Umarł król, niech żyje KRÓLOWA

Wklejam tłumaczenie tego utworu, żeby każda wiedziała o co chodzi:

Kokardki we włosach anioła
I lodowe zamki w powietrzu
Pierzaste kaniony gdzie tylko się spojrzy...
Patrzyłam na chmury w ten sposób

Ale teraz one tylko przysłaniają słońce
Pada z nich deszcz i śnieg na wszystkich
Tak dużo rzeczy chciałam dokonać
Lecz mam chmury na swej drodze

Patrzę teraz na chmury z dwóch stron
Z góry i z dołu i wciąż tak jakoś...
Chmury, które znałam były tylko iluzją
Tak naprawdę ich nie znam

Księżyce i czerwce i promowe stery
Zawrotny taniec twych uczuć
Tak jak każda bajka staje się prawdą
Patrzyłam na miłość w ten sposób

Lecz teraz to zupełnie inny show
Zostawiasz ich radosnych, gdy odchodzisz
I jeśli cię to obchodzi
Nie pozwól im się dowiedzieć
Nie zdradzaj siebie

Patrzę na miłość z dwóch stron
Poprzez dawanie i branie i wciąż tak jakoś...
Miłość, którą znałam, była tylko iluzją
Tak naprawdę nic o niej nie wiem

Łzy i strach i zbyt wielkie poczucie dumy
By powiedzieć "Kocham cię" na głos
Sny i plany i okrągły stos
Patrzyłam na życie w ten sposób

Ale teraz starzy przyjaciele dziwnie się zachowują
Potrząsają głowami na boki
Mówią, że się zmieniłam
Coś utraciłam, ale coś też zyskałam
W moim życiu, w każdy mój dzień

Patrzę teraz na życie z dwóch stron
Poprzez zwycięstwa i porażki i wciąż tak jakoś...
Życie, które znałam do tej pory, było tylko iluzją
Tak naprawdę nic o nim nie wiem

To ja napisze w ten sposob - stracilam J. myslac, ze zawalil mi sie caly swiat. Po 11 miesiacach wiem, ze dzieki niemu powstal moj nowy swiat zlozony z w sumie 7 kobiet, za ktore dam sie pociąć. Wygralam.

Jestem

Jestem tu, bo zdecydowanie nie jestem już na levelu rozpamiętywania "króla".
Jestem na levelu przekraczania własnych granic. Stresuje mnie to okropnie, ale tez bardzo intryguje i pociąga.
Dziś rozmawiałam z moim przyjacielem i powiedziałam mu tak:
- Zaczynam nowe życie. Mogę wszystko. Mogę podjąć nową pracę, nowe wyzwania, mogę spróbować, sprawdzić się w zupełnie czymś nowym. Mogę poznać mężczyznę. Mogę się zakochać. Lub nie. No, dzieci juz nie mogę rodzić, ale na tym mi nie zależy, bo dzieci już mam. A poza tym to wszystko mogę i wszystko jeszcze przede mną.-

I to, że aktualnie jestem w stresie i jestem bardzo zmęczona, nie zmienia tego faktu, że to wszystko mogę. Potrzebuję urlopu, odpocznę, a potem zrealizuję te wszystkie "mogę" i te wszystkie "chcę" co mi jeszcze przyjdą do głowy.

Strasznie się cieszę Tarantello, że założyłaś ten wątek. To nie będzie "wyjnia". To będzie "motywatornia" - tego teraz potrzebujemy

Witajcie KRÓLOWE!!!

Myślę, że to jest bardzo dobre miejsce dla DIAMENTOWEJ KOBIETY.

Ten tekst napisałam w marcu tego roku na podstawie wywiadu Ani Witowskiej z Leną Świadek. Pisałam go wówczas "na wyrost", bo siedziałam jeszcze wbardzo głębokiej czarnej doopie, ale wiedziałam, WIEDZIAŁAM!! że kiedyś z niej wyjdę i wtedy zechcę stać się diamentową kobietą. Ten czas właśnie się dzieje

Kobieta diamentowa.

