Albo ja albo alkohol.

Jeżeli Twój partner jest dorosłym człowiekiem (a tak podejrzewam), to bez jego zgody nie dostaniesz skierowania na jego  jakiekolwiek leczenie.

Możesz zaproponować mu kontakt z: psychologiem, psychiatrą, grupą AA.

Jestem cała "za" tak radykalnym stawianiem sprawy alkoholikowi.

I, proszę, używaj znaków interpunkcyjnych. Bardzo trudno czyta się takie kilka linijek bez kropek, przecinków, itp.

Trzymam kciuki.

A jak inaczej sobie to wyobrażasz? Masz go głaskać po główce? Czy prosić, żeby przestał pić, on będzie obiecywał, tydzień będzie trzeźwy, a potem znów wpadnie w cug. I tak na okrągło. Jak nie osiągnie dna to się nie ogarnie. To podstawowa zasada.

Współczuję Ci mam ten sam problem , tylko masz ten plus że możesz go wyrzucić z tego co zrozumiałam to twoje mieszkanie . Ja niestety mieszkam u teściowej wiec nie mogę go wyrzucić . Z tego co się dowiedziałam taki sposób jest najlepszy dla alkoholika , nie zastanawiaj się bo lepiej nie będzie tylko coraz gorzej (wiem co mówię ) Powodzenia trzymam kciuki:)

Dobroć człowieka nie polega na naskakiwaniu, usługiwaniu i wyręczaniu w obowiązkach. To, przepraszam, głupota.
Dobry człowiek wszystkich traktuje jedną miarą, siebie też.

Trzymam kciuki

Odpowiedż sobie na pytanie czy ty go kochasz? bo wiesz oni zazwyczaj mówią, ze niema problemu ale jednak ten problem jest. Jeśli ktoś nie potrafi odmówić to już nie jest dobrze. Tak zaczęło się z moim partnerem.Jak wrócił z niemiec wszystko było oki dopóki nie poszedł do pracy i wtedy zaczęła się gehenna. A najlepsze jest z tego ze juz 5 dzień nie daję o sobie znaku pomimo, że ma telefon i niewiadomo co z tym zrobić. Są to trudne sytuacje , ale jeśli to są poczatki to jest jakaś szansa dla niego i ciebie ,ale ty musisz wiedzieć czego tak naprawdę chcesz. Jak go kochasz to walcz z nim o to jeśli nie to poprostu daj sobie spokój , póki jest wczesnie i niema jeszcze dziecka. Z własnego doświadzcenia wiem , że jakbym mogła cofnąć czas nigdy bym się w to nie wpakowała oj nie.

Słuchaj ja próbowałam na wiele sposobów ale było troche spokoju a za jakis czas kończyło się podobnie.Ale z nimi tak jest jak zadawałam pytanie dlaczego tak robi to zawsze było niewiem albo chce albo znów mam jakis problem ja nie on i to tak się odbywało. Ja poprostu za szybko odpuszczałam i teraz mam to co mam jestem juz 5 dni sama i niewiem czy on żyje czy chodzi do pracy czy masz kogoś i ma wszystko gdzieś naprawde niewiem co ja mam myśleć poprostu jak sie wypijął na mnie to niech wprost powie zadzwoni umówi sie na zabranie wszystkiego i juz i trzeba żyć dalej ile mozna skupiać na komś, a i tak ja sie wypiąc to to zrobi i bedzie miał w nosie jak ty to przechodzisz oni juz tacy sa , odchodze wtedy kiedy zadużo wymagasz od nich kiedy się ciągle o coś czepiasz i itp. Najprosciej to cidoradze tak póki masz czas to się wycofaj naprawde bo to bedzie mało chwil wspaniałych a za dużo przykrych.W końcu w tym wszystkim zapomnisz o sobie a to ty jesteś najwazniejsza a nie on nie zapominaj o tym , bo ja zapomniałam troche i zaczynam budować to na nowo ale jescze to troche potrwa. A ty jesteś wogóle z Płocka.

GRATULUJĘ!

Mocno trzymam kciuki za Ciebie

Widocznie tak musiało być , ale teraz wiem gdzie jest u swojej siostrzyczki , która zawsze przyczyniała sie do rozwalania kazdego zwiąku przetrzymując go ok ja sobie poradze i jakoś trzeba zyć dalej ale pamiętaj jak facet raz coś zrobi to zrobi to i drugi i następny. Także trzymaj rękę na pulsie i to ostro ale z drugiej strony to chcesz marnować życie na takiego człowieka. Ja juz powiedziałam sobie dość i zaczynam nowy rozdział  w swoim życiu to tyle.

