rozpadło mi się życie po 4 latach, chcę o nie powalczyć pomóżcie

ciezko tak naprawde cos konkretnego Ci doradzic ja na Twoim miejscu chyba zostawilabym ja w spokoju na jakis (blizej nieokreslony) czas i moze sama dojrzeje do tego czy tak naprawde chce z Toba byc czy nie....
z drugiej strony moze to lepiej ze teraz a nie po slubie, kredycie, dziecku, kto wie jakby wtedy to sie potoczylo a bol zapewne byl by wiekszy....

Daj jej czas! Nie dzwoń i nie pisz....Nic na siłę.... zobaczysz, zatęskni za Toba i wróci. Jestem tego pewien...
Byłem kiedys w 10-letnim związku i gdy sie kiedys rozstaliśmy, rozpaczałem właśnie tak jak Ty. Cały czas ja kochałem i nie wyobrażałem sobie bez niej życia. Gdy dowiedziałem sie,że wyjechała do pracy w Niemczech myślałem,że juz wszystko przepadło raz na zawsze. Ze jej juz nigdy nawet nie zobaczę.... Zamykałem sie w domu i piłem sam wtedy w ogromnej rozpaczy.
A jednak....po 4-ch miesiącach zadzwoniła sama,że nadal mnie tak samo kocha i bardzo za mną tęskni.
Wierzę,że spotka Cie dokładnie to samo. Zobaczysz i wspomnisz kiedyś moje słowa

Drogi Dechu

bo do tanga trzeba dwojga, to nic nie da, jeśli tylko jedna strona ( tutaj to Ty ) stara się jeszcze raz posklejać związek. Według mnie zrobiłeś co mogłeś: rozmowa, sms, maile. Rzeczywiście granica pomiędzy ratowaniem związku a nachalnością jest bardzo cienka. Teraz ruch należy do niej. Ale nie na chwilkę powrót do Ciebie, musi wszystko dokładnie przemyśleć. Ty już nie rób nic, co mogłeś to zrobiłeś. Przykro mi, wiem co czujesz, też byłam w związku może nie 4 lata ale ponad rok i teraz w sobotę miałam mieć ślub. Tylko, że mój ex nic nie zrobił, nie ruszył palcem aby ratować nasz związek ( oszukał mnie ), pozwolił mi odejść bez słów wyjaśnienia. Od pół roku nie mam z nim kontaktu. Teraz widzę, ze wcale mnie nie kochał. Tutaj najlepszym doradcą jest czas. Wiem, że ciężko jest nie pisać, nie dowiadywać się co u niej, nie rozmawiać, ale musisz to przezwyciężyć. Jeśli nie będziesz się odzywać to może ona zrozumie co straciła i być może zrozumie swój błąd i bedziecie żyli długo i szczęśliwie. Jeśli nie, uwierz mi, na pewno jeszcze ułożysz sobie życie. Po rozstaniu byłam wrakiem człowieka, poczytaj sobie moje wpisy. Nie chciałam żyć. Jeśli łzy same cisną się do oczu, płacz, do woli, do skutku, aż w końcu będzie dobrze. Dzięki temu forum i Tym Wspaniałym Ludziom ( i Kobietkom i Facetom ) powróciłam do swiata żywych. Zawsze są dwa wyjścia, albo się poddać albo żyć na nowo, z bagażem doświadczeń, ale na nowo. Wierzę, że dasz radę. Zawsze kochający szczerze dostają od życia po d......... Pozdrawiam

dzieki za zainteresowanie

takasobiemamuśka- to wszystko bylo w planach, przeciągało sie poniewaz jej matka czekała na emeryturę i ustalilismy ze lepiej zaczekac niz utrzymywac dwie rodziny a raz. "tesciowa" emeryture otrzymała w maju. nie zdązylismy

mam chwile w których jest ok chce sie zyc dalej ale momenty w których wszystko wraca są niewyobrażalnie destrukcyjne. cieżko jest nie siegnąc po alkohol. nigdy nie naduzywałem specjalnie ale co zrobic gdy widze ze tylko on pozwala na sen ?

Drechu...jest Ci winna bezwzględnie szczerą rozmowę...ale nie każego na nią stać, niektórzy będą kręcić aż padną i na leżąco prosto w oczy powiedzą "daj spokój, o co Ci chodzi?"
Jak Ci picie pomaga....ważne tylko, żeby po wypłakaniu tego co trzeba wypłakac potrafić zebrać się ze strzępków w jakiś cały kształt...i żyć
I już nie potrzebować uśmierzania...i jeśli nie uda się dogadać z nią, to tego życia Ci życzę.
Nie gniewaj się, ale po czterech latach trudno mówić o rutynie w związku...oboje jesteście młodymi ludzmi, o rutynie to można mówić po no nie wiem...dziesięciu? A i wtedy nie jest ona jedynym powodem rozpadu związków, tylko coś tam zawsze jeszcze do tego...
Nie wiem, czy w czymkolwiek Ci to pomoże...ale przyjaciel mojego byłego męża 6też miał tak ciężko, razpadły mu się dwa długoletnie związki, był po 30, gdy związał się po raz trzeci i też odchodzili od siebie, godzili się...obecnie są małżeństwem, starają się o dziecko..
Też nie trzeźwiał, miał przez to problemy w pracy, płakał jak dziecko....wyszedł na prostą kocha i jest kochany...życzę Ci tego