Kobieta diamentowa to kobieta, która wie czego pragnie. Jest uczciwa względem siebie i względem innych, klarowna, czyli taka, której intencje są czyste i jasno widoczne. Wypełnia to co mówi we wszystkich obszarach swojego życia. Nie ściemnia, nie zaciera, nie zagrywa, nie kombinuje. Patrzy prosto w oczy i niczego nie musi ukrywać. Jest wewnętrznie spełniona i spokojna. 
Kobieta diamentowa wyzwala swój potencjał w 100% dzięki stałemu zwiększaniu swojej świadomości poprzez naukę i wiedzę. Dąży do rozwoju i samodoskonalenia. Staje się coraz lepszą kobietą, coraz lepszym człowiekiem i pomaga innym kobietom. Jest solidarna z innymi kobietami.
Świadomie kreuje swoją rzeczywistość kierując się sobą, swoimi uczuciami, intuicją i słuchając swojego ciała. Aby stać się kobietą diamentową trzeba uzmysłowić sobie, że  TO ŻYCIE JEST MOJE, TO ŻYCIE JEST JEDNO, MAM PRAWO PRZEŻYĆ  JE TAK JAK TEGO PRAGNĘ.
Mówi się , że jesteśmy tym czym jemy, jest tak jeśli chodzi o ciało. To samo dotyczy umysłu i duszy. Gdy karmimy się lękiem i agresją, budzimy w sobie te same uczucia. Diamentowa kobieta  karmi się pozytywnymi emocjami i optymistycznymi myślami. Czerpie z otaczającej rzeczywistości dobro, piękno i prawdę. Pozwala, by przepływała przez nią dobra energia, emanuje tą energią.
By znaleźć w sobie drogę do diamentowej kobiety trzeba się wyciszyć, znaleźć swoją przestrzeń i czas, żeby zastanowić się nad tym czego tak naprawdę pragnę, a co mnie blokuje w osiągnięciu tego. Gdy będziemy mieć pewność do czego chcemy dążyć, wtedy trzeba podjąć decyzję o działaniu, o wyzwoleniu się z wewnętrznych pułapek, o zmianie swojego życia, swojego nastawienia, swoich wewnętrznych przekonań, gdzie podstawą tych zmian będzie uświadomienie sobie, że ja jestem dla siebie priorytetem i co jest dla mnie ważne. I przyznanie sobie prawa, a wręcz potraktowanie tego jako obowiązku względem siebie, aby nie zgadzać się na sytuacje, które nie są dla mnie dobre, w których źle się czuję, w których odczuwam niepokój, brak równowagi, dyskomfort. Diamentowa kobieta daje sobie wolność, aby szybować wysoko i nie ma wyrzutów sumienia, gdy opuszcza niszczące jej wewnętrzną wolność sytuacje, bo wie że godzenie się na nie, nie jest dobre ani dla niej, ani dla nikogo, dlatego dąży do uformowania swojej przestrzeni, swojej egzystencji w taki sposób, który daje równowagę i poczucie spełnienia, daje korzyści jej i tym, którzy są wokół niej. Szanuje ludzi, myśli o nich dobrze, i nie pozwala sobie na to, by ktoś nie szanował jej.

