Cześć, witam wszystkich
Przyznam się szczerze, że nie mam pojęcia co tu robię;) Może juz mam poprostu wszystkiego dość,jestem tak "pełna" i nie mam gdzie tego wyrzucić.Chciałabym poprostu opowiedzieć swoja historię...może to kogoś zainteresuje,wzbudzi emocje,poruszy...zobaczymy
Urodziłam sie w małym mieście na podkarpaciu gdzie mieszkam do dziś.Nic specjalnego,nawet delikatnie mówiąc troche gorzej.Brak dostępu do kultury totalnie,śmieszne ale nie ma nawet kina.Było ale zamknęli...kilka pseudo pubów które próbują udawać żę w mieście się dzieje a tak naprawde od lat się nie zmienia.oo przepraszam mamy basen który jest zamykany tradyjnie parę razy w roku z powodu zanieczyszczonej wody.;) Tak z ciekawostek co jest jakąś totalna abstrakcją: największą atrakcją w mieście są ciuchlandy.Tego nie brakuje a i owszem.Ludzie stoją naprawdę o 4 nad ranem w kolejce i zapisują się na listę kto pierwszy....naprawdę tak jest jeden mam przed oknem to wszystko widzę.Poniedziałek po 8zł,wtorek-4, środa-1(wtedy jest jedyny rynek i zawsze jak ludzie wracaja to idą na ciuchy) i znowu w czwartek nowy towar-8zł,piątek-4zł i sobota1zł(ponownie rynek tym razem + z warzywami)Kolejna atrakja to supermarkety jest ich pełno oraz szkoły prawa jazdy...pełno elek..;/ i rond na ulicach żeby było ciekawiej...nasze centrum to nazywany przez mieszkańców"plac czerwony" bo ma czerwoną kostkę..zawsze się śmieje żę to taka "mała moskwa".Jedno liceum,trzy gimnazja ,kilka podstawówek...i kompletny brak zakładów pracy dlatego bieda z nędzą nie są mi obce.Nie ma warunków do życia,wszyscy młodzi uciekają gdzie tylko mogą;na studia kto się uparł i wytrwał,do innego miasta z perspektywą lepszego życia czy za chlebem do innego kraju jak to zrobiła moja mama...
Nie było łatwo..nie chce się nad sobą użalać..nienawidzę się nad sobą użalać i powiem więcej to jedna z cech która drażni mnie bardzo u innych.Kiedy ktoś siedzi i mówi jaki jest beznadziejny to nie o to chodzi! Ale ja chyba sama w głebi duszy potrzebuje sie komuś wyżalić i poopowiadać o sobie.Jest tyle rzeczy o których inni nie mają pojęcia..wszystko skrywam w sobie, tłamsze i dusze.Kiedy mam gorszy dzień (a chyba każdy taki ma) wszystko jakoś próbuje się wydostac 3 razy mocniej a ja to dalej skrywam i nic nikomu nie mówie.Z zewnątrz naprawdę bardzo silna,wytrwała i uparta,konkretna i solidna wiem ,że też trochę sztywna czasami ale jak się rozkręce to jest ok..potrafię też być duszą towarzystwa a w środku? no włąśnie jaka w środku ? wiem że ludzie mnie pochopnie oceniją i to bardzo na podstawie jakiejś wyrobionej opinni sprzed lat kiedy to były czasy podstawówki i fama poszła dalej-ale takie są uroki życia w miasteczku.Każdy zna każdego nawet lepiej niż ty sam.Sąsiedzi nie siedza tyle u ciebie w domu i kieszeni co na talerzu i widzą co jesz i ile słodzisz...taka jest prawda.bardzo się staram nie przejmowac tym co ludzie mowią o mnie,mysla..ale naprawde nie wiem jak mam to zrobić? najlepsza rada poprostu nie przejmuj się! łatwo powiedzieć....dokłądnie 4 lata pracowałam nad tym żeby w ogole siebie zaakceptowac i móc na siebie patrzeć.w wieku 13 lat poważnie myslalam o samobojstwie...nie jest mi łatwo o tym pisać.U mnie w domu nigdy nie było mamy..nigdy nie było ciepła..nigdy mi rodzice nie powiedzieli że mnie kochają ze sa z mnie dumni to dotyczy sie moich siostr tak samo.przykre to jest ale prawdziwe tak było.Nie mowie ze pochodze z patologicznej rodziny bo to nie prawda.nigdy nie było żadnych problemow typu bicie czy alkohol.poprpstu nigdy nie bylismy razem.ile było świat ktore przeplakalam jako mala dziewczynka i nie chcialam ubierac choinki i siadac do stolu? wyobrazacie sobie ze wasze kolezanki z klasy z podworka chodza z mama na zakupy do kosciola mamy chodza na wywiadowki ...nawet raz poszlam do klezanki a ona pamietam przytulala sie akurat do mamy jak mi otwierala drzwi .pamietam zapytalam sie jej: to u was tak jest? a ona na to jak? ja mowie no tak że mama cie poprostu przytula.....
