Życie po życiu- z kobietą

cd..

Mija ponad 2,5 roku jak jesteśmy małżeństwem.
Od kilku miesięcy zauważyłem, że coś się zaczyna z moją Żoną dziać. Była jakby ciałem przy mnie, ale duszą

zupełnie w innym miejscu. Gdzieś bardzo dalego.
Pytałem czy coś jest nie tak, pytałem czy ma z czymś problem. Zawsze starałem się ją we wszystkim wspierać,

tak, żeby czuła, że ma we mnie oparcie, a przede wszystkim żeby czuła moją miłość...

Kilka dni temu powiedziała mi, że ma obawy względem czy dobrze zrobiła wychodząc za mnie. Powiedziała, że

potrzebuje trochę czasu, że musi wyjechać na weekend. Powiedziałem - nie ma problemu. Miała wyjechać do babci,

bo czuje się u niej dobrze i ma piękne wspomnienia związane z tymi miejscami.

Ustaliła, że wyjedzie w piątek prosto z pracy. Zawsze jechała rannym pociągiem bo musi dojeżdżać. Tej nocy nie

mogłem spać, jakbym coś przeczuwał. Obudziłem się o 5 rano, a jej już nie było przy mnie. Zastanawiałem się,

jednak szybko rozwiałem swoje wątpliwości - przecież jej ufam, jesteśmy wobec siebie szczerzy.

Przez cały okres jej wyjazdu nie pisałem, nie dzwoniłem, bo mówiła, że chce od wszystkiego odpocząć, spędzić

czas sama ze sobą, poczytać.Napisała tylko że dojechała i że wszystko w porządku. Miała wrócić w poniedziałek

wieczorem, bo wzięła sobie wolne.

Ten weekend był dla mnie strasznie męczący, biłem się z myślami, jednak starałem zająć się czym kolwiek,

pracą, książką, relaksem.

cdn..

Pomyślałem, posłucham wyjaśnień, niech mi wytłumaczy...

Przyjechała do domu. Od razu przeszedłem do sedna. Powiedziałem, że mam obawy przez ten pociąg który
przyjechał z innej strony co do Twojego wyjazdu. Zarzekała się mi w oczy, że przecież mi mówiła, że pojechała
poprostu kawałek dalej żeby spędzić czas sama ze sobą.

Powiedziałem że wiem o wszystkim, a ona dalej w szła w tym kłamstwie. Dopóki nie pokazałem paragonu.
Broniła się że bym jej nie puścił, że bym coś gadał... - przecież bym nic nie powiedział gdyby mi

zadeklarowała wyjazd, zrozumiałbym to jeśli tego właśnie by potrzebowała. Tym jest właśnie miłość -
zrozumieniem.

Zadałem pytanie czy kogoś ma, czy jest ktoś trzeci. Znów ten sam scenariusz, powiedziała że nie, że zawsze

była mi wierna, że z nikim nie spała.
Powiedziałem że wiem, że kogoś ma, a ona kto mi to powiedział? zapewniała o swojej wierności, szła w zaparte.
Pękłem - pokazałem jej komputer i jej wiadomość. Zdębiała. Najpierw próbowała mnie zaatakować, że grzebałem
w jej rzeczach, wiem - może nie jest to najlepsze rozwiązanie, ale nie miałem wyjścia, w tej jednej chwili nie
miałem wyjścia.

Po chwili powiedziała, że to nie jest tak jak ja myślę, że to znajomość internetowa, że nigdy się z nim nie
spotkała, że mnie nie zdradziła. Poznała go na jakiejś grze, opowiadał o swojej miłości do żony, która mu
zmarła i jakoś rozmowa się układała. Mówiła, że korzysta z porady psychologa, że jest rozchwiana emocjonalnie.
-Dlaczego mi o tym nie powiedziała... Boże, przecież bym coś zrobił. Gdy pytałem jej czy coś jest nie tak

zawsze kłamała że wszystko w porządku...

Powiedziała, że najlepszym wyjściem będzie jak się spakuje i wyprowadzi.
Nie protestowałem.

Wychodząć położyła obrączkę i pierścionek zaręczynowy i powiedziała "Masz, i tak na nie nigdy nie zasługiwałam"

Jestem załamany, psychicznie, fizycznie... nie wiem co mam zrobić. Czy uwierzyć w jej zapewnienia po tylu
kłamstwach? czemu ze mną normalnie nie porozmawiała i do samego końca brnęła w tych kłamstwach?

Najgorsze jest to, że mimo wszystko ją bardzo Kocham. Tak to jest miłość,
miłość bezinteresowna, nieograniczona, nie potrafię jej znienawidzić choć by cały świat mi w tym pomógł.

Zdałem sobię sprawę, że jest w moim życiu tak ważna, że nie mam do niej żalu o nic..
Nie wiem czy to jest normalne, ale chcę tylko szczerości, wierności i miłości...

Pytam.. Czy to dużo?

Nie mam z kim porozmawiać.. bo mamy wspólnych przyjaciół i znajomych po tylu latach związku.