Diamentowa kobieta realizuje swoje prawdziwe pragnienia. Rozpoznaje je  po tym, że prawdziwe pragnienie zapala się iskrą, chce jej się działać  i czuje pasję. Ale nie należy się spieszyć z realizacją. Nie iść za pierwszym, być może płonnym impulsem. Prawdzie pragnienie wytrwa i gdy będziemy mieć pewność - wtedy podjąć decyzję o działaniu. Diamentowa kobieta, gdy działa, koncentruje się na swoim działaniu i efekcie, a nie na utrudnieniach. Gdy pojawiają się wątpliwości i przeszkody, stara się zmieniać swoje myśli w taki sposób, by skupiać się na rozwiązaniu, a nie na problemie. Taka Kobieta bierze odpowiedzialność za to co kreuje, bierze odpowiedzialność za swoje życie i decyzje. A gdy coś się nie udaje, nie poddaje się, tylko myśli: Co ja potrzebuję zrobić, by uczynić kolejny krok? Czego jeszcze powinnam się nauczyć? Czy nie należy zmienić kursu o kilka stopni? Jeszcze raz zastanawia się dlaczego jest w tym miejscu, w którym jest i jakie są jej pragnienia.

Diamentowa kobieta ma władzę nad sobą, która daje jej niezwykłą MOC.

Kurcze, Karen, dobre.
Jestem kobietą prawiediamentową. To fajne jest.

Jutro, nie zważając na niewygodę, założę dwunastocentymetrowe (szpilki) i pójdę na zakupy.

W Orsayu mają super hasło, zawsze je kochałam: Thanks God, I'm a women.
Zgadzam się z tym w całej rozciągłości. Kocham kobiety, dobrze się z nimi czuję, bezpiecznie i zaopiekowana. Szanuję kobiety, są dzielne, pracowite i odpowiedzialne. I mądre.
Kobiety, które poznałam na forum są wyjątkowe pod każdym względem. Te kocham najbardziej.

Cudne! Kochane jesteście...
Dzięki:)

To efekt długotrwałej i wieloosobowej afirmacji różnych dziedzin naszego życia. Godzin dyskusji, opowieści, rozważań.
Wnioski są - jak wyżej - budujące.
Dlatego warto. Warto szukać, nie poddawać się, walczyć, prosić o pomoc i wsparcie.
Dowiadujemy się o sobie coraz więcej. I coraz bardziej siebie lubimy. I dobrze nam z tym. To jest nareszcie stan niepodległości.
Tarantella, ten wątek to nasz czwarty lipca. Dziękuję Ci.

Ja też dziękuję, od kilku dni miałam kiepski nastrój, ale tym wątkiem bardzo poprawiłaś mi nastrój. To taki pozytywny kop przypieczętowujący wyższy level.

Cały czas się uśmiecham Fajnie mi z Wami, Laski

To Ty, i Ty, i Ty. To my wszystkie. I mamy na to mnostwo dowodów, te wszystkie levele, te wszystkie etapy, te wszystkie granice, to wszystko co ze sobą w ciągu ostatnich miesięcy zrobiłyśmy.... Strach się bać co jeszcze gotowe jesteśmy zrobić, przekroczyć, pokonać.
Ech, ale taka świadomość daje powera !!!

Śpij dobrze Tarantella, jak widać - idzie górka!

Kucze! Jutro lecę kupić szpilki. Gdybym mogła kupić jeszcze pojutrze...i popojutrze...to te jutrzejsze byłyby czerwone.

Domku, Kochanie, CHCIEĆ to MÓC
Możesz wszystko, bo chcesz
Buziaki :****

DZIEŃ DOBRY DIAMENTOWE DZIEWCZYNY!!!!!!!!!!! (4XD)

Fajnie że jesteście na tym FORUM dzięki takim jak WY stajemy się silniejsze, tak to prawda
Niezależnie od wieku mamy podobne problemy i szukamy pomocy. Codziennie czytam to FORUM i pomimo że mam 50+ to jeszcze dużo się nauczyłam, właśnie od WAS.
Wy już śpicie a ja właśnie skończyłam jeść obiad...kiedy będziecie wstawać ja pójdę spać, a rano ledwie otwieram oczy i czytam Wasze posty, które dodają mi siły.
Pozdrawiam Was kochane... zza oceanu.

