CZY ZA POMOCA HIPNOZY MOZNA DOWIEDZIEC SIE PRAWDY?

witaj,
z tego co wiem, nie.

Wiem , ze po wprowadzeniu w stan hipnotyczny zawsze robisz tylko cos z wlasnej woli.
Nikt , nawet hipnotyzer nie jest w stanie "zmusic " cie do czegokolwiek. jezeli NIE CHCESZ tego robic , badz mowic, to po prostu nie powiesz.Zadne propozycje, ktore nie sa twoja wola, po prostu nie zadzialaja.

nie wiem czy to dobry pomysl.
a dlaczego wogole o tym myslisz ? Myslisz , ze Cie oklamuje ?

o mein Gott!- zaczelam troche ...

przeczytam na pewno , kochana, ale jutro, bo mnie wolaja , musze na dol schodzic !

przyjde jutro tutaj.Jak chcesz , pogadamy.

hey...

...jestes???

jestem...
zrobie kawe i przyjde...

czytalam do konca. To niesamowite.
Wiesz, jedno, czego WOGOLE nie rozumien, to fakt , ze nie mial wzwodu.
Jak sobie to tlumaczysz ??

hmmm...
myslisz wiec , ze tylko tak MOWI, ze mie mial , a mial?? I to by znaczylo, ze po prostu im przerwalas ?

To chyba najgorsza z wersji , "  do przetrawienia"

Bo myslalam troche o tym i wydaje mi sie , ze jezeliby cos bylo ( jakis srodek , a jest tego troche ), czym zostal by potraktowany, czy to w postaci sprayu czy doustnie ( np. rozpuszczone w jakims napoju ), to przeciez wtedy BYLBY podniecony.

Czyz nie ?

Troche mi jedno zaprzecza drugiemu.

No wyobrazasz sobie pelna kurtuazje seksualna w 15 minut. Jakas bajera, choc jeden pocalunek, sciagniecie ciuchow, no i akcja. Bujda. Nam w pelnym komforcie psychicznym i pospiechu zajmuje to conajmniej 20-30 min. No chyba, ze jest to malutki numerek dla niego - 2 minutki, bez zdjecia ubrania, i po sprawie.

rozumiem.
Znasz go bardzo dobrze, wiec wiesz, jak reaguje.A ja moge tylko domniemywac.

Ale wiem jak faceci reaguja. Mam troche tego kolo siebie( trzydziestu pracownikow ;-)) i naogladalam sie juz roznych rzeczy. Najrozmaitsze scenariusze, wiesz.

Byli juz tacy, ktorzy swojej partnerce cuda opowiadali, i wiesz z jakiego powodu?? BO SIE PO PROSTU WSTYDZILI! wstydzili sie swojej slabosci, chwili zapomnienia.( co nie znaczy bron Boze, ze Twoj maz tez tak zrobil) nie, nie to chce powiedziec... po prostu duzo sie naogladalam i probuje sobie ten Twoj "przypadek " jakos wytlumaczyc.

A rozwazalas juz mysl , ze byl tak "zaszokowany " ta sytuacja i samym SOBA, ze jego psychika tak zareagowala ??

Lupus

Wiedzy potrzebuje, zeby poukladac mysli i pozwolic odejs zlym wspomnieniom. Zeby, albo go choc troche zrehabilitowac, albo zdegradowac do roli wspolokatora. Mamy troche porypane zycie. Tez nie chcialabym spedzic reszty zycia na reanimacji trupa. Sorry, juz raz gdzies napisalam - nie jestem ani glupia, ani naiwna. Skoro facet ma sklonnosci, po co sie denerwowac i czekac na nastepny raz? Zwlaszcza, ze nie umie sie przyznac (winny). Jesli ona zamieszala bardziej niz tylko ponetnym cialkiem (choc nie do konca, ale faceci jakos inaczej to widza) i mlodym wiekiem, to jak najbardziej zasluguje na moj trud, wysilek, zeby zamknac ten rozdzial (wreszcie) i wsparcie, zeby odbudowac nasz zwiazek.(niewinny). Naprawde nie widzisz roznicy? Chodzi o moje nastawienie do niego. Bo jak na razie nie umiem sie zdecydowac.

Pomaranczowa

Masz na mysli brak wzodu? Oczywiscie. Ale caly czas probuje sie do tego ustosunkowac w odniesieniu do jego slow. Tylko dalej mnie zastanawia, jak mogl wpasc na taki pomysl, skoro wiedzial na 1000000000000%, ze za chwile otworze drzwi. Czy logika nie kazalaby mu zapakowac jej w samochod i wywiezc na pobliski parking? Dalej, przeciaz dzieciak byl w domu. W kazdej chwili mogl zejsc z gory. I co wtedy? Wrzucilby ja za lozko? Niemozliwe. Stoi za blisko sciany. SAMA NIC JUZ NIE WIEM.

jak mogl wpasc na taki pomysl?...
hmm..moze NIE MYSLAL ?WCALE nie myslal? A juz logicznie na pewno nie!
-Przyjmujac , ze mowi prawde, ze NIE WIE jak sie to stalo i jest niewinny, przyjmujac, ze Ty mu w to wierzysz  - jak sie czujesz z tym ?  Czy chcesz mu jeszcze wierzyc ? czy sama ta sytuacja zabija w Tobie wszystko i nie chcesz go juz?

