Stary-nowy temat: mąż oskarża mnie o oziębłość

Może na początek porozmawiaj z nim, zapytaj co chciałby zmienić w Waszym pożyciu seksualnym? Wygląda na to, że Twój partner ma duże potrzeby seksualne. Mówiłaś, że starasz się i robicie to częściej, ale zapytaj go, co go kręci i podnieca. Może razem odkryjecie nowe lądy, poznacie się na innej płaszczyźnie seksualnej.
Być może, to że byłaś oziębła sprawiało, że nie chciał mówić Ci czego pragnie, może uznał, że i tak nie ma sensu, bo skoro nie chcesz uprawiać seksu, to co dopiero spełniać jego zachcianki, dlatego uciekał do innej kobiety, która dała mu to, czego potrzebuje.
Bycie w związku wymaga ciągłej pracy. To nie jest tak, że jest się razem, kocha się mocno, jest uczucie, są emocje i to wszystko. Nie można żyć też z przeświadczeniem, że skoro tak jest, to zawsze tak będzie. Trzeba nauczyć się, że życie w związku wymaga umiejętności życia z ta drugą osobą, i wymaga wysiłku, zaspokajania wzajemnych potrzeb. Ponieważ to działa w dwie strony, związujemy się z kimś, ponieważ wiemy, że ta osoba jest w stanie zaspokoić nasze potrzeby, że chce to robić i jest w stanie nam dać poczucie bezpieczeństwa, ciepła itd., a my w zamian robimy to samo. Nie osądzaj się tylko, że to Twoja wina, kurczę, po prostu facet chce dużo i chce często. Musicie dojść do jakiegoś kompromisu. Rozmowa jest najlepsza.
Acha i jeszcze jedno, nie możesz też zmuszać się do czegokolwiek, bo skoro coś nie sprawia Tobie przyjemności, nie możesz robić tego na siłę. Wtedy nabrałabyś większego zniechęcenia i odbiło by się to w druga stronę. Twój partner także musi wziąć to pod uwagę, bo nie tylko jego potrzeby są ważne, Twoje również

To nie ważne, że to jest facet i on powinien się ruszyć. Uważam, że kobieta także powinna się starać. Właśnie przez takie prostolinijne myślenie, że facet to facet i on powinien dbać o kobietę sprawia, że wiele związków się rozpada. Nie chodzi o płaszczenie się przed nim i usługiwanie, ale o zaspokajanie wzajemnie swoich potrzeb. Jeżeli on ma takie potrzeby, a zarazem chce się być z nim związku i zależy nam na nim, trzeba również dać mu poczucie, że nam na nim zależy. Niech to nie działa w jedną stronę. Oczywiście uwielbiamy być księżniczkami, ale zastanówmy się czy same nie przesadzamy i czy czasami nie warto trochę się posilić i dać mu od czasu do czasu poczuć się księciem.

Odstępuję tu od tej zdrady, skupiam się wyłącznie na relacjach między partnerami.

Ja w pełni się zgadzam z tym, że trzeba zaspokajać potrzeby partnera i wiem, że kiedyś to zawaliłam i dostałam za swoje. Tylko nie mogę nic poradzić na to, że czuję,że poza seksem nic nie dostaję. I to nie tak, że nie mówię o swoich potrzebach, bo robiłam to wielokrotnie. Starałam się wykazać mu, że nie jestem robotem i że czasem trudno się przełamać w nocy skoro przez cały dzień nie otrzyma się od partnera ani trochę miłości czy zaintersowania jako kobieta. Może to jednak postawa księżniczki? Może on tak to odbiera? Kiedyś w złości wykrzyczał, że ma w d.. moje potrzeby. Ale wiem, że tak naprawdę potrafi być czuły, dbać o kobietę. Jeśli chce, ale wygląda na to, że do mnie ma jakąś barierę, której nie można złamać. Sama już nie wiem. Wychodzi mi czasem na to, że jak póki bylismy w separacji i to on musiał o mnie zabiegać to było super. A teraz jak ja się staram to się wali.
Do Sunset: nie zapomniałam zdrady, ale przebaczyłam bo zrozumiałam że było w tym też trochę mojej winy. Popełniłam wiele błędów w tym małżeństwie, ale też się dużo nauczyłam. To prawda, że nie jest łatwo żyć ze świadomością tego co się stało, ale co dzień próbuję.

bosa moim zdaniem seks nie jest naj naj ważniejszy oczywiście ważny jest ale na 1 miejscu to on napewno nie jest miłosc i wzajemne zrozumienie okazywanie sobie uczuć a z tego co piszesz to mu jedno w głowie....i wcale nie zachowujesz się jak księżniczka...to jest normalne zachowanie że potrzebujesz czułości miłych słow na tym zwiazek się opiera...Wydaje mi się że on spoczoł na  tym że cię ponownie zdobył jesteś juz z nim i jest juz spoko fajnie i ok.