:-(

Pawle -bardzo mi przykro, że tak okrutnie Cię zraniono.
Wiemy, że boli, że wydaje Ci się, że świat się skończył.
Ale to nieprawda. Świat się zmienił, Ty też powinieneś. Musisz odnaleźć siłę, musisz zastanowić się KIM Ty jesteś, kim chcesz być.
Spróbuj odbudować kontakty ze znajomymi. Ci prawdziwi zrozumieją, że się pogubiłeś.
A poza wszystkim - wysiłek fizyczny. Uwierz, nic tak nie daje odpocząć mózgowi i sercu jak wysiłek fizyczny.

Pisz, wylewaj swoje żale i wątpliwości - tu jest na to miejsce...

Brawo. Mój szacunek za te słowa już masz
I to pokazuje, że jesteś wartościowym i silnym człowiekiem.
No pewnie, że boli - my to wiemy równie dobrze, jak Ty.
Ściskam Cię mocno i życzę wszystkiego, co najlepsze dla Ciebie.

Boli, kochany, boli.... Wiem jak bardzo.
Na to nie ma innego lekarstwa jak czas. Czas musi upłynąć, aby przestało boleć. Dla każdego ten czas jest inny, jednym wystarcza kilka tygodni, inni potrzebują roku lub nawet więcej, aby dojść do siebie po takiej traumie. Czas musi upłynąć, dlatego radzimy Ci, abys ten czas wykorzystał dla siebie. Najgorsze co teraz możesz zrobić to zatopic się w sobie i swojej rozpaczy. Rób wszystko, by odwracać swoje myśli od tego tematu. Na analizy przyjdzie czas, gdy trochę ochłoniesz, teraz męcz się fizycznie, pływaj, biegaj, idź na siłownię i wylewaj tony potu.
Nie słuchaj przygnebiającej muzyki, zrób sobie liste pozytywnej, energicznej muzy, ktora daje kopa do walki o siebie. I mimo wszystko próbuj się uśmiechać, zmuszaj się do tego, to działa na mózg i choć to może dziwne - działa.
Stań przed lustrem i powiedz - Cześć, Paweł, super z Ciebie gość, trzymaj się chłopie, będzie dobrze!

Jedno z drugim nie bardzo się pokrywa.
Wygląda na to, że na każdym etapie gdy prosisz o kolejne wyjaśnienia nie mówi prawdy, tylko podaje wersje taką, która najmniej ją obciąża. Uważam, że skoro już łamie Ci serce należy Ci się przynajmniej prawdomówność.

Nie wyobrażam sobie jak cierpisz- byliście długo razem a Ty naprawdę ją cenisz. Na pewno długo będziesz chorobliwie marzył o tym, żeby stwierdziła, że jednak chce do Ciebie wrócić.
Daj czas nie tylko jej ale przede wszystkim sobie. Gdy opadną emocje i pogodzisz się choć trochę z tym co zaszło będziesz mógł zastanowić się na trzeźwo na ile chcesz jej a na ile chcesz osoby, która nie kręci za Twoimi plecami, nie kłamie Cię dla własnej wygody i nie przekreśla Twojego oddania dla zauroczenia kompanem w grze internetowej.
Jeżeli ona zechce wrócić a Ty zechcesz jej powrotu absolutnie nie przyjmuj jej od razu, odmów. W przeciwnym razie zakoduje sobie, że jesteś jak przedmiot, po który może sięgać i który może odkładać kiedy tylko zechce.
Teraz zatroszcz się o siebie i trzymaj się !

Wiem, że jedno z drugim się nie pokrywa dlatego tym bardziej nie rozumiem jej reakcji. Przecież należy mi się szczerość.

Dzięki. Znam swoją wartość i wierzcie, że skoro poczyciłem się do tego kroku, żeby zarejestrować się na forum dla kobiet i napisać to wszysko to znaczy, że nie miałem już innego wyjścia. Potrzebuję obektywnej oceny, której w tej chwili nie mam, a gdzie indziej mogę ją znaleźć jak nie tu? nie mogę się podzielić z nikim moim problemem, bo nawet jakbym zadzwonił do przyjaciela to nie mógłbym nic mu powiedzieć, bo to również przyjaciel mojej Żony. Nie ma rozwiązania, a ja nie chcę być sam...

Znam Twój ból, tak bardzo go znam... I niestety, ale musi minąć wiele czasu, może nawet lat, zanim dojdziesz do siebie

Szkoda, że nie można było porozmawiać szczerze o wszystkim, naprawdę szkoda i tego żałuję najbardziej. Nie tego co zrobiła. Nie rozumiem siebie ale nie mam chyba o to żalu, ale o te kłamstwa.

Nie wiem, dziwne rzeczy dzieją się teraz w mojej głowie.

Jestem świadomy, że zawsze są dwie strony medalu. Mi może się wydawać i postrzegać to na swój sposób, a Ona mogła mieć w sercu i głowie alternatywny obraz. I nie mam na to wpływu, bo nie jestem Nią.