Brak kwiatów jako argument za zerwaniem jest trochę infantylny, nie sądzisz?
Za to zaniedbywanie to juz coś poważnego, zwłaszcza jeśli trwa przez długi czas. Czy ona powiedziała Ci dokładnie o co jej chodzi, czego jej brakuje (oprócz tych nieszczęsnych kwiatów, oczywiście)? Jeśli tak, to czy zgodziłeś się poprawić to co było źle?
Odnośnie tego co się dzieje między Wami teraz, to najlepszym rozwiązaniem byłoby po prostu napisać jej, że jesteś otwarty na porozumienie, kochasz ją i Ci na niej zależy i na tym zakończyć, dając jej spokój na jakiś czas. Wiem, że może to być cięzkie, ale powinieneś na jakiś czas 'wyłączyć' emocje. Przede wszystkim dla swojego własnego dobra.
Bo prędzej czy później sytuacja się wyjaśni a szkodaTwojego zdrowia zmarnowanego na nerwy i zamartiwanie się.

To tak jej napisz. I przestań do niej pisać, mailować, dzwonić. Jako kobieta mogę powiedzieć, że taka deklaracja ze strony mężczyzny poparta później milczącym oczekiwaniem, podziałała by na mnie stymulująco i przyspieszyła tylko moment, w którym zdecydowałabym się na poważną rozmowę.

trzymam sie ale chyba tylko dlatego że zyje nadzieją iż zrozumie, zatęskni i wróci. zdaje sobie sprawe ze to mało prawdopodobne jednak nie umiem na razie myślec inaczej.  mówiąc o własnych zmanach miałem na myśli wyeliminowanie kilku wad, przyzwyczajen zapełnienie tego obszaru w którym czegos zabrakło z mojej strony. nie mam zamiaru zatracic tożsamości i wpasc pod pantofel z resztą nie sadze by Ona tego chciała. postanowiłem zacisnąc zęby i nic do Niej na razie nie pisac. przygotowałem list - liste najdrobniejszych szczegółów z naszego życia (zachowan  , przyzwyczajen, ciepłych specyficznych zwrotów itp). zebrało sie tego niesmowita ilosc ledwo dałem rade to odczytac. nie ma szans żeby przeszła obok tego obojętnie. wysle go za tydzien lub dwa i to chyba bedzie wszystko co mogłem zrobić.

"cały ciężar walki o związek chcesz wziąć na siebie"  no tak nie traktuje tego wszystkiego jak rezygnacji bez walki z Jej strony. widzę Ją zagubioną, niepewną, na byc może najwiekszym zakręcie w życiu. w takiej sytuacji powinienem byc przy Niej nawet na odległośc. jesli ona ma chwilę słabości to ja muszę miec siłe za nas dwoje. jesli to koniec trudno bede musiał żyć dalej, jesli jednak walczy ze sobą, waha się to ja wytrzymam, zaczekam a póżniej uchyle Jej nieba. to bedzie dla mnie realizowanie siebie.    a czy to dobrze ? nie wiem, wiem za to że inaczej i tak bym nie umiał

ps. carol79 - prześedziłem Twoją historie z listopada 2010, ciekaw jestem Jak to u Ciebie wygląda z perspektywy czasu. "powróciłam do świata żywych" czyli jest dobrze ?

no ja również życzę Ci aby jak najszybciej na stale zagościł uśmiech na Twej twarzy.

MIŚKU.ja mam 45,mój facet ma 48.Spotkaliśmy się 3-lata temu i oboje mamy ;udane; zycie w związkach tzw. na całe życie.Teraz mamy siebie i to się liczy.ONA widocznie nie jest Ta na którą czekasz.