Dobrze jest poczytać to co napisałaś wyżej. Wraca poczucie normalności tego świata.
Szpilki (czerwone) są doskonałym pomysłem...chociaż nie muszą być szpilki, może być cokolwiek innego. Tyle, że moja przemiana nie idzie chyba w tak szlachetną stronę. W zasadzie to "pracuję" nad tym żeby się wyzbyć emocji, żeby się więcej coś nie powtórzylo. Mam dosyć zostawania z "ręką w nocniku" nie wiedząc co się tak naprawdę wydarzylo..co bylo nie tak..i tu nie chodzi o zdradę...ale bardziej o odtrącenie. Można mnie potępiać (lub nie), ale gdy ostatnim razem nastąpiły pierwsze symptomy odtrącenia z pełną świadomoscią tego co robię umówilam sie na randkę z kimś innym (randka nie była w kawiarni). Ulżyło..spędziłam miło czas zamiast zastanawiania się dlaczego kolejny weekend siedzę sama.
Odkrywam, że lepiej/łatwiej byłoby mi bez tych wszystkich emocji.

Nikt nie lubi być oszukiwany,a najmniej zdradzany.Szkoda tylko tych 6 lat,ale wiecie co,człowiek uczy się całe życie na swoich błędach,a ciągle popełnia te same.Nie wiem,ale facet,jeśli czuje się w związku zbyt pewny siebie i widzi,że ma kobietę,która go kocha,to właśnie sądzi,że nie dowie się o jego zdradach,tak było i w tym przypadku.Pewnie teraz będzie żałować,ale w sumie jeśli przez 6 lat nie miał skrupułów,że Cię zdradza,to pewnie nie.Zrozumie swój błąd,ale kiedy będzie już za późno.Zresztą szkoda go wspominać.Pozdrawiam i życzę dużo szczęścia.

Karwa nie mam czerwonych szpilek!!! Muszę nabyć zaraz jak mi stopy wrócą z rozmiaru Yeti do rozmiaru Kriss.
I torebusię muszę do nich nabyć. Taką wielgachną, urywającą ramię.

Całuję Was moje Królowe i życzę superweekendu!

DDDD

Witam promiennie
Tarantello należy Ci się Nobel, a co najmniej Oskar za ten wątek.

Przejście z grupy wsparcia wyciagania z czarnej doopy do grupy wsparcia windowania na szczyt, to jest to czego mi było potrzeba w tej chwili. I wiem, że nie tylko mnie.

Jestem za regulaminem, który zaproponowała Tarantella i za ignorowaniem postów od różnych zrozpaczonych, udręczonych, porzuconych i wdeptanych w ziemię. Jedna Niekochana wystarczy
To nie ten wątek i co najwyżej mogą dostać drogowskaz do "wyjni".
Będąc tu nie chcę się dołować czyimiś problemami. Chcę widzieć uśmiechnięte buzie, chcę czytać o sukcesach małych i dużych. Chcę dostawać i dawać energetycznego kopa, dającego chęć do dalszego wspinania się pod górkę.
Któraś tu miała taką piękną sygnaturę "Kto ma ciągle pod górkę, ten dojdzie na szczyt".

Życzę sobie i Wam tych szczytów. Osiągnijmy je w czerwonych szpilkach, czy kto tam w czym woli. Ale w szpilkach byłoby widowiskowo

Buziaki dla Wszystkich :****

No dobra.
Przekonałyście mnie - jak tylko ruszę pupę i w ten leniwy sobotni poranek uda mi się zmusic do jakiejś konstruktywnej czynności, ruszam do sklepu po czerwone szpilki. Hehe, akurat wczoraj myslałam o nich  i zastanawiałam sie, czy to nie przesada Nie, nie, nie, żadna przesada! Już nie wspominajżc o tym, ze w czerwonej sukience i czerwonych szpilkach moje samopoczucie, samozadowolenie i pewność siebie windują się o kilka pięter w górę.
Jak kupię, to je opiszę. Wierzcie mi, że będą to najwyższe, najbardziej czerwone i najseksowniejsze szpilki, jakie znajdę!