Wiesz co? Az trudno mi uwierzyć, że tak młody mężczyzna jest jednocześnie tak dojrzały. Niewiarygodne, ze potrafisz tak trafnie analizować tą sytuację. To naprawdę rzadkie.

Pytasz dlaczego tak się stało.

Powiem tak, poznałeś swoja zonę jak miała 15 lat i od tego czasu zawsze byliście razem. Ona była wtedy właściwie dzieckiem. Nie znała świata, nie znała innych ludzi, nie nabrała doswiadczenia. Szybko zamieszkała z Tobą i Twoimi rodzicami, przyjęła Twoja miłość i dalej wszystko się toczyło tak jak chciałeś.  Niczego nie można Ci zarzucić, bo kochałeś szczerze. Ale dla niej byc może to stało się pułapką. Może nie kochała tak bardzo jak Ty. Może za miłość wzięła wdzięczność albo zauroczenie. Nie miała porównania, pogubiła się w swoich uczuciach.
Ty tez byłes bardzo młody, ale Twoj normalny dom dał ci solidne podwaliny pod Twoje dorosłe zycie. Jej rodzina nie dała tego, bo był tam rozwód jej rodziców i konflikt z matką. Ty "uratowałes" ją niczym rycerz na białym koniu. To zobowiązuje. A potem frustruje, gdy każdy dzień uświadamia, że nijak nie dorastamy w swoim mniemaniu do wzorca.
Twoja zona to powiedziała, powiedziała, że nigdy nie zasługiwała na Ciebie.

Nie, nie bronię Twojej żony. Usiłuję zrozumieć dlaczego tak sie stało.

Źle zrobiła, że nie powiedziała Tobie o swoich wątpliwościach, rozterkach i pytaniach, które sobie stawia. Źle zrobiła wplątując się w romans. Źle zrobiła kłamiąc i oszukując.
Źle zrobiła, bo NAPRAWDĘ mogła ci ZAUFAĆ. Ty naprawdę potrafisz kochać, ale pokochałeś kogoś kto musi się ze soba najpierw poukładać, zanim zrozumie czym naprawdę jest miłość.
Jestem głęboko przekonana, że Twoja żona kiedyś zrozumie co odrzuciła.

Jestem tez pewna, że poradzisz sobie z odrzuceniem, bo znasz swoją wartość i masz SIŁĘ.

Przykro, mi, że Cię to spotkało. Wiem, że Ci ciężko, że boli, dlatego życzę Ci dużo sił i wiary, że będzie dobrze...
pozdrawiam

Myślę Pawle, że marena (jak zwykle zresztą) bardzo trafnie wyłuskała najważniejsze rzeczy.
Najprawdopodobniej to kwestia niedojrzałości i ciekawości. Pewnie, ze to nie w porządku wobec Ciebie, ale jednocześnie - nie powodu, byś w sobie szukał winy.

Jak tu dłużej pobędziesz, to zobaczysz - że większość z nas oczekuje wytłumaczenia.
Niestety - przeważnie druga strona milczy.

I tego najgorzej się obawiam :-(

Masz rację muszę się z tym pogodzić :-(
Jeszcze raz dzięki za wsparcie

Pawle bardzo mi przykro że Cię to spotkało .Będzie długo bolało ,czasami tak mocno że będziesz próbował o tym nie myśleć.My wszyscy zdradzeni zastanawiamy się dlaczego tak się stało i dlaczego oni nie byli z nami szczerzy ,przecież wystarczyło powiedzieć, że coś jest nie tak.Niestety to my mamy żal do siebie ,że gdzieś zawiniliśmy i pewnie mamy rację ,tylko dlaczego oni nie dali nam szans tego zmienić.Na razie musisz dać sobie i jej trochę czasu.Pisz jak najwięcej to naprawdę pomaga ale decyzję będziesz musiał podjąć sam,bo teraz Ty jesteś najważniejszy.Do tej pory oni byli dla nas całym światem i dla tego to tak boli .Wiedzieli że są dla nas wszystkim a mimo to nie potrafili tego docenić ,może dla tego że czuli się gorsi.Ja walczę o nasz związek i liczę na to że się uda.Cierpieć będziesz długo,ale im mniej będziesz się zadręczał tym lepiej dla ciebie .Dużo sił Ci życzę ,bo wiarę w siebie nadal masz, a to najważniejsze.Pozdrawiam.

"Zauroczyłem się, zakochałem i oddałem jej siebie"

Kiedyś ktoś mi powiedział, że nigdy ale to nigdy nie można oddawać całego siebie drugiej osobie....
Z własnego równie przykrego doświadczenia wiem, że to niestety prawda ;(
cóż...tak to już w życiu jest, że Ci co kochają całym sobą później przez to cierpią...