u mnie tak nie bylo.wychowywalysmy sie praktycznie same...moja mama pojechala zagranice pierwszy raz kiedy mialam 7 lat na 9 miesiecy..zawsze obiecywala ze jedzie na trzy jechala na pol roku..rok..nigdy nie bylo jej w domu..nigdy nie bylo wiadomo na ile pojedzie ile zostanie w domu...na wakacjach czy feriach nigdy jej ni bylo..bo uwazala ze to jest wolnby czas od szkoly i wtedy mozemy sie pilnowac....ominelo ja tyle waznych chwil..pamietam nie bylo jej na studniowce ani jednej ani drugej siostry..pamietam jak sie same ubieraly i malowaly bo bylam w podstawowce...przykre dom bez milosci..moze wlasnie to jest dziwne ze nie bez doslownej milosci ...tato z kolei..gdyby nie on...jest taki dzielny..naprawde...chcialabym zeby kiedys moj maz mial wlasnie takie cechy....potrafil pracowac na trzy zmiany (w tym nocki) w kopalnii zajmowac sie nami.oczywiscie to tez wymagala olbrzymiej odpowiedzialnosci z naszej strony...na jego glowie bylo wszystklo..doslownie wszystko..mama tylko przesylala pieniadze i paczki...jedynej cechy jakiej nie posiada to okazywanie uczuc.. i to nam chyba trzem juz zostalo...
Naprawde zazdroszcze osobom ktore wychowaly sie w takiej atmosferze milosci,czulosci gestow.To wazne jest nawet niektorzy nie zdaja sobie sprawy.bo zostaje na cale zycie...bo taka pustka we mnie caly czas jakas dziura ktorej nie wiem czy da sie zapelnic.teraz w domu jest juz lepiej.mama wkoncu wrocila na stale do polski i nawet znalazla tutaj prace bo miala fatalne problemy ze zdrowiem(jest po 3 operacjach) i teraz z perspetktywy czasu kiedy jestem bardziej dorosla mysle sobie ze moze tak mialo byc? moze to mialo nas nauczyc? a nauczylo i to duzo....to byla najwieksza szkola jaka mozna sobie wyobrazic..ile my przeszlismy wszyscy to naprawde...nauczylo to nas przede wszystkim pracy ciezkiej pracy nie tylko w domu( sprzatanie gotowanie ) ale takze nad samym soba...podejscie do zycia...mama zawsze powtarza ze ona to robla dla nas...zebysmy mogly pojsc na studia i wyrwac sie z tego dna tutaj..byc kims..miec lepiej w zyciu....i to sie jej udalo..za to jej jestem teraz wdzeczna...moja najstarsza siostra pracuje w ministerstwie edukacji...druga robi aplikacje prokuratorska a ja za rok zdaje mature i powaznie mysle o medecynie:) siedze i zakuwam:) moj tato skonczyl podstawowke i byl w wojsku a mama jest fryzjerką.z tego jestem dumna.Naprawde jestem dumna z siebie i moich siostr ze sie nie poddalysmy i umialysmy walczyc...ile jest tutaj ludzie ktorzy maja po 20 lat i siedza o godzienie 10 z piwskiem w reku pod klatka przed blokiem? mi sie serce kraje jak cos takiego widze..ludzie bez celu..bez zajecia.. z problemami...sami...ktorzy nie daja sobie pomoc i nie potrafia wziac zycia w garsc zacisnac piesc i walczyc....ale ile musalam przejsc zeby dojsc do takich wnioskow jak dzis....ile...
