nie mam siły pobawić się z córką... najchętniej to bym się położyła do łóżka nakryła kocem i cały dzień płakała. Nie mogę spać, kładę się o 22 żeby pójść spać a zasypiam o 3 -4 w nocy.. a przecież muszę wstać o 7 bo tak się dziecko budzi. Ja mam już po prostu tego wszystkiego dosyć.. z koleżankami również zatraciłam kontakt.. bo przecież nawet nie mam jak się z nimi spotkać, bo kto mi z córką zostanie.. zostałam sama jak palec mimo, że teoretycznie sama nie jestem. On wcześniej nie był taki, był czułym wspaniałym facetem, który świata po za mną nie widział... a teraz?? Taka ogromna zmiana w ciągu dwóch lat.. nie wiem co mam zrobić, żeby nakłonić go do zmiany. Ja chce mieć normalnego partnera. Z którym mogę pogadać, pośmiać się, na którym mogę polegać i który mnie nie zawiedzie, który będzie mnie kochał i szanował. W sobotę jak byliśmy na grillu - oczywiście z jego kolegami.. i chciał z nimi jechać na dyskotekę - powiedziałam mu, że przecież on nie jest sam - ma mnie ma dziecko, że jesteśmy rodziną - to powiedział do mnie.. przecież nie jesteś moją żoną to o co ci chodzi.
Błagam Was poradźcie mi co ja mam zrobić i jak postąpić, żeby ten związek zmienić.. ja mam już dosyć takiego życia.
) a własne pieniądze,nawet niewielkie dadzą Ci pewną niezależność to nim się spostrzeżesz przestaniesz czuć się jak więzień:) a kto wie może twój facet przychodząc któregoś razu do domu i widząc piękną, zadbaną zadowoloną z życia młodą kobietę w której się zakochał:) zacznie więcej czasu spędzać z Wami hmm?!