Własnie to jest w tym problem ,że on niejest moim mężem tylko partnerem życiowym , z którym jestem już od 6 lat ,a dzieci tez nie sa jego , ale bardzo są do niego przywiązane i on też z nimi nigdy niezrobił im krzywdy wrecz przeciwnie ,nigdy nie przychodził i nierobił awantur , wolał nie wrócić niż dzieciaki miałyby go widzieć pijanego , ale najgorsze jest ,że dzieci pytają gdzie jest i co ja mam im wtedy odpowiedzieć ,a dzieci juz nie są takie małe bo mają po 11lat i 8 lat i już dość rozumieją, także tak to jest ,a jego matka mi napewno nie pomoże , bo nigdy nieakceptowała naszego związku. I tu jest problem , a on powiedział , że nie potrzebuje pomocy , bo wie kiedy moze wypić , a kiedy nie i nikt nie ma prawa robić z niego alkoholika. Także ręce związane , a ja poprostu już niemam siły na dalsze niańczenie jego i zastanawianie sie czy dzis wróci czy nie , ale z tego co wiem to jest u siostry i pow ,że niewraca bo ja mu dałam do zrozumienia , że ma niewracać co jest nieprawdą , ale to już jego wybór skoro potrafi nie pić od pon do piątku to jego zdaniem on nie potrzebyje żadnego leczenia. No trudno ja juz mam dość niech radzi sobie sam, może w ten sposób zrozumie co stracił i albo się obudzi , albo nie to zostawiąm w jego rekach ja chciałam pomóc odmawiał tej pomocy , może jak znajdzie inna kobiete to może ona będzie miała na to wpływ bo ja już jestem bezradna.

Witam coś Tobie poradzę i to bardzo mądra rada uciekaj od niego jeśli czujesz że nie możesz mu pomóc nie daj się wciągnąć w jego chory świat.A już na pewno nie wież w to że się z mieni że to wina przyjaciół że on taki jest alkoholicy tak mają oni wszędzie widza winę tylko nie w sobie.
Żeby zerwać z jakimkolwiek nałogiem trzeba ogromnego samo zaparcia i trzeba przede wszystkim  widzieć że ma się problem a on tego nie widzi na razie. Nie wierz w to że potrafisz mu pomóc tu potrzeba profesjonalna pomoc   życie z alkoholikiem to utopia to zaklęte koło. Tylko nie licznym udaje się zerwać z nałogiem nie lituj się nad nim może to okrutne co powiem ale taka jest prawda.
Jesteś młoda masz szanse spotkać kogoś bez problemów bo walka z alkoholem to walka z wiatrakami nie skazuj siebie i twoich przyszłych dzieci na takie życie nie warto bo będziesz cierpieć on będzie cholernie dużo obiecywał a jego słowa będą coraz mniej znaczące i nim się obejrzysz a minie ci piękne życie cała młodość która trafia się raz. Miłość miłością ale tu ważne jest TWOJE ŻYCIE zastanów się nad tym poważnie żebyś nie żałowała a wiem co mówię obserwując życie bliskiej mi osoby pozdrawiam  Muszka28