A odpowiadając na pytanie postawione na początku przez Tarantellę...
Taaaaaak, masz rację, jestem inną sobą. Okej, był kiedyś dawno okres, kiedy byłam bardziej pewna siebie, czułam, że świat należy do mnie i tak dalej... Ale co dziwne, w tym związku, który mnie pozornie zniszczył, to wszystko jakoś umarło. A teraz wróciło - może nie do tego stopnia, ale jednak. Czyli - przed było super, w trakcie beznadziejnie, a teraz jest dobrze. No to po co mi facet, pytam się??? Aaaa, zapomniałam, do koszenia trawy (szczerze nie znoszę).
A co zyskałam? Zyskałam SIEBIE, która w 99% wie, czego chce (1% czasami nie może się zdecydować, co ubrać na siebie...). O ironio losu, zyskałam otoczenie facetów - jakoś tak się stało, że uwalniając się z okowów jednego padalca, okazało się, że genialnie rozumiem się z facetami. Może to zresztą pozytywny skutek uboczny tego, że nie patrzę na nich przez pryzmat seksualności (co akurat jest problemem, ale to inna bajka)...

I wiesz co, Tarantello? Czasem się na siebie wkurzam, ale generalnie lubię siebie. Fajna jestem, o!

Jest to tak pozytywny wątek, że aż się śmieję sama do siebie, przed monitorem. Brawa dla autorki!! Nie umiem chodzić na szpilkach, ale na pewno się nauczę, chociażby tylko po to, żeby móc sobie kupić takie czerwone;) Pozdrawiam wszystkie diamentowe kobiety i zglaszam swoją aplikację na to stanowisko! Miłego dnia:)

Też mi nowina! Ja mam halluksy ... chyba od urodzenia.

Primo - szpilki nie muszą mieć wąskich nosków (już skończył się ten trend, dzięki Bogu, choć lubiłam, bo wyszczuplał stopę), secundo - można się zatrzymać na wysokości i kształcie obcasa, który nie skatuje stopy. Ja - tak do 8 cm ale optymalna wys. to 7 cm (da się żyć a noga i tak wygląda bombowo).
O ile pamiętam, to właśnie Katia jest specjalistką i kolekcjonerką szpilek. Zamierzam pójść w jej ślady. Kosztem chleba Nawet gdyby halluksy miały mi wrosnąć w buty.

I to jest kolejna rzecz, która ULEGŁA TOTALNEJ ZMIANIE.
Generalnie poszłam w długi na rzecz uzupełniania szafy. Przez te wszystkie lata 3/4 garderoby zajmował Pan Elegancki. Nawet jak nie śmierdzieliśmy groszem (a bardzo różnie to u nas bywało) to grosz na jego ciuchy musiał się znaleść ZAWSZE. Jak szliśmy na zakupy, to on wychodził z nowym zestawem ciuchów (wyłącznie dobre marki, a jakże) a ja z jedną siateczką. Zwyczajnie oszczędzałam na sobie udając, że nic mi się nie podoba. Widziałyście kidyś babkę, której przez kilka lat nic się w sklepach nie podoba?
On sobie to tył to chudł i ciągle kupował nowe zestawy ciuchów - szafa pękała w szwach, co sezon wymiana koszul, a ja - jedna szuflada, jeden pałąk w szafie, kilka par niezbędnych butów - koniec.
Tak więc NIGDY WIĘCEJ nie dam sama sobie wmówić, że facet zasługuje na większy przydział gotówki na ciuchy "bo pełni dyrektorskie zobowiązujące do lepszego wyglądu stanowisko" a ja mogę jechać na beleczym, bo .... no właśnie bo nie wiem co.
Od jego wyprowadzki i zwolnienia jego 3/4 szafy powoli anektuję kolejne pałąki i szuflady. I sprawia mi to niewysłowioną radochę. Bo, w mordę, kobietą jestem i mam prawo.

