Zbyt wcześnie, zbyt późno...

Witam Was i także chciałam podzielić się moją historią. Może pomoże komuś w podjęciu pewnych decyzji życiowych.
Pracowałam w Warszawie (skąd pochodzę) i już nie miałam siły pracować po 15 godzin dziennie...szefowi (który traktował mnie jak siostrę) nie umiałam powiedzieć, że chcę odejść a też jakoś nie czułam, że mogłabym szukać innego zajęcia. Chciałam też już coś zmienić w swoim życiu - chyba na siłę pomóc losowi...Pewnego roku poznałam faceta i spodobał mi się w całej swojej okazałości. Był ciepły, miły, sympatyczny, uśmiechnięty, przystojny, super facet o jakim nawet mi się nie śniło. To był kolega mojej koleżanki. Znałam go z jej opowiadań, że chciałby mieć drugą rodzinę (rozwodnik 10 lat po rozwodzie...). Było pięknie. Ja jeździłam do niego prawie co weekend z Warszawy na dolny śląsk 400 km, on do mnie i tak jakoś minęło kilka miesięcy, potem wspólne wakacje i ciąża...oboje byliśmy świadomi konsekwencji bycia "razem" w łóżku więc ucieszyliśmy się. Po kilku miesiącach ślub. Potem zaczęło się piekło. Okazało się, że człowiek ten ma zaburzenia osobowości. Mogłabym książkę napisać z przykładami jego czepialstwa do mnie o jakieś bzdety. Jak bardzo mnie przy tym wszystkim poniżał, gnębił, był arogancki. To trwa do dziś. 2 lata temu wezwałam policję, dostałam niebieską kartę, bo znęcał się nade mną psychicznie. Nic się nie zmieniło. Robił to dalej. Ja wiałam co chwilę z Bartusiem do domu, do Warszawy, gdzie miałam jedyny azyl. Byłam w obcym mieście całkiem sama, zostawiłam dla niego rodzinę, przyjaciół, cały swój świat. Tylko po to, żeby żyć na bombie, która nie wiadomo kiedy wybuchnie...nic zaplanować się nie da, bo ciągle są afery...Dziś jestem na lekach antydepresyjnych, bo wiedziałam, że już sama ze sobą nie daję sobie rady. Jest dziecko, które widzi...Musiałam podjąć leczenie, bo niestety to zwykle zdrowe osoby muszą leczyć się psychicznie, a nie te defakto chore...Jest mi lepiej czuję się dobrze. Problem jest, ale jakby obok mnie... Rodzice postanowili mi kupić mieszkanko obok w miasteczku, żebym wyprowadziła się z synkiem. Powrót do domu jest ostatecznością. Mam tu malutki własny salonik kosmetyczny od marca i nie chciałabym stracić włożonych w nigo pieniążków. Tak więc decyzja pozostania tu jest chyba narazie niodwracalna.
Za szybko podjęłam decyzję o swoim życiu wbrew losowi...zrobiłam sama sobie na złość. Teraz muszę być silna !!!
Za późno zorientowałam się, że trzeba wiać !!!
To przestroga na przyszłość, że czas jest najlepszym doradcą...