Niestety mój mąż też ma najwyraźniej problem z alkoholem. Być może jest na początku "tej drogi do nikąd", ale pewne "objawy" od dawna mnie niepokoją i nie bardzo wiem jak mu pomóc i czy w ogóle da mu się pomóc. Przechodząc do setna sprawy-pije codziennie przynajmniej jedno piwo a przed wypiciem piwa "w ukryciu" drinka. Praktycznie codziennie musi ze sobą mieszać trunki. Przynajmniej 2 razy w tygodniu upija się, pije sam, bądź w pubie z kolegami. Dziś też leży już upojony wysky. Nie raz się już wywrócił, twierdząc, że "schody były za śliskie". Nie dochodzą do niego żadne argumenty, uważa, że wszystko ma pod kontrolą i , że jak nie pije od rana tylko wieczorem to nie znaczy, że jest alkoholikiem. Chowa po kątach różne trunki, a ja znajdując je zaraz je wyciągam i pokazuję, że widzę; mówię, że oszukuje tym siebie nie mnie, ale on nic. Nie wiem co robić. Mój ojciec też miał problem z alkoholem (choć wydawałoby się, że wykształcony, zawsze dobrze i ciężko zarabiający-taki był mój obraz widzenia świata) i sięgnął dna, odbił się od niego będąc już w starszym wieku i widziałam jak wygląda to "dno". Nie chciałabym, aby mąż kiedyś to cholerne dno osiągnął, ma dopiero 33 lata, życie już kiedyś nam się posypało, a teraz jeszcze to jego picie. Czasem zrzucam winę na siebie-że może to ja jestem winna temu, że pije, z resztą sam kiedyś stwierdził, że gdybym była "inna" to by nie pił. Wiem, że nie powinnam tak myśleć, bo "ratując" ojca- od specjalisty słyszałam, że alkoholik zawsze znajdzie winnego a nie siebie. Szukałam pomocy w jego rodzinie-bagatelizowali sprawę, bo on zawsze naopowiadał im, że ja sobie wymyślam. Dziś zobaczyli jak wyglądał i naprawdę się zdziwili, że jednak bezpodstawnie nie oskarżam go o picie. Widok przykry, również dla mojej córki. Na domiar tego-on nie ma jakiegoś konkretnego celu w życiu, nie pracuje od 2 miesięcy, zarabia dorywczo i zastanawia się nad założeniem firmy, jednak nie ma obowiązku rano wstać i iść do pracy. Szuka pracy, ale kto go przyjmie, jeśli na 7 w pracy się nie stawi, bo będzie "wczorajszy". Z wielu opresji w życiu go ratowałam, ale wydaje mi się, że tym razem nie dam rady. Owszem, mam siły, lubię pomagać, ale to co się obecnie z nim dzieje- siły powoli mi odbiera. Samej zaczynają mi się kłopoty zdrowotne i sama muszę o siebie zadbać. Siedzę bezradna i naprawdę nie wiem co robić??!!

Być może ja przesadzam, nie wiem. Mam mętlik w głowie. Może ja stwarzam takie sytuacje, że on pije, może ja nie potrafię stworzyć rodziny takiej jak on sobie życzy, nie wiem.....

Nocka była dość ciężka dla mnie. On tylko zapytał, dlaczego spałam w innym pokoju, a na moją ciętą ripostę na jego wczorajsze upicie się usłyszałam, że ja jestem dla niego problemem, z którym musi coś w końcu zrobić (gdzie 2 tygodnie temu wyznania miłości mi takie prawił, że szok!!)
Rano zadzwoniłam też do poradni uzależnień alkoholowych, zapiałam się sama na jutro, ale powinien być to mąż, a nie ja, jak powiedziała mi pani w rejestracji. Tyle, że uparłam się, że ja przyjdę, bo mąż za nic w świecie tego nie zrobi.

Zastanawiam się co jeszcze mi życie przyniesie, na razie wciąż coś. Nie mam spokoju żadnego, już nie mogę go w sobie odnaleźć i czuję bezsilność wobec siebie i wszystkiego dookoła. To co w sobie mam, to ostatni dech na ratowanie siebie. Kiedy cofnę się do tego jaka kiedyś byłam-to nie dowierzam w to kim jestem teraz. Chciałabym w końcu mieć poczucie spokoju i stabilizacji. Wiem, że być może jestem nudnym człowiekiem, czasem może nawet dołującym...ale chyba też zasługuję na odrobinę szczęścia.

Dzięki Wielokropku, że jesteś...

Ja mówię o tym głośno. Nic nie ukrywam, przed nikim, tym bardziej przed sobą. Widzę co się dzieje, widziałam też jak tato popijał i wiem jak to wygląda. Mężowi nie podoba się to totalnie, dodatkowo wszystkim mydli oczy, że ja "wydziwiam"-zwłaszcza swoim rodzicom, usilnie twierdzi, że ja przesadzam, a on ma przecież wszystko pod kontrolą. Powodem do picia było też to, że znajomy (z którym kiedyś byłam w bliższych relacjach)napisał do mnie smsa na święta z życzeniami-nawet teść mnie z tego "rozliczał"-bo mąż mu o tym powiedział.
Dziś z kolei rano wyszedł i wrócił chyba na 10min koło 18-19, oczywiście po 3h napisał gdzie jest. Obecnie w domu go nie ma, bo to "dzień piłki" i pewnie po gierce znów będą %. W między czasie jeszcze dostałam smsy z pytaniami-czy go kocham, czy bardzo?

Jutro mam nadzieję, że cokolwiek dowiem się od fachowca, nie zostawię go tak jak jest, ale nie dam się pociągnąć na dno