Powiem Tobie również, że mimo różnych opini czas leczy rany - nabierzesz do wszystkiego dystansu i dojrzejesz do tego by stwierdzić iż słowa które wypowiedziała wychodząc są prawdą - jedyną niestety w przeciwieństwie do całej reszty

Aż trudno mi uwierzyć, że te wszystkie posty pisał facet , że tacy jeszcze istnieją

Jesteś jeszcze młody i życie masz przed sobą

Trzymam kciuki i życzę powodzenia

Pawle, pozwolisz, że zacytuję klasykę, specjalnie dla Ciebie:
"Pogodzenie się z rzeczywistością jest niezwykłym paradoksem - nie możemy się zmienić, dopóki nie przyznamy, że jesteśmy jacy jesteśmy. (...) Jak osiągnąć ten stan spokoju? Jak Jak patrzeć na ponurą rzeczywistość bez zakrywania oczu? Jak pogodzić się z tymi wszystkimi stratami, zmianami i problemami, których nie szczędzi nam życie?
Nikomu nie uda się tego zrobić bez oporu, bez wierzgania nogami i płaczu. Pogodzenie się z rzeczywistością to proces pięciofazowy - przypomina pogodzenie się konającego z własna śmiercią, z ostateczna stratą. Oto one:
1. Zaprzeczenie
2. Złość
3. Targowanie się
4. Przygnębienie
5. Pogodzenie się z rzeczywistością
Nie jest to proces przyjemny. Prawdę mówiąc, jest przykry a niekiedy wręcz bolesny.Przechodząc go, możemy czuć się tak, jakbyśmy od wewnątrz się rozpadali. Jego początkowi zazwyczaj towarzyszy wstrząs i panika. Przechodząc przez jego kolejne stadia, czujemy się często zdezorientowani, słabi, samotni i opuszczeni. Zwykle też mamy wrażenie, że wszystko wymyka się nam spod kontroli. Musimy poznać ten proces i oswoić się z nim. Nie musimy przechodzić tych faz kolejno, tak jak zostały podane. Możemy przerzucać się od złości do przeczenia, od przeczenia do targowania się i od tagowania się z powrotem do zaprzeczenia. Bez względu jednak na kolejność i szybkość przechodzenia z jednego do drugiego stadium, musimy przejść przez wszystkie.
Obchodźmy się ze sobą łagodnie. To jest rudny, wyczerpujący proces. Może pozbawić nas energii i wytrącić z równowagi. Obserwujmy się bacznie, przechodząc przez kolejne stadia i nie wstydźmy się tego, co czujemy. Rozmawiajmy z ludźmi, którzy mają poczucie bezpieczeństwa i mogą nam okazać zrozumienie, wesprzeć nas i pocieszyć. Wygadajmy się - przegadajmy ten proces. Musimy przez niego przejść".

I jeszcze jedno, na zakończenie:
Przecież przechodzą przez to również inni. Dzięki zrozumieniu tego procesu możemy bardziej wesprzeć innych w trudnych sytuacjach. Możemy też zadecydować o tym, jak będziemy się zachowywać i jak troszczyć o siebie, kiedy wreszcie przez to przebrniemy".
Pawle - ja i wiele, wiele osób na tym forum przejście przez ten proces ma za sobą. Są też takie osoby, które nie potrafią zrozumieć, czy też zaakceptować tego, że taki proces musi każdy z nas, zranionych przejść. Oni miotają się jak ranne zwierzęta w klatce lub wręcz przeciwnie pozostają w stanie swoistej emocjonalnej katatonii.
Z Twoich postów wylania się obraz wrażliwego, silnego i mądrego mężczyzny - nie zgub tego, nie pozwól, żeby ta sytuacja odebrała Ci to, co sprawia, że jesteś tak wyjątkowy.
Bo jesteś WYJĄTKOWY - ja to piszę "głośno", byś Ty o tym nie zapomniał.
Jestem pewna, że przejdziesz ten bolesny proces i wyjdziesz z niego z bliznami. Ale to będę takie blizny, których obecność przypomina jak mamy postępować, jak żyć i czego się wystrzegać. Tego z całego serca Tobie życzę.

Bosze..... ale się rozpisałam.

Jestem wam niesamowicie wdzięczny za te wszystkie słowa. Naprawdę. Dziękuję.

Czekałem i sie nie doczekałem.