Jemu podobno nie jest fajnie...Zgadzam się, że seks nie jest najwazniejszy, ale dla niego bardzo ważny i tego nie ukrywa. Czasem czuję się, ze mam tylko jedną część ciała godną uwagi i uznania...No to taka zgorzkniała uwaga, a obiecałam sobie, że będę konstruktywna i nie będę użalać się nad sobą. Naprawdę chcę rozwiązać ten problem.

Czy chcę być z kimś takim? To nie takie proste. Małżeństwo składa się z wielu rzeczy i jak się nad tym zastanowię, to w większosci z nich dogadujmy się dobrze. Mamy wspólne zainteresowania, spędzamy razem sporo czasu, nie kłócimy się o pieniądze itp. Mogę się mu wyzalić na szefa a on mi na szefową wiedząc, że spotkamy się ze zrozumieniem. Poza tym dobrze się znamy i wiem, że go kocham. To wszystko jest dla mnie bardzo wazne. Jednak dzieli nas problem seksu i okazywania uczuć. Dlatego chciałabym znaleźć jakies rozwiązanie a nie zakończyć związek. Dawniej też byłam taka bezkompromisowa ale z wiekiem nauczyłam sie dostrzegać odcienie szarości. Nie znaczy to, że chcę pozwolić się krzywdzić. Chciałabym znaleźć jakiś sposób by trafić do mojego męża...Wiem przecież, że on umie okazywać uczucia, może nie jest zbyt wylewny i romantyczny, ale potrafi być czuły. Zaznawałam tego niejednokrotnie. Poza tym jak chce to jest świetnym kochankiem. Tylko jak to z niego wydobyć? I nie tyko w łóżku ale na co dzień? Nad tym się zastanawiam.

W pełni się zgadzam z Tobą Enia. Na przykład czasem zdaje mi się, że moje "starania" stają się coraz bardziej sztuczne i wymuszone, gdyż za wszelką cenę chcę spełnić jego oczekiwania. On to pewnie też czuje i zarzuca mi brak spontaniczności. To mnie jeszcze bardzej stresuje i ograbia z pewności siebie i seks zaczyna polegać na udowadnianiu jaka jestem namiętna i w ogole...Błędne koło. Poza tym wspomniałaś o dopasowywaniu kobiet do wyobrażeń. Coś w tym jest. Mój mąż jak był nastolatkiem to miał problem z pornografią. Myslę, że do końca mu to nie przeszło i nie wierzę, że nie oddzialuje na wizerunek mój jako kobiety. Ale on nie przyjmuje tego do wiadomosci i nie widzi problemu. To ja nie przystaję do jego oczekiwań w stosunku do kobiety i w końcu co bym nie zrobiła nie moge się równać z gwiazdą porno...Zresztą wcale nie chcę I dlatego jestem oziębła. A mogę smiało o sobie powiedzieć, że choć dawniej moje potrzeby były raczej małe to po 30stce zaczęłam cieszyć się seksem i doceniac jego rolę w związku. Może sama jestem sobie winna, że mam łatkę oziębłej, ale teraz taka nie jestem. Tylko za nic nie jestem w stanie tego udowodnić. Seks w samochodzie, przebieranki, niegrzeczne zdjęcia, taniec erotyczny, seksowna bielizna, różne pozycje...Nic to nie daje bo dalej za malo, za krótko, za mało urozmaicenia. Kurczę już nie wiem co wymyslić. A najepsze jest to, że on najbardziej sie podnieca jak sam jest tez aktywny, a nie chce tego robić...Co za paranoja...