Znacie ten dowcip o ojcu alkoholiku?
Siedzi rodzina przy stole.
Tatuś-alkoholik czyta gazetę i mówi: O! Znów podwyżka cen na alkohol.
Dziecko z nadzieją w głosie pyta: Czy to znaczy, że będziesz mniej pił, tatusiu?
Tatuś odpowiada: Nie, to znaczy, że ty będziesz mniej żarł.

No więc w imię zapełnienia szafy oboje z Adasiem mniej żrymy.

EDYCJA:
Otrzymałam ostatnio kilka zaproszeń na różne wyjścia "z podtekstem". Mam jednak trochę ten problem co Polyanna, a pewnie i większość z nas. Podzielę się wieczorkiem.

Trzeba tu wszystkim przybliżyć temat:
1. Niekochana na wypadek wypadku będzie matką zastępczą dla mojego syna (boszszsz wreszcie go ktoś wychowa)
2. Obie schudłyśmy z miłości (ja z nieszczęśliwej-odchodzącej, ona ze szczęśliwej-nadchodzącej) więc obie jesteśmy amoroksami.
3. Niekochana również popada w długi kupując szpilki i gorsety (w wiadomych celach).

Może za wcześnie na wielkie hurra, ale....wczoraj zostawiłam męża w domu z dziećmi i wyszłam z domu o 17 a wróciłam o 2 w nocy!!!

kurczę, szkoda, że nie widziałyście jego miny

Ja też przeżyłam i odnotowałam takie uwstecznienie. Najśmieszniejsze jest to, że TO się nie robi ani samo ani gwałtownie tylko jakoś tak pełzająco. Stopniowo (w moim przypadku) byłam dociążana taką ilością drobnych i większych spraw i tzw. biernych nakazów (niby o wykonanie poszczególnych czynności nie prosił, ale samo przez się rozumiało się, że mam to zrobić JA), że się w końcu ugotowałam (jak ta żaba z anegdoty). W pewnym momencie zaczęła mnie zjadać frustracja, że on się rozwija zawodowo, ma czas na swoje przyjemności, a ja się cofam w rozwoju, bo zwyczajnie nie mam już czasu ani siły.
Ale to dobrze, że pamiętamy tamte stany i symptomy.
Tak sobie myślę, że generalnie ten poligon nam się przydał. Teraz, jeśli spotkamy kogoś, kto na nas zasłuży, to dostanie świadomą i udoskonaloną kobietę (w pakiecie z czerwonymi szpilkami oczywiście ), która będzie potrafiła O CZASIE wyznaczyć granice i bronić ich jak niepodległości.

No i tu się trochę zaczynają schody. To rzeczywiście jest tak, że kiedy kobieta nie wykazuje desperacji w stosunku do mężczyzn, a na odwrót - traktuje ich ... z pobłażliwym acz uroczym dystansem :-) tym bardziej ich do siebie przyciąga. Odnotowuje to każda z nas (jak już trochę okrzepnie i ma siłę, żeby cokolwiek odnotowywać). W moim przypadku jest to ... w polotach trzech panów, którzy (jak by to najoględniej określić) wykazują zaawansowane zainteresowanie i chęć długofalowej współpracy. Problem jednak w tym, że ja mam chęć tylko na ... krótkofalową współpracę Mnie się już do nikąd nie śpieszy, chcę najpierw dokładnie dookreślić KIM jestem JA i KIM ma być ten docelowy KTOŚ. Obudził się we mnie jakiś samczy pierwiastek - "te sprawy" - chętnie, ale cała reszta - "dziękuję, rozglądam się".
To może brzmi fatalnie, ale wreszcie dałam sobie prawo do takiego postawienia sprawy - nie chcę kupować całej krowy dla jednego kubka mleka (bo a nuż kwaśne).
Żeby jednak nie było tak bardzo wprost, brutalnie i nachalnie to wykombinowałam sobie fajny sposób na "odstraszanie" - wymyślam warunki nie do spełnienia. Dla przykładu - jest jeden pan ze sfery zawodowej. Ponieważ ja wyznaję surową zasadę - gdzie się mieszka i pracuje tam się doopą nie wojuje, to zasugerowałam, że jeśli chce czegoś poważnego to musi zmienić pracodawcę, bo ja akurat nie zamierzam ani zmieniać pracy ani narażać się na uśmieszki w biurze. Logiczne? Logiczne. ... i nie do przeskoczenia (gorzej, jak przeskoczy, to dopiero będę miała problem ). No a póki warunek nie został spełniony - w grę wchodzą tylko krótkofalowe niezobowiązujące formy współpracy A jaki trening dla KKZB - przybliżanie się ćmy do ognia i próba nie spalenia sobie skrzydełek!