Tak sobie pomyślałem, żeby trochę nad Tobą popracować i nad Twoją ckliwą historyjką. Wiesz, że tak naprawdę Twoje zachowania nie jest wyjątkowe? Jest, jakby to, tu, napisać, no powiedzmy - adekwatne, do Twojej sytuacji, choć nie do końca (a diabeł tkwi w szczegółach). Widzisz, kobiety które tu piszą - patrzą na Ciebie jak na mężczyznę wzór dojrzały, choć niedoświadczony i młody ,ale o tym dalej mieszkanie, miłość, praca, jazda pociągiem, gotowanie, sprzątnie, pranie, ble ble ble jeszcze brakuje Ci menstruacji i będziesz kobietą -równa im, forumowiczkom. Gdyby tu była Zazdrosc (jedna z forumowiczek) to by napisała prawdę, uznała by CIe za partnera, takiego, jakim powinien być każdy w związku - po prostu jesteś standardem, którego się oczekuje - zresztą właśnie tak potraktowała Cię żona. Ale mnie nawet nie o to chodzi. Jesteś osobą, która prawdziwie kochała - cała tajemnica, i reagujesz jak prawdziwie zraniona osoba, prawdziwie kochająca zraniona osoba.
Przypuszczam, nie, nawet jestem pewien, że opis tych kilku dni, a szczególnie, tego co się działo u Ciebie w głowie, gdy czułeś że to wszystko sie zbliża, bardzo spłyciłeś. Zapewne, gdybyś opisał wszystkie myśli, które Ci przechodziły wtedy przez głowę, gdy godziłeś się na jej wyjazd, gdy zostałeś sam w domu na czas jej wyjazdu, większość kobiet albo by ryczała, albo zaciskała palce w pięści w napięciu, zastanawiając się jak można coś takiego znosić - no oczywiście TY jako facet, bo one są przyzwyczajone. A tak serio, to moim zdaniem nie powinieneś tego chować, zacznij od wyrzucania z siebie tego co czujesz, to co czułeś, podziel się tymi myślami, będzie Ci lżej, o wiele lżej, nie pomijaj tego, co czujesz obecnie, ale właśnie to jest istotą dalszej części. 
Żadne to pocieszenie, ale nie ma tym być nim - gdy dojechałem do opisywanego przez Ciebie wtorku, przestałem czytać, wiedziałem co będzie dalej. Wiedziałem - to, co Marena7 napisała potem i wiedziałem jak to się skończy, choć szczegóły mogłyby różne, ale to mało istotne

To jest prawda, tylko, że Drogi Pawle, w tym, co powyżej, jest też odpowiedź, dlaczego ona zrobiła "źle". Ano z tego samego powodu, z którego w ogóle pozwoliła do swojego świata wejść komuś trzeciemu, a wymieniła to koleżanka. Ona jest za młoda - doświadczeniem, a nie wiekiem, by zrobić to inaczej. Uwierz, miała wiele honoru, pozostawiając Ci obrączkę. Popatrz na nią jak na 15 letnią dziewczynę.
Opisałeś swoją rodzinę - z tego punktu widzenia masz wielkie podstawy do tego, by uznać się że otrzymałeś w domu fundament stanowiący podstawię do stworzenia szczęśliwej rodziny - ona, nie. Już samo to, na co zwróciłeś uwagę, kłótnia z matką doprowadzająca do tego, że się wyprowadziła, wskazuje, iż najprawdopodobniej nabyła w ten sposób cech, które skrzywiło jej spojrzenie na świat, ale miała białego rycerza. To sprawiło że częściowo zamknęła się w sobie. To nie jest Twoja wina, ani jej - taką ją ukształtowano. Ona nie powiedziała wcześniej, o swoich rozterkach, bo bała się że zostanie skrzywdzona, że zostanie sam, że ją wyrzucisz od siebie - odepchniesz - czerpała ze znanych sobie wzorców, ale nie zgodzę się z tym, że CIę nie kochała, albo nie kocha. To co koleżanka podkreśliła, że żona Twoje uważa, że nie zasługiwała na Ciebie, jest dla mnie adekwatnym stwierdzeniem, że wie że Cię skrzywdziła - nie zasługiwała, bo teraz jest przyczyną tego bajzlu, że dałeś jej tak wiele, a ona zawiodła... rozumiesz, gdyby nie zasługiwała, bo by tak czuła, to by odeszła bez słowa, a jej na Tobie zależy, choć trudno to w takiej sytuacji przyjąć. Tam znalazła coś co było dla niej nowe i ciekawe, była przy Tobie, ale okłamywała Cię, a jednocześnie zagłębiała w tamtym. Owszem, wplątała sie w romans, powinna Ci wcześniej powiedzieć - nie umiała, nie wiedziała, że w ten sposób będzie lepiej, a może wcale nigdy nie miała zamiaru odchodzić, tylko nie wiedziała jak z tego wybrnąć. Wiele dojrzałych kobiet, o tak, wiele, o wiele bardziej dojrzałych kobiet, też tego nie potrafi, choć, w innej sytuacji ganiłyby za takie podejście, nakazując wcześniejsze zakończenia związku, ale ona tym samym wkroczyłaby na nieznany teren - tak mogą robić kobiety po 30, 40 gdy sa doświadczone. Łatwo udzielać rad, ale trudniej to wprowadzić w życie. (przygadał kociło garnkowi).

Cos co wydaje się pewne, a dot. Twojego opisu:
- skłamała, mówiąc, że jedzie do babci - wracała z innej strony,
- skłamała, że u niej była - rachunek powiedział, co innego,
- skłamała, że nikogo nie ma - korespondencja z komputera mówi o 1,5 roku
- skłamała, że z nikim nie sypiała - ....kwestia dowodu - wiem że to wiesz.