enya zgadzam sie z toba i to Twoje zdanie " Czy to też nie jest tak, że jak mężczyzna wmówi sobie, że kobieta jest oziebła to choćby ona stanęła na głowie i klaskala to i tak będzie w jego miemaniu oziebła? Czy to jest coś bardziej w sferze psychologicznej niż seksualnej?"jest dla mnie chyba najlepszym wytłumaczeniem tego wszystkiego

Dobry przykłąd tego jest własnie bosa....stara sie jak może i nadal zle....

bosa pytałam się o to wszystko wczesniej po to aby Ci radzić co z tym zrobić lub to aby z nim skonczyć bo nie jesteś pewna ale jak widze Ty go kochasz wybaczyłaś mu no i oczywiście jak dobrze rozumiem wam sie układa prócz spraw intymnych

Co do "oziebłości kobiet" to zaczynam myśleć, iż mężczyzna, który ma jakieś konkretne oczekiwania odnośnie seksu z partnerką, a ona mu tego nie daje (gdyż np. nie wie, że on potrzebuje) to określa ją mianem "oziebła" chociaż oziębłą ona nie jest i lubi seks. I jest to kwestia braku komunikacji i też nie wiedzy o potrzebach partnera, a nie oziebłość.

Tym bardziej, że każdy z nas podczas seksu często realizuje te formy pieszczot, które sam lubi i których potrzebuje. Jeśli kobieta czegoś nie robi to zwyczajnie może oznaczać, że takie ma potrzeby seksualne i to co robi jest dla niej w pełni wystarczające, satysfakcjonujace. A to, że ma inne potrzeby od partnera nie musi oznaczać, że jest oziebła.

Myślę, że też często mężczyźni, którzy traktują seks przedmiotowo (a tacy też się zdarzają) jeśli nie mogą z partnerką zrealizować jakieś swojej fantazji też zarzucają jej z góry oziebłość nielicząc się z jej np. emocjami. Dla kobiety ważniejsza podczas seksu będzie bliskośc z partnerem, autentycznośc reakcji niż odwzorowywanie podpatrzonych scenek z np. filmów.

Tak naprwdę to coraz bardziej mam wrażenie, iż mężczyźni zarzucają oziebłość swoim kobietom kiedy nie czują się przez nie kochani, nie czują się docenieni, dowartościowani? Czyli kiedy coś "nie gra" w ich relacji na codzień. Czyli zarzucają oziebłość seksualną kiedy w rzeczywistości chodzi o zupełnie coś innego i sparwa dotyczy sfery uczuciowości, a nie seksu itp. Tyle, że dla mnie to lekki paradoks! Jeśli faktycznie tak jest, to nie przynosi to nic mężczyźnie, a dodatkowo rani to kobietę i w zasadzie jeszcze gorzej wpływa na ich wzajemną relację, jak i seksualnośc? Co o tym sądzą panowie?

Przyznam bosa, że nie rozumiem Twojego męża! Jest to dla mnie irytujace i stanowi niełatwą zagadkę.

Mam wrażenie, że Twój mąż odczuwa wobec Ciebie jakomś złość, irytację jednak nie wiem czym mogłoby to być spowodowane. I mam wrażenie, że za te wszystkie negatywne odczucia obwinia Ciebie i jednocześnie całą "agresje" do Ciebie wyraża w odnisieniu do seksu?  Zachowanie Twojego męża jest niejednoznaczne, bo trudno wyczuć czy faktycznie chodzi mu o seks, czy własnie te jego zarzuty tak naprawdę to niewiele mają wspólnego z seksem. Oczywiście teraz ja trochę póściłam wodze fantazji i to co akurat napisałam może się mieć nijak do Twojej sytaucji. Tak się cały czas zastanawiam...!

Z jednej strony Twój mąż Cię kocha, chce być z Tobą, postanowił jednak zrezygnować ze zdrady i ponownie wybrać Ciebie i spróbować ponownie stworzyć z Tobą udany związek. Ty się starasz, wydawałoby się, że wszytsko już powinno być OK. Biorąc pod uwagę, że to Ty byłaś zdradzana, to w zasadzie Ty mogłabyś mieć obawy, wątpliwości, mieć problem z ponownym zaufaniem. Jednak to Twój mąż znów ma problem? To trochę tak jakby Twój mąż  przyzwyczaił się do obwiniania Ciebie za swoje problemy oraz pojawiające się trudności w związku?