Naprawde dopiero teraz zauważylam ze czasy sie zmieniaja tak samo jak charatkter czlowieka i podejscie do wielu spraw prze zcale zycie.Kiedys nie umialam na siebie patrze..naprawde...zawsze byalam brzydka .do tej pory z tym sie zgodze kiedy patrze na zdjecia.Mialam powazne problemy z nadwaga przede wszystkim z powodu choroby.W 3 klasie podstawoki wazylam 58 kg w gimnazjum 80 kg fakt zawsze bylam naprawde wysoka...teraz waze 60kg i mam 178 cm wzrostu.jestem z siebie bardzo zadowlon,uwazam ze niczego mi nie brakuje.tylko jeszcze pare lat temu w zyciu bym, tego nie napisala a co dopiero powiedziec! to wszystko dzieki obcej kobiecie...kiedy moja kolezanka miala 15 urodziny( ona jest z 30 listopada) tradyjnie obchodzilysmy andrzejki.akurat poszlysmy do jednego z lokalnych pubow...w sumie to bylo naprawde bardzo fajnie....grubsza imprezka...Pamiętam poszlysmy we trzy..bylysmy najmlodsze z calego towarzystwa...W pewnym momencie podeszla do nas pewna kobieta przebrana za wrozke i zapytala czy nie chcemy zeby nam powrozyla? My na poczatku...szczerze nie wierzylysmy..myslalysmy ze to zarty, przesady, ogolnie bez sensu.Wkoncu dalysmy sie namowic.Poszłysmy.Zaprowadzila nas na zaplecze do takiej malej kancioapy i kazala wchodzic pojedynczo.Poszłam pamietam do nije trzecia...ostatnia...ale tej wizyty nie zapomne do konca zycia.To ona,zwykla kobieta(pewnie pani pracujaca w tym miejscu) powiedziala mi wtedfy pierwszy raz prosto w oczy: Jesteś taka ładna..naprawde piękna dlaczego się ukrywasz? Ktoś cię zranił? Uwierz w siebie a poznasz kogoś kto cie pokocha i dla kogo bedziesz wyjątkowa...
Może to sie wydac smieszne ale ja po tej rozmowie ogarnelam sie wkoncu.Bo ta obca mi osoba potrasnela mną i otworzyła mi oczy.Zawzielam sie dopiełam celu.Początki nie były łatwe..tyle było zwątpienia.powrotów...ale nie można przestać wiezyc w siebie.Trzeba znać swoją wartość.Każdy ma w sobie coś pięknego...zaletę..tego plusa...Nie można się skreślać i przede wszystkim porównywac do innych.Bo to jest błedne koło bez wyjścia.Gdby ktoś miał problem z zaakceptowaniem siebie to chętnie służe rad i moge porozmawiać.
ktoś może teraz zadać trafne pytanie.To po co dziewczyno sie tyle rozpisywalas..pisalaas o o takich rzeczach? co kwkoncu chcialas przekazać? gdzie jest sedno?
a no własnie...na poczatku chcialam pisac o czyms innym..znalazlam tu wiele wątków o samotności..tyle tu osob sie rozpisuje o swoich zmartwieniach...mysle ze mnie to tez dotyczy...kurcze...ja z nikim nie rozmawialam o tak intymnych sprawach...najgorsze jest to ze komletnie sie nie znam na facetach na milosciach i tego typu rzeczach a tyle osob pyta sie mnie o rade.paradoks? nie wiem...ja nigdy nie mialam chlopaka..nigdy nie bylam na randce...takie zycie....gdzies to wszystko ulecialo....moze mialam glowe i zycie zajete inymi sprawami bardziej przyziemnymi? nigdy w ogole nie umialam nawiazac kontaktu z chlopakami..zawsze otaczalam sie bardziej w gronie dziewczyn...mam wprawdzie dwoch przyjaciol...co jest w ogole smieszne jak mi kolezanka z klasy powiedziala: Masz problem z chlopakami a masz dwoch przyjaciol? dziwna jestes... ale co ja poradze...czekam tylko az wyjade na moje ukochane studia i moje zycie zmieni sie o 180 stopni.Tak naprawde to mecze sie tutaj...chcialabym poznac nowych ludzie..przezyc cos fajnego...cjak myslicie musze poczekac jeszcze ten rok i sie premeczyc? czy jest jakies inne wyjscie? prosze o rady prosto z serca i szczere...dlatego wlasnie weszlam na ten portal bo poprostu chcialam z kims pogadac...mialam strasznie gorszy dzien..sa wakacje....chyba pierwsze z ktorych tak sie nie ciesze..ostatnio w ogole lapie czesto jakies doly...nie moge znalezc dporywczej pracy na wakacje a bardzo mi sa potrzebne pieniadze... i mam tez wrazenie ze ikt mnie rozumie...albo ja jestem glupia albo ludzie w okl...nigdy nie wiem..;) wlasnie przed chwila pisalam ze jestem taka wytrwala a chyba mam wrazenie ze tych sil mam coraz mniej...tak jakbym sie wypalala..a zycie przede mna wiem..smutne..ale moze dlatego ze nikt nie dal mi takiego plomyka i wszystko musze robic sama? zawsze sama..zdana tylko na siebie...az mnie brzuch boli kiefy to pisze..bo wiem jakie zycie jest trudne i wiem tez ze jest coraz wiecej falszywycxh ludzi...dobra koniec..nie ma uzalania sie:) nie lubimy tego;) pomyslalam moze wiecej optymizmu tutaj wprowadzic?
pozdrowienia cieplutnie i dzieki za wytrzymalosc ze komus sie to chcialo czytac do konca;)