Ona kłamała, by jak najmniej cierpiał ktokolwiek, Ty, ona sama, to akurat nie ma znaczenia. Nic bym się nie odezwał, gdyby nie to, że nie spisujesz związku na straty - i słusznie kurna i słusznie., ale pozwoliłeś jej wyjść z domu - co tłumacze to szokiem, ale źle zrobiłeś, powinieneś był ją zatrzymać. Niestety dopuściłeś do tego, że schemat z młodości, z jej domu się powtórzył. Ojciec , matka teraz Ty. Zadaj sobie pytanie, czy ona jako nastolatka, szybko wróciła po kłótni z matką do domu, czy w ogóle wróciła? Czy jest szansa, żeby sama wróciła teraz? Nie. I zdaj sobie z tego sprawę. Weź się w garść i leć za nią! Przełam zakorzenione w niej, traktowanie przez świat. Bądź dla niej silniejszy niż ojciec, niż matak. Bądź tym samym facetm, który ją uratował, skoro ją kochasz, a wiem, że ją kochasz i to do cholernego bólu.

Nie zastanawiaj się nad niczym, patrz w serce, potem przyjdzie czas na resztę - teraz go tracisz - czas i ją, nie zostawiaj jej samej. Każdy popełnia błędy, jak się przekonałeś liczba osób dotkniętych zdradą jest nie mała, ale ludzie z tego wychodzą. Miłość ma tę przewagę nad pozostałymi, że wybacza, ma tę zdolność, użyj jej. Zamiast budzić się samotnie w łóżku, obudź się z nadzieją, że dasz radę. Nie pozwól jej na to, co opisała niedawno inna kobieta na forum,, że gdy mąż ją zdradził i choć kochała odeszła od niego, a teraz z perspektywy czasu, żałuje, że nie walczyła, bo życie pokazało jej, iż inne wcale nie znaczy lepsze, że życie nie jest różowe. Jeśli przy Tobie Twoja żona zaznała znudzenie - to myślisz, że przy kimś innym ,po jakimś czasie też tego nie będzie? Ty masz za to coś, czego inni mieć nigdy nie będą, jesteś jej pierwszą prawdziwą miłością, a ta jesteś i zawsze będziesz wyjątkowy. Pytanie czy przy Twoim boku , czy innego mężczyzny. Była z Tobą przez całe swoje dorosłe zycie, no ile tych lat było, co? Chroniłeś ją, choćby swoim bezgranicznym zaufaniem, nie pozwól jej by straciła więcej - bo zaufać będzie jej trudno, ale masz w sobie miłość. Będziesz żałował, do końca swoich dni, że stałeś i patrzyłeś jak odchodzi. Teraz wiesz, że czekałeś, a ona nie tyle, że nie chciała, co nie umiała zostać - dla niej była to jedyna znana kara w takiej sytuacji i jedyne znane zachowanie - bo niby skąd, mogła nauczyć się czegoś innego. Odczaruj ją z tego i pokaż, że odejście nie jest jedynym rozwiązanie. Ona będzie kiedyś żałować i tak obydwoje będziecie żałować. Do póki nie zatracisz nadziei walcz o nią, bądź mężczyzną. Do tej pory wcale nie byłeś idealny, biorąc je pod swoje skrzydła, Ty nawet jako dzieciak, ją 15 -latkę, to wziąłeś na siebie za nia odpowiedzialności - czy wypełniłeś swoją role należycie - nie, nikt nie ma Ci tego za złem, dałeś z siebie wiele, ale też widać, nie miałeś, gdzie i kiedy uczyć się tego - brak doświadczenia - wybacz jej to, tak jak ona powinna wybaczyć, że nie umiałeś do niej dotrzeć. Dałeś zaufanie, byłeś dla nie oparciem skoro ją kochasz, to wiesz, że jesteś najlepsza rzeczą, która mogła jej się zdarzyć. Jeśli to jest dla Ciebie nie wystarczająca motywacja, to napiszę coś, co zaboli - jeśli nie trafi na kogoś takiego jak Ty, kto ją dobrze zna, to trafi na kogoś, kto ją wykorzysta, albo skrzywdzi - chcesz tego, by w ten sposób płaciła za to, że nie umiała wrócić, za to, że nie wyciągniesz teraz do niej ręki, że nie potrafiłeś jej zatrzymać. Obecna rozłąka, na pewno nie tylko Ciebie, wypełniła przemyśleniami, ja zapewne też nachodzą refleksje i pytanie, czy dobrze zrobiła. może to, gdy Ci mówiła, że nie chce rozwodu, rozstania a jedynie czasu - było jedynak prawdą, choćby dla tego warto za nią pójść, gdyby to nawet była jedyna prawda, którą ostatnio słyszałeś, jeśli jest na to szansa.. .rusz dupę i idź za nią. Może właśnie ona potrzebowała tego czasu, na to, by sobie to poukładać, ta informacja o męskiej decyzji, może ona nie miała siły tego ciągnąć dalej, a na pewno nie w ten sposób, był momentem kulminacyjnym. To że spraw wyszła własnie w takiej chwili - spowodowała, że zamiast decyzji o zostaniu z Tobą, nie miała wyjścia - rozumiesz. Do póki nie będziesz na 100% pewny, że ona Cie nie kocha, dopóki nie zobaczysz w jej oczach tego, jeżeli nie poczujesz, że to koniec, jeśli CI tego niw wykrzyczy - ale szczerze - bo teraz może się bać i tak reagować, to nie poddawaj się. Facet, nie zaprzepaść tego, bo inaczej będziesz nosił gigantyczny ciężar w sercu, ale będzie on

większy niż ten teraz, a ona, no cóż...
...inaczej się na oczy nie pokazuj.

