Wpadka- jak sobie poradzić?

skoro nie planowałaś jeszcze macierzyństwa to trochę to skomplikuję  twój świat ale naprawdę nie załamuj się. Doktorat zawsze będziesz mogła zrobić może trochę później może będzie trochę trudniej ale dasz radę. Ciesz się na razie z radości męża a z czasem i ty dostrzeżesz w tej całej wpadce dobre strony i będziesz mogła spokojnie oczekiwać narodzin. A macierzyństwo wcale nie musi być końcem wolności. Wszystko kwestia dobrej organizacji i możesz cieszyć się życiem. Nikt nie wymaga od ciebie abyś nagle zrezygnowała ze swoich marzeń i zakopała się w pieluchach na dobre.

Dziecko to bynajmniej nie koniec świata a najpiękniejszy dar od życia!!!

Kochana nie martw się, jest Ci teraz trudno się pogodzić z tym, że "popsuło" Ci to najbliższe plany...ale uwierz mi, nie musi tak być...Jeszcze zobaczysz, jak weźmiesz maleństwo w ramiona jak bardzo je kochasz od pierwszej chwili. Powiem Ci tyle tylko- ja mam dwoje dzieci z pierwszego małżeństwa. Kiedy mój były mąż zaczął mnie zdradzać, "zafundował" mi 3 kochanki w jednym roku i zaczął ćpać- podniosłam się TYLKO dzięki tym dzieciom... Wiedziałam, ze nie mogę się poddać, że nie pozwolę, by taki ojciec je wychowywał, bo są to dobre, wrażliwe i kochane dzieciaki. I w najtrudniejszych chwilach mojego życia są i były zawsze przy mnie. Głaskały po włosach, gdy płakałam, tuliły w nocy, gdy budziłam się z krzykiem ( a powinno być odwrotnie), zawsze stały za mną murem, choć mają dopiero 13 i 9 lat. I wiem, że to dzięki nim moje życie miało sens, miało sens cierpienie i łzy. Kocham je ponad wszystko i wiem, że wzajemnie. Dzisiaj jestem w szczęśliwym związku z innym człowiekiem... Na początku przyszłego roku spodziewamy się wspólnego dziecka. On też oszalał z radości, bo ma 46 lat i myślał, że już nigdy nie będzie mieć dzieci (jego pierwsza żona nie mogła mieć, leczyła się ale bez skutku). A dzieci są dla mnie największym oparciem- czekają z radością na siostrzyczkę lub brata i ciągle głaskają mnie po brzuchu

I wiem, że pod moim sercem bije małe serduszko...kolejny NAJWIĘKSZY SENS ŻYCIA... Uwierz mi kochana, że właśnie dla takich rzeczy życie ma sens.

Powodzenia Ci życzę z całego serca, miłości do dzieciątka od pierwszych chwil i wiary, że teraz dopiero wszystko przed Tobą!

nina, zależy co masz na myśli mówiąc 'uważaliśmy'.
Bo przerywany, to nie jest 'uważanie'.
Jezeli tabletki lub gumy zawiodły, to współczuję.

Cóż, musisz się oswoić z nową sytuacją.
Piszesz, że maż jest architektem - mniemam, że dobrze zarabia i dacie sobie radę finansowo.
W takiej sytuacji nie ma problemu - Ty zajmujesz się dzieckiem, potem niania lub żłobek ,a Ty dalej możesz spełniać się zawodowo.

W moim przypadku zawiodły tabletki. Nie chodzi, również o pieniądze bo z tym nie ma problemu, ale o mnie samą.
Mąż cały czas mi tłumaczy, że wszystko będzie dobrze, że to niczego nie zmieni. Boje się, iż ciąża zmieni coś między nami mimo że jesteśmy tak blisko a on mnie kocha. Po ostatniej rozmowie gdy przypomniał mi o tym jak ślubu też nie chciałam bo się bałam a nic się nie zmieniło, wręcz przeciwnie. Mimo wszystko na razie jestem przerażona. Rodzina, mówi że w końcu się zdecydowaliśmy bo najwyższa pora. To dziwne uczucie wiedzieć że nosi się jeszcze jedno życie. Bardzo zdziwiło mnie to jak na badaniu lekarka pokazała dziecko a mój mąż się popłakał. Byłam w szoku- nigdy nie widziałam, aby płakał. Fakt na ślubie zakręciła mu się łza ale to mnie naprawdę zdziwiło. On na co dzień taki nieprzystępny, nie afiszujący się z uczuciami płakał!

Witam Wiele kobiet jest z podobnej sytuacji... ja również byłam, ale gdy pojawi się dzidziuś nie widzisz nic poza nim To jest wielkie szczęście;) Myślę,że Ty tez go doświadczysz;) A to że Twój mąż tak interesuje się Twoja ciąża powinno Cie cieszyć... On po prostu chce Cie wspierać, żebyś w tym wszystkim nie była sama.. Doceń to

Hej.
Miałam 19 lat jak wyłam za mąż. Chodziłam zaocznie do liceum. Dwa miesiące później zaszłam w ciążę. Targały mną różne uczucia. Przede wszystkim nie czułam, żebym miała ochotę na dziecko. Właśnie teraz.  Byłam na drugim roku kiedy urodziłam córkę. Przez szybszy poród zawaliłam jeden egzamin. We wrześniu zdałam ten egzamin bez problemu. Dziecko w niczym mi nie przeszkodziło. Leżałam w szpitalu po kilka dni co 4 tyg. bo miałam cukrzycę ciążową. Kiedy się urodziła byłam szczęśliwa. Była śliczna, cudowna. Dziś ma już siedem lat. Sama nie wiem kiedy ten czas minął. Za kilka tyg idzie do pierwszej klasy. W niedzielę wróciła z Niemiec z moją mamą. Zawsze była z nami... Zdałam sobie sprawę, że życie bez niej nie miałoby sensu.
Ciąża to cudowny czas. Ciesz się nim. Myśl o dziecku, dbaj o Was.