No właśnie ostatnio miałam taki dylemat (przy tych szpilkach i torebce do kompletu - malusia torebusia a la "czy ja byłam z pieskiem, czy bez pieska", czy plecaczek pod hasłem "jestem sportowo-elegancka, a teraz się domyśl, jakimi kontrastami JESZCZE mogę cię zaskoczyć", czy wielgachna torba Kriss sugerująca "noszę przy sobie wszystko, czego mi potrzeba, więc nie jesteś mi do niczego potrzebny".

O! Martyrs, dobrze że jesteś. Przydasz się nam do celów doświadczalnych. Sorry, ale wykorzystam Cię do ćwiczenia. [Dla przybliżenia tematu nowoprzybyłym - Martyrs jest moim wirtualnym wielbicielem, którego traktuję, jak wszystkich innych panów wielbiących mnie realnie i wirtualnie. Jak ta poczta głosowa w dowolnym call-center: "Twoje zgłoszenie jest czwarte w kolejności zgłoszeń. Dziękujemy za cierpliwość"

A teraz ćwiczenie. Specjalnie dla Martyrsa wymyślimy (jak napisałam wyżej) warunek nie do spełnienia:

Martyrs, kochanie, jesteś za przystojny i za młody. Zaraz do Ciebie odpiszę, ale żeby z tej korespondencji wynikało coś poważniejszego musisz:
- postarzeć się o dobrych 10 lat (cholera, ale ja wtedy też będę starsza o dychę)
- przedstawić mnie swojej rodzinie
- dać na zapowiedzi w kościele ewangelicko-augsburskim
- okazać mi od swoich poprzednich partnerek coś na kształt tego, co się dostaje po ustaniu stosunku pracy - świadectwo pracy (wiesz, takie zaświadczenie, że nie zostałeś wylany ze związku dyscyplinarnie tylko za porozumieniem stron).

Jak spełnisz - zostanę Twoją żoną (wirtualną oczywiście).

E,tam - ja mam tylko takie.
Mam nową nazwę dla takiej torby: "Jeśli nie spiszesz się kochany tak, jak tego oczekuję - spakuję do niej Twoje poćwiartowane zwłoki"

Mam być drugą matką Adasia, a nie męczennika

Z mojego (a właściwie psychofaga) balkonu to rzut o jakieś 20 m w linii prostej. Poćwiczę i będę rzucać.

Jeszcze nie, ale oglądałam jedne....ale krucho z finansami, muszę poczekać do 1, a może zaszaleć ?
mały debecik na moim koncie to dopiero wyczyn:)

No i bez względu na wątek - to samo. Zeszczałam się

P.S. Psychofag z córką w Bukowinie Tatrzańskiej Będę dziś ćwiczyć tym, kto się nawinie

No co Ty? Siadam w pierwszym rzędzie i czekam na pierwszą krew

A Martyrs nie mówił o NAS, bo ja do Ciebie jestem podczepiona To MY.

Laski, czy Wy też macie w dolnym pasku rekalmę z czerwonymi szpilkami?