Moja historia...nie wiem co dalej....

Ja nie wiem czy cokolwiek Ci jestem w stanie racjonalnie pomóc, bo sama jestem na skraju obłedu...

Powiem Ci tylko, że ja rok temu bardzo zawalczyłam o niego (mimo, że nie było to rozstanie z mojej winy), udało się, wrócił do mnie. Byliśmy razem jeszcze rok. Cudowny rok. Oświadczył się, zamieszkaliśmy razem. Tydzień temu, półtora miesiąca po wspaniałych zaręczynach zostawił mnie z dnia na dzień, z powodów podobnych do tych sprzed roku, czyli praktycznie żadnych poważnych. Mimo, że deklarował, że sobie wszystko przemyślał, że mnie bardzo kocha, że to co było rok temu więcej się nie powtórzy. Powtórzyło się. Rok temu postanowiłam sobie, że drugi raz nie będę go błagać, tak naprawde to on powinien blagac mnie... I tak tez staram sie robic teraz, choc mi bardzo cięzko i nie wytrzymując piszę do niego. Tobie tez jest napewno bardzo cięzko, ale pewnie racjonalnie patrząc powinieneś odpuścic, skoro ona nie chce tego kontaktu to na siłe nie sprawisz, że znów pokocha i nie wyzabijasz wszystkich osób z jej otoczenia, które taki mają na nią wpływ. Jeśli faktycznie związek z Tobą coś dla niej znaczy, to sama przyjdzie. Jak ją teraz wezmiesz na litosc, wspomnienia, ze TY ją kochasz itp, to może wróci, ale boję się, że za jakiś czas zrobi to samo, a wtedy boli 100 razy gorzej...

Dla mnie to, że facet walczy nie jest absolutnie przejawem bycia mięczakiem. Dla mnie mięczakami sa właśnie tacy, których stac tylko na to, żeby odwrócić się na pięcie.

Ja niestety czuję dokłądnie tak samo. "Dzisiaj mnie kochasz, jutro nienawidzisz". Do mnie tez kompletnie nie dociera jak można roznieść w pył w jednej sekundzie to, co budowało sie tak starannie i długo. Jak się ludziom nie układa, nie dogadują się, ignorują to jeszcze jakoś można chyba łatwiej pogodzić się ze stratą. Ale najgorzej jak jest jak w bajce, jest wam naprawde dobrze razem, czujecie się bratnimi duszami, myślisz, że druga osoba w ogień by za Tobą skoczyła i nagle wszystko znika.

Sama jestem z rozbitej rodziny, ojciec się nad nami znęcał, a moja mama trwała w tym przez ponad 20 lat...
Wokół tez widzę, jakie to słowo "kocham" jest dziś płytkie. Tracę wiarę w prawdziwą odwzajemnioną miłość, jak stracę do końca to... aa zmazałam...

Czytam trochę to forum teraz i nasuwa mi się jedno pytanie, skoro jest tyle osób potrafiących i chcących KOCHAĆ to dlaczego los ich jakoś nie połączy, tylko tak bardzo doświadcza, że najczęściej trafiają na takich "popaprańców" i cierpią:(

Bądź silny, mam nadzieję, że wszystko się dobrze u Ciebie ułoży!

Z tym obrażaniem to wiesz, często faceci mówią, że kobieta sie obraża ( strzela fochy) bez powodu, choć dla kobiety ten powód jednak jest. To jest trochę tak, że faceci nie widzą niektórych problemów, a kobiety czasem widzą te, których nie ma. Spróbuj odróżnić to, że faktycznie na siłę chciała sie obrazić, żeby mieć pretekst do spławienia Cie czy było tak jak opisałam powyżej.

Ja nie uslyszałam "nie kocham". No ale jak ktoś tak postępuje to wiadomo, że nie kocha, przynajmniej nie w pełnym tego słowa znaczeniu. Wolał własną wygodę, niż podjąc jakis chociaż minimalny trud.
No, ale za to jakieś pół godziny przed tym jak usłyszałam, że zrywa, powiedział, że chce ze mną być...;|
Chyba to pisałam w innym wątku już, że były to drugie zerwane przez niego oświadczyny i choć nie było mnie rzecz jasna przy pierwszych to z tego co mówił było jeszcze jako takie uzasadnienie, że do siebie nie pasowali, no tylko że on się nad tym zaczął zastanawiac PO zaręczynach z nią a nie PRZED, no a że ze mną to juz co innego, że jestem kobietą jego życia i że sobie to przemyślał. Co za kretyn! Czemu ja kocham tak bardzo takiego kretyna?!