Maja, oj Maja, list, jak i zresztą cały post 43 był prowokacją, żeby sie Pawełek wkurzył i poczuł odrobinę chęci do działania. Nawet tylk opo to by mi odpyskował, chcyałem wykrzesać z niego odrobinę adrenaliny, ale zwróceonej w zupełni innym kierunku.

No to nam się w sprawie Pawła namieszało....
I od tego tez jest forum, by przedstawiać różne punkty widzenia, różne drogi, różne poglądy...

Oczywiście to Paweł wybierze sposób postępowania i to będzie najlepszy z możliwych sposobów, bo to będzie JEGO SPOSÓB. I tego właśnie Pawle się trzymaj, rozważ wszystko i zrób tak jak Ci rozum i serce nakazują.

Powodzenia.

Jak boga kocham, nala_24 czy tobie czasem coś nie umkneło, tak ogólnie, nie tylko z życia, co? Gdzie tu logika? Radzisz zakochanemu chłopakowi, żeby poczekał.... po to by któreś powiedział ... jest ostatecznie za późno.

Pawel, nie słuchaj jej, nie dość, że koleżana nala_24 - do której nic nie mam, była po drugiej stronie barykady, to w dodatku zobacz jak to się skończyło! Nie bierz z niej przykałdu, na litośc,

nala_24 , jak mozesz?

Dziewczyny oklaski dla Pawła. A ja czekam na Twój ruch.

Tu naprawde naleza sie oklaski!!!!!!!!!!

podziwiam....

Kiedyś też sadziłam, że szczera rozmowa to klucz do sukcesu i rozwiązania wszelkich nieporozumień. Niestety bywa i tak, że chociaż partnerzy mówią tym samym językiem, to jednak nie potrafią się porozumieć. Choćby mój były mąż, który niby mnie słuchał ale jednak nie słyszał... lub też słyszał, to czego absolutnie nie powiedziałam... No, ale oczywiście masz racje, trzeba chociaż próbować rozmawiać...

Pawle, jesteś fantastycznym młodym człowiekiem o ogromnej inteligencji emocjonalnej. Mam nadzieje, że znajdziesz partnerkę, która będzie potrafiła przyjąć wszystko to, co masz do zaoferowania drugiej stronie. Mam wrażenie, że Twoja żona zwyczajnie nie dorosła jeszcze do obcowania z takim partnerem, jak Ty. To nie jest jej zła wola... ona nie jest jeszcze na Ciebie gotowa... Ściskam mocno i życzę szybkiego powrotu do równowagi.

Odpuścić z miłością?

Spojrzenie na coś z drugiej strony, to kwestia refleksi,a ona wcale nie musi wymagać czasu.

Luidzie, Paweł, nie słuchaj tego znacie pojęcie -czas leczy rany, prawda? Tyle, że nikt nie zastanawia się dlaczego, czas leczy, bo oddala - leczy emocje bo je gasi, leczy z miłości bo nic jej nie podsyca, bo gasi. Czas to nie tylko lekarstwo - czas to również bezlitosny morderca związków - rozłąka oddala, wygasz uczucia i rozrywa związki , gdy ludzie się rozstają na dłużej. wyjeżdząją za granicę, Pawłem nie zwlekaj

Nala wszyscy twierdzą, że nie ma co zwlekać z czymś co wymaga rozmowy, by nie narosło, do tego stopnia, by z igły stały się widły. Im dłużej on będzie zwlekał, tym jego szanse maleją.

Nala - jemu trzeba było co najwyże ochłonąć, by zebbrać się do walki nic więcej, a ten czs już minął, czytaj jego teksty - on już się dystansuje - on czeka, gdy ona się utwierdza w tym, w prykonaniu, że jest jego niegodna. Nie, nie, nie, nie stój.

Witaj Paweł. Wyjątkowo powstrzymam się od komentarzy. Napiszę jednak, że bardzo, bardzo Ci współczuję ....
Wszystkich natomiast, którzy uczestniczą w rozmowach o zaufaniu, inwigilacji, kontroli i potwierdzaniu własnych przypuszczeń pozdrawiam, i dodam ... za mało piszę ale bardzo, bardzo dużo czytam Fascynujące jest sprzeciwianie się sobie samemu w zależności od tematu wątku.

cd..

Podeszła do mnie obojętnie. Kamienna twarz.
Usiedliśmy spokojnie i powiedziała, że nie wie co ma mi powiedzieć, że chyba nie ma nic do powiedzenia. Pomyślałem Ok, w takim razie ja zacznę.Postanowiłem schować honor do kieszeni, bo w takich sytuacjach liczy się co innego. Poprosiłem żebyśmy byli szczerzy, że jestem gotowy na wszystko, na każdą ewentualność. Powiedziałem, że nie mam do niej żalu, żadnej urazy, czegokolwiek. Że nadal chcę walczyć o nasze małżeństwo, mówiłem każdy popełnia błędy, że nie ma idealnych związków. Na jej twarzy nie było żadnych emocji.