dobra to ja na jakiś czas podziekuję za zrozumienie kobiety, zajmę sie teorią wzgędności ewentualnie teorią strun to łatwiejsze   wczesnym rankiem wynikneła między nami rozmowa (przypadkowa związana z sytuacją naszych rodzin) była chłodna, rzekł bym typowa po rozstaniu w pewnym momencie zapytałem wprost " masz 1000% pewności że nie możemy spróbować" odpowiedziała " nie ma szans" . ok nawet o dziwo to po mnie troche spłyneło, zacząłem sie przygotowywyac do tego mentalnie. po południu dostaje wiadomośc " słyszałes ze lepper nie zyje  (to nie takie dziwne gdzies tam zawsze mielismy duzo tematów i sporów politycznych) no i sie zaczeło zadzwoniła  " zaczyna mi sie urlop bede taka samotna", "musze znalesc mieszkanie pomozesz mi" ," chciałabym sie spotkac ale to zbyt wczesnie"  w pewnym momencie zaczałem sie gotowac i w dyskretny sposób drwic sobie z niej " wiesz słonko masz samotnosc na własne zyczenie teraz powinnismy byc w pociągu i zmierzac w jakes piekne miejsce"  " nie możesz być sama i z kimś jednocześnie" rozpłakała sie a ja po prostu nie mam pojecia co myślec, zero sensownej analizy, to tak dziwne ze wymkneło sie chyba moim mozliwością pojmowania !!!!

Drechu,
bądź zdystansowany i chłodny. Skoro ona twierdzi, że "to już nie jest to samo" to znaczy, że brakuje jej emocji w związku. Teraz Ty zgrywasz walczącego rycerza, a ona niedostępną księżniczkę, bo ma Cię w garści i poczuła się pewnie. Jak się od niej trochę odsuniesz, przestaniesz do niej pisać i dzwonić (dobry tekst jej powiedziałeś z tą samotnością). To sama przyjdzie w łaskę. Jeśli ona następnym razem zpowie Ci, że jej Ciebie brakuje czy, że czuje się samotna to spokojnie wytłumacz jej, że sama podjęła decyzję, że nie chce z Tobą być i zapytaj czego od Ciebie oczekuje i po co Ci to mówi?

Czasami ludzie tak mają, że im się w dupie przewraca, podejmują jakieś decyzję bo chcą coś zmienić, a potem żałują. Tylko tak jak mówię kluczem do tego jest to, żeby oni sami uświadomili sobie co  stracili i zdali sobie sprawę, że podjeli złą decyzję. Nie może być tak, że ona nie poniesie konsekwencji rozstania. Nie pozwalaj sobie na czułości etc, kiedy ona mówi, że nie chce z Tobą być. Bo tak to wiesz, będzie wolna, będzie mogła szukać wrażeń na boku i jednocześnie mieć Ciebie i Twoją miłość. Nie dopuść do tego, bo w takiej sytuacji stracisz i ją i szacunek do siebie. Jeśli nie jesteście razem, to nie spędzacie czasu tak często i w taki sposób jak robią to pary. Daj jej poczuć, że Cie traci. To jedyna szansa, żeby uświadomiła sobie czy jej zależy na Tobie i czy podjęła mądrą decyzję.

Sam dopiero zaczynam to rozumieć ale powiem Ci coś co będzie dla Ciebie cieżkie.
Skoro ona nie chce być z TOBA to nie bedzie, to znaczy ze nie okazałeś sie tym kogo ona potrzebuje.
Nie wazne jakie sztuczki czy schematy działania przyjmiesz, czy bedziesz walczył czy milczał to ona musi za Tobą zatęsknić.
Jeżeli teraz nic nie czuje albo nie wie co czuje to sama musi do tego dojsc, a jezeli minie troche czasu i za Toba nie bedzie tesknic i uczucia sie nie pojawia to najzwyczajniej w swiecie Już nigdy nie bedziecie razem.

Najlepiej załóż że tak sie właśnie stanie , że to juz koniec. Albo będziesz mile zaskoczony albo nie zawiedziesz się bardziej.
trzymam za Ciebie kciuki...

zgoda ale czy to nie dziwne ze zaproponowała cos takiego, moglismy isc na spacer, piwo, pogadac przy lodach itp a ona wymisliła tę własnie formę spotkania ( tzn cała noc w róznych miejscach, nie konczące sie rozmowy, żal ze już świta ). tylko na poczatku tak spedzalismy czas, pare razy zamin zdecydowała sie u mnie nocowac, nigdy pozniej przez cały związek i wez tu nie wyciągnij pochopnych wniosków

ludzie chwilami jestem asertywny, umiem w chwilach spokoju zrozumiec to co mówicie. doskonale wiem że gdy ona dzwoni to powinienem odejsc ze gdy umaiwa sie na spotkanie to winna usłyszec "nie" wszystko to uznaje za własciwe  jednak... nie wiem czy to słabosc czy miłośc czy coś innego. odpowiem na kazdy telefon, umowie sie na kazde spotkanie, będe beznadziejnie uległy w zamian  za chwilę przy niej. marnie to wyglada, staram sie jednak po prostu inaczej  nie umiem !!!! dla mnie kazde spojrzenie w oczy jest ostatnie, kazde spotkanie dłoni jest najważniejsze, kazda wymiana zdan jest bezcenna, mogę byc dla wielu dziwakiem ale.. ja poprostu ją kocham nad życie i uwielbiam byc przy niej.. a cena jaką płace, cóz zaczynam się z nią liczyć