Koala tak tu siedzę i czytam to forum od kilku godzin, przynajmniej nie płaczę. I utwierdziłam się w tym co Ci napisałam wcześniej, że jak się samemu nie zawiniło to nie można jeszcze walczyć i się płaszczyć. Więc poczekaj. Może sama przyjdzie, tylko żeby własnie nie wyglądało to tak, że lovelas z neta mnie nie chciał to z braku laku wrócę "na stare śmieci" i Ty się zgodzisz, no bo ją kochasz.

Heh tak sobie cwaniakuję, ale pewnie jakby teraz G. powiedział, że chce wrócić to bym skakała z radości pod sufit...Na tym forum widzę, że jest masa naprawdę dobrych rad, tylko trzeba jeszcze się złamać, żeby mieć siłę zamienić je na czyn. Ja od ponad pół roku chodzę do psychologa i widzę jak ciężko jest zacząć myślec zdrowo, szczególnie jak sie kocha za bardzo.

Ininity ja właśnie też pochodzę z rozbitej rodziny, gdzie działy się rzeczy dalekie od normy. I raczej nie mam z rodziną silnych więzów. Stąd pewnie taka moja uczuciowość, która nie pasuje ogólnie do mnie (wszyscy myślą, żem twardy chłop). X zapełniła we mnie pustkę i bardzo walczyła o moje uczucie na początku. Masz racje teraz ten "twój facet" powinien walczyć o Ciebie a nie na odwrót. Z drugiej strony to osoba mało odpowiedzialna skoro doprowadza do zaręczyn a póżniej się wycofuje. To czas na wycofanie miał przed, zaręczyny to jednak taka pewność dla kobiety, że facet chce z nią być i myśli już o ślubie. Czyli naprawdę chamsko się zachował.

Do KGB: Jak się czuję z tym, że moja dziewczyna w końcowej fazie związku już szukała na portalu randkowym innych facetów? Cholernie żle. Wiem, że to też żle wróży. Ogólnie to dla mnie policzek. Ale masz racje czegoś we mnie brakowało skoro tak bardzo chciała być nagle z kimś innym. Może nie widziała ze mną przyszłości? Jak napisałem wpadłem w czarną dziure w życiu. Wiem również, że jej najlepsza koleżanka, która ma na nią ogromny wpływ jest osobą, która usłyszawszy o jej problemach ze mną mogła jej doradzić: znajdz sobie na necie innego faceta, tylu ich jest. Mam za to ogromny żal. Za to, że nigdy ze mną nie porozmawiała, że coś sie dzieje nie tak. Nigdy nie było jakiejś poważnej rozmowy o tym co trzeba zmienić, nad czym popracować; ot pewnego dnia przyjechała i powiedziała, że mnie już nie kocha ( a dzeiń wcześniej mówiła, że bardzo). Za tydzień przyjechała juz zła i agresywna i powiediząła, że zrywa. Teraz czuję, że w tym tygodniu musiała się z nim spotykać często, gdyz na rozstaniu była zmieniona...no i jej zachowanie. Ogólnie to mam poczucie jakbym całkowicie w jednej chwili poszedł na out. Mogła ze mną zerwać jakoś kulturalnie z szacunkiem, dając mi czas abym na tej decydującej rozmowie mógł z nią porozmawiać długo i sobie parę kwestii wyjaśnić. A to było tak, że wpadła 15 min. i że się śpieszy; a więc zerwanie ze mną to było między czymś a czymś.

Minimalna sprawiedliwość, że facet którym w którym była tak bardzo zakochana okazał się totalnym pajacem. Wiem, że przeżyła to bardzo. Bo to była z jego strony czysta zabawa, i mówiąc wprost facet posuwał dwie inne laski z portali w trakcie "związku" z nią. Ogólnie jak odkryła, że on ma ją w głębokim poważaniu i tyle mu zależy na niej jak rybie na ręczniku to była głęboko zraniona. Było to czuć i to wtedy miała chwilę słabości, ze do mnei przedzwoniła i mówiła bardzo miłe rzeczy. Oczywiście o tym wszystkim dowiedziałem się póżniej.

Czyli raczej nie wróży to dobrze, teraz nawet nie odpisuje na sms, nie zawsze odbierze telefon. Na każde ewentualne spotkanie na które byśmy się umówili, i tak zadzwoni i powie, zę coś jej wypadło i aby przełożyć; a póżniej te przełożone znowu aby przełożyć i tak w kółko.

Ja oczywiście nie bombarduję jej telefonami czy smsami. Nie skomlę. Raczej tak staram się zachowac kontakt. Spytałem czy nei chciała by się zbliżyć, powiedziała, że może spróbować. Ale nic za tym nie poszło. Teraz nie wie czy chce. Jest z jakimś gościem o którym mówi, że nic do niego nie czuje.