- przyjmujac, ze NIE MOWI PRAWDY i chcial Cie zdradzic- jak sie czujesz z tym ? Czy potrafisz wybaczyc i dalej go chciec ?

Musisz ( wydaje mi sie ) sama sobie te pytania zadac .

Bo zadreczysz sie! Zobacz jak duzo czasu juz minelo...

Teraz chyba jedynie zalezy mi na tym, zeby sie dowiedziec czy mnie oszukuje, czy nie. Bo jesli mnie oszukuje, to na jakiej podstawie budowac zaufanie? Kolejnych klamstw? Robienia dobrej miny do zlej gry? Tylko PRAWDA, niezaleznia jak brutalna i jak brzydka moze dac zdrowe fundamenty do budowy dalszego zycia i zaufania. Zarowno dla niego, jak i dla mnie. Dla mnie bardziej oczywiscie. A jak mam ocenic gdzie jest ta prawda?

Aga
jeśli uważasz, że Ci to pomoże, to oczywiście powinnaś go zaprowadzić na hipnozę, albo usadzić pod wariografem. Tylko moim zdaniem, oszukujesz samą siebie. Masz problem zastępczy, co pozwala Ci nie zadręczać się problemem faktycznym.

Ale to oczywiście moje zdanie i nie musi być zgodne ze stanem faktycznym. Bo mnie interesowałby tylko fakt czy zdrada miała miejsce - jeśli nie, to OK, jeśli tak to do widzenia i w szczegóły nie ma sensu wnikać.

;-)

Witaj Pomaranczowa

W zasdzie jest bardzo dobrze, czasem tylko przychodza takie dni, ze bez powodu wszystko wraca a glupie pytania rozsadzaja glowe. Mowisz o jezyku ciala. To co widze, swiadczy o tym, ze mowi sama prawde, zylka pulsujaca pod okiem swiadczy o tym, jak silne przezywa emocje, mimo ze ich nie okazuje. Wlasciwie okazuje, nie potrafi powstrzymac lez, a nie jest to typ mazgaja. To, co robi na codzien swiadczy o tym, jak bardzo mnie kocha. A to, co i jak zrobil dwa lata temu tylko miesza mi w glowie. Nie chce go ranic ciaglymi powrotami do tego, ale sa dni, ze jedynie rozmowa o tym przynosi mi ulge. Rozmowa z nim, z nikim innym. Mam nadzieje, ze w koncu kiedys bedzie ich za nami tyle, ze mjuz bede miala dosc. Tak, wciaz jest we mnie wiele zlosci i zalu do niego. Czasem mysle, ze wrecz nie moge sie z tym pogodzic i wybaczyc, ale kazda kolejna rozmowa sprawia, ze czesc tego zalu, bolu, zlosci, nienawisci i bezsilnosci znika. Te rozmowy sa mi bardzo potrzebne. Mysle, ze jemu tez. On ma swoje demony. Boi sie, ze juz nigdy go nie pokocham tak jak kiedys, ze nie wybacze, ze nie zapomne, az w koncu odejde. Strasznie sie to wszystko porypalo. Ale rozmawioalam z nim. Czsem wydaje mi sie, ze za dlugo czekam z rozmowa, ze powinnam zaczynac zaraz, jak tylko poczuje powracajaca zlosc, a nie czekac, az te wszystkie glupie pytania opanuja moj umysl do tego stopnia, ze wrecz go zniewola, a ja juz nie bede w stanie myslec o niczym innym. Ale na razie jast naprawde dobrze. Dzieki.