I jednocześnie uważam, że to co powidział o Tobie i Twojej seksualności jest okrytne, szczególnie, że przecież twierdzi, że Ciebie kocha. Czy on nie ma świadomości jak Cię tym rani? Jest w nim jakaś sprzeczność. Z jednej strony chce z Tobą być i Ciebie kocha, a z drugiej strony nie potrafi Ciebie zaakceptować w całości.

Przychodzą mi do głowy takie warianty!
- To tak jakby próbował na Ciebie zrzucić odpowiedzialnośc za swoje problemy i Ciebie obwinia za to jak on się czuje?
- Swoje problemy z seksualnością przerzuca na Ciebie aby się usprawiedliwić i lepiej poczuć, chociaż moze to on ma problem, a z Twoją seksualnością wszystko jest OK. Czyli wmawia coś Tobie, bo sam przed sobą nie umie się przyznać, że to on czegoś się może obawia?
- Swoimi uwagami na temat Twojej seksualności próbuje się odegrać, ukarać? Uderza w czułu punkt waszej relacji, bo czuje się np. niedoceniony itp. (To tylko sugestie, nie musi to wcale dotyczyć Waszej relacji)
- Może faktycznie nie do końca zgraliście się seksualnie. Może czegoś faktycznie w seksie mu brakuje, jednak nie potrafi tego normalnie zakomunikować? Możliwe, że nawet Ty potrafisz mu to dać, ale jest problem w zakomunikowaniu wzajemnych potrzeb?

Bosa może pogadaj z mężem, upewnij się, ze jemu naprawdę zależy na Tobie, Waszym małżeństwie? Jeśłi on faktycznie wykaże inicjatywę walki o wasz związek, może zaproponuj mu (tak biorąc go trochę pod włos), że skoro problem między Wami odnosi się jedynie do seksu i to Ty jesteś tym słabym ogniwem to może gdybyście wspólnie chodzili do seksuologa, to Ty dzieki terapii nauczysz się go "uszczęśliwiać", co wyjdzie z korzyscią dla obojga?

Wydaje mi się, że obie dziewczyny, Tisha i Enya, mają rację. Mój mąż przez wiele lat starał się o nasz związek i to ja byłam stroną bardziej egoistyczną i przekonaną, że miłość trwa wiecznie sama. On się na mnie strasznie zaciął  w pewnym momencie. Czuł się odrzucony, zdradził a mnie dopiero wtedy otrzeźwiło. Jednak mimo moich starań to uczucie odrzucenia widocznie nie przeszło. Zresztą sam mi to ostatnio powiedział. Z drugiej zaś strony zawsze miał słabość do pornografii, a od kiedy pojawił się internet to stała się ona dostępna na wyciągnięcie ręki. Wiecie: czaty erotyczne, filmiki, zdjęcia. Wydaje mi się, że strasznie go do tego ciągnie. Choć go nie śledzę, to obawiam się, że i obecnie trudno mu się powstrzymać i włazi w nocy na te czaty. Ostatnio obudziłam się w nocy a jego nie ma, więc poszłam do pokoju a on przy kompie. Mówił że nie mógł spać. Zerknęłam tylko na ekran i choć nie było nic podejrzanego, to w wyszukiwarce było wpisane słowo "chat". Jak na drugi dzień sama je wpisałam to na pierwszym miejscu wyskoczyła mi strona erodate - jednoznacznie do tego typu gadek. Mój mąż zawsze skrupulatnie usuwa historię przeglądania i pilnuje żeby na komputerze nic nie było, ale kiedyś widziałam, że wchodził na stronę erodate. Więc jak sobie pogada tam z napalonymi panienkami, to trudno się dziwić, że ma problemy w realu, ze zwyczajną żoną, która choć go kocha to nie dostacza takich podniet.
Co do wizyty u seksuologa, to niedługo sama się wybieram do psychologa-seksuologa więc zobaczę co mi powie. Jeśli lekarz mi się spodoba, to spróbuję namówić męża ale cienko to widzę...
Rozmowy - tak bym chciała je z nim prowadzić, ale on nie chce mówić, więc jakbym rozmawiała ze ścianą. Nie dowiem się w ten sposób czy mu zależy... Pocieszam się tylko tym, że kiedyś powiedział, że jakby nie chciał ze mną być to by odszedł, ale to może tylko takie gadanie bo też nie widzi wyjścia z sytuacji.