Nie wiem czemu tak bardzo dużo czuję do niej. Rozum mówi aby odpuścić totalnie, ale serce nie sługa...

Tak masz rację, zasmakowała już w tym internetowym miodzie i stała się "singielką z aspiracjami". Ona zawsze miała jakies kompleksy mimo, iz jej mówiłem, ze jest atrakcyjną dziewczyną i bardzo mi się podoba (tak rzeczywiście było). Widocznie moje uznanie to było za mało. A na takim portalu to pewnie podbudowała swoje ego jak zdesperowani faceci szukający przygód/związku zaczęli do niej podbijać. Masz racje zasmakowała w tych emocjach; choć teraz ma już jakiegoś kolesia z którym jak się wyraziła "spotyka się". Mówi, że teraz ona się chce kimś pobawić (trauma po e-darlingowym lovelasie). Nie wiem co jej odbiło, przeszła gruntowna transformacje na gorsze. Wpadła w złe towarzystwo fałszywych przyjaciółek + najlepsza kumpela i matka- terrorystka emocjonalna.

Rozum mi podpowiada, że raczej już nie zatęskni. Ja mogę dla niej już pewnie nie istnieć.

Wiem, że teraz to ja powinienem być dla siebie najważniejszy. Muszę się skupić na odbudowie własnego życia i naprawić dewastacje jakie wyrządziło we mnie brak stabilnej pracy oraz wyrzucenie z życia osoby, którą się kochało na zabój.

Wiem, że dla kobiet nie ma nic bardziej atrakcyjnego niż facet, który odnosi sukcesy. Wiem, że muszę odzyskać kontrolę nad własnym życiem.

Szkody emocjonalne jakie X wyrządziła mogą juz być nieodwracalne bo ja zwyczajnie nie wierzę w jakieś głębsze emocje. I nawet teraz stojąc u progu nowej relacji zaangazownanie dziewczyny nie robi na mnie wrażenia, bo uważam to podświadomie za jakiś teatrzyk. Ale cóż może  przyjmując takie podejście do życia i uczuć nabiorę większej męskości:)

X ciągle mnie zbywa nawet wtedy, kiedy dzwonię z technicznymi sprawami takimi jak uregulowanie naszych rzeczy.

Mam wrażenie, że ona potrzebuje albo psychiatry albo egzorcysty bo taka przemiana jaka się u niej stała to coś CHOLERNIE NIEBYWAŁEGO! SZOK, ŻE MOŻNA TAK SIĘ ZMIENIĆ!

Dzięki Volver. Sam nie wiem jak to z nią jest. Może taka była a tylko ze mną się maskowała? Ja w sumie taki rys "zła" zawsze w niej widziałem, odkąd sie poznaliśmy wiedziałem, ze w niektórych sprawach jest bardzo bezwzględna. Ale mi to nie przeszkadzało dopóki była mi oddana. I wierzyłem, że ja ją uchronię od tej tej cząstki osobowości.

Nie zamykam się na nowe relacje. Ale mi trudno uwierzyć w głebsze uczucia. W nowej relacji jak "ta" dziewczyna mówi mi, że jestem wyjątkowy i mnie nie odpuści to szczerze ale mam ogromne poczucie dyskonfortu, nawet ją poprosiłem aby tak nie mówiła, bo X mi takie rzeczy mówiła dzień w dzień (do pewnego czasu) i to mnie już tylko rozzłaszcza.

Także zniszczenia emocjonalne są cholerne. Nie chcę sie mazać jaj baba, ale ta kwestia to jest tak zdewastowana, ze sam nie wiem czy będę umiał jeszcze z kims być i komuś zaufać.

niestety coś w tym jest. Tak, tej dziewczyny juz nie ma, choć neiraz coś tam przebija od niej. Może to było tak, że jak była we mnie zakochana to była taka jaka była, ale jak już opadły te wielkie emocje (jak w każdy związku opadają motylki w brzuchu) to wróciła do normalnej kondycji. Może? Tęsknię nieraz za nią. Ona teraz jest z kims innym. Rozmawialiśmy i choć wczesniej mówiła, ze go nie kocha, to teraz powiedziała, że nie jest to wielkie uczucie, ale on by dla niej wszystko zrobił, i że może uczucie przyjdzie z czasem.

A z nową osobą, jest mi na razie dobrze, ale nie umiem jeszcze jej pokochać, bo zdaje sie żałoba jeszcze nie opadła. Ale bardzo dobrze się z nią dogaduje, dobrze nam się rozmawia.