Pomaranczowa
Na TO nie mozna byc przygotowanym. Moze jak w malzenstwie zle sie dzieje, albo jak w partnerze zauwazasz jakies zmiany, mozesz cos przeczuwac, jakos sie nastawic... Choc nie wydaje mi sie. Jedynym lekarstwem jest czas. Ale niestety nie jest on cudotworca. Pozostaje cholerna pamiec, ktora czasem daje o sobie znac. Ja stracilam kontakt z rzeczywistoscia. Gdybym zostala przy zdrowych zmyslach, nie wiem, czy wciaz bylibysmy razem. Kazdy film, program, wzmianka o zdradzie wywoluje u mnie karuzele roznych uczuc i emocji - negatywnych. Widze w moim mezu sk...syna najgoeszego gatunku. Musze sobie wszystko ukladac od nowa, przypominac, a cala niejasnosc sytuacji wcale nie pomaga mi, zeby sie z tym uporac. A ja nie znajac odpowiedzi, nie potrafie zamknac przeszlosci. I nie potrafie wybaczyc, bo nie wiem, co mam wybaczyc. Jesli chodzi o mojego meza, wiem, ze zaluje, szczerze, wiem, ze bardzo cierpi i czesto popada w depresje, ale tu nie chodzi o niego. Najbardziej chyba boje sie, ze po kilkunastu latach, kiedy juz sie naucze zyc z tym wszystkim, kiedy juz uda mi sie zignorowac zal i bol, kiedy wreszcie uda mi sie wybaczyc, on powie mi, ze mnie oszukal, ze nie potrafil byc ze mna szczery i oszukiwal mnie przez caly ten czas, a ja juz nie bede potrafila mu wybaczyc. I bede zalowac tego zmarnowanego czasu.

Nie, nie wypieram. Raczej stracilam zdolnosc racjonalnego myslenia i zdrowej oceny sytuacji. To tak jakby ktos mnie wypchnal z mojego ciala. Stalam i nic tak naprawde do mnie nie docieralo. Lupus ma troche racji. Jeszcze nie dostalam dosyc, zeby odejsc, a juz na tyle mocno, ze wszystko sie zmienilo i nie wiem, czy zdolam jeszcze raz tak naprawde pokochac mojego meza. Kiedys BYLAM PEWNA, ze go kocham. Teraz tylko czasami mi sie wydaje. Wszystko do d..py.

Nawet nie potrafie Ci opisac kalejdoskopu swoich uczuc. Czasem kocham go tak bardzo, a czasem tak bardzo nienawidze. I oba uczucia bola niesamowicie. kiedys milosc mnie uskrzydlala, dzis zdaje sie byc balastem. Choc nie tak do konca. Balastem jest to, co jest w mojej glowie. Ja po prostu wciaz nie ogarniam tego co sie stalo. Nie umiem sobie wyobrazic, zeby zdrowy czlowiek nagle przestal myslec, albo dostal takiego amoku, zeby robic swiadomie cos, co go zniszczy. On w podswiadomosci mial, ze ja bede spowrotem za pietnascie minut najdalej. Chyba jakis debil tylko moglby sobie wyobrazic seks satysfakcjonujacy choc w najmniejszym stopniu w ciagu 15 minut. Dlatego nie wierze, ze nie dosypala mu czegos, bo on mial calkiem wylaczona nie tylko swiadomosc, ale i podswiadomosc.
Z drugiej strony juz jestem tak tym wszystkim zmeczona, ze nic mi sie nie chce. Pozwalam, zeby moj mozg poszedl sobie na zielone pastwiska. A raczej biuore sie za nauke, bo mam dwa egzaminy do poprawki.
Kocham i nienawidze. Nienawidze i kocham. Ciekawe, jak dlugo tak mozna? Moze kiedys ktos mi zrobi pranie mozgu? A moze on sam odejdzie przygnieciony moja pogarda, ktorej czasem nie potrafie ukryc? A moze faceci wlasnie to kochaja, ponizanie, fochy, gierki...

Dzis go kocham. Ciesze sie ta chwila. Jutro jest niepewne. Bede sie nim martwic jutro.

najlepsze w pamieci mojej jest to, ze juz po 15 min nie pamietam, gdzie zostawilam kluczyki od samochodu.

Czesc
W zasadzie staram sie nie poddawac spadkowi po rowni pochylej i znajdowac jakas galaz, uchwyt, aby sie przytrzymac i zostac na gorze. Czasem tylko przychodza dni, takie straszne, ze wszystkie negatywne uczucia wybijaja ze mnie jak szambo w ogrodku na wiosne. Wtedy jestem prawie pewna, ze to juz koniec. Widze tylko wszystko, co najgorsze, moj maz jest zboczencem, dewiantem, najgorsza kreatura, a ja gardze nim, ponizam go, i jedyny moj cel, to zmiazdzyc go jak robaka. Nie wiem, czy pisalam to na moim watku, czy dopisywalam sie do kogos. Moj maz przysiegal na zycie moje i dzieci, na Biblie, ze mowi prawde, ze nic nie ukrywa. Ja mu powiedzialam, ze jesli mnie oszukuje, to napewno wszystko zle do niego przyjdzie i wtedy bede wiedziala, jaka jest prawda. Paradoksalnie ogrom zlego i przykrego przyszedl do mnie, a ja sobie mysle, ze to jest kara za to, ze nie potrafie uwierzyc, albo raczej, ze chce wierzyc w jego wine. Jedynie mam nadzieje, ze kiedys minie dostatecznie duzo czasu, abym zle wspomnienie mogla zamknac w najglebszych, najciemniejszych zakatkach mojj swiadomosci, do ktorych juz przestalam zagladac, bo nie warto.