Zaczęła mówić. Powiedziała, że tylko jeden raz spotkała się z tym facetem. Było to w tym Krakowie. Że wynajęła pokój w hotelu, chciała spędzić tam cały weekend. Miała niesamowitą okazję, żeby mnie zdradzić, jednak tego nie zrobiła. Mówiła, że spotkali się, wypili piwo i to wszystko. Jednak dalej utrzymuje kontakt z tym gościem...

Mówiła, że musimy dać sobie czas, że ona nie wie czy chce być ze mną, zaproponowała abyśmy się teraz cieszyli życiem, spotykali się z ludźmi a czas pokaże czy będziemy razem. Mówiła, że mam ściągnąć obrączkę, bo inaczej nikgo nie poznam...
Powiedziała, że damy sobie czas.. jakiś czas.. nie wiadomo jak długi... a potem gdy ona będzie pewna spotkamy się i mi to powie, że chce być tylko ze mną do końca życia i nikt nikogo nie będzie pytał co robił jak mieliśmy "przerwę".Musimy jakiś czas być singlami, Wtedy będzie pewna, że nic naszego związku nie jest w stanie zniszczyć. A jeśli ja zgodzę się ją przyjąć, to będziemy żyli jak nigdy wcześniej.

cdn...

cd..

To była ciężka droga, jednak podczas niej uświadomiłem sobie, że ona tak naprawdę mnie nie Kocha, i zaczynam wątpić czy kiedykolwiek mnie kochała. Jej brak uczuć w tej sytuacji, pokerowa twarz - mam ten widok cały czas przed sobą.

Analiza jest prosta. Ona traktuje mnie jak koło zapasowe. Nie wiem co jest grane, ale wydaje mi się, że spotyka się z tym facetem i chce zobaczyć jak to będzie, miesiąc może dwa. Chce spróbować nowego związku. W razie porażki wróci do męża i powie że tamten etap jest zamknięty. Nie wracajmy do tego. Bądźmy razem, teraz wiem że Cię pokocham. Bądźmy szczęsliwi.

Pytam ale dlaczego ja mam być tą marionetką?

Niestety gdyby nasza rozmowa była szczera, pewnie dalej bym się łudził.
Podczas powrotu przypomniało mi się jak przy naszej rozmowie, powiedziała o tym facecie, że są jak kumple, że czasem żartują itd, np. mówi do niej słowa "nie uśmiechaj się stale - przecież nie jesteś pluszowym misiem"

Pomyślałem, zaraz gdzieś to słyszałem...
Tak, słyszałem to kilka miesięcy temu jak spytałem pewnego dnia mojej Żony czemu tak jest smutna, a ona odpowiedziała - "nie jestem pluszowym misiem, żeby cały czas się uśmiechać" i się roześmiała.

W jednej chwili wszystko runęło. Mówię wam w jednej chwili. Nawet jednego dnia, po tym wszystkim nie potrafiła być ze mną szczera, chciała mnie trzymać w zapasie, żebym żył nadzieją.

Gó*no prawda. Przez cały ten czas miała podwóje życie. Ktoś kto tak przesiąknął kłamstwem już nawet nie odróżnia prawdy.

Jadąc gdy sobie to uświadomiłem, wziąłem telefon i zadzwoniłem do niej. Powiedziałem, że to już koniec, nie widzę sensu by tego naprawiać, że trzeba się z tym pogodzić, że życzę jej wszystkiego dobrego w jej związku.
Słuchała, jednak nic nie odpowiedziała.

Żegnaj. Ostatnie słowo jakie do niej powiedziałem. Rozłączyłem się.

Mówiła że musimy żyć rzeczywistością.  Tak, ja tą rzeczywistością żyłem, jednak wszystko wskazuje na to że moja Żona od niej była oderwana i się pogubiła.

Dziś wstałem. ściągnęłem obrączkę, którą tak bardzo chciała, abym ściągnął.
Mogę stanąć przed lustrem i powiedzieć sobie że próbowałem. Próbowałem uratować to małżeństwo, jednak to dwie osoby muszą tego pragnąć i wiedzieć czego się chce w życiu.

Pomyśleć że byłem wstanie wszystko jej wybaczyć. Ale ona tego wybaczenia wcale nie chce. Chce wolności.
Więc wolność dostała. Mam nadzieję że będzie szczęśliwa. Tego jej z całego serca życzę.

KONIEC

*przepraszam za błędy...

Pawle,

Nie masz co analizowac swoich bledow/ niebledow itd....  nie wiele to zmieni. Zostan soba i badz dobrym czlowiekiem.

A twoja zona po prostu poznala kochos pewnie sie zakochala, i tak to sie skonczylo. Tak to wyglada... TYLKO i az TYLE. Na takie cos nic nie poradzisz. Nie mamy wladzy nad uczuciami innych !!! Ludzie w 5 minut potrafia sie zakochac w kims nowym, tak bylo jest i bedzie.

Pozdrawiam wiem jak sie teraz czujesz....